III SA/Wa 275/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka, sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi E. P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz E. P. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 9 sierpnia 2013 r. Skarżąca, E. P. złożyła do Ministra Finansów wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Opisując stan faktyczny wskazała, że w 1991 r. nabyła do majątku wspólnego małżonków (małżonek P. P.) na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej udział wynoszący 1/2 części nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...] (drugi udział wynoszący 1/2 części tej nieruchomości nabyło inne małżeństwo). W dniu 16 listopada 2007 r. P. P., za zgodą żony, podarował jej opisany udział w 1/2 części nieruchomości z ich majątku objętego wspólnością ustawową do majątku osobistego. W dniu 15 lipca 2009 r. Skarżąca sprzedała opisany udział w nieruchomości. W dniu 23 kwietnia 2010 r. Skarżąca złożyła w Urzędzie Skarbowym W. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2009 PIT-38, deklarując i płacąc podatek z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych nabytych lub wybudowanych w latach 2007 - 2008, o którym mowa w art. 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) - dalej: "u.p.d.o.f.", w wysokości 19% dochodu obliczonego od połowy należności otrzymanej z tytułu sprzedanego udziału. Skarżąca wskazała, że nie zawierała z mężem umów majątkowych wyłączających ustawową wspólność majątkową. W związku z powyższym, Skarżąca zadała pytanie czy z tytułu odpłatnego zbycia udziału w opisanej nieruchomości powstał u Skarżącej obowiązek podatkowy? Zdaniem Skarżącej, błędnie rozpoznała ona obowiązek podatkowy z tytułu odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości, dokonanego w 2009 r. Obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości opisanym w stanie faktycznym w ogóle nie powstał. Skarżąca z treści przepisów art. 9 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., wywiodła generalną zasadę, że nie występuje podatek dochodowy z odpłatnego zbycia nieruchomości, w sytuacji gdy od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości lub ich części lub udziału w nieruchomości upłynęło 5 lat. W związku z tym, jeżeli od końca roku, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości lub ich części lub udziału w nieruchomości upłynęło 5 lat, sprzedaż tej nieruchomości nie podlega w ogóle opodatkowaniu - nie powstaje obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem Skarżącej, dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest ustalenie, czy wyłączenie udziału w nieruchomości z majątku wspólnego małżonków i przekazanie go darowizną do majątku osobistego Skarżącej, stanowi jego nabycie przez Skarżącą, w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. Skarżąca przeanalizowała treść przepisów art. 31 § 1, art. 35, art. 47 § 1 zd. 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Ponadto wskazała, że w piśmiennictwie podkreśla się, że więź łącząca małżonków jest silniejsza w porównaniu z - uregulowaną w prawie rzeczowym - więzią łączącą "ułamkowych" współwłaścicieli rzeczy wspólnej. Uzasadnia to jej niepodzielny charakter. Każdy z małżonków jest mianowicie "niepodzielnie" współuprawniony do całego majątku, a nie tylko do jego ułamkowej części. Ponieważ ustrój wspólności ustawowej ma charakter wspólności łącznej, poszczególne uprawnienia mają postać współuprawnień, przysługujących niepodzielnie obojgu małżonkom. Skarżąca argumentowała, że nabyła wraz z mężem do majątku wspólnego przedmiotowy udział w nieruchomości. Skoro wspólność ustawowa jest wspólnością bezudziałową, to prawo własności udziału w nieruchomości nie przysługiwało jej jedynie w połowie, lecz była ona współuprawniona do całości nieruchomości. W związku z tym błędnym jest pogląd, że na skutek darowizny dokonanej za jej zgodą z majątku wspólnego do jej majątku osobistego nabyła ona 1/2 udziału wynoszącego 1/2 części nieruchomości (czyli 1/4 udziału w tej nieruchomości) należącą do męża. Zdaniem Skarżącej, nie ma możliwości określenia, w jakiej części nastąpiło nabycie nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. przez małżonków nabywających razem udział w nieruchomości pozostających w majątkowej wspólności małżeńskiej. Nie jest też możliwe nabycie w określonym udziale udziału w nieruchomości przez małżonków pozostających we wspólności majątkowej małżeńskiej, co wynika z istoty wspólności małżeńskiej. W tym zakresie Skarżąca powołała się na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2011 r. (sygn. akt II FSK 1101/10). Reasumując, z uwagi na charakter i specyfikę wspólności majątkowej małżeńskiej (wspólność bezudziałowa) nabycie udziału w opisanej nieruchomości nastąpiło w całości przez Skarżącą w 1991 r. (zakup do majątku wspólnego). Ponieważ zbycia udziału w nieruchomości Skarżąca dokonała w 2009 r. to upłynął pięcioletni okres od końca roku, w którym dokonane było nabycie udziału w nieruchomości, w związku z czym z tytułu odpłatnego zbycia udziału w opisanej nieruchomości nie powstał u niej obowiązek podatkowy. W interpretacji indywidualnej z dnia 16 października 2013 r. Minister Finansów stanowisko Skarżącej uznał za prawidłowe w części dotyczącej sprzedaży udziału w nieruchomości nabytego w 1991 r., natomiast w części dotyczącej sprzedaży udziału w nieruchomości nabytego w darowiźnie od męża w 2007 r. uznał za nieprawidłowe. W uzasadnieniu, przytoczył treść przepisów art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f. Z ich treści wywiódł generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości jej części lub udziału w nieruchomości nastąpiło po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie - nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., a tym samym przychód uzyskany ze zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości w ogóle nie podlega opodatkowaniu. Zatem, w ocenie organu, w przypadku sprzedaży nieruchomości bądź udziału w niej, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma data nabycia tej nieruchomości bądź udziału w niej i forma prawna jej nabycia. Organ przeanalizował przedstawiony we wniosku stan faktyczny, właściwe przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (art. 31 § 1, art. 43 § 1, art. 35), uchwałę Składu Siedmiu Sędziów z 10 kwietnia 1991 r., (sygn. akt III CZP 76/90), uchwałę Sądu Najwyższego - Izby Cywilnej z dnia 19 grudnia 1991 r. sygn. akt III CZP 133/91, oraz przepisy Kodeksu cywilnego, regulujące umowę darowizny, po czym wskazał, że umowa darowizny jest jedną z form nabycia, w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Zdaniem organu, jeżeli zatem małżonkowie pozostający w ustroju wspólności ustawowej tak rozporządzili posiadanym przez siebie udziałem w nieruchomości gruntowej, że mąż Skarżącej darował jej swój udział, to przedmiot majątkowy wchodzący w skład majątku wspólnego małżonków stał się majątkiem odrębnym Skarżącej. Przy czym, okoliczność ta nie świadczy o tym, że Skarżąca stała się właścicielem całego udziału we współwłasności przedmiotowej nieruchomości tylko i wyłącznie w drodze zawarcia umowy darowizny, albowiem w momencie dokonania darowizny była już jego współwłaścicielem na prawach ustawowej wspólności małżeńskiej. Nie można nabyć własności do całego składnika majątku w przypadku, kiedy skutecznie nabyło się już udział w tym składniku wcześniej. Wnioskodawczyni umową darowizny nie nabyła powtórnie całego udziału w nieruchomości, gdyż w części należał już do niej od momentu nabycia do majątku wspólnego małżonków. Dokonano jedynie przesunięcia udziału we własności udziału w nieruchomości między majątkami. Wobec powyższego, w ocenie Ministra Finansów, takie uzyskanie tytułu współwłasności nieruchomości tytułem umowy darowizny od męża przez Skarżącą jest nabyciem, którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. W ocenie organu, zaaprobowanie poglądu Skarżącej, że prawo całej nieruchomości nabyła w 1991 r. oznaczałoby, że udział w nieruchomości gruntowej stanowił jej wyłączną własność, a to z kolei oznaczałoby, że mąż nie mógłby darować jej swojego udziału, gdyż to jej, a nie im wspólnie przysługiwałoby to prawo. Wysnucie takiego wniosku stoi w sprzeczności z całokształtem regulacji dotyczących majątkowej wspólności ustawowej, i oznaczałoby przyjęcie tezy, że mężowi nie przysługiwały żadne prawa majątkowe, gdyż te w pełni przysługiwały Skarżącej jako jego żonie. Natomiast współwłasność łączna oznacza, że własność tej samej rzeczy przysługuje kilku osobom. W przypadku małżonków o ustawowej wspólności majątkowej własność (współwłasność) przysługuje im obojga. Zdaniem natomiast Ministra Finansów, Skarżąca stała się współwłaścicielką nieruchomości stopniowo, bowiem w 1991 r. nabyła na zasadzie wspólności majątku małżonków udział w części przedmiotowej nieruchomości oraz w 2007 r. w wyniku zawarcia umowy darowizny nabyła pozostałą część udziału należącego do jej męża. Ponieważ nabycie prawa do przedmiotowego udziału w nieruchomości nastąpiło odpowiednio w części w 1991 r. oraz w części w 2007 r., pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy należy liczyć oddzielnie w stosunku do każdego udziału jaki Skarżąca nabyła. Biorąc więc powyższe pod uwagę, sprzedaż udziału w nieruchomości w 2009 r., w części odpowiadającej udziałowi nabytemu w 1991 r. w ramach wspólności małżeńskiej nie będzie stanowiła źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., ponieważ została dokonana po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Natomiast dochód uzyskany ze sprzedaży w 2009 r. udziału w nieruchomości, który został nabyty w 2007 r. w drodze darowizny od męża podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym na zasadach określonych w art. 30e u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. Zatem w odniesieniu do sprzedaży tej części nieruchomości u Skarżącej powstanie obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżąca nie zgadzając się z takim stanowiskiem, pismem z dnia 31 października 2013 r. wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 14 listopada 2013 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji. Pismem z 20 grudnia 2013 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niniejszą interpretację, w części dotyczącej sprzedaży udziału w nieruchomości nabytego w darowiźnie od męża w 2007 r., zarzucając jej naruszenie: - art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. - przez błędną jego interpretację; - art. 14c § 1 i art. 14h w zw. z art. 120 i 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) - dalej: "O.p." - przez niezgodną z prawem materialnym ocenę stanowiska Skarżącej. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części dotyczącej sprzedaży udziału w nieruchomości nabytego w darowiźnie od męża w 2007 r. oraz o zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest zasadna. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy w przypadku nabycia udziału w prawie własności nieruchomości (dalej : prawa majątkowego) w trakcie trwania małżeństwa do majątku objętego wspólnością ustawową, w razie przeniesienia tegoż prawa majątkowego z majątku objętego wspólnością ustawową do majątku odrębnego jednego z małżonków: a. przyjąć należy (jak wskazywał organ), że małżonek najpierw nabył udział w owym prawie majątkowym w dacie jego nabycia do majątku wspólnego a dopiero w chwili przeniesienia do jego majątku odrębnego prawo własności do pozostałego udziału owego prawa majątkowego, co oznacza, że termin pięcioletni, o którym mowa w art. 10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f. należy liczyć osobno od każdej z powołanych wyżej dat, b. czy też uznać należy (jak wskazywała Skarżąca), że termin pięcioletni, o którym mowa w art. 10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f. należy liczyć od daty nabycia prawa majątkowego przez małżonków do ich majątku wspólnego. Powyższa kwestia istotnie wywoływała pewne rozbieżności w orzecznictwie. Stanowisko wyrażone w interpretacji zgodne jest z poglądem wyrażonym przez NSA wyroku z 4 listopada 2009 r. II FSK 1054/09. Odmienny pogląd wyrażony został w przywołanym przez Skarżącą wyroku NSA z 8 grudnia 2011 r. II FSK 1101/10. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, z przyczyn wskazanych poniżej, przyłącza się do stanowiska wyrażonego w tym ostatnim wyroku. W wyroku z 8 grudnia 2011 r. wskazane zostało, że nie ma możliwości określenia w jakiej części nastąpiło nabycie nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. przez małżonków nabywających razem tę nieruchomość a pozostających w majątkowej wspólności małżeńskiej z art. 31 k.r.o. Nie jest też możliwe nabycie w określonym udziale nieruchomości przez małżonków pozostających we wspólności majątkowej małżeńskiej i działających jednocześnie, co wynika z istoty wspólności małżeńskiej. NSA uznał za wadliwy pogląd, zgodnie z którym, w wyniku śmierci jednego małżonków znajdującego się w ustroju małżeńskiej wspólności majątkowej z art. 31 k.r.o., drugi małżonek nabywa w drodze spadku po pierwszym małżonku, po raz drugi, udział w tej samej nieruchomości, ponieważ, z uwagi na istotę wspólności majątkowej małżeńskiej, nie było możliwe wyodrębnienie przypadającego każdemu z małżonków udziału w nieruchomości już podczas pierwotnego, wspólnego jej nabycia. W uzasadnieniu cytowanego wyroku wyjaśniono następnie, że wspólność małżeńska jest szczególnym rodzajem współwłasności i spotyka się poglądy, że trafniejsze jest używanie dla jej określenia terminu, zamiast "współwłasność łączna" - "wspólność małżeńska". Jest to wspólność bezudziałowa, a w czasie jej trwania małżonkowie nie mogą rozporządzać swoimi prawami do majątku wspólnego jako całości. Wspólność ta jest wspólnością masy majątkowej, to znaczy obejmuje cały zbiór praw majątkowych takich jak własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności. W małżeństwie, w którym obowiązuje ustrój wspólności majątkowej ustawowej, występują trzy masy majątkowe: majątek wspólny małżonków oraz dwa majątki osobiste każdego z małżonków. Majątki te zwykle w trakcie trwania wspólności ustawowej nie są wyodrębnione i stanowią jedną całość gospodarczą a ich podział następuje dopiero po ustaniu wspólności. Majątek wspólny ma istotne cechy funkcjonalne i ekonomiczne. Przede wszystkim stanowi podstawę bieżącej egzystencji rodziny oraz realizacji jej dalekosiężnych celów, związanych z kolejnymi fazami rozwoju rodziny (jest to osiem faz od małżeństwa przed urodzeniem dzieci aż do wdowieństwa). Umożliwia spełnienie podstawowych funkcji rodziny, nie tylko ekonomicznej, ale także innych funkcji, zwłaszcza funkcji społecznych oraz socjopsychicznych, w tym kulturowej i rekreacyjno-towarzyskiej. Składnikami majątku wspólnego są majątkowe prawa podmiotowe o charakterze zarówno bezwzględnym, jak i względnym, a w szczególności prawa rzeczowe i wierzytelności (Tomasz Sokołowski, Komentarz do art.31 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zawarty w programie Lex). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał dalej, że współwłasność łączna, w tym wypadku wspólność majątkowa, różni się od ułamkowej tym, że nie można w niej określić ilości udziałów każdego współwłaściciela. Obu współwłaścicielom przysługuje pełne prawo do całej masy majątkowej w niej zawartej i dlatego żaden ze współwłaścicieli nie może korzystać z praw własności przez cały czas trwania współwłasności łącznej (Edward Gniewek, Komentarz do art. 196 Kodeksu cywilnego, Lex). Z dalszej części uzasadnienia wyroku NSA wynika że uproszczeniem jest przyjęcie że małżonek spadkobierca dwukrotnie nabywa nieruchomość, w której, z uwagi na ustrój majątkowy, niemożliwe było określenie jej udziałów : pierwszy raz w chwili zakupu nieruchomości lokalowej wraz małżonkiem, z którym łączył go wspólność majątkowa, drugi raz w wyniku dziedziczenia po śmierci współmałżonka. Skoro, z uwagi na wspólność majątkową, nie można wyodrębnić udziałów, które małżonkowie posiadali w chwili nabycia nieruchomości w małżeństwie, to nie można też przyjąć, że pięcioletni termin biegnie od daty nabycia nieruchomości w drodze spadku. Pogląd powyższy sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela i przyjmuje za własny. NSA podkreślił następnie, że jego zdaniem, rozstrzyganie wątpliwości przy pomocy wykładni na korzyść fiskusa (in dubio pro fisco) ma w tej sprawie charakter wykładni rozszerzającej, która nie ogranicza się tylko do stosowania budzącego wątpliwości art. 10 ust. 1 pkt 8 u.o.p.d.f. Prawotwórczy charakter zakwestionowanej interpretacji dotyczący momentu nabycia nieruchomości i udziału w nieruchomości przypadającego pozostającej we wspólności majątkowej, prowadzi w sposób nieuprawniony, do zmiany zakresu stosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. poprzez objęcie jego skutkami takich stanów faktycznych, których opodatkowanie nie jest wyraźnie i jednoznacznie wskazane w ustawie. Oznacza to przekroczenie, za pomocą wykładni praktycznej, i to dokonywanej przez organ podatkowy, a więc de facto stronę sporu podatkowego, granicy, która - jak wskazuje SN w wyroku z 22 października 1992 r. - "w utrwalonej tradycji prawa europejskiego może być przekraczana tylko i wyłącznie przez ustawodawcę (...) Zasada niedopuszczalności rozszerzenia zakresu opodatkowania w drodze wykładni jest uznawana także w Polsce". W stanie faktycznym będącym przedmiotem sporu przed organami podatkowymi, należało raczej rozważyć, wobec wypełnienia przez podatnika warunku dotyczącego terminu zbycia nieruchomości z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., a w każdym razie niemożności wykazania faktu niedopełnienia tego warunku – zastosowanie zasady in dubio pro tributario – tj. w razie wątpliwości na korzyść podatnika. Sąd rozpoznający sprawę wskazuje w tym miejscu, że przedstawiając swoje stanowisko Minister Finansów nie odniósł się do kwestii braku możliwości wyodrębnienia udziałów w przedmiocie czy prawie majątkowym nabytym do majątku wspólnego, w chwili dokonywania tegoż nabycia do majątku wspólnego. Co za tym idzie nie uwzględnił, że wykładnia art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., nakazująca odrębne obliczanie terminu pięcioletniego w stosunku do "udziału" ( którego zresztą nie można było wyodrębnić w dacie nabycia prawa majątkowego do wspólności ustawowej) nabytego w trakcie trwania małżeństwa odrębnie w stosunku do udziału nabytego z chwilą otwarcia spadku czy też z chwilą przeniesienia danego prawa majątkowego do majątku odrębnego małżonków zmierza do zmiany zakresu stosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. i prowadzi do objęcia jego skutkami takich stanów faktycznych, których opodatkowanie nie jest wyraźnie i jednoznacznie wskazane w ustawie. Wskazać należy również, że pogląd wyrażony w wyroku z 8 grudnia 2011 r. został w pełni zaakceptowany przez sądy administracyjne ( por. wyroki WSA w Gdańsku z 10 września 2013 r., I SA/Gd 760/13 wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1115/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1378/12, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1474/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3464/12 oraz z 12 kwietnia 2013 r., sygn.. akt. III SA/Wa 2999/12). Rozpoznając ponownie sprawę Minister Finansów uwzględni wykładnię przedstawioną w niniejszym wyroku. Uznając, że zaskarżona interpretacja narusza przepisy prawa materialnego to jest art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. poprzez ich błędną wykładnię, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie ar.t 146 par. 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, orzekając o zakresie, w jakim nie może być ona wykonana stosowanie do art. 152 p.p.s.a. a o kosztach postępowania stosownie do art. 200 i 205 par. 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 457złotych tytułem wpisu sądowego