I OSK 2522/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA del. Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Rady Ministrów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 235/13 w sprawie ze skargi M. O. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z 4 sierpnia 2012 r. oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt: II SAB/Wa 235/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. O. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 sierpnia 2012 r., zobowiązał Prezesa Rady Ministrów do rozpatrzenia wniosku skarżącego M. O. z dnia 4 sierpnia 2012 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od Prezesa Rady Ministrów na rzecz skarżącego M. O. kwotę 357 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 4 sierpnia 2012 r. M. O. zwrócił się za pośrednictwem poczty elektronicznej do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. treści skargi Prezydenta Szczecina Piotra Krzystka z 2008 r. skierowanej do Prezesa Rady Ministrów w sprawie kontroli przeprowadzonej przez CBA w Urzędzie Miejskim w Szczecinie w 2008 r. oraz odpowiedzi Prezesa Rady Ministrów na tę skargę wraz z ewentualnymi załącznikami. W dniu 7 sierpnia 2012 r. wnioskodawca został poinformowany za pośrednictwem poczty elektronicznej, że wydłużeniu uległ termin realizacji wniosku. Następnie Kancelaria Prezesa Rady Ministrów skierowała zapytania do Prokuratury Okręgowej w Szczecinie oraz do Prezesa Sądu Okręgowego w Szczecinie o możliwość udostępnienia żądanych informacji. Po otrzymaniu stosownych odpowiedzi, w dniu 27 września 2012 r. do wnioskodawcy została skierowana za pośrednictwem poczty elektronicznej informacja, że decyzja co do udostępnienia wnioskowanych dokumentów, należy do Sądu i do tego Sądu należy złożyć stosowny wniosek. W tym samym dniu M. O. za pośrednictwem poczty elektronicznej podtrzymał swój wniosek oraz zażądał wskazania sądu i sygnatury akt sprawy karnej, w której znajdują się te dokumenty, a także wniósł o wskazanie podstawy prawnej odmowy udostępnienia informacji publicznej wraz z pouczeniem o przysługujących środkach zaskarżenia. Na skutek złożonego wniosku organ zwrócił się ponownie do Prezesa Sądu Okręgowego w Szczecinie z prośbą o wskazanie, czy w aktach sprawy o sygn. akt: [...] znajduje się skarga Prezydenta Szczecina Piotra Krzystka z dnia 22 lutego 2008 r. wraz z załącznikami oraz odpowiedź udzielona przez Sekretarza Kolegium do Spraw Służb Specjalnych [...] z dnia 11 września 2008 r. wraz z załącznikami. W tym samym piśmie skierowano pytanie, czy Kancelaria Prezesa Rady Ministrów może w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnić skarżącemu żądane przez niego dokumenty. W odpowiedzi udzielonej w dniu 16 października 2012 r. Prezes Sądu Okręgowego w Szczecinie wskazał, że skarżący posiada w sprawie [...] status oskarżonego oraz że w niniejszej sprawie w sytuacji uregulowania prawa dostępu M. O. do informacji w trybie przepisów Kodeksu postępowania karnego - nie mają zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W dniu 26 października 2012 r. wnioskodawca został poinformowany za pośrednictwem poczty elektronicznej o konieczności wystąpienia w pierwszej kolejności do Sądu Okręgowego w Szczecinie w trybie art. 156 k.p.k., z uwagi na fakt, że wnioskowane przez niego informacje mogą znajdować się w aktach sprawy sądowej. W dniu 27 grudnia 2012 r. do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów zostało skierowane pismo pełnomocnika skarżącego z ponownym wnioskiem o udostępnienie żądanych informacji. W odpowiedzi z dnia 8 stycznia 2012 r. Kancelaria Rady Ministrów poinformowała pełnomocnika wnioskodawcy, że nie znajduje podstaw do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie oraz podtrzymała stanowisko, że dostęp do informacji znajdujących się w sprawie karnej został uregulowany w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania karnego. Pismem z dnia 12 kwietnia 2013 r. M. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie nierozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi: 1) naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy, nierozpoznanie istoty sprawy i niewydanie decyzji administracyjnej kończącej postępowanie, wbrew takiemu obowiązkowi; 2) naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niezałatwienie sprawy administracyjnej i niewydanie decyzji odmawiającej skarżącemu prawa do informacji publicznej w sytuacji, gdy organ miał prawny obowiązek wydania takiej decyzji. Podnosząc powyższe zarzuty M. O. wniósł o zobowiązanie Prezesa Rady Ministrów do rozpoznania jego wniosku i wydania decyzji administracyjnej, zobowiązanie organu do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie i zasądzenie kosztów postępowania. W przypadku uwzględnienia skargi skarżący wniósł o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi podał, że złożony przez niego wniosek dotyczy zagadnień, które stanowią informację publiczną. Za taką należy bowiem uznać skargę Prezydenta Miasta Szczecina na działalność Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz odpowiedź Prezesa Rady Ministrów na tę skargę. Fakt, że jest osobą oskarżoną nie może w żadnym razie wpływać na jego prawa obywatela w zakresie dostępu do informacji publicznej. Skarżący zauważył, że dokumenty, o udostępnienie których wnosi nie zostały, wbrew twierdzeniom organu, dołączone do akt postępowania karnego w sprawie [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że w przedmiotowej sprawie nie był zobowiązany do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej oraz wskazał, że nie pozostaje w bezczynności. Mając na uwadze treść przepisu art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poinformował wnioskodawcę, aby w pierwszej kolejności zwrócił się o udostępnienie żądanych dokumentów do Sądu Okręgowego w Szczecinie, który prowadzi postępowanie w sprawie karnej i rozpatrzy wniosek stosownie do treści art. 156 k.p.k. Stanowisko organu znajdowało uzasadnienie w odpowiedzi uzyskanej od Prezesa Sądu Okręgowego w Szczecinie. Z uwagi na treść pisma wymienionego Prezesa z dnia 16 października 2012 r. udostępnienie żądanych przez skarżącego informacji naraziłoby organ na niedochowanie przepisów ustawy szczególnej, jaką w odniesieniu do ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest Kodeks postępowania karnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga w przeważającej części zasługuje na uwzględnienie. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz poglądami doktryny, informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona bądź odnoszona do szeroko rozumianych władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także innych podmiotów, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. Informację publiczną stanowi więc m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w tym wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą, jak stanowi przepis art. 6 ust. 1 pkt 4a lit. c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Jednocześnie bliższa analiza art. 6 powołanej ustawy, poparta również orzecznictwem i stanowiskiem doktryny, wskazuje, że wnioskiem o udostępnienie mogą być objęte jedynie informacje o określonych faktach, danych lub stanach zjawisk na dzień ich udostępnienia. Ponadto w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym. Przy czym, jedynie udostępnienie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej zwalnia jej dysponenta od udostępnienia jej na wniosek, jak wynika z art. 10 ust. 1 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2003 r., II SAB 372/03, Lex Polonica, "Wokanda" 2004, nr 5, s. 33, wyrok WSA w Gliwicach z 22 stycznia 2004r., II SA/Ka 2633/03, niepubl.). Oceniając pod tym względem wniosek skarżącego, Sąd pierwszej instancji przyjął, że żądanie niewątpliwie dotyczy informacji publicznej, gdyż zgodnie z przepisem art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c, udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W przedmiotowej sprawie organ skorzystał z trybu określonego w art. 13 ust. 2 i poinformował wnioskodawcę w dniu 7 sierpnia 2012 r., że termin udostępnienia informacji ulega wydłużeniu - zostanie ona udostępniona nie później niż 4 października 2012 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji działania organu podjęte po złożeniu wniosku nie dają podstaw do uznania, że spełnione zostały wymogi niezbędne do zastosowania trybu przewidzianego w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji zasadne jest przyjęcie, że organ pozostaje w bezczynności. Sąd wyjaśnił, że z bezczynnością organu mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, a czynność dokonana, w szczególności, czy jest to wynikiem zawinionej bądź niezawinionej opieszałości organu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt w ogóle nie powinien zostać podjęty, a czynność dokonana. W niniejszej sprawie organ pozostawał w przeświadczeniu, że wnioskodawca ma dostęp do żądanych dokumentów z akt sprawy karnej. Z pisma Prezesa Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 16 października 2012 r., nr [...] wynikało bowiem, że M. O. posiada status strony w sprawie [...] zawisłej przed Sądem Okręgowym w Szczecinie i służą mu uprawnienia wynikające z art. 156 § 1 Kodeksu postępowania karnego, w świetle których, ma on prawo zapoznawania się z aktami sprawy. Jednakże z powyższego pisma, jak też z wcześniejszej korespondencji przekazanej organowi przez Prezesa Sądu Okręgowego w Szczecinie, nie wynika, że żądane materiały pozostają w aktach sprawy karnej. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że żądane informacje są osiągalne w innym trybie i że w sprawie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie będą miały zastosowania na mocy art. 1 ust. 2 tej ustawy w związku z art. 156 § 1 k.p.k., a zatem wydanie decyzji w trybie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zbędne. Oceniając okoliczności sprawy Sąd pierwszej instancji uznał, że organ pozostawał w bezczynności, toteż zobowiązał Prezesa Rady Ministrów do rozpatrzenia wniosku M. O. z dnia 4 sierpnia 2012 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy bądź przez udzielenie wnioskowanej informacji, bądź przez wydanie decyzji o odmowie zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co umożliwi wnioskodawcy ewentualne wykorzystanie środków prawnych łącznie z prawem wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jednocześnie Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanej sprawie bezczynność organu była dotknięta rażącym naruszeniem prawa. Niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ podjął szereg czynności zmierzających do wyjaśnienia kwestii dostępu wnioskodawcy do uzyskania informacji w innym trybie. Z materiału sprawy wynika, że okoliczności prowadzące do stwierdzenia bezczynności organu nie były tak oczywiste i niewątpliwie, aby można było mówić o rażącym naruszeniu prawa, gdyż w istocie naruszenie to sprowadzało się do przyjęcia, że żądane informacje skarżący uzyska z akt sprawy, której jest stroną. W żadnym razie nie można uznać, że bezczynność organu wynikała, jak zarzuca skarżący, z celowego lekceważenia jego praw konstytucyjnych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Prezes Rady Ministrów zaskarżając ten wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący kasacyjnie Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uwzględnieniu skargi na bezczynność organu w wyniku ustalenia przez Sąd pierwszej instancji, że działania organu podjęte po złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej przez skarżącego nie dają podstaw do uznania, że spełnione zostały wymogi niezbędne do zastosowania trybu przewidzianego w art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, podczas gdy stan faktyczny sprawy powinien skutkować oddaleniem skargi, bowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (w szczególności z treści pism Prezesa Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 16 października 2012 r. oraz z dnia 14 maja 2013 r.) wynika, że w niniejszej sprawie do sytuacji M. O. zastosowanie mają przepisy dotyczące prawa do dostępu do informacji określone w Kodeksie postępowania karnego a nie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej; - naruszenie art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uwzględnieniu skargi na bezczynność organu w wyniku ustalenia przez Sąd pierwszej instancji, że brak jest podstaw do przyjęcia przez Prezesa Rady Ministrów, że żądane informacje są osiągalne w innym trybie i że w sprawie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie będą miały zastosowania na mocy art. 1 ust. 2 tej ustawy w związku z art. 156 § 1 k.p.k., podczas gdy stan faktyczny sprawy powinien skutkować oddaleniem skargi, bowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (w szczególności z treści pism Prezesa Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 16 października 2012 r. oraz z dnia 14 maja 2013 r.) wynika, że w niniejszej sprawie do sytuacji M. O. zastosowanie mają przepisy dotyczące prawa do dostępu do informacji określone w Kodeksie postępowania karnego a nie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej; - naruszenie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających w celu ustalenia czy w aktach sprawy karnej o sygn. akt: [...] toczącej się przed Sądem Okręgowym w Szczecinie znajdują się dokumenty żądane przez skarżącego, czego konsekwencją było ustalenie, że Prezes Rady Ministrów nie miał podstaw do przyjęcia, że w sprawie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie będą miały zastosowania na mocy art. 1 ust. 2 tej ustawy w związku z art. 156 § 1 k.p.k., które to ustalenie doprowadziło do orzeczenia bezczynności organu. Na podstawie art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sądowi pierwszej instancji zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: - naruszenie art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie nie ma on zastosowania przy ponownym rozpatrzeniu przez organ wniosku skarżącego, podczas gdy co najmniej jeden z dokumentów, których udostępnienia żąda skarżący - podlega udostępnieniu w trybie przepisów odrębnych, tj. przepisów Kodeksu postępowania karnego; - naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie przy ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącego i uznaniu, że informacja nie może być udostępniona należy go zastosować i wydać decyzję odmowną, podczas gdy w odniesieniu do co najmniej jednego z dokumentów, których udostępnienia żąda skarżący należy poinformować skarżącego o trybie udostępniania wynikającym z Kodeksu postępowania karnego a nie wydawać decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W oparciu o powyższe zarzuty Prezes Rady Ministrów wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu zarzutów wskazano, że Sąd pierwszej instancji stwierdził, że działania organu podjęte po złożeniu przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie dają podstaw do uznania, że spełnione zostały wymogi niezbędne do zastosowania trybu przewidzianego w art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wskazano, że wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji Prezes Rady Ministrów w niniejszej sprawie nie zastosował trybu przewidzianego w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który to tryb przewiduje sposób postępowania w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku o jej udostępnienie. Podstawą skierowania do skarżącego przez Prezesa Rady Ministrów odpowiedzi na jego wniosek był przepis art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wskazano, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty urzędowe - pisma Prezesa Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 16 października 2012 r. oraz z dnia 14 maja 2013 r., z których jednoznacznie wynika, że do sytuacji M. O. zastosowanie mają przepisy dotyczące prawa do dostępu do informacji określone w ustawie - Kodeks postępowania karnego, a nie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Organ, udzielając odpowiedzi skarżącemu zastosował się do wskazań Prezesa Sądu Okręgowego w Szczecinie. Tymczasem Sąd pierwszej instancji zupełnie pominął powyższą okoliczność, wskazując jedynie że z ww. pism nie wynika, aby żądane materiały pozostawały w sprawie karnej. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że z wyżej wymienionych pism nie wynika także, że materiałów tych nie ma w sprawie karnej. Prezes Sądu Okręgowego w Poznaniu konsekwentnie stwierdzał, że M. O. jako oskarżony ma prawo i może sam zapoznać się z aktami sprawy karnej. Podniesiono, że w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji zamknął rozprawę w dniu 17 lipca 2013 r. Ogłoszenie orzeczenia natomiast zostało odroczone do dnia 25 lipca 2013 r. Na skutek zapytania skierowanego przez podmiot zobowiązany, w dniu 23 lipca 2013 r. do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów wpłynęło za pośrednictwem faksu pismo Prokuratury Okręgowej w Szczecinie z którego wynika, że jeden z załączników do żądanych przez skarżącego dokumentów znajduje się w materiale dowodowym przekazanym do Sądu Okręgowego w Szczecinie wraz z aktem oskarżenia w sprawie o sygn. akt: [...]. Ponadto Prokuratura Okręgowa w Szczecinie stwierdziła, że materiał dowodowy w sprawie obejmuje 113 tomów akt głównych i 118 tomów załączników, w związku z czym z uwagi na jego obszerność nie jest możliwym ustalenie do dnia 25 lipca 2013 r. czy pozostałe dokumenty żądane przez skarżącego znajdują się w aktach sprawy. Powyższe pismo Prokuratury Okręgowej w Szczecinie zostało przedstawione przez pełnomocnika podmiotu zobowiązanego Sądowi pierwszej instancji w dniu 25 lipca 2013 r. przed ogłoszeniem wyroku w sprawie. Sąd pierwszej instancji po zapoznaniu się z jego treścią zwrócił pismo pełnomocnikowi organu i wydał orzeczenie w sprawie zobowiązujące Prezesa Rady Ministrów do rozpatrzenia wniosku skarżącego poprzez albo udostępnienie informacji albo poprzez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienie zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wskazano, że z pisma Prokuratury Okręgowej w Szczecinie z dnia 23 lipca 2013 r. jednoznacznie wynika, że co najmniej jeden z żądanych przez skarżącego dokumentów (protokół z kontroli Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] października 2007 r. stanowiący załącznik do skargi Prezydenta Miasta Szczecina Pana Piotra Krzystka z dnia 22 lutego 2008 r.) znajduje się w materiale dowodowym i został przekazany wraz z aktem oskarżenia do Sądu Okręgowego w Szczecinie. W świetle powyższych okoliczności nie sposób podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji twierdzącego, że Prezes Rady Ministrów nie miał podstaw do przyjęcia, że żądane informacje są osiągalne w innym trybie i że w sprawie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie będą miały zastosowania na mocy art. 1 ust. 2 tej ustawy w związku z art. 156 § 1 k.p.k. Zarówno stanowisko Prezesa Sądu Okręgowego w Szczecinie, jak i pismo Prokuratury Okręgowej w Szczecinie z dnia 23 lipca 2013 r. wskazują, że właściwym trybem jest w pierwszej kolejności tryb określony w art. 156 § 1 k.p.k. Podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt: l OSK 2784/12: art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej "stanowi, że jej przepisy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że samo zakwalifikowanie informacji do zbioru informacji publicznych nie skutkuje automatycznie koniecznością zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepisów tych zgodnie z art. 1 ust 2 ustawy nie stosuje się jeżeli informacja publiczna dostępna jest dla osoby zainteresowanej w innym trybie. Jeśli więc osoba zainteresowana ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w innym trybie, wyłączone jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej". W ocenie strony skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji naruszył przepis postępowania, tj. art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uwzględnienie skargi na bezczynność w sytuacji, gdy zarówno w dacie składania skargi na bezczynność jak i w dacie orzekania stan bezczynności organu nie istniał, bowiem organ zgodnie z przepisem art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poinformował skarżącego, jaki tryb dostępu do informacji należy w pierwszej kolejności zastosować. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Sąd pierwszej instancji uwzględnił, że wnioskowane przez skarżącego informacje podlegają w pierwszej kolejności udostępnieniu na podstawie przepisu art. 156 § 1 k.p.k. - powinien oddalić skargę na bezczynność organu wniesioną przez skarżącego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano również, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. akt l OSK 2747/12, "jeśli chodzi o art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to przypomnieć trzeba, że regułą obowiązującą w postępowaniu sądowym jest, że Sąd rozpoznaje i rozstrzyga sprawę na podstawie akt sprawy przedstawionych przez organ administracji publicznej. Przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów jest zatem wyjątkiem dopuszczalnym tylko w przypadku, gdy ustalenia stanu faktycznego w zakresie przesądzającym o prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu administracji budzą istotne wątpliwości. Mówiąc innymi słowy, zakres postępowania dowodowego jest wyznaczony przez podstawową funkcję sądowej kontroli administracji, tj. ocenę z punktu widzenia legalności zaskarżonego aktu lub czynności - por. K. Sobieralski: Z problematyki postępowania rozpoznawczego przed sądem administracyjnym, ST 2002, nr 7-8, s. 51, czy A. Hanusz, Dowód z dokumentu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, PiP 2009, nr 2, s. 45. Dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych jest zatem dopuszczalne jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji. Kwestia ta nigdy nie budziła wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym podkreślano, że sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Może on prowadzić postępowanie wyjaśniające z dokumentu jedynie w celu poczynienia takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności - wyrok NSA z 7 lutego 2001 r., V SA 671/00 (Lex nr 50129). Ta linia orzecznicza jest kontynuowana również pod rządem p.p.s.a. Jak trafnie ujął to NSA w wyroku z 7 lutego 2006 r., II GSK 359/05, Lex nr 216130 "Celem postępowania dowodowego, o którym stanowi art. 106 § 3, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny będzie dopuszczalne zatem wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu, np., gdy przedmiotem dowodu będzie okoliczność, czy podpis osoby, która podpisała decyzję jest podpisem osoby do tego upoważnionej". Por. także wyrok NSA z 6 października 2005 r., II GSK 164/05 (ONSAiWSA 2006, Nr 2, póz. 45) i wyrok NSA z 3 marca 2006r., l OSK 544/05, Lex nr 198149. Uzupełniające postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. ma na celu umożliwienie sądowi skonfrontowanie z dokumentami prawidłowości ustaleń dokonanych w toku postępowania na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jeśli w sprawie istnieją istotne wątpliwości - por. wyrok NSA z 18 listopada 2005 r., l FSK 288/05, Lex nr 187883.". W ocenie strony skarżącej kasacyjnie taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Jeżeli (pomimo jednoznacznego stanowiska Prezesa Sądu Okręgowego w Szczecinie, że do sytuacji Pana M. O. zastosowanie mają przepisy dotyczące prawa do dostępu do informacji określone w Kodeksie postępowania karnego, a nie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej) Sąd pierwszej instancji miał wątpliwości, czy żądane przez skarżącego dokumenty znajdują się w aktach sprawy karnej o sygn. akt: [...] toczącej się przed Sądem Okręgowym w Szczecinie - powinien przeprowadzić dowód uzupełniający w celu jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego, którego prawidłowe ustalenie przesądza o prawidłowości działania podmiotu zobowiązanego w niniejszej sprawie. Tymczasem Sąd pierwszej instancji zaniechał powyższego działania, opierając się na ustaleniach (w konsekwencji orzekając o bezczynności podmiotu zobowiązanego), które w świetle przedłożonego przy niniejszej skardze kasacyjnej pisma Prokuratury Okręgowej w Szczecinie z dnia 23 lipca 2013 r. nie mogą się ostać. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Sąd pierwszej instancji przeprowadził dowód uzupełniający w celu jednoznacznego ustalenia czy w aktach sprawy karnej o sygn. akt: [...] toczącej się przed Sądem Okręgowym w Szczecinie znajdują się dokumenty żądane przez skarżącego, okazałoby się, że co najmniej jeden z nich znajduje się w tych aktach (vide: pismo Prokuratury Okręgowej w Szczecinie z dnia 23 lipca 2013 r.). Tym samym Sąd pierwszej instancji nie mógłby wydać orzeczenia zobowiązującego Prezesa Rady Ministrów do rozpatrzenia wniosku skarżącego poprzez albo udostępnienie informacji albo wydanie decyzji odmownej, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano również, że w punkcie pierwszym sentencji zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji zobowiązał Prezesa Rady Ministrów do rozpatrzenia wniosku skarżącego M. O. z dnia 4 sierpnia 2012 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie w uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji nakazał, że rozpatrzenie wniosku M. O. ma nastąpić albo poprzez udzielenie wnioskowanej informacji albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podniesiono, że w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach organ jedynie zawiadamia wnoszącego, że żądane dane podlegają udostępnieniu w odrębnym trybie. W takich sytuacjach nie wydaje się decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Powyższy pogląd został zaakceptowany i jest konsekwentnie stosowany przez sądy administracyjne, co potwierdza m.in. przytaczany już wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt: l OSK 2784/12: "zakwalifikowanie informacji do zbioru informacji publicznych nie skutkuje automatycznie koniecznością zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej" czy też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08 czerwca 2011 r. w sprawie o sygn. akt: l OSK 410/11: "[...] Natomiast w wypadku gdyby żądanie odnosiło się do informacji publicznej, a jej udostępnienie byłoby możliwe w innym trybie (przykładowo byłaby ona dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej, czy na podstawie innych przepisów - w tym kodeksu postępowania administracyjnego dla strony danego postępowania, jak w niniejszej sprawie), wówczas organ ograniczałby się do takiego wyjaśnienia. Zatem w obu sytuacjach organ nie wydaje decyzji administracyjnej". W sprawie niniejszej już w świetle pisma Prokuratury Okręgowej w Szczecinie z dnia 23 lipca 2013 r. potwierdzającego, że w materiale dowodowym skierowanym do Sądu Okręgowego w Szczecinie wraz z aktem oskarżenia znajduje się jeden z żądanych przez skarżącego dokumentów - wykonanie wyroku Sądu pierwszej instancji (do czego organ jest zobowiązany na podstawie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) spowoduje naruszenie art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ bowiem, realizując nakaz Sądu pierwszej instancji już chociażby w tym zakresie będzie obowiązany do wydania decyzji odmownej, a nie jedynie do poinformowania skarżącego o tym, że dostęp do protokołu kontroli Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia z dnia [...] października 2007 r. stanowiący załącznik do skargi Prezydenta Miasta Szczecina Pana Piotra Krzystka z dnia 22 lutego 2008 r. (znak: [...]) odbywa się na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego. Podniesiono, że nie ulega wątpliwości, że udostępnienie protokołu kontroli Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia z dnia [...] października 2007 r. stanowiącego załącznik do skargi Prezydenta Miasta Szczecina Pana Piotra Krzystka z dnia 22 lutego 2008 r. (znak: [...]), w świetle pisma Prokuratury Okręgowej w Szczecinie z dnia 23 lipca 2013 r., może nastąpić jedynie na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego. Sąd pierwszej instancji poprzez ograniczenie w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 lipca 2013 r. sposobu rozpatrzenia wniosku skarżącego przez organ w zakresie udostępnienia ww. protokołu kontroli naruszył art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem (jak to już wskazano powyżej) jeżeli wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach organ jedynie zawiadamia wnoszącego, że żądane dane podlegają udostępnieniu w odrębnym trybie. W takiej sytuacji organ nie wydaje decyzji administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Skarżący kasacyjnie wiąże zarzuty naruszenia przez niewłaściwe zastosowanie art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej z ustaleniami stanu faktycznego przez Sąd pierwszej instancji, podnosząc że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika – wbrew ustaleniom Sądu pierwszej instancji - że w niniejszej sprawie do sytuacji M. O. zastosowanie mają przepisy dotyczące prawa do dostępu do informacji określone w Kodeksie postępowania karnego a nie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Sąd pierwszej instancji ustalił natomiast, że żądanie objęte wnioskiem M. O. z dnia 4 sierpnia 2012 r. dotyczy informacji publicznych, a organ pozostawał w przeświadczeniu, że wnioskodawca ma dostęp do żądanych dokumentów z akt sprawy karnej, w których to aktach dokumenty te się znajdują chociaż przeświadczenie to nie znajdowało poparcia w dokumentacji zgromadzonej w sprawie, a zwłaszcza nie wynikało z pism Prezesa Sądu Okręgowego w Szczecinie, w tym z pisma z dnia 16 października 2012 r., nr [...]. Stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie ustalenia stanu faktycznego jest prawidłowe. Niewątpliwie wniosek M. O. z dnia 4 sierpnia 2012 r. o udostępnienie treści skargi Prezydenta Szczecina Piotra Krzystka z 2008 r. skierowanej do Prezesa Rady Ministrów w sprawie kontroli przeprowadzonej przez CBA w Urzędzie Miejskim w Szczecinie w 2008 r. oraz odpowiedzi Prezesa Rady Ministrów na tę skargę wraz z ewentualnymi załącznikami był wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Z treści żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy, na podstawie których wydano zaskarżony wyrok, nie wynika, że wnioskowane dokumenty znajdują się w aktach postępowania karnego prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Szczecinie w sprawie o sygn. akt: [...]. Z dokumentów tych wynika jedynie, że M. O. ma status strony w powyższej sprawie karnej i służą mu uprawnienia wynikające z art. 156 § 1 Kodeksu postępowania karnego, w świetle których ma on prawo zapoznawania się z aktami sprawy. Pisma Prezesa Sądu Okręgowego w Szczecinie, w których zaprezentowano stanowisko, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zwalniały Prezesa Rady Ministrów od samodzielnych ustaleń w zakresie trybu załatwienia wniosku M. O., gdyż to do Prezesa Rady Ministrów wniosek ten był skierowany i to ten organ był kompetentny do dokonania stosownych ustaleń poprzedzających rozstrzygnięcie wniosku. W tej sytuacji trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że żądane informacje są osiągalne w innym trybie i że w sprawie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie będą miały zastosowania na mocy art. 1 ust. 2 tej ustawy w związku z art. 156 § 1 k.p.k., a zatem wydanie z tego powodu decyzji w trybie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zbędne. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd pierwszej instancji prawidłowo wyłożył art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmując, że na tym etapie sprawy nie ma on zastosowania, podobnie jak i art. 16 ust. 1 tej ustawy określający formę decyzji w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej, a także prawidłowo zastosował art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wyniku uwzględnienia skargi. Nie było bowiem podstaw do zakończenia postępowania zwykłym pismem zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej z takich powodów, na które powoływał się organ, a w konsekwencji postępowanie z wniosku M. O. z dnia 4 sierpnia 2012 r. nie zostało zakończone do dnia wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji w sentencji wyroku zobowiązał Prezesa Rady Ministrów do rozpatrzenia wniosku skarżącego M. O. z dnia 4 sierpnia 2012 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a wyrażone w uzasadnieniu wyroku stanowisko, że ma to nastąpić bądź poprzez udzielenie wnioskowanej informacji, bądź przez wydanie decyzji o odmowie zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest niepełne, gdyż w zależności od okoliczności faktycznych sprawy może być również uzasadnione zakończenie tego postępowania w formie zwykłego pisma. Uchybienie Sądu pierwszej instancji w powyższym zakresie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy przy uwzględnieniu treści sentencji zaskarżonego wyroku. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 133 § 1 zdanie 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy chyba, że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Przepis ten stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd administracyjny pierwszej instancji nie może wyjść poza materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 865/09 - Lex nr 744885). Przepis ten nie upoważnia natomiast sądu administracyjnego do podejmowania w sprawie ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1008/10 - Lex nr 787107). Wprost przeciwnie, wynika z niego, że sąd administracyjny nie dokonuje w sprawie samodzielnie ustaleń faktycznych, a dokonywana przez niego kontrola legalności opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania przez organ administracji (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 287/06 - Lex nr 291191, wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06 - Lex nr 471526, wyrok NSA z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt I GSK 243/10 - Lex nr 744739). Sąd w oparciu o ten materiał dowodowy bada, czy ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji odpowiadają prawu czyli, czy został on zgromadzony zgodnie z przepisami prawa i czy zgodnie z nimi został oceniony (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/05 - Palestra 2006/9-10/285 i wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 72/06 - ONSAiWSA 2008/2/31). Na podstawie art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd ma zatem obowiązek ocenić stan faktyczny wynikający z akt sprawy (por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1082/09 - Lex nr 746063). Wyjątek od tej reguły unormowany jest w art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącym, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem unormowanego w tym przepisie postępowania dowodowego nie jest jednak ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 539/09 - Lex nr 596920). Postępowanie dowodowe unormowane w art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umożliwić ma realizację oceny legalności działania bądź bezczynności organu administracji publicznej, a w tym zakresie sprawdzenie, czy stan faktyczny przyjęty przez organ administracji ustalony został prawidłowo (por. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 861/08 - Lex nr 525675). Uzupełniające postępowanie dowodowe nie umożliwia więc sądowi czynienia w sprawie ustaleń faktycznych, które powinny być brane pod uwagę przez organ administracji przy podejmowaniu decyzji o treści aktu administracyjnego czy o podjęciu bądź nie działania w sprawie. Jak wynika zatem z powyższych wywodów, a co znajduje potwierdzenie w poglądach judykatury (zob. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2011 r., II OSK 2064/11, LEX nr 1152133) sąd administracyjny nie jest zobowiązany do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy administracyjnej, w której działania organu administracji bądź ich brak poddane zostały kontroli legalności a co za tym idzie do prowadzenia z urzędu postępowania dowodowego. Nie można więc sądowi pierwszej instancji postawić skutecznie zarzutu, że z urzędu na podstawie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ustalił, czy w aktach sprawy karnej o sygn. akt: [...] toczącej się przed Sądem Okręgowym w Szczecinie znajdują się dokumenty żądane przez skarżącego. Z protokołu rozprawy w dniu 17 lipca 2013 r., ani z protokołu ogłoszenia orzeczenia z dnia 25 lipca 2013 r. nie wynika też, aby strony składały w sprawie wnioski dowodowe, których Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał. Z akt sprawy nie wynika też aby strony postępowania żądały sprostowania lub uzupełnienia protokołu. W skardze kasacyjnej nie podniesiono również zarzutu naruszenia art. 133 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym rozprawa powinna być otwarta na nowo, jeżeli istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej zamknięciu. Skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to należało ją oddalić na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.