I SAB/Kr 1/14

|Sygn. akt I SAB/Kr 1/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 marca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r., sprawy ze skargi "R". L. R., S. S. Spółka Jawna w Z., na przewlekłe prowadzenie postępowania Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w przedmiocie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów, i usług, za IV kwartał 2012 r., - skargę oddala - R. Spółka Jawna w Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego, które miało polegać na nieuzasadnionym przedłużaniu postępowania dotyczącego prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług, a w rezultacie opóźnieniu dokonania czynności materialno - technicznej zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za IV kwartał 2012 r. Strona skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi, zobowiązanie strony przeciwnej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonania opóźnionej czynności niezwłocznie po uprawomocnieniu się wyroku uwzględniającego skargę, zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez doradcę podatkowego, według norm przepisanych, nadto zaś o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie stronie przeciwnej grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że dnia 8 stycznia 2013 r. złożyła deklarację VAT-7K za IV kwartał 2012 r. z wykazaną kwotą podatku do zwrotu na jej rachunek bankowy. Organ był zobowiązany do dokonania zwrotu różnicy podatku do dnia 2 lutego 2013 r. Postanowieniem znak [...]z dnia 31 stycznia 2013 r. (doręczonym stronie dopiero 6 lutego 2013 r.) Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego przedłużył termin zwrotu różnicy podatku aż do zakończenia weryfikacji rozliczenia podatkowego spółki. Ponadto od dnia 25 stycznia 2013 r. wobec spółki toczyły się postępowania kontrolne znak [...]oraz [...]w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług odpowiednio za III i IV kwartał 2012 r., które to postępowania zakończyły się doręczeniem dnia 1lutego 2013 r. protokołów kontroli, niestwierdzających nieprawidłowości. W związku z zakończeniem ww. postępowań kontrolnych weryfikacja rozliczeń również została zakończona, co niewątpliwie umożliwiało organowi podatkowemu niezwłoczne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy o zwrot różnicy podatku. Pomimo zakończenia kontroli, których ustalenia potwierdziły w pełni prawidłowość rozliczeń i zasadność zwrotu różnicy podatku we wnioskowanej wysokości, zwrot nie został dokonany. Dalej strona skarżąca podniosła, że dnia 25 lutego 2013 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wydał postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego w przedmiocie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za IV kwartał 2012 r. Zgodnie z art. 165 § 4 o.p. momentem wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia w tej kwestii, czyli w niniejszej sprawie dzień 7 marca 2013 r. Postępowanie podatkowe aż dotąd nie zakończyło się, zaś organ kilkakrotnie wyznaczał nowy termin załatwienia sprawy, początkowo wskazując jako przyczynę konieczność przeprowadzenia dodatkowych czynności w sprawie polegających na zebraniu materiału dowodowego, a w ostatnim zawiadomieniu o niezałatwieniu sprawy w terminie powołując się na prowadzenie działania mającego na celu potwierdzenie prawidłowości dokonywanych transakcji z czeskim podmiotem "Raptor" s.e. Spółka wystosowała ponaglenie, ale organ odwoławczy postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r., uznał je za bezzasadne, argumentując, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności wymagające zebrania przez organ podatkowy dodatkowych informacji i dokumentów, pozwalających na weryfikację zasadności zwrotu różnicy podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Uzasadnienie postanowienia jednakże w sposób zdecydowanie zbyt ogólnikowy usprawiedliwia opieszałe działania organu. Spółka zarzuciła, że zaniechanie zwrotu różnicy podatku od towarów i usług jest całkowicie bezzasadne, a wszelkie podejmowane przez organ czynności mają charakter działań pozornych. Kontrole podatkowe nie wykazały żadnych nieprawidłowości w rozliczeniach, jednak organ nadal kwestionuje ich zasadność usilnie poszukując dowodu potwierdzającego próbę wyłudzenia zwrotu podatku od towarów i usług. Organ zdaje się mieć podejrzenia co do fikcyjności dokonanych przez stronę transakcji, opierając się na niepotwierdzonych hipotezach o niezgodnych z prawem działaniach czeskiego kontrahenta spółki oraz doniesieniach prasowych o powszechności procederu wyłudzania zwrotu podatku pod pozorem handlu wyrobami stalowymi. Organ w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do przedłużania postępowania, gdyż zgromadzony przez niego materiał dowodowy wyraźnie przeczy tezie o sprzecznej z prawem działalności spółki. Dalej podniesiono, że organ od momentu wszczęcia postępowania zdaje się poddawać w wątpliwość przede wszystkim wiarygodność zagranicznego kontrahenta, w związku z czym logicznym jest, aby czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy zostały zogniskowane na tym problemie. Jednakże zakres i kierunek czynności uzasadnia przekonanie, że organ świadomie przewleka postępowanie w celu opóźnienia wykonania swojego obowiązku. Kolejno powoływane z urzędu przez organ dowody potwierdzają jedynie stanowisko podatnika, lecz mimo to organ nie ustaje w powoływaniu nowych. Strona skarżąca podkreśliła, że w toku postępowania nie ma możliwości podejmowania inicjatywy dowodowej dla wykazania prawidłowości swojego stanowiska, gdyż organ de facto nie kwestionuje okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązku zwrotu podatku, ani też nie formułuje pod adresem spółki żadnych zarzutów. Zdaniem spółki działania organu stanowią o rażącym naruszeniu art. 87 ust. 2 w zw. z ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, która to norma wbrew częstej praktyce stosowania nie obejmuje uprawnienia do nieograniczonego odsuwania w czasie terminu zwrotu podatku. Przepis ten nie został wprowadzony przez ustawodawcę jako rozwiązanie służące przymusowemu kredytowaniu Skarbu Państwa przez przedsiębiorców, ani też nie wyłącza nadrzędnej zasady neutralności podatku od towarów i usług dla jego podatników. Pozorowane przez organ podatkowy czynności naruszają również w sposób rażący fundamentalne zasady postępowania organów podatkowych, określone w art. 120 - 125 o.p. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wniósł o jej oddalenie. Organ opisał przebieg postępowania w sprawie. Podniósł m. in., że strona skarżąca jest podmiotem bez "historii" w Urzędzie. Spółka została zarejestrowana w dniu 22 czerwca 2012r., natomiast obowiązek w podatku VAT został otwarty od dnia 12 lipca 2012r. Obaj wspólnicy to osoby zamieszkałe poza terenem właściwości Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego. Spółka złożyła pięć deklaracji w zakresie rozliczenia podatku VAT (VAT-7K). Do momentu złożenia deklaracji za IV kwartał 2012r. nie wykazywała żadnej sprzedaży krajowej. W rozliczeniu za IV kwartał 2012r. jedyną sprzedażą była wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów na rzecz jednego podmiotu o wartości 739.567,00 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego wniósł o przeprowadzenie kontroli podatkowej w firmie R. Spółka Jawna w związku z transakcjami dokonanymi przez podmiot "P." D.K. oraz przedsiębiorstwo "F." K.T-K.. W piśmie tym zawarto informację, że jedna ze stron transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów - czeski podmiot RAPTOR s.e., jak wynika z danych przekazanych przez administrację Republiki Czeskiej, został wymieniony jako podmiot mogący brać udział w oszustwie karuzelowym w związku z handlem stalą. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wyliczył szereg okoliczności, na podstawie których jeszcze w toku prowadzonej kontroli podatkowej uznał, iż zwrot wymaga dodatkowego zweryfikowania pod kątem jego zasadności. Zwrócił też uwagę na relacje, dotyczące nadużyć w handlu stalą. Wskazał, że podjęte działania zmierzają do ustalenia prawdy obiektywnej w sprawie. Zgromadzony w postępowaniu podatkowym materiał dowodowy pozyskany z poszczególnych organów podatkowych oraz organów ścigania, jednoznacznie wskazuje o słuszności podjętej decyzji. Przeprowadzona przez organ podatkowy kontrola podatkowa, ze względu na ograniczenia czasowe, polegała przede wszystkim na sprawdzeniu poprawności ujętego w ewidencjach i deklaracji rozliczenia (zaksięgowania) oraz stwierdzenia posiadania dowodów źródłowych takiego rozliczenia (faktur VAT, potwierdzeń płatności). W tym zakresie organ podatkowy nie stwierdził nieprawidłowości, tj. formalnie Spółka rozliczenia dokonała poprawnie, posiadając odpowiednie dokumenty źródłowe. Stwierdzono natomiast, że główne transakcje zostały zrealizowane ze spółką RAPTOR s.e. zarejestrowaną na terytorium Czech, stąd też koniecznym stało się skierowanie w/wym. wniosku (SCAC) do administracji czeskiej. Wątpliwości w zakresie rzetelności transakcji R. Spółka Jawna z podmiotem RAPTOR s.e. zostały potwierdzone w odpowiedzi administracji czeskiej SCAC z dnia 26 września 2013r. udzielonej w sprawie działalności czeskiego podmiotu RAPTOR s.e. Równolegle, w toku prowadzonego postępowania podatkowego pojawiły się nowe dowody (informacje) pozyskane od organów podatkowych i organów ścigania w sprawie obrotu stalą przez R. - dotyczące pozostałych kontrahentów-dostawców R. i ich dostawców, mianowicie dotyczące firmy "F" K.T-K. i jej dostawcy spółki cywilnej W. Nadesłane informacje świadczą, że prowadzona przez tut. organ sprawa ma charakter rozwojowy, bowiem w przypadku, gdyby spółka cywilna W. nie brała udziału w rzeczywistej sprzedaży, a jedynie deklarowała obrót fikcyjny, nie możliwym byłoby nabycie wyrobów stalowych przez kolejne podmioty, które miały brać udział w następnych transakcjach (ogniwa łańcucha obrotu stalą). W zaistniałej sytuacji zasadnym zatem jest pozyskanie poszerzonego, możliwie jak najpełniejszego materiału dowodowego pochodzącego od organów ścigania celem pełnej oceny faktycznej realizacji przedmiotowych transakcji, tj. zakupu i sprzedaży stali (wyrobów stalowych). Zakres informacji jakimi dysponują (lub będą dysponować po zbadaniu sprawy) organy ścigania jest niezbędny do zakończenia prowadzonego przez organ podatkowy postępowania podatkowego w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku za IV kwartał 2012 roku. Obecnie dokonanie zwrotu podatku, o który występuje spółka R., w świetle już zgromadzonego materiału dowodowego i pozyskanych informacji byłoby dalece przedwczesne, zwłaszcza biorąc pod uwagę wszystkie opisane okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a oraz do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.). W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd oddala ją, co wynika z art. 151 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wypada zwrócić uwagę, że art. 149 § 1 p.p.s.a. wyróżnia dwie sytuacje, w których organ administracji publicznej narusza zasadę szybkości postępowania: bezczynność oraz prowadzenie postępowania w sposób przewlekły. W orzecznictwie wskazuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2013r., sygn. akt I OSK 2114/13, Lex Omega nr 1421789). Natomiast przewlekłość ma zatem miejsce, gdy organ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, lub czynności pozornych, zbędnych, powodujących, że formalnie nie jest bezczynny (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 24 października 2013r., sygn. akt II SAB/Op 59/13, Lex Omega nr 1390448). Podzielić należy ocenę, że pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (tak w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Poznaniu, z dnia 10 lipca 2013r., sygn. akt II SAB/Po 95/12, Lex Omega nr 1377339; w Łodzi, z dnia 9 października 2012r., sygn. akt II SAB/Łd 108/12, Lex Omega nr 1235300 oraz w Warszawie, z dnia 21 sierpnia 2012r., sygn. akt I SAB/Wa 260/12, Lex Omega nr 1345987). Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a. (art. 125 o.p.) ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2012r., sygn. akt II OSK 1956/12, Lex Omega nr 1233717). Orzecznictwo wskazuje na przykłady braku należytej staranności we właściwym zorganizowaniu postępowania, takie jak: wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy. Zwraca się przy tym uwagę, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na przewlekle prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu są one podejmowane, a także czy nie są to czynności pozorne, przedłużające postępowanie i nieprowadzące w istocie do wydania stosownego rozstrzygnięcia (zob. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 21 marca 2013r., sygn. akt I SAB/Wa 42/13, Lex Omega nr 1301067 oraz z dnia 15 stycznia 2013r., sygn. akt I SAB/Wa 451/12, Lex Omega nr 1294964). Zasada szybkości postępowania podatkowego wyrażona została w art. 125 § 1 o.p., zgodnie z którym organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Nie można jednak zapomnieć, że jest to jedna z kilku dyrektyw prowadzenia postępowania podatkowego, której dodatkowo nie można przypisać prymatu nad innymi zasadami ogólnymi. Podkreślenia wymaga szczególnie to, że organy podatkowe nie mogą w imię zasady szybkości postępowania zrezygnować z dyrektywy działania na podstawie przepisów prawa (art. 120 o.p.) oraz prawdy materialnej (art. 122 o.p.). Wobec powyższego, podzielić trzeba pogląd, iż czas trwania postępowania nie jest prymarną przesłanką przemawiająca za uznanie, że rażąco narusza ono prawo w związku z przewlekłością (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 27 marca 2013r., sygn. akt II OSK 468/13, Lex Omega nr 1299457), zaś oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od charakteru sprawy, w której organ jest w przewlekłości (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2013r., sygn. akt I SAB/Wa 202/13, Lex Omega nr 1351308). Rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o następujące kryteria: złożoność sprawy, postępowanie samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego (zob. wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 22 stycznia 2013 r., 28940/08, Lex Omega nr 1252838). W sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, gdzie zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, organ podatkowy może uwzględnić zasadę szybkości postępowania poprzez sprawne zorganizowanie kolejnych czynności procesowych, rozsądną koncentrację materiału dowodowego. Jeżeli jednak konieczne jest zgromadzenie wielu dowodów, a ich pozyskanie, przeprowadzenie czy analiza okażą się czasochłonne, nie można od organu wymagać, aby naczelną dyrektywą dla niego było jak najszybsze wydanie decyzji. Jeżeli miałaby ona zostać oparta na niepełnym materiale dowodowym, to organ – dążąc do realizacji zasady szybkości postępowania – naruszałby w sposób istotny zasady, wypływające z art. 120 i art. 122 o.p. Nie da się również wykluczyć sytuacji, że przyczyną przedłużającego się trwania postępowania (ale nie jego przewlekłości w rozumieniu art. 149 p.p.s.a.) będzie ujawnianie się kolejnych źródeł dowodu, nie znanych organowi na początku postępowania. Od organów podatkowych nie można przecież wymagać, aby wszczynając postępowanie znały pełen zakres materiału dowodowego i w toku sprawy już go nie rozszerzały. Wiele dowodów w postępowaniu może przecież spełniać nie tylko swoją rolę w postaci stworzenia podstawy do ustaleń faktycznych, ale dodatkowo pełnić mogą funkcję wykrywczą, tj. być dla organów źródłem informacji o nowych, nieznanych wcześniej dalszych dowodach, bez których pozyskania niemożliwe byłoby zrealizowanie zasady prawdy materialnej. W takich sprawach, skomplikowanych pod względem dowodowym, sam czas trwania postępowania nie może świadczyć o jego przewlekłości. Przenosząc te teoretyczne rozważana na grunt niniejszej sprawy trzeba zauważyć, że postępowanie w kontrolowanej sprawie znacząco przekroczyło terminy, o których mowa w art. 139 § 1 i § 2 o.p. Jednak sam czas trwania postępowania nie jest wystarczającą przesłanką do przyjęcia, że prowadzone było ono w sposób przewlekły. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że w toku trwania sprawy Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w podejmował szereg czynności. Ocenić zatem należy, czy były one celowe, niezbędne dla wyjaśnienia sprawy oraz czy podejmowanie kolejnych działań odbywało się bez zbędnej zwłoki. Z materiałów, znajdujących się w aktach sprawy wynika, że w niedługim czasie po złożeniu przez stronę skarżącą deklaracji VAT-7K, w której wykazano kwotę do zwrotu (8 stycznia 2013r.), inny organ podatkowy wniósł o przeprowadzenie kontroli spółki R. s,.j. (w dniach: 14 stycznia, 23 stycznia 2013r.). Sąd podziela ocenę, wyrażoną przez organ podatkowy, iż okoliczności podane we wnioskach wskazywały na podejrzenie tzw. oszustwa karuzelowego, m. in. z udziałem podmiotu zagranicznego. Kontrola została przeprowadzona niezwłocznie, bez zwłoki przesłuchano również w charakterze świadka S.S.. Organ podatkowy zwrócił się do czeskiej administracji podatkowej z niezbędnym zapytaniem, zaś w dniu 25 lutego 2013r. wszczął postępowanie podatkowe co do prawidłowości wykazanego zwrotu. Odpowiedź organu administracji czeskiej została udzielona dopiero pismem z dnia 26 września 2013r. W ocenie właściwego organu zagranicznego, towary potwierdzone fakturami nie zostały przemieszczone przez granice do Czech i podmioty transakcji są zaangażowane w przestępstwo karuzelowe, aby uzyskać korzyści związane z prawem do odliczenia podatku po stronie polskiej. Odpowiedź strony czeskiej była zatem dla sprawy istotna, co więcej, potwierdzała zasadność prowadzenia postępowania podatkowego. Zauważyć należy, że organ podatkowy, oczekując na tę odpowiedź, nie zaprzestał gromadzenia materiału dowodowego. Pozyskano materiały o. in. z Urzędu Skarbowego w P., Urzędu Skarbowego w D., organów ścigania, informacje o innych kontrahentach strony skarżącej – "F." K. T. – K. oraz jej dostawcy – W. – T.H.M. W.s.c. Organ słusznie ocenił, że jeżeli spółka W. nie brała udziału w rzeczywistej sprzedaży, a jedynie deklarowała obrót fikcyjny, nie możliwym byłoby nabycie wyrobów stalowych przez kolejne podmioty, które miały brać udział w następnych transakcjach (ogniwa łańcucha obrotu stalą). Sąd podziela w konsekwencji ocenę, że zasadnym jest pozyskanie poszerzonego, możliwie jak najpełniejszego materiału dowodowego pochodzącego od organów ścigania celem pełnej oceny faktycznej realizacji przedmiotowych transakcji, tj. zakupu i sprzedaży stali (wyrobów stalowych). Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, mające potwierdzać kolejne zakupy partii stali potwierdzają, że w tych samych datach, gdy firma "F." miała nabyć określoną ilość materiału od spółki W., taka sama ilość towaru miała być nabyta przez stronę skarżącą od firmy "F.". Celowe jest zatem pozyskanie dalszego materiału i dalszych informacji od organów ścigania, Zakres informacji jakimi dysponują (lub będą dysponować po zbadaniu sprawy) organy ścigania, prowadzące postępowania przygotowawcze w związku z działalnością spółki W. i podejrzeniem udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu m. in. popełnianie przestępstw karno-skarbowych związanych ze zwrotem podatku od towarów i usług. Konsekwencją powyższego jest zaakceptowanie również i tego zapatrywania, zgodnie z którym obecnie dokonanie zwrotu podatku, o który występuje spółka skarżąca, w świetle już zgromadzonego materiału dowodowego i pozyskanych informacji byłoby dalece przedwczesne. Istnieją bowiem bardzo daleko idące wątpliwości co do zasadności zwrotu. W tej sytuacji organ podatkowy nie może – bez narażenia się na zarzut obrazy zasady prawdy materialnej – zakończyć sprawy zgodnie z żądaniem podatnika bez jej wszechstronnego zbadania. Sposobu prowadzenia sprawy przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w nie sposób zatem uznać za przewlekły. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił, za podstawę biorąc art. 151 p.p.s.a.