I GSK 1138/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Joanna Zabłocka Protokolant asystent sędziego Anna Fyda - Kawula po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Ke 94/14 w sprawie ze skargi M. spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Ke 94/14 oddalił skargę M. Sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Sąd I instancji stwierdził w uzasadnieniu, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] określającą skarżącej zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Bombardier CAN-MA (nr n/p [...], rok produkcji 2008, pojemność silnika 650 cm3) w wysokości 378 zł. W uzasadnieniu stwierdził, że w dokumencie załączonym do wniosku o rejestrację w Starostwie Powiatowym w W., w opisie towaru wpisane jest "Quad: CAN-MA, Outlander, rok prod. 2008, nr ideat. [...], przeznaczony zgodnie z budową do przewozu osób, benzynowiec o pojemności -/- (zgodnie ze świadectwem pochodzenia pojazdu poj. sil. 650 ccm)" oraz numerze towarowym (CN) 87032190000. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr 170/2009 dokonanym w dniu 22 stycznia 2009 r., miesiąc po sprzedaży pojazdu w dniu 16 grudnia 2008 r. W ocenie organu skoro zaświadczenie to zostało dołączone do wniosku o rejestrację, strona kupująca nie dokonywała w spornym pojeździe zmian konstrukcyjnych, a jedynie go zarejestrowała. W przeprowadzonym badaniu technicznym podaje się rodzaj pojazdu jako samochodowy inny, czterokołowiec o pojemność skokowej silnika 650 cm3, a maksymalna moc netto silnika to 13 kW. Z przedłożonej przez stronę ekspertyzy technicznej nr [...] z dnia 12 września 2013 r. wynika, że z uwagi na moc silnika pojazd ten nie spełnia wymagań zgodnych z definicją kategorii i typów pojazdów dla potrzeb homologacji typu pojazdu, oraz że nie spełnia również definicji "pojazdu samochodowego" opisanego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Organ wyjaśnił, że powyższe przepisy nie mają zastosowania do ustalania podatku akcyzowego. Z ustalonych parametrów pojazdu, przy braku jakichkolwiek informacji o nietypowości jego konstrukcji wynika, że prawidłowym kodem CN, do którego należało go zaklasyfikować jest 8703 21 90. Do tego kodu klasyfikuje się używane pojazdy wyposażone w silnik tłokowy wewnętrznego spalania o zapłonie iskrowym o pojemności skokowej nieprzekraczającej 1000 cm3. Wobec powyższego nabyty przez skarżącą pojazd o kodzie CN 8703 21 90, jest samochodem osobowym w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym i jest objęty podatkiem akcyzowym. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 80 ust. 1 i 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3 oraz art. 81 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), zwanej dalej: u.p.a., w zw. z poz. 59 załącznika nr 1 do tej ustawy poprzez ich błędną interpretację, wyrażającą się w nieuprawnionym zakwalifikowaniu spornego pojazdu do kategorii pojazdów osobowych i w konsekwencji uznaniu, że spełnione zostały przesłanki do opodatkowania podatkiem akcyzowym wewnątrzwspólnotowej dostawy tego pojazdu; 2) art. 120, art. 122, art. 123, art. 180 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749), zwanej dalej: ord. pod., poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający podstawowe zasady prawa podatkowego oraz pominięcie istotnych w sprawie dowodów wnioskowanych przez stronę, brak wyczerpującego rozpoznania materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 3) art. 233 § 1 ust. 1 i 2 ord. pod. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która podlegała uchyleniu w całości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji oddalając skargę na powyższą decyzję na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stwierdził, że odpowiada ona prawu. Sąd na wstępie wskazał, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Organ prawidłowo wskazał też podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, tj. przepisy ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r. oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.2007. 286. 1), zwanego dalej: rozporządzeniem nr 1214/2007. Sąd przypomniał, że w celu przyporządkowania wyrobów do określonych kodów i pozycji znajdujących się w Nomenklaturze Scalonej stosuje się uregulowania zawarte w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej (w skrócie ORINS) posiadających moc zasad prawnych. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym sporny pojazd w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego należało zakwalifikować do kodu CN 8703 (a ze względu na rodzaj silnika i jego pojemność do podpozycji 8703 21 90). Znajduje to potwierdzenie w dokumencie odprawy celnej, wydanym przez Główny Urząd Celny w B. (nr rep. A [...]), załączonym do wniosku o rejestrację spornego pojazdu. Z dokumentu tego wynika m.in., że przedmiotem importu jest Quad, rok prod. 2008, przeznaczony zgodnie z budową do przewozu osób; nr towaru (CN) 87032190000. Z kolei z zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia 22 stycznia 2009 r., również dołączonym do wniosku o rejestrację, jako rodzaj pojazdu wskazano samochodowy inny, czterokołowiec o pojemności skokowej silnika 650 cm3. Jego klasyfikacji do pozycji CN 8703, nie dyskwalifikuje natomiast okoliczność, że pojazd ten posiada tylko jedno miejsce dla kierowcy. Wprawdzie do pozycji tej zaliczane są pojazdy zasadniczo przeznaczone do przewozu osób, to jednak kryterium to spełnia już to jedno miejsce. Użycie zwrotu "zasadniczo" oznacza bowiem, że mogą to być również pojazdy przeznaczone do przewozu wyłącznie kierowcy. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił w sposób niewątpliwy ustalić cechy konstrukcyjne spornego pojazdu, pozwalające na jego kwalifikację do odpowiedniej pozycji i podpozycji nomenklatury scalonej. W związku z powyższym przeprowadzenie dodatkowych dowodów, wnioskowanych przez stronę na tę okoliczność było zbędne. Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma okoliczność braku w spornym pojeździe cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów objętych pozycją 8703, wymienionych w wyjaśnieniach do Taryfy Celnej, wskazanych w skardze. Cechy te (np. obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym, tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli itd.) odnoszą się tylko do pewnych pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów. Sporny pojazd nie posiada natomiast zamkniętej przestrzeni, a jego maksymalna masa całkowita wynosi tylko 420 kg. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku (pismo z dnia 16 maja 2014 r.), sporządzoną przez adwokata T.Ż., zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 2 pkt 1, art. 3 ust. 2 i art. 80 ust. 1 i ust. 3 pkt 3) u.p.a. w związku z poz. 21 załącznika nr 2 "Tabelą stawek dla wyrobów akcyzowych dostarczanych wewnątrzwspólnotowo, nabywanych wewnątrzwspólnotowo i importowanych" do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.) oraz w zw. z poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że pojazd marki Bombardier CAN-AM nr n/p [...], rok produkcji 2008 jest "przeznaczony zasadniczo do przewozu osób" w rozumieniu pozycji CN 8703, a zatem stanowi wyrób akcyzowy, a jego wewnątrzwspólnotowe nabycie podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym; 2) naruszenie przepisu postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], jako wydanej z naruszeniem przepisu art. 233 § 1 pkt 2 ord. pod., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, którą należało uchylić, oraz z naruszeniem przepisów art. 3 ust. 2 i art. 80 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 u.p.a.; 3) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 106 § 3 p.p.s.a, które miało wpływ istotny na wynik sprawy poprzez oddalenie wniosku dowodowego skarżącej o dopuszczenie dowodu z dokumentów - odprawy celnej pojazdów typu quad z dnia 18 kwietnia 2007 r. dokonanej przez Urząd Celny w K., w sytuacji gdy był to dowód niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a jego przeprowadzenie nie spowodowałoby przedłużenia postępowania. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Skarżąca wniosła też w terminie skargę kasacyjną od powyższego wyroku (pismo z dnia 23 kwietnia 2014 r.), sporządzoną przez doradcę podatkowego P.Z., zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: 1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 ord. pod. - poprzez niestwierdzenie naruszenia przepisów postępowania i nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji; 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 ord. pod. oraz w związku z art. 3 ust. 2, poz. 59 załącznika nr 1 u.p.a., rozporządzenia nr 1214/2007 - poprzez niestwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, niestwierdzenie błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz przyjęcie za organami błędnie ustalonego stanu faktycznego i błędnego stosowania przepisów prawa materialnego oraz w konsekwencji błędne stosowanie prawa materialnego i nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji; 3) naruszenie prawa i jego niewłaściwe zastosowanie - art. 100 ust. 4 w zw. z art. 3 ust. 2 i w zw. z poz. 59 załącznika nr 1 u.p.a. zastosowanie - poprzez uznanie, iż pojazd typu quad wyraźnie wyłączony z mocy art. 100 ust. 4 przepisu prawa z opodatkowania podatkiem akcyzowym podatkowi temu podlega. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Dyrektor Izby Celnej w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną (pisma z dnia 2 czerwca 2014 r. i z dnia 5 czerwca 2014 r.) wniósł o jej oddalenie, jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Pismem z dnia 5 kwietnia 2016 r. doradca podatkowy P.Z. cofnął skargę kasacyjną z dnia 23 kwietnia 2014 r. domagając się zwrotu uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Postawione w skardze zarzuty kasacyjne należało uznać za nieusprawiedliwione. W orzecznictwie NSA zarysowała się linia orzekania, z której wynika, że w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025). Za zarzut natury procesowej należy uznać zarzut trzeci skargi kasacyjnej. Drugi z zarzutów, choć wskazuje na naruszenia przepisów postępowania, związany jest z zarzutem pierwszym, a ten odnosi się do naruszenia przepisów prawa materialnego. Zarzut trzeci wskazuje na naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. ze względu na oddalenie wniosku dowodowego skarżącej o dopuszczenie dowodu z dokumentów – odprawy celnej z dnia 18 kwietnia 2007 r. dokonanej przez Urząd Celny w K. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki przeprowadzenie tego dowodu było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a jego przeprowadzenie nie spowodowałoby przedłużenia postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest nieusprawiedliwiony. Słusznie organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę kasacyjną powołuje się na fakt, iż wskazana odprawa celna dotyczyła innego podmiotu i innego stanu faktycznego. Zasadnie też stwierdza, że wynikająca z art. 121 § 1 ord. pod. zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nie nakłada na organ podatkowy obowiązku powielania niewłaściwego, niezgodnego z prawem postępowania. Jeżeli organy uznały, że pojazdy typu quad podlegały podatkowi akcyzowemu, a wcześniej w dniu 18 kwietnia 2007 r., dokonały błędnej klasyfikacji takiego towaru, uznając, że nie mieści się on pod kodem CN 8703, to nie oznacza, że winny tkwić w błędzie i jeszcze go powielać. Nie można w takiej sytuacji zaakceptować poglądu, że doszło do naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 ord. pod. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest w tym zakresie jednolity pogląd, że zasada zaufania do organów podatkowych nie skutkuje obowiązkiem powielania przez organy podatkowe popełnionych wcześniej błędów. Prezentowane są w nim następujące tezy. "Zasada zaufania" wyrażona w art. 121 § 1 ord. pod. nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających poprzednie błędy organu (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II FSK 2367/10, LEX nr 1069876, wyrok NSA z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I GSK 882/09, LEX nr 594711, wyrok NSA z dnia 12 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1776/08, LEX nr 737986, wyrok NSA z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 57/08, LEX nr 530434). W państwie praworządnym pożądane jest, aby organy w takich samych stanach faktycznych i prawnych wydawały identyczne rozstrzygnięcia. Zmienność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy podatkowe przy tym samym stanie faktycznym i prawnym narusza zasadę zaufania wyrażoną w art. 121 § 1 o.p. Należy jednak zauważyć, że wspomnianej zasady nie można rozumieć jako bezwzględnego obowiązku wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających popełnione wcześniej błędy (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I GSK 952/09, LEX nr 594771, wyrok NSA z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1555/11, LEX nr 1217336, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1402/08, LEX nr 515605). "Zasada zaufania" nie polega na tym, że organ podatkowy w kolejnym roku podatkowym jest związany decyzjami wydanymi w latach poprzednich, które w jego obecnej ocenie były błędne. Natomiast dla Sądu Administracyjnego w procesie badania legalności zaskarżonej decyzji ta okoliczność nie ma znaczenia prawnego, skoro decyzje za lata wcześniejsze nie były przedmiotem kontroli sądu (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1137/06, LEX nr 304545). Realizowany w ramach zasady zaufania do organów zakaz przerzucania na stronę negatywnych skutków błędów lub niedopatrzeń organu podatkowego nie może skutkować przyznaniem stronie prawa do zastosowania stawki podatku od towarów i usług niezgodnej z przepisami (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 100/13, LEX nr 1494044). Powtórzyć zatem jeszcze raz w kontekście przywołanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wypada, że postawiony zarzut procesowy należało uznać za nieusprawiedliwiony. Stwierdzić wobec powyższego należy, że ustalony przez organy i zaakceptowany przez Sąd I instancji stan faktyczny sprawy, między innymi ocena, że sporny pojazd jest pojazdem klasyfikowanym do kodu CN 8703, nie został podważony i jest wiążący podczas kontroli naruszenia przepisów prawa materialnego. Przedmiotem, który został opodatkowany podatkiem akcyzowym jest zatem pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, pojazd wpisujący się w definicję wskazaną pod pozycją nr 59 załącznika nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r. Zauważyć należy, że zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie sprowadzają się do twierdzenia, że niezasadnie Sąd I instancji przyjął, że quad Bombardier CAN-AM jest pojazdem klasyfikowanym do kodu CN 8703 i podlega w konsekwencji jako wyrób akcyzowy podatkowi akcyzowemu. Z twierdzeniem tym zgodzić się nie można, zauważyć trzeba, jak słusznie podniósł to organ odwoławczy i poprzez oddalenie skargi zaakceptował Sąd I instancji, że prawodawca zawarł w ustawie własną definicję samochodu osobowego, jako wyrobu akcyzowego. Nie ma zatem znaczenia dla celów podatku akcyzowego potoczne rozumienie tego pojęcia, jak i definicja zawarta w ustawie Prawo o ruchu drogowym, czy jakakolwiek inna definicja zawarta w innych przepisach prawa. Art. 3 ust. 1 u.p.a. i pozycja nr 59 załącznika nr 1 do tej ustawy wyraźnie odsyłają do nomenklatury scalonej (CN) do kodu 8703. Ze względu zatem na przepisy ustawy o podatku akcyzowym organy podatkowe nie mogły nie uwzględnić przy klasyfikacji pojazdu tych ustawowych regulacji. Dodać do powyższego należy, że przy klasyfikacji wyrobów akcyzowych w związku z ich importem i wewnątrzwspólnotowym nabyciem, nie znajduje zastosowania klasyfikacja PKWiU, która odnosi się wyłącznie do transakcji krajowych. Uwzględniając zatem przedstawioną argumentację, w szczególności odnośnie niepodważenia stanu faktycznego w zakresie przedmiotu wewnątrzwspólnotowego nabycia, nie można uznać, że doszło w sprawie do błędnej wykładni, jak i błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 2 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 80 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 u.p.a., w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 233 § 1 pkt 2 ord. pod. Jak ustalono podczas postępowania podatkowego Spółka nabyła w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób klasyfikowany do kodu CN 8703. Organy podatkowe kierując się zatem zapisami ustawy prawidłowo je zinterpretowały, jak i dokonały usprawiedliwionej okolicznościami faktycznymi sprawy subsumcji. Odnośnie podnoszonej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestii różnego traktowania tego typu pojazdów na gruncie nomenklatury scalonej i Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, stwierdzić należy, że nie sformułowano w tym zakresie stosownego zarzutu kasacyjnego, w tym przede wszystkim nie wskazano na naruszenie przepisów odnoszących się do równego traktowania, a mianowicie: art. 2, art. 32 Konstytucji, czy też art. 90 TWE, art. 110 TFUE. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.