II GSK 1575/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska Maria Myślińska (spr.) Protokolant Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Gospodarki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 923/14 w sprawie ze skargi [...] na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz [...] 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 923/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę [...] na rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej stwierdzając, że ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Jednocześnie Sąd I instancji przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Gospodarki – Departament Funduszy Europejskich. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 31 maja 2010 r. [...] (dalej: wnioskodawca, skarżąca) złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą [...] realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007-2013, Priorytet IX, Infrastruktura energetyczna przyjazna środowisku i efektywność energetyczna, Działanie 9.4 - Wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych. Pismem z dnia [...] września 2010 r. Ministerstwo Gospodarki Departament Funduszy Europejskich poinformował wnioskodawcę, iż jego wniosek uzyskał w ocenie merytorycznej I stopnia 32 punkty i otrzymał status projektu rezerwowego. W dniu 8 października 2010 r. wnioskodawca złożył protest, który pismem z dnia [...] listopada 2010 r. został rozpatrzony negatywnie. Negatywna ocena została następnie utrzymana w piśmie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] grudnia 2010 r. stanowiącym rozstrzygnięcie w przedmiocie odwołania Wnioskodawcy. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. wnioskodawca został poinformowany, że status projektu został zmieniony z rezerwowego na podstawowy, oraz że dokumentacja projektowa do oceny merytorycznej II stopnia powinna zostać złożona w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania pisma. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia dokumentacji projektu do oceny merytorycznej II stopnia o wskazane w piśmie dokumenty. W piśmie tym wskazano m.in., że "beneficjent dostarczył kopię ważnych warunków technicznych na przyłączenie mocy 27MW, natomiast moc zainstalowana brutto wynosi 28,772 MW". Wnioskodawca uzupełnił wniosek pismem z dnia 18 grudnia 2012 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. Instytucja Pośrednicząca – Ministerstwo Gospodarki poinformowała wnioskodawcę, iż jego wniosek o dofinansowanie został odrzucony na II etapie oceny merytorycznej. IP wskazała, że nie zostało spełnione Kryterium nr 2 Gotowość techniczna projektu do realizacji na poziomie wymaganym dla danego priorytetu/działania. Beneficjent nie załączył bowiem do wniosku kopii ważnych warunków przyłączenia wszystkich ujętych w projekcie czterech źródeł wytwarzania energii, które stanowią załącznik nr 7 do wniosku o dofinansowanie. IP zwróciła uwagę, że załączone warunki przyłączenia mają adnotację "wersja robocza" i pieczątkę [...], na dokumencie brak też pieczątki firmowej. Z uwagi na brak ważnych warunków przyłączenia, załączona dokumentacja projektowa nie potwierdza gotowości technicznej projektu wymaganej w ramach działania 9.4 POIiS. Zatem projekt nie spełnia kryterium nr 2, jak również Kryterium nr 4 nr 5 Wykonalność finansowa projektu. Pismem z dnia 11 lutego 2013 r. wnioskodawca złożył protest, w którym odniósł się do argumentacji IP w zakresie niespełnienia poszczególnych kryteriów. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. IP poinformowała wnioskodawcę o pozytywnym rozpatrzeniu protestu. W odniesieniu do Kryterium nr 2 wskazała, że w piśmie z dnia 5 grudnia 2012 r. błędnie podano, iż beneficjent dostarczył kopię ważnych warunków technicznych na przyłączenie mocy 27 MW. Dołączona przez wnioskodawcę na etapie oceny merytorycznej II stopnia – w ramach załącznika nr 7 – kopia warunków przyłączenia nr 4795/10/2010 stanowiła bowiem jedynie kopię roboczą: brak było na niej pieczątki i podpisu na ostatniej stronie. Zgodnie z regulaminem konkursu wnioskodawca powinien jednak zostać wezwany do uzupełnienia tego dokumentu, a takie wezwanie nie znalazło się w piśmie z dnia 5 grudnia 2012 r. Za zasadny uznano protest także w odniesieniu do Kryteriów nr 4 i nr 5. Pismem z dnia 16 maja 2013 r. wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni dokumentacji projektu poprzez złożenie kopii ważnych technicznych warunków przyłączenia wszystkich ujętych w projekcie źródeł wytwarzania energii do sieci elektroenergetycznej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 27 maja 2013 r. wnioskodawca poinformował, że uruchomił w chwili obecnej procedurę zmierzającą do uzyskania ważnych Warunków przyłączenia i jednocześnie wystosował prośbę o przedłużenie terminu dostarczenia tych warunków do dnia 30 listopada 2013 r. z uwagi na fakt, iż procedura ta trwa około 6 miesięcy. W piśmie tym Wnioskodawca podkreślił dodatkowo, że w dniu 30 maja 2010 r. została złożona dokumentacja aplikacyjna wraz z ważnymi Warunkami przyłączenia z dnia 28 kwietnia 2010 r. Z uwagi na ponad dwuletnie opóźnienie w procedurze oceny wniosku warunki te utraciły jednak ważność, co było niezależne od wnioskodawcy. Wnioskodawca został poinformowany przez Ministerstwo Gospodarki Departament Funduszy Europejskich, iż jego wniosek został odrzucony na etapie ponownej oceny merytorycznej II stopnia w ramach Kryterium nr 2. Podkreślono, że beneficjent nie załączył do wniosku kopii ważnych warunków przyłączenia wszystkich ujętych w projekcie źródeł wytwarzania energii, które stanowią zał. 7 do wniosku o dofinansowanie. Załączone Warunki przyłączenia z dnia 28 kwietnia 2010 r. opatrzono adnotacją "Wersja robocza" i pieczątką imienną [...], ponadto na przedłożonym do oceny dokumencie brak natomiast pieczątki firmowej. Wskazano również, że w odpowiedzi na wezwanie z dnia 16 maja 2013 r. wnioskodawca w ramach uzupełnień złożył jedynie wniosek o wydanie warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej dla wytwórców z dnia 7 lutego 2013 r., z dokumentu tego nie wynika jednak fakt, że taka możliwość techniczna istnieje. Na powyższe rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1671/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że ocena wniosku o dofinansowanie realizacji projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Gospodarki - Departament Funduszy Europejskich. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ jako podstawę nie spełnienia kryterium nr 2 – Gotowość techniczna projektu do realizacji na poziomie wymaganym dla danego priorytetu/działania, kryterium nr 4 – Trwałość projektu oraz kryterium nr 5 – Wykonalność finansowa projektu wskazano nie załączenie do wniosku kopii ważnych warunków przyłączenia wszystkich ujętych w projekcie źródeł wytwarzania energii, które stanowią zał. 7 do wniosku o dofinansowanie, przy czym organ podkreślił, że Wnioskodawca na żadnym etapie oceny nie załączył ważnych Warunków przyłączenia, a dokument - datowany na 28 kwietnia 2010 r. - nie był podpisany przez przedstawiciela PGE Dystrybucja S.A., zwłaszcza na stronie ostatniej. Jednocześnie Sąd wskazał, że miał na względzie fakt, iż wniosek o dofinansowanie projektu ,[...] skarżąca złożyła w dniu 31 maja 2010 r., dołączając warunki przyłączenia Nr [...] z dnia 28 kwietnia 2010 r. Na tym piśmie znajdowała się odręczna adnotacja ,,wersja robocza" i pieczątka [...]. Sąd podkreślił przy tym, że przez 3 lata IP traktowała wskazane wyżej warunki przyłączenia do sieci jako prawidłowo złożony dokument, o czym świadczy umieszczenie skarżącej na liście rezerwowej wniosków do dofinansowania i nie wzywanie jej – zgodnie z § 9 ust. 23 Regulaminu – do złożenia innych, niż załączone do wniosku z 31 maja 2010 r., Technicznych warunków przyłączenia. Sąd uznał zatem za usprawiedliwione przekonanie skarżącej, że złożyła prawidłowy dokument, wskazując ponadto, w piśmie z dnia 5 grudnia 2012 r., wzywającym skarżącą do złożenia dodatkowych wyjaśnień Ministerstwo Gospodarki podało, że beneficjent dostarczył kopię ważnych warunków technicznych przyłączenia. Natomiast dopiero pismem z dnia 16 maja 2013 r. wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni dokumentacji projektu poprzez złożenie kopii ważnych technicznych warunków przyłączenia wszystkich ujętych w projekcie źródeł wytwarzania energii do sieci elektroenergetycznej. Sąd wskazał przy tym, że skoro, po tak długim okresie czasu, organ doszedł do przekonania o braku niezbędnego załącznika w postaci kopii warunków przyłączenia, organ mógł skorzystać z § 10 pkt 6 Regulaminu konkursu uznając taką sytuację za ,,szczególnie uzasadniony przypadek", co umożliwiało wstrzymanie oceny projektów w zakresie jednego lub więcej kryteriów. Sąd nadmienił przy tym, że dawanie, wobec niesprawnego działania organu, terminu 7 dni na złożenie przedmiotowego dokumentu i nie uwzględnienie prośby skarżącej o przedłużenie tego terminu do dnia 30 listopada 2013 r., nie może uzyskać aprobaty Sądu w sytuacji, gdy z art. 7 ust. 8g pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006r., Nr 89, poz. 65 z późn. zm.) wynika, że przedsiębiorstwo energetyczne ma 150 dni na wydanie warunków przyłączenia (od dnia złożenia wniosku), a wnioskodawca nie ma możliwości przyspieszenia uzyskania tego dokumentu. Zatem – zdaniem Sądu - już w momencie wysyłania do skarżącej żądania dostarczenia przedmiotowego dokumentu w ciągu 7 dni, wiadomym było, iż nie jest możliwe wywiązanie się z tego obowiązku w tak krótkim czasie, co wynika nie tylko z unormowań Prawa energetycznego, ale także z zasad doświadczenia życiowego. Sytuację te należy – zdaniem Sądu - rozpatrywać w powiazaniu z faktem, że przy ocenie tego wniosku organ administracji publicznej wykazał się nierzetelnym, niesprawnym działaniem, a uczestnik konkursu nie może ponosić tego konsekwencji prawnych, gdyż narusza to podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Sąd wskazał również, że ,,warunki przyłączenia" to warunkowe zobowiązanie przedsiębiorstwa energetycznego do zawarcia umowy o przyłączenie. Brak tu jest wymogu formy prawnej (decyzja, postanowienie); jedynie w przypadku odmowy, odbiorca może szukać pomocy w rozstrzygnięciu sporu u Prezesa URE. Sąd jednocześnie nadmienił, że odnośnie warunków przyłączenia z dnia 28 kwietnia 2010 r., na których widnieje napis "wersja robocza", co mogłoby sugerować, że jest to projekt podlegający dalszemu opracowaniu. WSA miał na względzie, że ani kodeks postępowania cywilnego ani kodeks postępowania administracyjnego nie zawierają definicji "dokumentu". K.p.c. wprowadza tylko rozróżnienie na dokumenty urzędowe i dokumenty prywatne (art. 244 § 1 k.p.c. wskazuje istotne cechy dokumentu urzędowego, art. 245 – dokumentu prywatnego), natomiast K.p.a. w art. 76 § 1 określa dokument urzędowy następująco: ,,Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". W następstwie powyższego wyroku Instytucja Organizująca Konkurs pismem z dnia 19 listopada 2013 r. - doręczonym wnioskodawcy w dniu 25 listopada 2013 r. - poinformowała wnioskodawcę o wstrzymaniu oceny projektu do dnia 30 listopada 2013 r. do czasu uzyskania przez wnioskodawcę ważnych warunków przyłączenia. Pismem z dnia 29 listopada 2013 r. wnioskodawca poinformował organ, że przedmiotowy termin do złożenia dokumentu jest zbyt krótki. Z uwagi na wcześniejsze działania organu (zakreślanie 7- dniowego terminu do złożenia dokumentu, nieuwzględnienie wniosku o przedłużenie terminu, a następstwie odrzucenie wniosku - co zmusiło spółkę do złożenia skargi do sądu administracyjnego) wnioskodawca wstrzymał procedurę uzyskania warunków przyłączenia. Kontynuowanie przedmiotowej procedury wiązałoby się bowiem z koniecznością poniesienia znacznych kosztów (blisko 1 min. złotych), celem uzyskania dokumentu, który z perspektywy początku drugiego kwartału 2013 r. - wobec wcześniejszej postawy organu, przy założeniu niekorzystnego dla spółki rozstrzygnięcia, mógł okazać się zbędny. Pismem z dnia 31 grudnia 2013 r. wezwano spółkę do uzupełnienia wniosku w ramach oceny merytorycznej II stopnia poprzez złożenie ważnych warunków przyłączenia w terminie 7 dni. Pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko z dnia 29 listopada 2013 r. Pismem z dnia 4 lutego 2014 r. organ, powołując się na § 9 pkt 45 Regulaminu konkursu, poinformował skarżącą o konieczności ponownej oceny projektu w zakresie kryterium formalnego nr 6 ("Wniosek posiada komplet załączników"). Wobec niezłożenia nowych ważnych warunków przyłączenia zaskarżonym pismem z dnia 25 marca 2014 r. wnioskodawca został poinformowany o odrzuceniu wniosku. Wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 923/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę skarżącej na powyższe rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki z dnia 25 marca 2014 r. stwierdzając, że ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Sąd I instancji przypomniał, że w sprawie zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1671/13, a zaskarżona informacja została przez Ministra Gospodarki wydana w następstwie tego wyroku. Tym samym, zgodnie z przywołanym art. 153 p.p.s.a. organ był związany nie tylko samą treścią sentencji wyroku, ale również wskazanymi w treści uzasadnienia dyspozycjami, zakreślającymi działania organu, jakie winien był podjąć w wykonaniu tego orzeczenia sądu administracyjnego, albowiem - zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjęto - że "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania", o których mowa w cyt. przepisie, zostają sformułowane w uzasadnieniu orzeczenia, w tym więc zakresie uzasadnienie orzeczenia wykazuje moc wiążącą. Zdaniem Sądu I instancji organ dokonując ponownej oceny wniosku w wykonaniu ww. wyroku nie wykonał wskazania zawarte w uzasadnieniu tego wyroku, dotyczące działań, jakie winien podjąć organ przy dokonywaniu ponownej oceny. W pierwszej kolejności organ nie uwzględnił wynikającego z uzasadnienia wyroku WSA twierdzenia, że skoro organ doszedł do przekonania o braku niezbędnego załącznika w postaci kopii warunków przyłączenia, mógł skorzystać z § 10 pkt 6 Regulaminu konkursu uznając taką sytuację za "szczególnie uzasadniony przypadek", co umożliwiało wstrzymanie oceny projektów w zakresie jednego lub więcej kryteriów. Organ nie uwzględnił przy tym faktu, iż z treści rzeczonego uzasadnienia wynika wprost, że dawanie, wobec niesprawnego działania organu, terminu 7 dni na złożenie przedmiotowego dokumentu i nie uwzględnienie prośby Skarżącej (wynikającej z pisma z 27 maja 2013 r.) o przedłużenie tego terminu do dnia 30 listopada 2013 r. nie może uzyskać aprobaty Sądu w sytuacji, gdy z art. 7 ust. 8g pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r., Nr 89, poz. 65 z późn. zm.) wynika, że przedsiębiorstwo energetyczne ma 150 dni na wydanie warunków przyłączenia (od dnia złożenia wniosku), a wnioskodawca nie ma możliwości przyspieszenia uzyskania tego dokumentu. Sąd wyraził przy tym zdanie, że "już w momencie wysyłania do Skarżącej żądania dostarczenia przedmiotowego dokumentu w ciągu 7 dni, wiadomym było, iż nie jest możliwe wywiązanie się z tego obowiązku w tak krótkim czasie, co wynika nie tylko z unormowań Prawa energetycznego, ale także z zasad doświadczenia życiowego". W ocenie WSA organ zachował się analogicznie, nie uwzględniając przy tym wskazań WSA wynikających z wyroku z 29 sierpnia 2013 r., albowiem co prawda wyraził zgodę na przedłużenie terminu skarżącej, jednakże uczynił to pismem z 19 listopada 2013 r. przedłużając rozpoznanie wniosku do 30 listopada 2013 r. Jednakże przedłużenie to było iluzoryczne, albowiem nie dawało możliwości uzyskania rzeczonego dokumentu z uwagi na wskazywaną przez WSA regulację wynikającą z ustawy Prawo energetyczne. Jednocześnie Sąd i Instancji stwierdził, że Minister nie uznał za stosowne przyjąć twierdzenia WSA, z którego wynikało, że skoro przez 3 lata złożone warunki przyłączenia miały dla organu walor prawidłowego dokumentu i to, że na ich podstawie skarżąca podejmowała konkretne działania, co wiązało się też z ponoszeniem kosztów finansowych, nie można było przyjmować teraz czegoś zupełnie przeciwnego, nie dając skarżącej realnej możliwości uzupełnienia złożonej dokumentacji aplikacyjnej. Minister Gospodarki zaskarżył powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z p. zm. - dalej: u.z.p.p.r.) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r. w zw. z § 10 pkt 6 Regulaminu konkursu oraz § 9 pkt 46 i 45 tego Regulaminu polegającym na przyjęciu, że organ nie uwzględnił oceny prawnej oraz nie wykonał wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1671/13, podczas gdy Minister Gospodarki uwzględnił ocenę prawną zawartą w ww. wyroku oraz wykonał wyrażone w nim wskazania, a tym samym nie naruszył prawa w toku dokonywania oceny wniosku o dofinansowanie nr [...] pn [...]. Argumentację na poparcie zarzutów organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Skarga kasacyjna oparta jest wyłącznie na drugiej podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i zawiera zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. - jego zasadność wykluczałaby bowiem możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II GSK 937/12). Podkreślenia wymaga, że art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji może naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyroki NSA: z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 366/08, z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II FSK 784/08, LEX nr 555594). W świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w rozpoznawanej sprawie, powołany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Żadna z opisanych sytuacji nie występuje w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd I instancji powołanego przepisu. Wszystkie elementy, które powinny znaleźć się w wyroku Sądu I instancji, zgodnie z wymogami powyżej powołanego przepisu, zostały w nim zawarte. Ponadto, Sąd sformułował wytyczne wiążące organ ponownie rozpoznający sprawę. Nie zasługują również na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r. w zw. z § 10 pkt 6 Regulaminu konkursu oraz § 9 pkt 46 i 45 tego Regulaminu. Na wstępie należy przypomnieć, że w sprawie zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1671/13, a zaskarżona informacja została przez Ministra Gospodarki wydana w następstwie tego wyroku. Zgodnie natomiast z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna dotyczyć może stanu faktycznego sprawy, jak i wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego. Postanowienia art. 153 p.p.s.a. oznaczają, że orzeczenie Sądu obejmuje swoim zasięgiem przyszłe postępowanie administracyjne w tej sprawie. Zasada związania organu ponownie rozpoznającego sprawę wiąże się z elementami uzasadnienia orzeczenia sądu administracyjnego, mimo bowiem użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie sentencję lecz o uzasadnienie orzeczenia. Za takim stanowiskiem przemawia to, że ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się przede wszystkim z wykładnią prawa jak i jego zastosowaniem w przyjętym stanie faktycznym sprawy, zaś wykładnia i zastosowanie przepisów prawa w stanie sprawy zgodnie z art. 138 i 141 § 4 p.p.s.a. może się mieścić jedynie w uzasadnieniu wyroku sądowego (por. wyrok NSA z dnia17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 755/11). Ocena prawna wyrażona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku dnia 29 sierpnia 2013 r. dotyczyła również postanowień regulaminu konkursu. Wprawdzie dokumentacja konkursowa, której elementem jest regulamin konkursu, opracowana na podstawie ustawy o zasadach polityki rozwoju, nie ma waloru źródła powszechnie obowiązującego prawa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. Niemniej, w następstwie przystąpienia beneficjenta do określonego programu pomocowego, regulamin konkursu jest prawem w relacjach pomiędzy organami uczestniczącymi w realizacji tych programów pomocowych i ich beneficjentami (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2322/13). Z powyższych rozważań w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wyroku, związany był zarówno Minister Gospodarki jak i powtórnie orzekający Sąd I instancji. Respektować ją musi również Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska zaprezentowanego w skardze kasacyjnej i stwierdza, że organ – dokonując ponownej oceny wniosku w wykonaniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2013 r. nie wykonał wskazań zawartych w uzasadnieniu tego wyroku, dotyczących działań, jakie winien podjąć przy dokonywaniu ponownej oceny. Jak słusznie wywiódł Sąd I instancji Minister Gospodarki nie uwzględnił wynikającego z uzasadnienia wyroku WSA twierdzenia, że skoro organ doszedł do przekonania o braku niezbędnego załącznika w postaci kopii warunków przyłączenia, mógł skorzystać z § 10 pkt 6 Regulaminu konkursu uznając taką sytuację za "szczególnie uzasadniony przypadek", co umożliwiało wstrzymanie oceny projektów w zakresie jednego lub więcej kryteriów. Organ nie uwzględnił przy tym faktu, iż z treści rzeczonego uzasadnienia wynika wprost, że dawanie, wobec niesprawnego działania organu, terminu 7 dni na złożenie przedmiotowego dokumentu i nie uwzględnienie wniosku skarżącej (wynikającej z pisma z 27 maja 2013 r.) o przedłużenie tego terminu do dnia 30 listopada 2013 r. nie może uzyskać aprobaty Sądu w sytuacji, gdy z art. 7 ust. 8g pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r., Nr 89, poz. 65 z późn. zm.) wynika, że przedsiębiorstwo energetyczne ma 150 dni na wydanie warunków przyłączenia (od dnia złożenia wniosku), a wnioskodawca nie ma możliwości przyspieszenia uzyskania tego dokumentu. Sąd wyraził przy tym zdanie, że "już w momencie wysyłania do skarżącej żądania dostarczenia przedmiotowego dokumentu w ciągu 7 dni, wiadomym było, iż nie jest możliwe wywiązanie się z tego obowiązku w tak krótkim czasie, co wynika nie tylko z unormowań Prawa energetycznego, ale także z zasad doświadczenia życiowego". Wprawdzie Minister Gospodarki wyraził zgodę na przedłużenie terminu skarżącej, jednakże uczynił to pismem z 19 listopada 2013 r. przedłużając rozpoznanie wniosku do 30 listopada 2013 r. Wskazanie takiego terminu na co zasadnie zwrócił Sąd I instancji nie dawało skarżącej możliwości uzyskania warunków przyłączenia z uwagi na ww. regulację wynikającą z ustawy Prawo energetyczne. Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany był także uwzględnić wskazania z których wynikało, że skoro przez 3 lata złożone warunki przyłączenia miały dla organu walor prawidłowego dokumentu i to, że na ich podstawie skarżąca podejmowała konkretne działania, co wiązało się też z ponoszeniem kosztów finansowych, nie można było przyjmować teraz czegoś zupełnie przeciwnego, nie dając skarżącej realnej możliwości uzupełnienia złożonej dokumentacji aplikacyjnej. Skoro zatem organ ponownie rozpoznając sprawę naruszył przepis art. 153 p.p.s.a., Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 30 e oraz art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r. W tym miejscu należy podkreślić, że w przepisach art. 30c-30d u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowo administracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e cyt. ustawy). Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. sąd administracyjny dokonuje oceny legalności wyniku postępowania odwoławczego zakończonego przed właściwą instytucją (w stanie prawnym przed zmianą: rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego), skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednocześnie, że jak wynika z treści pisma procesowego pełnomocnika organu z dnia 18 lipca 2014 r., przedłożonego przed tutejszym Sądem - alokacja środków na realizację Działania 9.4 - Wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych w ramach którego został złożony wniosek o dofinansowanie projektu skarżącej, została wykorzystana do dnia 30 czerwca 2014 r. Wprawdzie okoliczność ta zaistniała już po wydaniu przez Sąd I instancji zaskarżonego wyroku (14 maja 2014 r.), jednakże nie może ona pozostawać bez znaczenia przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez Ministra Gospodarki. Zgodnie bowiem z art. 30i u.z.p.p.r. w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej, alokacja na realizację działania lub priorytetu, o której mowa w art. 30a ust. 1 pkt 2, zostanie wyczerpana: 1) właściwa instytucja zarządzająca pozostawia protest bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 30c; 2) sąd, uwzględniając skargę stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.