IV SA/Po 58/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 maja 2014 r. sprawy ze skargi H. W. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Północno-Zachodniego Klina Zieleni" w P., część E – Otoczenie Jeziora K. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Rady Miasta P. na rzecz skarżącej H. W. kwotę 300 (trzysta) zł tytułem zwrotu opłaty sądowej Dnia [...] lutego 2013r. Rada Miasta P.(dalej Rada Miasta) w oparciu o art. 20 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647, poz.951 i poz.1445 oraz z 2013r., poz.21dalej upzp) i art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej usg) podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Północno-Zachodniego Klina Zieleni" w P., część E – Otoczenie Jeziora K.( zwanego dalej planem ). Pismem z dnia 4 listopada 2013 r. skarżąca H. W. wezwała Radę Miasta P. do usunięcia naruszenia prawa uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] lutego 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Północno-zachodniego klina zieleni" w P. część E - otoczenie Jeziora K.. którą dopuszczono się obrazy m.in. przepisów art. 15 ust.2 pkt 1, art.15 ust.2 i 3, art.15 ust.2 pkt 6 i 8, art.16 ust.1, art.17 pkt 7 lit.b, art.20 ust.1 u.p.z.p. w związku z art.4 ust.2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o zmianie ustawy o p.z.p., ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W odpowiedzi na wskazane powyżej wezwanie, Prezydent Miasta P. wystosował do skarżącej pismo z dnia 3 grudnia 2013 r. nr [...]. Pismo to zostało doręczone skarżącej w dniu 12 grudnia 2013 r. Skarżąca, w dniu 11 grudnia 2013 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o stwierdzenie nieważności całości uchwały w sprawie planu. Wniosek swój uzasadniła licznymi zarzutami, wskazując na naruszenie : 1) art. 15 ust.2 i 3 u.p.z.p. w zw. z art.4 ust.2 ustawy o zmianie u.p.z.p. w zakresie zasad sporządzania planu miejscowego poprzez objęcie liniami rozgraniczającymi terenów o wzajemnie się wykluczających się funkcjach. Uchybienie dotyczy terenów oznaczonych w planie miejscowym symbolami 1 Kz-Z/WS – 12Kz-Z/WS ( o których traktuje przepis § 5 planu), dla których określono przeznaczenie ‘tereny zieleni i wód w klinie zieleni". Niedopuszczalne jest objęcie liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania bez rozgraniczenia tych terenów od siebie. Uchybienie to także dotyczy terenu oznaczonego symbolem 3 Kz-US (§ 8 ust. 2 pkt 2 lit.c planu), dla którego określono przeznaczenie jako tereny sportu i rekreacji w klinie zieleni, przy jednoczesnym dopuszczeniu lokalizacji jednego lokalu mieszkalnego w ramach budynku usługowego – usług sakralnych. Skarżąca pozostając właścicielką nieruchomości oznaczonej symbolem 2Kz-Z/WS poprzez wskazane uchybienie nie może w pełni realizować prawa własności gwarantowanego art.64 Konstytucji. 2) art. 15 ust.2 i 3 u.p.z.p. w zw. z art.4 ust.2 ustawy o zmianie u.p.z.p poprzez określenie w ustaleniach szczegółowych dla terenów sportu i rekreacji w klinie zieleni (§8 ust. 5 pkt 8 lit a planu) oraz terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 10 ust.5 pkt 10-11 planu) oraz terenów zabudowy usługowej lub mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 11 ust.4 pkt 8 planu) oraz dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (§ 13 ust.4 pkt 8 palnu) zasad i warunków podziału nieruchomości – wskazując minimalne powierzchnie nowo wydzielanych działek, co nie mieści się w kompetencji Rady Miasta i nie może być przedmiotem ustaleń planu miejscowego. Taką kompetencję posiadała rada na mocy art.10 ust.1 pkt 7 nieobowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a także po nowelizacji ustawy o p.z.p. dokonanej ustawą z dnia 25 czerwca 2010r. o zmianie ustawy o p.z.p., ustawy o PIS oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, którą to ustawą ustawodawca dopuścił w ramach fakultatywnych ustaleń planu miejscowego możliwość określenia powierzchni nowo wydzielonej działki. Zgodnie z art.4 ust.2 przywołanej ustawy do spraw wszczętych ale nie zakończonych przed dniem wejścia w życie tejże ustawy należało stosować przepisy dotychczasowe. Rada Miasta podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu w dniu 30 sierpnia 2005r. Powoływana ustawa weszła w życie z dniem 21.10.2010r. Zatem zakres merytoryczny ustaleń skarżonej uchwały winien odpowiadać przepisom art.15 ust.2 i 3 ustawy o p.z.p. obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z 25.06.2010r. Zgodnie z tym co zostało wyłożone rada Miasta P. w dacie uchwalania planu nie była upoważniona do określania minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek. Plan nie jest częścią procedury rozgraniczenia. Rola planu w dokonaniu podziału działek jest ograniczona do wyznaczenia przeznaczenia części terytorium gminy, a samego podziału dokonuje wójt gminy. Poprzez wskazania wielkości działek naruszono interes skarżącej, która jest właścicielką działek o symbolach : 16 Kz-US, 4U/MN-5U/MN oraz 1MW-2MW – gdzie dla każdej z tychże określono minimalne powierzchnie, tym samym ograniczając jej prawo własności i dysponowania działkami. 3) art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z art.4 ust.2 ustawy o zmianie u.p.z.p poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego przez brak określenia wskaźników intensywności zabudowy, co jest obowiązkowym ustaleniem każdego planu. Dla terenów Kz-ZC (§ 7 planu) dopuszczono oprócz przeznaczenia podstawowego także możliwość realizacji zabudowy usługowej nieokreślając wskaźników zabudowy. Także uchybienie to dotyczy terenów oznaczonych symbolami 1 Kz-US-25Kz-US (§ 8 planu), dla których określono przeznaczenie terenu – tereny sportu i rekreacji w klinie zieleni, oraz terenów Kz-U i 1U-8U (§ 9 planu) tj.terenów zabudowy usługowej, a także terenów oznaczonych symbolami : 1MN-21MN (§ 10 planu) tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, 1U/MN-5U/MN (§ 11 planu) terny zabudowy usługowej lub mieszkaniowej jednorodzinnej, Kz-MW (§ 12 planu) tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w klinie zielonej, 1MW-2MW (§ 13 planu) tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Uchybieniem tym naruszono interes skarżącej jako właścicielki działek oznaczonych symbolami : 16Kz-US, 4U/MN-5U/MN, 1MW-2MW, która nie może realizować prawa własności nie znając stosownych wskaźników i uzyskać pozwolenia na budowę. 4) art. 15 ust.2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z art.4 ust.2 ustawy o zmianie u.p.z.p w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz.1587), poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego przez brak określenia geometrii dachów, a także brak definicji pojęcia "dachy strome". Określenie geometrii dachów jest obowiązkowym ustaleniem każdego planu miejscowego. W zaskarżonym planie, w § 8 ust.5 pkt 7 Rada zamiast określić geometrię dachów, postanowiła iż w przypadku przeznaczenia terenów o którym traktuje § 8 planu, ustala się "dowolny kąt nachylenia połaci dachowej". Ponadto w § 8 ust.5 pkt 8 lit. b uchwałodawca stwierdził, iż dla budynków rekreacji indywidualnej istnieje obowiązek zachowania dachów stromych o symetrycznym kącie nachylenia połaci dachowych – bez wcześniejszego zdefiniowania pojęcia "dachy strome". Adekwatne uchybienia dotyczą § 9 ust.5 pkt 5, pkt 6 lit. b i pkt 7 oraz § 10 ust.5 pkt 7-9, § 11 ust.4 pkt 6, § 12 ust.4 pkt 5 planu. Nadto w § 9 ust.5 pkt 6 lit. b uchwałodawca stanowi o dachach płaskich, którego pojęcia nie definiuje żaden akt normatywny, nie czyni tego także na potrzeby planu Rada. Skarżąca jako właścicielka nieruchomości oznaczonych w planie symbolami 16 Kz-US oraz 4U/MN-5U/MN (o których traktują § 8 oraz § 11 planu) nie może w pełni realizować prawa własności, nie znając stosownych wskaźników i nie może uzyskać pozwolenia na budowę. 5) art. 15 ust.2 pkt 8 u.p.z.p. w zw. z art.4 ust.2 ustawy o zmianie u.p.z.p w zakresie zasad sporządzania planu przez brak określenia zasad scalania i podziału nieruchomości. W zaskarżonym planie dla terenów przeznaczonych pod tereny : rekreacji i sportu w klinie zieleni (§ 8 uchwały), zabudowy usługowej (§ 9 uchwały), zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 10), zabudowy usługowej lub mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 11), zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w klinie zieleni (§ 12), zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (§ 13) nie określono zasad scalania i podziału nieruchomości objętych wskazanym przeznaczeniem terenu. Uchybienie to stanowi zarówno o bezwzględnym naruszeniu przez Radę powszechnie obowiązujących przepisów prawnych – art. 15 ust.2 pkt 8 u.p.z.p. oraz narusza indywidualny interes prawny skarżącej, która jako właścicielka nieruchomości o których mowa w § 11 i 13 uchwały nie może dokonać scalania i podziału stosownych nieruchomości jeżeli tylko dojdzie do przekonania, że ukształtowanie faktyczne granic geodezyjnych działek jest dla niej niekorzystne. 6) art. 15 ust.2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art.4 ust.2 ustawy o zmianie u.p.z.p w zw. z § 4 pkt 9 lit. a w zw. z § 8 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz.1587), poprzez brak określenia układu komunikacyjnego wraz z jego parametrami przy jednoczesnej niemożności jednoznacznego powiązania rysunku planu miejscowego z tekstem planu miejscowego. W § 3 ust. 2 pkt 5 zaskarżonej uchwały dopuszczono lokalizację ciągów pieszych i rowerowych bez określenia parametrów tychże ciągów komunikacyjnych oraz bez określenia ich lokalizacji na rysunku planu. Adekwatna sytuacja dotyczy : § 4 ust.2 pkt 2 lit. a; § 5 ust.2 pkt 2 lit. b; § 8 ust.2 pkt 2 lit. i; § 8 ust.7 pkt 7 lit. a; § 9 ust.6 pkt 8 lit. a i b; § 10 ust.7 pkt 4; § 13 ust.2 pkt 2 lit. c planu, którymi to przepisami dopuszczono lokowanie dróg wewnętrznych. Naruszono zatem przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury, które obliguje Radę do określenia układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych. Skarżąca jako właścicielka nieruchomości określonych symbolami 16 Kz-US ( § 8 uchwały) oraz 1 MW-2MW (§ 13 uchwały musi domniemywać przebiegu dróg wewnętrznych na przedmiotowym terenie. A dokonując podziału nieruchomości skarżąca narażona zostanie na uznaniowość administracyjną organu dokonującego podziału nieruchomości. 7) art. 16 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art.4 ust. 2 ustawy o zmianie u.p.z.p w zakresie zasad sporządzania planu miejscowego poprzez sporządzenie planu na kopii mapy, która nie pochodzi z zasobu geodezyjnego. Na załączniku graficznym do planu brak potwierdzenia, iż kopie map na których sporządzono opracowanie planistyczne pochodzą z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. A skarżąca jako właścicielka nieruchomości objętych planem musi tą okoliczność domniemywać. 8) art. 17 pkt 7 lit. b u.p.z.p. w zw. z art.4 ust. 2 ustawy o zmianie u.p.z.p w zakresie istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego poprzez niewystąpienie i nieuzyskanie uzgodnienia projektu przedmiotowego planu przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, co narusza interes prawny skarżącej bowiem jako właścicielka nieruchomości objętych planem na etapie realizacji inwestycji wynikających z opracowania planistycznego będzie mogła spotkać się z negatywnym stanowiskiem organów ochrony konserwatorskiej, które nie brały udziału w procedurze planistycznej. 9) art. 20 ust.1 u.p.z.p. w zw. z art.4 ust. 2 ustawy o zmianie u.p.z.p w zakresie zasad sporządzania planu miejscowego poprzez wskazanie przepisem § 2 pkt 3 załącznika nr 3 do przedmiotowego planu miejscowego, iż finansowanie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej następować będzie przy udziale inwestorów w ramach porozumień cywilnoprawnych, a także właścicieli nieruchomości. Określone w planie miejscowym zaś zasady finansowania winny być zgodne z ustawą o finansach publicznych. Żaden z przepisów prawnych nie dopuszcza możliwości partycypowania (tym bardziej stosowania przymusu wobec) właścicieli nieruchomości lub inwestorów w ramach umów cywilnoprawnych w finansowaniu inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy. Narusza to interes prawny skarżącej jako właścicielki nieruchomości objętych planem, która na etapie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej będzie musiała uczestniczyć w finansowaniu inwestycji, które to finansowanie pozostaje w wyłącznym obowiązku gminy. 10) § 8 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz.1587), poprzez niemożność powiązania tekstu planu miejscowego z jego załącznikiem graficznym. W § 15 ust.2 pkt 1 oraz 2 lit. a przedmiotowego planu postanowiono, iż szerokość w liniach rozgraniczających terenów oznaczonych symbolami 1KD-Z oraz 2 KD-Z winna wynosić jak dla terenów drogi klasy zbiorczej. Minimalne zaś szerokości dróg klasy zbiorczej określa tabela w przepisie § 7 ust.1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz.430 ze zm.), wskazując iż rzeczona szerokość nie może być mniejsza niż 20 m. Przedmiotowy plan sporządzony został w skali 1:2000, co oznacza że 1 cm na załączniku graficznym do planu odpowiada 20m w terenie – co powoduje, że szerokość dróg oznaczonych na załączniku graficznym do planu symbolami 1KD-Z oraz 2KD-Z nie powinna być mniejsza niż 1 cm. Tymczasem szerokość dróg oznaczonych na rysunku planu symbolami 1 KD-Z i 2 KD-Z wynosi 7-9 mm, co narusza cytowany przepis. Co prawda uchybieniem tym skarżąca nie może wykazać naruszenia jej interesu prawnego jednak wskazuje na takie uchybienie. 11) § 3 ust.1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie pod cmentarze. Przywołany przepis określa, że odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150m; odległość ta może być zmniejszona do 50m pod warunkiem, że teren w granicach od 50m do 150m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Przepis § 7 planu stanowi o przeznaczeniu stosownego obszaru pod teren cmentarza w klinie zieleni (Kz-ZC). Obszar ten graniczy bezpośrednio z terenem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (6MN) oraz pod usługi sakralne (3U) i pod usługi i zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (1U/MN). Nie wskazano jednak stosownych sfer ochronnych od terenu przeznaczonego pod teren cmentarza. Skarżąca nie może wykazać tu naruszenia jej interesu prawnego, ale wskazuje na uchybienie w tym zakresie. 12) art. 39 ustawy o udostępnianiu informacji poprzez brak podania do publicznej wiadomości informacji o przystąpieniu do sporządzenia stosownych dokumentów oraz o możliwości zapoznania się z dokumentami, a także o możliwości wniesienia uwag, z czego również skarżąca skorzystać nie mogła. 13) art. 21 ust.2 pkt 2, 5, 7, 23 lit. d ustawy o udostępnianiu informacji poprzez niezamieszczenie w publicznie dostępnych wykazach danych informacji o opracowaniu ekofizjograficznym, o prognozie oddziaływania na środowisko, o projekcie planu miejscowego przed skierowaniem do udziału społeczeństwa oraz o opiniach RDOŚ i PWIS, PPIS. Skarżąca nie mogła zatem powziąć stosownych informacji o dokumentach dotyczących środowiska. 14) § 137 w zw. z § 143 rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez definiowanie § 2 pkt 9 przedmiotowej uchwały pojęcia reklama. Przywołana definicja jest modyfikacją definicji pojęcia reklama zwartego ( art.4 pkt 23) w ustawie z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007, Nr 19, poz.115 z późn.zm.). Akty prawa miejscowego nie mogą regulować materii należących do przepisów wyższego rzędu i nie mogą być sprzeczne z nimi. Wskazane uchybienie ma wpływ na indywidualny interes prawny skarżącej bowiem w przypadku nieruchomości których skarżąca pozostaje właścicielką określono zakaz realizacji reklam (§ 5 ust.2 pkt 3 lit. c; § 8 ust. 2 pkt 3 lit. j; § 11 ust. 2 pkt 2 lit. d; § 13 ust.2 pkt 3 lit. b; § 15 ust. 2 pkt 2 lit. c uchwały) powoduje, że skarżąca przy zagospodarowaniu stosownego terenu będzie musiała opierać się na domniemaniu inwestycji, których nie można realizować. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ustosunkowując się do każdego ze wskazanych w skardze zarzutów (k. 42 – 46 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem dokonanej przez Sąd oceny zgodności z prawem w niniejszej sprawie była uchwała z dnia [...] lutego 2013r. Jej przedmiot stanowi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Północno-zachodniego klina zieleni" w P. część E – otoczenie Jeziora K.. Został on ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego dnia 23 kwietnia 2013r. r., poz[...], wszedł w życie z dniem 24.05.2013r. We wniesionej do Sądu skardze zakwestionowany został szereg przepisów obowiązującej w dniu uchwalenia planu upzp, dotyczących treści poszczególnych regulacji prawnych dotyczących określenia sposobu zagospodarowania terenu. Skarżąca wniosła o stwierdzenie w całości nieważności zaskarżonej uchwały. Skarżąca wyczerpała tryb zaskarżenia, wzywając Radę Miasta P. pismem z 4 listopada 2013r. do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wskazane wezwanie Prezydent Miasta P. wystosował do skarżącej pismo z dnia 3 grudnia 2013r., doręczone skarżącej w dniu 12 grudnia 2013r. Skarga na uchwałę z 26 lutego 2013 r. została wywiedziona dnia 11 grudnia 2013 r., a zatem z zachowaniem terminu o którym stanowi art. 53 §2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej ppsa; zob. też uchwała NSA z 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60). Wraz z wystosowaniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa spełniony zostaje wymóg wyczerpania dostępnych skarżącemu środków prawnych, który należy wypełnić przed wniesieniem skargi do sądu. Rezygnacja z oczekiwania na odpowiedź ze strony organu nie może powodować u skarżącego niepewności co do zakończenia biegu terminu do wniesienia skargi (W. Piątek, Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Prz. Sąd. 2013, z. 9, s. 57). Podstawę prawną wniesionej w niniejszej sprawie skargi stanowił art. 101 ust. 1 usg. Legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała czy też konkretne jej postanowienia musi naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Wskazać należy, że w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 usg nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 usg musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, że zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, pozostawało w niej bezspornym, że skarżąca jest właścicielką działek nr :17/4-10, 22/7, 22/18, 22/20-27, 42/7, 42/9-11 – obręb K., położonych w P., na terenie objętym miejscowym planem, oznaczonym symbolami 16 Kz-US, 4U/MN-5U/MN, 1MW-2MW obejmującym tereny sportu i rekreacji w klinie zieleni, tereny zabudowy usługowej lub mieszkaniowej jednorodzinnej, tereny pod zabudowę wielorodzinną ( § 8, 11 i 13 planu). Postanowienia miejscowego planu mają wpływ na przyjęty sposób zagospodarowania nieruchomości należących do skarżącej, co składało się na zaistnienie w rozpoznawanej sprawie naruszenia jej interesu prawnego. Przechodząc do oceny zaskarżonej uchwały sąd wskazuje, że obowiązek uwzględnienia skargi powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, tj. norm prawa materialnego. Należy podkreślić, że kontrola sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Z uwagi na treść art. 28 upzp obowiązującego w dacie uchwalenia uchwały – ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2003 Nr 80, poz.717), w myśl którego naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządznia, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części, Sąd w pierwszej kolejności ocenia tryb sporządzenia zaskarżonej Uchwały. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że zgodnie z art. 17 uzp w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia zaskarżonej uchwały, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kolejno: 1) ogłasza w miejscowej prasie oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia, 2) zawiadamia na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu, 3) rozpatruje wnioski, o których mowa w pkt 1, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania, 4) sporządza projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, 5) sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego z uwzględnieniem art.36, 6) uzyskuje opinie o projekcie planu : a) gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art.8 komisji urbanistyczno – architektonicznej, b) wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, 7) uzgadnia projekt planu z : a) wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych, b) właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków, c) organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych, d) właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę, e) właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa, f) dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego, morskich portów i przystani, g) właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie w zakresie zagospodarowania terenów górniczych, h) właściwym organem administracji geologicznej w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, i) ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej, 8) uzyskuje zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, 9) wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień, 10) ogłasza w sposób określony w pkt 1 , o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami, 11) wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu, 12) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania, 13) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia, 14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11. Sąd nie dopatrzył się uchybień proceduralnych z urzędu, które skutkowałyby stwierdzeniem nieważności uchwały. Wyłożenie projektu planu miało miejsce w dniach 8.07. – 6.08. 2010r., drugie wyłożenie od 26.01 – 24.02 2012r. Z dat 29.03.2012r. i 6.09.2012r. pochodzi rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta P. w sprawie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu. W dniu 26.02.1013r. rozstrzygnięcie Rady Miasta P. o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu. Liczne zarzuty skarżącej dotyczyły w szczególności przepisu art.15 u.p.z.p. (sprzed nowelizacji). Przepis ten stanowił, iż wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem (ust.1). W planie miejscowym określa się obowiązkowo (ust.2) : 1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, 2) zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, 3) zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, 4) zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej 5) wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, 6) parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy, 7) granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, 8) szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym, 9) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy, 10) zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, 11) sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, 12) stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art.36 ust.4. Nadto w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb (ust.3) : 1) granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości, 2) granice obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej, 3) granice obszarów wymagających przekształceń i rekultywacji, 4) granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art.10 ust.2 pkt 8, 5) granice terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych, 6) granice pomników zagłady oraz ich stref ochronnych, a także ograniczenia dotyczące prowadzenia na ich terenie działalności gospodarczej, W zakresie rozpoznania zarzutów skargi, Sąd doszedł do wniosków jak poniżej. 1.Nie zasługuje na uwzględnienie w ocenie Sądu zarzut skarżącej dotyczący objęcia liniami rozgraniczającymi terenów o wzajemnie wykluczających się funkcjach. Skarżąca bowiem podnosi, iż w planie objęto liniami rozgraniczającymi tereny o wzajemnie wykluczających się funkcjach (1Kz-Z/WS - 12Kz-Z/WS, o których traktuje § 5 planu dla których określono przeznaczenie tereny zieleni i wód w klinie zieleni) oraz (3Kz-US, o którym traktuje § 8 pkt. 1 planu, dla którego określono przeznaczenie terenu jako tereny sportu i rekreacji), wskazując równocześnie, iż takie zapisy planu naruszają jej interes prawny poprzez uniemożliwienie pełnej realizacji prawa własności względem nieruchomości skarżącej, zlokalizowanej na terenie oznaczonym w planie jako 2Kz-Z/WS. Należy wskazać, iż zastosowane w planie objęcie liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu jest w pełni uzasadnione i prawidłowe. Należy zauważyć, iż uprawnienia planistyczne gmin w zakresie określonym w art.15 ust.2 pkt 1 u.p.z.p. dopuszczają określenie dla tego samego terenu różnego przeznaczenia. Ten sam teren może bowiem mieć w planie zagospodarowania różne przeznaczenie. Nie wyklucza tego obowiązek określenia w planie miejscowym linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu. Wykładnia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnośnie wymogów stawianych planom miejscowym nie może być nazbyt rygorystyczna i nie może prowadzić do naruszenia zasady samodzielności gminy w zakresie przeznaczenia i określania warunków zagospodarowania terenów leżących na obszarze gminy (tak też wyrok NSA z dnia 23 lutego 2012r., II OSK 2551/11, Lex 1112543). Rację ma zatem organ, iż istotnym uwarunkowaniem przy wyznaczaniu terenu wód jest czytelna linia brzegowa, która pozwala przyjąć jednoznaczne linie rozgraniczające. Jezioro K., które w planie oznaczone jest symbolem Kz-WS, tj. teren wód powierzchniowych śródlądowych w klinie zieleni, na znacznej długości nie posiada granic ewidencyjnych, a w zależności od pory roku posiada zmienną linię brzegową. Dodatkowo w wielu miejscach przechodzi w tereny podmokłe. Tereny Kz-Z/WS, z racji na historyczne uwarunkowania (dawna niecka jeziora) posiadają formę terenu sprzyjającą lokalizacji urządzeń wodnych i kształtowaniu zasobów wodnych. Wielkość cieków wodnych na tym terenie (jak np. strumienia K.) sprawia, że w skali planu wyodrębnienie osobnego terenu dla takiego cieku byłoby nieczytelne. Przede wszystkim jednak, wody powierzchniowe oraz tereny klina zieleni nie są sprzecznymi ze sobą przeznaczeniami, dlatego też mogą być połączone w ramach jednego terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi. Natomiast zarzut w zakresie terenu 3Kz-US dotyczy nieruchomości, na którą zostało wydane prawomocne pozwolenie na budowę. Przyjęte w planie rozwiązania są zgodne z § 9 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr164poz. 1587). Zatem nie jest zakazane zastosowanie dla linii rozgraniczających kilku oznaczeń. Jedna strefa może być przeznaczona w planie dla zrealizowania więcej niż jednej funkcji, a wielofunkcyjność stref w żadnej mierze nie podważa wymogu wykreślenia w planie linii rozgraniczających obszary o różnym przeznaczeniu (tak też wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011r., II OSK 2235/10, Lex 953038). Z tego względu, Sąd nie mógł zgodzić się z zarzucaną przez skarżącą nieprawidłowością przy sporządzaniu planu gdyż zastosowane w planie oznaczenia nie stanowią naruszenia ani przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.), dalej: u.p.z.p., ani rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 2. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., w związku z art. 4 ust.2 ustawy 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2010 r. Nr 130, poz. 871), dalej: nowelizacja, poprzez określenie w planie zasad i warunków podziału nieruchomości wraz z określeniem minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek. W ocenie skarżącej narusza to jej interes prawny poprzez ograniczenie prawa własności na nieruchomościach skarżącej, znajdujących się na terenach oznaczonych symbolami 16Kz-US, 4U/MN - 5U/MN oraz 1MW - 2MW. Należy wskazać, iż art. 15 ust. 2 w brzmieniu sprzed nowelizacji także przewidywał określenie w miejscowym planie zasad i warunków podziału nieruchomości. Ponadto, przyjęte w planie parametry w zakresie minimalnej powierzchni działki budowlanej są istotnym elementem kształtowania ładu przestrzennego i jak słusznie podkreślił organ, mają na celu ochronę obszaru jeziora przed nadmierną intensyfikacją zabudowy, co stoi w zgodzie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Na możliwość określenia w planie miejscowym minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek budowlanych wskazuje również orzecznictwo (wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 632/10). Ustalenia zatem dotyczące szczegółowych zasad i warunków podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego - § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1587) (wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012r., II OSK 814/12, Lex 1166998). Z tego też względu uznać należy, iż wskazanie w planie minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek nie stanowi naruszenia prawa, z uwagi na dopuszczalność takich zapisów także na gruncie u.p.z.p. sprzed nowelizacji, jak również z uwagi na istotne znaczenie dla kształtowania ładu przestrzennego. 3. Skarżąca nadto podniosła, iż w planie nie określono wskaźników intensywności zabudowy dla terenów oznaczonych symbolami Kz-ZC, 1 Kz-US - 25Kz-US oraz Kz-U i 1U - 8U. W ocenie Sądu zarzut ten również nie znajduje uzasadnienia, gdyż parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, wymagane zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w brzmieniu sprzed nowelizacji, dla wskazanych terenów zostały określone w treści planu odpowiednio w § 7 pkt 4, § 8 pkt 5 oraz § 9 pkt 5. Parametry wprowadzone w planie stanowiły jednocześnie intensywność zabudowy w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 u.p.z.p. sprzed nowelizacji w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W taki bowiem sposób określano intensywność zabudowy w planach tworzonych pod rządami u.p.z.p. sprzed nowelizacji. Dopiero brzmienie wskazanego przepisu po nowelizacji doprecyzowało jak należy określać intensywność zabudowy. Z treści art.15 ust.2 pkt 6 u.p.z.p. w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 25 czerwca 2010r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 130, poz.871, dalej jako nowela z 2010r.), która weszła w życie w dniu 21 października 2010r., wynika, że intensywność zabudowy określa się jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. Istotna dla niniejszego postępowania jest jeszcze reguła intertemporalna przyjęta w art.4ust.2 noweli z 2010r., zgodnie z którą "do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe". W badanym postępowaniu Rada Miasta P. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu 30 sierpnia 2005r. Zatem do omawianego planu nie mają zastosowania przepisy u.p.z.p. po nowelizacji ze względu na art. 4 ust. 2 nowelizacji. W tej sytuacji niedopuszczalnym było zdefiniowanie w nowym stanie prawnym wskaźnika intensywności zabudowy jako "wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy - rozumianej jako suma powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji nadziemnych budynku, w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej", gdyż takie brzmienie byłoby dopuszczalne od dnia 21.10.2010r. Do tego dnia zaś w art.15 ust.2 pkt 6 u.p.z.p. nie definiowano pojęcia wskaźnika intensywności zabudowy. Rada gminy nie jest zatem uprawniona do regulowania, czy też raczej doprecyzowania, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu ustalania wskaźnika intensywności zabudowy, skoro ustawodawca uczynił to w przepisach rangi ustawowej. Podkreślić należy, iż w stanowieniu aktów prawa miejscowego organy samorządu terytorialnego związane są ramami stworzonymi przez ustawy. 4. Skarżąca także zarzuciła, iż w treści planu brak jest określenia geometrii dachów, a ponadto ,iż określenie "dachy strome" jak również "dachy płaskie" nie zostało w uchwale zdefiniowane. W ocenie Sądu, użyte w planie określenie "dowolny kąt nachylenia połaci dachowej z uwzględnieniem ppkt 8 lit. b" oraz "dachy strome o symetrycznym kącie nachylenia połaci dachowych" jest w istocie określeniem geometrii połaci dachowej (§ 8 pkt 5 ppkt 7 uchwały i § 7 pkt 4 ppkt 2 uchwały ). W sytuacji, w której dla realizacji celów miejscowego planu nie jest koniecznym zachowanie konkretnej geometrii połaci dachowych racjonalne jest wskazanie w treści miejscowego planu dowolności w tej kwestii. Nie ulega wątpliwości, iż obowiązek zawarcia w planie zagadnień określonych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. nie jest bezwzględny, gdyż musi ulegać dostosowaniu do warunków faktycznych panujących na obszarze objętym planem (Z.Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne - komentarz,C.H. Beck, Wyd. 7, Warszawa, 2013 r., str. 161). Rację ma organ, iż zgodnie z § 146 ust. 1 "Zasad techniki prawodawczej", stanowiących załącznik do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908), w ustawie lub innym akcie normatywnym formułuje się definicję danego określenia, jeżeli dane określenie jest wieloznaczne, nieostre (a jest pożądane ograniczenie jego nieostrości), jego znaczenie nie jest powszechnie zrozumiałe lub w sytuacji gdy ze względu na dziedzinę regulowanych spraw istnieje potrzeba ustalenia nowego znaczenia danego określenia. Użyte w planie określenie "dach stromy" i "dach płaski" są określeniami powszechnie zrozumiałymi w języku potocznym, a dla realizacji postanowień omawianego planu, ze względu na uwarunkowania przestrzenne i stan zagospodarowania terenów sąsiednich, nie istniała konieczność definiowania tych pojęć. Z tego też względu nie można przyznać racji skarżącej, iż w planie nie określono geometrii dachów, gdyż zagadnienie to zostało określone w stopniu wystarczającym dla realizacji celów planu, a pojęcia "dachy strome" oraz "dachy płaskie" nie wymagały zdefiniowania. W przypadku terenów, które ze względu na szczególne uwarunkowania przestrzenne wymagały dokładniejszego określenia kąta nachylenia połaci dachowych, parametry te określono (dla terenów 1MW i 2MW określono precyzyjnie kąt nachylenia połaci dachowych - § 13 pkt 4 ppkt 6 planu). 5. Skarżąca podniosła zarzut braku określenia w planie zasad scalania i podziału nieruchomości, co według skarżącej jest obligatoryjnym wymogiem dla treści miejscowego planu. Należy zauważyć, że miejscowy plan sporządza się zgodnie z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami odrębnymi (art. 15 ust. 1 u.p.z.p.). Warunkiem ustalenia w planie zasad scaleń i podziałów jest zawarcie stosownych wymogów w Studium. Tymczasem obowiązujące dla P. Studium – dołączone do akt sprawy, nie wskazuje w ramach obszaru objętego granicami planu, terenów przeznaczonych do dokonania scaleń i podziałów. Ponownie należy wskazać, iż obowiązek zawarcia w planie zagadnień określonych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. nie jest bezwzględny, gdyż musi ulegać dostosowaniu do warunków faktycznych panujących na obszarze objętym planem (Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne - komentarz, C.H. Beck, Wyd. 7, Warszawa, 2013 r., str. 161). Na brak obowiązku bezwzględnego określania w miejscowym planie warunków scalania i podziału nieruchomości w przypadku, gdy z okoliczności faktycznych i prawnych dotyczących danego terenu nie wynika potrzeba ustalenia takich szczegółowych zasad, wskazuje także orzecznictwo ( wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., II OSK 814/12; wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., II OSK 2085/11; wyrok NSA z dnia 6 maja 2010 r.,II OSK 424/10 publ.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem w zaskarżonym planie nie istniała konieczność zamieszczania szczegółowych warunków scaleń i podziałów nieruchomości, gdyż dla terenów planu nie istnieją okoliczności uzasadniające potrzebę dokonania scaleń i podziałów nieruchomości, a w związku z tym nie przywiduje się ich przeprowadzania. Nie można zatem usunąć z obrotu prawnego uchwały w sprawie planu miejscowego wobec braku określenia w planie zasad scalania i podziału nieruchomości. Unormowania planu w takim zakresie zamieszcza się tylko w razie zaistnienia w tej mierze potrzeb (wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2012r. II OSK 2199/11, Lex nr 1125508). Zatem zbędne jest zamieszczanie zapisów dotyczących ograniczeń, które na danym terenie nie są wymagane, albo tym bardziej, w ogóle nie są potrzebne. Kwestię tą szeroko wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2012r., II OSK 1343/12 (publ.orzeczenia.nsa.gov.pl). 6. Kolejnym zarzutem skarżącej był brak określenia w planie układu komunikacyjnego wraz z jego parametrami przy jednoczesnej niemożności jednoznacznego powiązania rysunku planu z tekstem planu. Zarzut ten dotyczy także dopuszczenia lokalizacji ciągów pieszych i rowerowych bez określenia ich parametrów oraz bez naniesienia ich przebiegu na rysunku planu. Ten sam zarzut skarżąca formułuje w przedmiocie dróg wewnętrznych. Należy zauważyć, iż w ocenie Sądu, nie ma tu racji ma organ, że dopuszczenie lokalizacji dróg wewnętrznych dotyczy terenów, które z racji na swoje parametry mogą, lecz nie muszą podlegać podziałom na mniejsze nieruchomości. Dopiero w przypadku dokonania podziału może zaistnieć potrzeba realizacji dróg wewnętrznych. Stąd wyznaczenie dróg na rysunku uważa się za zbędne, gdyż ich przebieg będzie zależał od dokonanego ewentualnie w przyszłości podziału. Podobnie wyznaczenie parametrów takich dróg, będzie zależne od konkretnych okoliczności faktycznych, warunkujących lokalizację dróg wewnętrznych. Zgodnie zaś z § 137 w zw. z § 143 Zasad techniki prawodawczej, wprowadzonych rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908), w ocenie organu, w uchwale nie powtarza się przepisów ustaw i rozporządzeń, w związku z tym nie istniała konieczność powtarzania parametrów układu komunikacyjnego. Te parametry i zasady lokalizacji ciągów pieszych, rowerowych lub pieszo-rowerowych są określone w rozdziałach 8 i 9 działu III Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.). Organ zatem nie miał obowiązku określenia w planie układu komunikacyjnego dróg wewnętrznych wraz z jego parametrami, gdyż przebieg dróg wewnętrznych uzależniony będzie od ewentualnie dokonanych podziałów gruntów. Także parametry ciągów pieszych i rowerowych nie wymagają zamieszczenia w planie, gdyż parametry te wynikają bezpośrednio z powszechnie obowiązujących przepisów prawa – cytowanego wyżej rozporządzenia. Z taką argumentacją nie można się zgodzić. W myśl § 4 pkt 9 lit.a rozporządzenia ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r., nr 164, poz.1587) ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych. W ugruntowanym orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazuje się, iż w planie miejscowym muszą zostać określone parametry dróg, w przeciwnym wypadku cały plan jest nieważny (podobnie m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 marca 2012r. II SA/Gl 879/11, Lex nr 1138467). Zgodzić się należy z organem, że rozporządzenie Ministra Transportu przypisuje poszczególnym klasom dróg określone parametry. Parametry te jednak nie są konkretne. Stanowią jedynie o minimalnych szerokościach ulic w liniach rozgraniczających. Obowiązkiem zaś organu planistycznego jest ich określenie w tekście planu. Z żadnego bowiem przepisu nie wynika, że parametr odnoszący się do szerokości drogi ma być tożsamy z minimalną szerokością określoną w rozporządzeniu. To właśnie organ planistyczny jest uprawniony i zobowiązany do skonkretyzowania tego parametru poprzez wskazania w części tekstowej planu szerokości dróg w liniach rozgraniczających. Oczywiście może to uczynić poprzez wskazanie minimalnych szerokości zarówno w taki sam sposób, jak to zostało określone w rozporządzeniu, ale może również parametr ten określić inaczej, byle szerokość ta nie była mniejsza, niż określona w rozporządzeniu. W tym zakresie przysługuje organowi planistycznemu pewna swoboda planistyczna. Swoboda ta nie obejmuje jednak możliwości całkowitego pominięcia określenia parametrów dróg w części tekstowej planu. Zgodnie zaś z § 8 ust.2 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń. Rację ma zatem skarżąca, że w zaskarżonym planie zabrakło określenia parametrów ciągów komunikacyjnych oraz określenia ich lokalizacji na rysunku planu. 7. Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie kolejny zarzut skarżącej dotyczący tego, iż projekt planu nie został sporządzony na kopii mapy pochodzącej z zasobu geodezyjnego. Jak wynika z akt sprawy, w toku sporządzania projektu planu wykorzystano urzędowe kopie map zasadniczych. Mapa sporządzona została prawidłowo w skali 1:2000, stosownie do art.16 ust.1 zd.2 u.p.z.p., na mocy którego w szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:2000. Należy nadmienić, że nawet uchybienie wymaganiom w zakresie aktualności mapy zasadniczej, będącej elementem materiałów planistycznych, nie stanowi naruszenia zasad, ani trybu sporządzania planu (tak wyrok NSA z dnia 9 lutego 2007r., II OSK 1481/06, Lex nr 337469). Zatem nawet nieaktualność mapy nie może pozbawić zaskarżonej uchwały cechy zgodności z prawem. 8. Nie słuszny jest także zarzut skarżącej, w którym dotyczący braku uzgodnienia projektu planu z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, iż w toku procedury planistycznej występowano z wnioskami o uzgodnienie projektu planu do Miejskiego Konserwatora Zabytków, (pismem Prezydenta Miasta P. z dnia 25 stycznia 2010 r. ([...]); pismem Prezydenta Miasta Poznania z dnia 28 lipca 2011 ([...],[...]). Miejski Konserwator Zabytków, na podstawie Porozumienia z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie powierzenia Miastu P. spraw z zakresu właściwości Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Dz. U. Woj. Wlkp z 2003 r. Nr 184, poz. 3434), jest organem właściwym do uzgadniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w granicach administracyjnych Miasta P. W aktach sprawy znajdują się postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków uzgadniające pozytywnie projekt planu -postanowienie nr [...] Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2010 r. ([...]) i postanowienie nr [...] Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]sierpnia 2011 r. ([...]). Zatem należy uznać, iż w toku procedury planistycznej dokonano wymaganych ustawą uzgodnień z właściwym organem ochrony konserwatorskiej, zgodnie z art.17 pkt 7 lit.b u.p.z.p. 9. Nie ma także racji skarżąca uznając za naruszenie prawa i swojego interesu prawnego wskazanego w § 2 pkt 3 Załączniku nr 3 do zaskarżonej uchwały, wśród zasad finansowania inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej określonych w planie, udziału inwestorów w finansowaniu w ramach porozumień o charakterze cywilnoprawnym lub w formie partnerstwa publiczno-prywatnego, a także właścicieli nieruchomości. Należy zauważyć, iż rację ma organ, że zapis § 2 pkt 3 Załącznika nr 3 do zaskarżonej uchwały wskazuje jedynie na jedną z kilku możliwych form finansowania inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej. Ponadto, przyjęta zasada partycypacji w finansowaniu inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej jest dopuszczalną praktyką - możliwe jest dobrowolne współuczestnictwo inwestora w kosztach budowy i rozbudowy infrastruktury komunalnej na podstawie wynegocjowanych umów cywilnoprawnych. Nie ulega także wątpliwości, że istnieje możliwość współpracy podmiotu publicznego i partnera prywatnego, przewidzianej w ustawie z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym. Z tego też względu zarzut skarżącej, odnoszący się do wprowadzenia w załączniku nr 3 do zaskarżonej uchwały jednej z dopuszczalnych prawem form finansowania inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, jest bezzasadny. 10.Skarżąca kwestionuje również prawidłowość oznaczenia na rysunku planu terenów 1KD-Z i 2KD-Z i ich nieadekwatność do zapisów zawartych w przedmiocie tych terenów w treści planu. Skarżąca wskazuje bowiem, iż szerokość powyższych dróg na rysunku planu nie daje możliwości zapewnienia wymaganej przepisami stosownego rozporządzenia szerokości minimalnej 20 m. Kwestię tą reguluje rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.). Zgodnie z § 7 ust. 2 tego rozporządzenia w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, dopuszcza się przyjęcie mniejszych szerokości ulic niż podane w § 7 ust. 1 tegoż rozporządzenia (tj. mniej niż 20 m.). Jak wynika z treści planu organ zastosował to rozwiązanie Jak podaje organ, istniejąca wzdłuż ulic Słupskiej (1KD-Z) i Chojnickiej (2KD-Z) zabudowa uniemożliwia zapewnienie szerokości 20 m, co uzasadnia zastosowanie § 7 ust. 2 wskazanego rozporządzenia. Z żadnego przepisu zaś nie wynika, aby parametr odnoszący się do szerokości drogi miał być tożsamy z minimalną szerokością określoną w rozporządzeniu. W tym zakresie przysługuje organowi planistycznemu pewna swoboda planistyczna uzasadniona okolicznościami, z czego organ skorzystał, a zatem zarzut skarżącej jest zatem bezpodstawny. 11. Skarżąca podniosła także zarzut naruszenia przepisów dotyczących lokalizacji cmentarzy i braku wyznaczenia strefy ochronnej wokół cmentarza (teren oznaczony jako 3U) na terenach sąsiadujących z nim (tj. terenach oznaczonych jako 1U/MN i 6MN). Skarżąca wskazała na naruszenie § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. z 1959 r. Nr 52, poz. 315). Rację ma organ, że rozporządzenie to nie ma jednak zastosowania do cmentarzy już istniejących, jeżeli ich zastosowanie uniemożliwiałoby korzystanie z cmentarza, a właściwy powiatowy (miejski, dzielnicowy) inspektor sanitarny nie sprzeciwia się dalszemu korzystaniu z tego cmentarza (§ 7 wskazanego rozporządzenia). Jak wynika z planu, tereny 3U oraz 1U/MN stanowią zainwestowane nieruchomości, na których zlokalizowane są obiekty (w tym kościół) parafii rzymskokatolickiej pw. Św. M.A. i W. NMP. Warto również wskazać, na co zwrócił uwagę organ, iż obowiązujące linie zabudowy na terenie 6MN wymuszają lokalizację zabudowy w odległości większej niż 50 m od terenu Kz-ZC, tj. cmentarza, a obszar dawnej wsi K. jest wyposażony w sieć wodociągową i tym samym działki budowlane w ramach terenu 6MN mają zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej. Tym samym zarzut skarżącej o niezachowaniu wymogów określonych w § 3 ust. 1 wskazanego wyżej Rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej jest bezzasadny gdyż, zgodnie z § 7 tego rozporządzenia nie ma ono zastosowania do cmentarzy już istniejących. 12. Nadto skarżąca zarzuciła "brak podania do publicznej wiadomości informacji o przystąpieniu do sporządzania stosownych dokumentów oraz o możliwości zapoznania się z dokumentami, a także o możliwości wniesienia do tychże dokumentów uwag". Zarzut w ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jak wynika z dokumentacji planistycznej informację o przystąpieniu do sporządzania planu oraz o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu podano do wiadomości publicznej. Zarówno projekt planu, jak również prognoza oddziaływania na środowisko, były wyłożone do publicznego wglądu zgodnie z przepisami prawa ( w aktach administracyjnych znajdują się : obwieszczenie oraz ogłoszenie Prezydenta Miasta P. z dnia 4 października 2005 r. o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Północno-zachodniego klina zieleni" w P. część E - otoczenie Jeziora K., wraz z dowodem publikacji ogłoszenia w prasie; obwieszczenie oraz ogłoszenie Prezydenta Miasta P. z dnia 1 lipca 2010 r. o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Północno-zachodniego klina zieleni" w P. część E - otoczenie Jeziora K., wraz z dowodem publikacji ogłoszenia w prasie; obwieszczenie i ogłoszenie Prezydenta Miasta P. z dnia [...]stycznia 2012 r. o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Północno-zachodniego klina zieleni" w P. część E - otoczenie Jeziora K., wraz z dowodem publikacji ogłoszenia w prasie; obwieszczenie i ogłoszenie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 2012 r. o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Północno-zachodniego klina zieleni" w P. część E - otoczenie Jeziora K., wraz z dowodem publikacji ogłoszenia w prasie). Zarzucane przez skarżącą naruszenie art. 39 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) jest bezpodstawne, gdyż przewidziane w procedurze sporządzania miejscowego planu wymogi informacyjne, są tożsame i pokrywają się z wymogami zawartymi we wskazanym przepisie. Nie zasługuje na uwzględnienie w ocenie Sądu stwierdzenie skarżącej, iż brak wymaganych przepisami prawa ogłoszeń uniemożliwił jej złożenie wniosków i uwag do projektu planu albowiem zarówno wnioski, jak i uwagi skarżąca złożyła. W aktach planistycznych znajduje się bowiem: wniosek skarżącej z dnia [...] października 2005 r.; uwaga skarżącej do projektu planu z dnia [...]lipca 2010 r.; uwagi skarżącej do projektu planu z dnia[...]stycznia 2012 r., [...] lutego 2012 r. oraz [...] lutego 2012 r. Jeżeli nawet zastrzeżenia co do sposobu rozpatrzenia uwag są słuszne, to jednak nie mogą one rzutować na zgodność planu z prawem. 13. Skarżąca zarzuciła również niezamieszczenie w publicznie dostępnych wykazach danych informacji o opracowaniu ekofizjograficznym, o prognozie oddziaływania na środowisko, o projekcie planu przed skierowaniem go do udziału społeczeństwa oraz o opiniach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wydanych w przedmiocie projektu planu. Zarzut ten także jest bezpodstawny. Rację ma bowiem organ, iż każdorazowo przy wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu była przekazywana prognoza oddziaływania na środowisko, co wynika z ogłoszeń : Prezydenta Miasta P. z dnia 4 października 2005 r. z dnia 1 lipca 2010 r., z dnia 19 stycznia 2012 r., z dnia 28 czerwca 2012 r. Wszystkie ogłoszenia i obwieszczenia, stosowne opracowania i prognozy, jak również uzyskane opinie i uzgodnienia są zawarte w dokumentacji planistycznej. 14. Zarzut skarżącej w przedmiocie naruszenia zasad techniki legislacyjnej poprzez zdefiniowanie pojęcia "reklama" inaczej niż pojęcie to jest zdefiniowane w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 z późn. zm.), w ocenie Sądu także należało uznać za bezzasadny. Zgodnie z art.15 ust.3 pkt 9 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb "zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane". W ocenie Sądu, organ stanowiący gminy mógł wprowadzić określone warunki sytuowania lub braku sytuowania reklam, a w celu uczynienia tekstu prawnego aktu prawa miejscowego bardziej czytelnym – zdefiniować pojęcie "reklamy" na jego potrzeby. Definicja taka w ocenie Sądu, nie prowadzi do nieuprawnionej modyfikacji aktu wyższego rzędu – ustawy o drogach publicznych, albowiem zakresy przedmiotowe aktu prawa miejscowego, jakim jest plan miejscowy i ustawy o drogach publicznych nie pokrywają się. Definicja zawarta w art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych ma zastosowanie do regulacji zawartych w tejże ustawie. Ustawa o drogach publicznych reguluje problematykę dróg, a wprowadzony w niej tzw. "słowniczek pojęć" wyraźnie odnosi się tylko i wyłącznie do tej ustawy. Zresztą, także sama definicja "reklamy" wskazuje na jej powiązanie z regulacjami dotyczącymi dróg publicznych i została sformułowana w celu określenia charakteru tego rodzaju obiektu oraz odróżnienia go od innych obiektów podobnych znajdujących się przy drogach publicznych. Zatem zawarcie w akcie prawa miejscowego wydanym w oparciu o ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym definicji reklamy nie stanowi nieuprawnionej modyfikacji definicji zawartej i sformułowanej na potrzeby ustawy o drogach publicznych. Nie ma również przesłanek by stwierdzić, że w tym konkretnym przypadku naruszone zostały przyjęte zasady techniki legislacyjnej. Plan miejscowy określa w niniejszej sprawie zakaz reklamy na potrzeby całego obszaru objętego jego granicami ( w § 5 pkt 2 ppkt 3 lit. c; § 8 pkt 2 ppkt 3 lit. j; § 11 pkt 2 ppkt 2 lit. d; § 13 pkt 2 ppkt 3 lit. b; § 15 pkt 2 ppkt 2 lit. c uchwały). W tym miejscu należy podkreślić, iż wprawdzie przepis art.15 ust.2 u.p.z.p. ma formę kategoryczną i wymaga obowiązkowego zamieszczenia w planach miejscowych podanych w nim elementów, to jednak jest rzeczą oczywistą, że nie na każdym terenie poddanym planowaniu elementy te w ogóle występują. Sam fakt, że organ planistyczny nie zaznaczył, że umieszczenie któregoś z elementów dla danego terenu jest zbędne, nie może przesądzać o uznaniu sprzeczności z prawem uchwały. Przepis ten nie powinien być zatem interpretowany jako nakaz bezwzględnego zawarcia w każdym planie obowiązkowo wszystkich elementów w nim wymienionych. Jednakże w sytuacji kiedy ustawodawca nie przewidział kształtowania ładu przestrzennego w formie zaleceń lecz wprowadził wymóg zawarcia parametrów dróg, to zdaniem Sądu podzielić należy stanowisko skarżącej w tym zakresie, że uchwała nie zawiera obligatoryjnego elementu planu miejscowego. Choć pozostałe zarzuty skargi są bezzasadne, jednak już z tego względu, a mianowicie naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego (art.15 ust.2 pkt 10 ustawy w zw. z § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia), zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności aktu w całości. Stwierdzone naruszenie zasady sporządzania planu miejscowego musiało skutkować uwzględnieniem skargi poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości na podstawie art.147 § 1 p.p.s.a. Upływ roku od czasu podjęcia zaskarżonej uchwały nie stanowi przeszkody prawnej do jej wyeliminowania z obrotu prawnego z uwagi na fakt, że stanowi ona akt prawa miejscowego. Stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały Sąd nie orzekł o wstrzymaniu jej wykonania (art.152 p.p.s.a.) wychodząc z założenia, że wstrzymanie wykonania nie może dotyczyć przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie (zaskarżona uchwała opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego i weszła w życie po upływie 30 dni od daty publikacji). W tej materii skład orzekający podziel pogląd wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 maja 2000r. sygn.. OPS 1/)), ONSA 2000, Nr 4, poz.134, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne wstrzymanie wykonania aktów organów samorządu terytorialnego stanowiących przepisy powszechnie obowiązujące, ponieważ wykonanie aktu normatywnego polega w istocie na wprowadzeniu tego aktu w życie. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art.200 p.p.s.a., w zakresie zwrotu wpisu od skargi, w zakresie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego strona nie złożyła stosownego wniosku.