II FSK 1110/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska- Nowacka (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1204/11 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 października 2011 r., nr [...], 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku na rzecz P. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za I instancję. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r., I SA/Gd 1204/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę P. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji, stanie faktycznym: P. G. (dalej: "skarżący") w dniu 8 lipca 2005 r. sprzedał lokal mieszkalny położony w G. przy ul. G. 49a/11 wraz z garażem i komórką, za łączną kwotę 170 000 zł. Z własnością tego lokalu związany był udział wynoszący 226/10000 części we współwłasności nieruchomości, z której lokal ten wydzielono. Nieruchomość ta została przez stronę nabyta w roku 2001. Skarżący złożył 15 lipca 2005 r. oświadczenie, że uzyskane ze sprzedaży wyżej opisanej nieruchomości środki pieniężne przeznaczy na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.d.o.f." – na zakup mieszkania w firmie P. położonego w G.. W dniu 20 października 2005 r. skarżący wraz K. G. nabyli prawo własności lokalu mieszkalnego nr 3 położonego w G. przy ul. K. 1 za kwotę 250 130 zł, z czego K. G. nabyła udział wynoszący 1/10 części. Powołując się na art. 28 ust. 2a u.p.d.o.f. skarżący w piśmie z dnia 3 stycznia 2011 r. oświadczył, że przychód w kwocie 170 000 zł uzyskany z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w G. przy ul. G. 49a/11, wydatkował w kwocie 163 068,92 zł, na cele związane z zakupem lokalu mieszkalnego położonego w G. przy ul. K. 1. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. decyzją z dnia 4 lipca 2011 r. określił skarżącemu zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w wysokości 1 688 zł. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący wydatkował na cele mieszkaniowe uprawniające na podstawie art. 28 ust. 2a w związku z art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f. – do zwolnienia z opodatkowania – łącznie kwotę 151 042,50 zł. Nie zaliczono na poczet wydatków na cele mieszkaniowe kosztów zakupu żarówek, chłodziarko-zamrażarki, pralki, wydatku na transport sofy. Organ pierwszej instancji uznał, że kwota 16 833 zł, będąca różnicą pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie 167 926 zł, a wydatkami poniesionymi na cele określone w dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a), e) w kwocie 151 052,50 zł stanowi przychód podlegający opodatkowaniu. Rozpoznając odwołanie strony, Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku, decyzją z dnia 7 października 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stwierdził, że z uwagi na datę nabycia sprzedanego później lokalu mieszkalnego w G. przy ul. G. (2001 r.), do ustalenia przychodu ze sprzedaży tejże nieruchomości mają zastosowanie zasady określone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r. Zgodnie bowiem z art. 7 ustawy z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006 r., nr 217, poz. 1588) do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a-c u.p.d.o.f., nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) do dnia 31 grudnia 2006 r., stosuje się zasady określone w ustawie wymienionej w art. 1 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r. Wskazując na bezpodstawność zarzutu przedawnienia, które w tej sprawie upłynie z dniem 31 grudnia 2012 r., organ odwoławczy (mając na uwadze stanowisko strony zawarte w piśmie z 24 sierpnia 2008 r.) wskazał na zasadność nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji wydatków na zabudowę kuchni w kwocie ok. 13 0000 zł (strona wskazała, że nie posiada faktury i nie jest w stanie jej zdobyć, bowiem firma już nie istnieje). Zdaniem organu strona nie przedłożyła żadnych dowodów źródłowych dokumentujących poniesione wydatki, a przyjęcie twierdzeń podatnika w tym zakresie wyłącznie opartych na jego oświadczeniu nie może być akceptowane. W przedmiocie niezaliczenia w poczet wydatków ponoszonych na zakup m.in. lodówki i pralki Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku wskazał, że wydatki te dotyczą wyposażenia lokalu, a nie jego modernizacji czy remontu, o czym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f., a więc zasadnie nie zostały objęte przedmiotowym zwolnieniem. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że wbrew twierdzeniu strony organ pierwszej instancji zaliczył stronie do kosztów odpłatnego zbycia nieruchomości położonej w G. przy ul. G., wydatki w łącznej kwocie 2 740 zł z tytułu prowizji zapłaconej przez podatnika w związku z zawartą umowa pośrednictwa sprzedaży. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący zarzucił naruszenie art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), powoływanej dalej jako: "O.p.". W uzasadnieniu podkreślił, że organ podatkowy wadliwie nie uwzględnił faktu upływu terminu przedawnienia. Zdaniem strony termin płatności podatku dochodowego z tytułu sprzedaży nieruchomości następuje po upływie terminu 14 dni, licząc ten termin od dnia dokonania odpłatnego zbycia. Z końcem roku kalendarzowego, w którym upłynął ten termin, rozpoczyna swój bieg 5-letni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego i jest niezależny od złożenia oświadczenia o przeznaczeniu uzyskanego przychodu na cele warunkujące zwolnienie podatkowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Nie podzielił zarzutu przedawnienia zobowiązania. Odwołując się do dyspozycji art. 70 § 1 O.p. skład orzekający w sprawie wskazał, że skoro sprzedaż lokalu nastąpiła 8 lipca 2005 r., to termin płatności zryczałtowanego podatku dochodowego, w związku z niewywiązaniem się z ustawowych warunków, upłynął dnia 9 lipca 2007 r. Natomiast termin przedawnienia zaczął biec od końca tego roku kalendarzowego tj. 31 grudnia 2007 r. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu sprzedaży nieruchomości, z której przychody zadeklarowano na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych upłynie więc z końcem 2012 r. Nieostateczną decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z 4 lipca 2011 r., podobnie jak decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z 7 października 2011 r., doręczono stronie przed upływem terminu przedawnienia. W ocenie Sądu pierwszej instancji strona składając oświadczenie o zamiarze przeznaczenia, w ciągu dwóch lat od dnia sprzedaży nieruchomości, części przychodów na cele mieszkaniowe, z jednej strony wpłynęła na zmianę terminu płatności podatku, z drugiej natomiast przyjęła ryzyko wydłużenia rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w dyspozycji art. 70 § 1 O.p. (art. 28 ust 3 oraz art. 21 ust 1 pkt 32 lit a) u.p.d.o.f.). W dalszej części uzasadnienia orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny odwołał się do brzmienia art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a u.p.d.o.f., regulującego ulgę podatkową w postaci zwolnienia od podatku przychodów uzyskanych z tytułu sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a/-c/ u.p.d.o.f. Podkreślił, że podatek od dochodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f. ustala się w formie ryczałtu w wysokości 10% uzyskanego przychodu. Podatek ten jest płatny bez wezwania w terminie 14 dni od dnia dokonania sprzedaży na rachunek urzędu skarbowego właściwego według miejsca zamieszkania podatnika, chyba że podatnik w tym samym terminie złoży oświadczenie, że przychód uzyskany ze sprzedaży wyda na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f. Zdaniem składu orzekającego w sprawie samo złożenie oświadczenia w trybie art. 28 ust. 2 u.p.d.o.f. nie powoduje nabycia prawa do zwolnienia podatkowego, ponieważ nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f. Fakt wydatkowania przychodu na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f. wymaga od podatnika wykazania nie tylko zakupu lokalu mieszkalnego, ale wykazania zarówno wysokości, jak i terminu poniesienia określonych przez ustawodawcę na ten cel wydatków, natomiast ciężar udowodnienia powoływanych okoliczności w tym zakresie obciąża stronę skarżącą. Skoro skarżący nie przeznaczył w całości pozyskanych środków ze sprzedaży lokalu mieszkalnego na cele, o jakich mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f., to w części niewydatkowanej na te cele przychód ten podlega opodatkowaniu. Końcowo wskazano, że nie zostały naruszone w sprawie zasady postępowania, w tym wskazane w art. 120, art. 121, art. 122 O.p., zaś zebrany materiał dowodowy nie uchybiał art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom prawnym. Na powyżej powołane rozstrzygnięcie skarżący P. G. wniósł skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i umorzenia postępowania przeciwko stronie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 70 ust. 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię w zakresie ustalenia momentu początkowego biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego w sytuacji złożenia przez podatnika oświadczenia o przeznaczeniu środków uzyskanych ze zbycia na cele mieszkaniowe. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę, że orzecznictwo sądów dotyczące niniejszego zagadnienia jest rozbieżne i wskazał na wyroki sądów administracyjnych przyjmujące odmienne stanowisko od przyjętego przez Sąd pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zwrócić jednak należy w pierwszej kolejności uwagę na pewne wady sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika środka odwoławczego, które wprawdzie nie skutkują jego odrzuceniem, jednakże wskazują na brak staranności przy jego sporządzaniu. Przede wszystkim należy zauważyć, że w podstawie kasacyjnej strona skarżąca jako naruszony wskazała przepis nieistniejący- art.70 ust.1 O.p. Mając jednakże na względzie, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, stanowiącego jej integralną część, wskazano przepis ten prawidłowo jako art.70 § 1 O.p., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przywołanie w podstawie kasacyjnej art.70 ust.1 O.p. stanowiło wyłącznie omyłkę pisarską. Autor skargi kasacyjnej formułując wnioski co do żądanego rozstrzygnięcia wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania przeciwko stronie. Rozstrzygnięcia, jakie mogą być wydane w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej określono w art.184, art.185, art.186, art.188 i art.189 p.p.s.a. Ten ostatni przepis uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i umorzenia postępowania, jeżeli istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Przesłanki umorzenia postępowania reguluje art.161 § 1 p.p.s.a. Strona skarżąca nie wskazała na istnienie którejkolwiek z nich w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Przeciwnie, zarzuty skargi kasacyjnej wskazują na to, że domaga się ona merytorycznego rozpoznania jej sprawy poprzez odniesienie się do zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego. Prawdopodobnie żądanie umorzenia postępowania dotyczyło postępowania podatkowego (stosownie do art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p.). Sąd administracyjny nie zastępuje jednakże organów podatkowych, a jedynie, zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.), kontroluje ich działanie pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawą (art.3 § 1 w zw. z art.145-151 p.p.s.a.). Istotą sporu w tej sprawie jest ustalenie początku biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości (zaliczanego do źródła przychodów, o którym mowa w art.10 ust.1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f.) w sytuacji, gdy podatnik w terminie wskazanym w ustawie (w art.28 ust.2a u.p.d.o.f.) złoży oświadczenie, że przychód ze sprzedaży przeznaczy na cele określone w art.21 ust.1 pkt 32 lit.a lub e. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego rozpoczyna się od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku (art.70 § 1 O.p.). Jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności uważa się ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata powinna nastąpić (art.47 § 3 O.p.). Termin płatności podatku mógł być odroczony przez organ podatkowy na wniosek podatnika (art.48 § 1 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.) bądź przedłużony dla niektórych grup podatników przez ministra właściwego do spraw finansów w drodze rozporządzenia (art. 50 O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.). Odroczenie mogło dotyczyć tylko takiego terminu, który jeszcze nie upłynął, w przeciwnym razie dopuszczalne było odroczenie zaległości (art.48 § 1 pkt 2 O.p.). Zgodnie z art. 28 ust.2 u.p.d.o.f. podatek od przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości ustala się w formie ryczałtu w wysokości 10 % uzyskanego przychodu i jest on płatny bez wezwania w terminie 14 dni od dnia dokonania sprzedaży. Przepis ten określa termin płatności zobowiązania podatkowego, które powstaje w sposób określony w art.21 § 1 pkt 1 O.p., a sposób określenia terminu płatności odpowiada zasadzie określonej w art.47 § 3 O.p. Zasada wynikająca z art.28 ust.2 u.p.d.o.f, zgodnie z art. 28 ust.2a tej ustawy, nie ma zastosowania do podatników dokonujących sprzedaży nieruchomości, którzy w terminie 14 dni od dnia dokonania sprzedaży złożą oświadczenie, że przychód uzyskany ze sprzedaży przeznaczą na cele określone w art.21 ust.1 pkt 32 lit. a lub e u.p.d.o.f. Z przepisu tego wynika zatem, że podatnik może nie płacić podatku w terminie płatności, jeżeli przewiduje i oświadczy, że spełni warunki do zwolnienia z tego podatku. Rozwiązanie takie uzasadnione jest tym, że warunkiem ulgi jest przeznaczenie na preferowane przez ustawodawcę cele przychodów uzyskanych ze sprzedaży (podatnik nie może spełnić warunku przed powstaniem przychodu). Ustawodawca określa przy tym termin do spełnienia warunku zwolnienia adekwatny do czynności, jakie ma dokonać podatnik. Przepis ten nie stanowi zatem o odroczeniu terminu płatności dla podatników składających oświadczenie, o jego przedłużeniu czy też o innym terminie płatności podatku dla tej grupy podatników (w przepisie tym jest mowa tylko o terminie złożenia oświadczenia). Adresowany on jest bowiem do podatników, którzy – w założeniu- mają być zwolnieni z opodatkowania. Nieracjonalne byłoby zatem określanie im innego terminu płatności podatku, skoro przychód ma być zwolniony od opodatkowania. Uzyskany przychód będzie wolny od podatku dochodowego na podstawie art.21 ust.1 pkt 32 lit.a lub e u.p.d.o.f., jeżeli faktycznie w okresie dwóch lat od sprzedaży w całości zostanie przeznaczony na cele wskazane w tym przepisie. Regulacja zawarta w art.28 ust.2a pozwala zatem podatnikowi na niepłacenie podatku w sytuacji, gdy przewiduje on, że spełni warunki zwolnienia przychodu z opodatkowania i jednocześnie chroni go przed określeniem zobowiązania w drodze decyzji w okresie dwóch lat. Ustawodawca, określając w taki sposób warunki zwolnienia i pozwalając na wstrzymanie się z zapłatą podatku, ułatwia rozliczenie podatkowe. Podatek zapłacony w przypadku spełnienia warunków zwolnienia stanowiłby bowiem nadpłatę jako zapłacony nienależnie, a podatnik musiałby występować z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Skoro warunkiem zwolnienia jest przeznaczenie całości środków na cele mieszkaniowe, podatnik musiałby płacić podatek z innych środków bądź skorzystać ze zwolnienia tylko w części. Takie znaczenie tego przepisu potwierdza treść art.28 ust.3 pkt 1 u.p.d.o.f. Choć ustawodawca nakazuje w nim, w przypadku niespełnienia warunków zwolnienia, zapłatę podatku najpóźniej następnego dnia po upływie terminów określonych w art.21 ust.1 pkt 32 lit. a i e u.p.d.o.f., to wyrażenia "termin płatności" używa wyłącznie w odniesieniu do terminu określonego w art.28 ust.2 u.p.d.o.f. Ponadto nakłada także na podatnika obowiązek zapłaty odsetek od dnia terminu płatności, określonego w art. 28 ust.2 u.p.d.o.f. Regulacja w tym zakresie odbiega od zasady, wyrażonej w art. 53 § 1 O.p. o tyle, że za okres od terminu płatności do upływu dwóch lat od sprzedaży są one naliczane w wysokości połowy odsetek za zwłokę, a dopiero później- w wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych. Podobne rozwiązanie (co do określenia terminu płatności) przyjęto w Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art.49 § 2 O.p. w przypadku niedotrzymania odroczonego terminu płatności za termin płatności uznaje się termin określony zgodnie z art.47 § 1-3. Termin, o którym mowa w art. 28 ust.3 u.p.d.o.f. ("najpóźniej dnia następnego po upływie terminów") nie stanowi zatem nowego – w stosunku do określonego w art.28 ust.2-terminu płatności podatku. Termin płatności podatku w przypadku zbycia nieruchomości i praw majątkowych, określonych w art.10 ust.1 pkt 8 lit.a-c jest tylko jeden i został on określony w art.28 ust.2 u.p.d.o.f. Ten tylko termin ma znaczenie dla określenia początku biegu terminu przedawnienia. Takie znaczenie tego przepisu wynika zarówno z wykładni językowej, jak i systemowej oraz celowościowej. Ustawodawca, od 1 stycznia 2003 r. zrezygnował ponadto z możliwości, którą przewidywał przed tą datą art.70 § 2 pkt 2 O.p. Przepis ten stanowił, że bieg przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia nabycia ulgi podatkowej do dnia wygaśnięcia tego uprawnienia. Zauważyć ponadto należy, że okres 3 lat winien być wystarczający dla organów podatkowych na sprawdzenie, czy podatnik spełnił warunki zwolnienia. Identyczny pogląd wyrażono także w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2011 r., II FSK 311/10, z dnia 27 czerwca 2013 r., II FSK 2144/11, z dnia 23 stycznia 2014 r., II FSK 786/129 (wszystkie dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA), a Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w pełni go podziela. Podzielił go także Minister Finansów w interpretacji ogólnej z dnia 27 grudnia 2011 r., nr DD9/033/297/BRT/SKT/2011/DD-466. Ze wskazanych wyżej powodów za nietrafne Sąd uznaje stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, prezentowane także w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2008 r., II FSK 412/07 i II FSK 385/07, z dnia 11 czerwca 2010 r., II FSK 268/09, z dnia 29 października 2009 r., II FSK 808/08, z dnia 16 listopada 2012 r., II FSK 735/11, z dnia 9 listopada 2012 r., II FSK 665/11, z dnia 17 stycznia 2013 r., II FSK 1106/11 (dostępne CBOSA). Z tych względów zasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej błędną wykładnię art.70 § 1 O.p. poprzez wadliwe rozumienie pojęcia "termin płatności", użytego w tym przepisie. W tej sprawie zbycie lokalu mieszkalnego nastąpiło w dniu 8 lipca 2005 r. Termin płatności podatku, zgodnie z art.28 ust.2 zd.2 u.p.d.o.f., upływał w dniu 22 lipca 2005 r. Termin przedawnienia upływał w związku z tym z dniem 31 grudnia 2010 r. Decyzja organu pierwszej instancji, określająca zobowiązanie podatkowe skarżącemu została w związku z tym wydana po upływie terminu przedawnienia. Zasadność zarzutu naruszenia wyłącznie prawa materialnego, przy niekwestionowanym stanie faktycznym, stanowiącym podstawę faktyczną wyroku, uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do uchylenia zaskarżonego wyroku i uchylenia zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art.188 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit.a u.p.d.o.f. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.209, art.200 i art.205 § 1 p.p.s.a. Wobec niezłożenia do dnia zamknięcia rozprawy wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, kosztów tych z uwagi na treść art. 210 § 1 p.p.s.a., nie zasądzono.