II SA/Łd 471/14

Dnia 25 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2014 roku sprawy ze skargi K. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz K. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu zażaleń K. R. oraz T. G., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., postanowieniem z dnia [...], zawiesił postępowanie administracyjne wszczęte w dniu 11 kwietnia 2011 roku w sprawie drugiego budynku kurnika, licząc od strony drogi, usytuowanego na działce nr ewid. 315/3, położonej w J. nr 40, gm. Z., do czasu wydania przez Wójta Gminy Z. decyzji o warunkach zabudowy. Mocą tego samego postanowienia organ wezwał T. G., jako właściciela działki nr 315/3, do wystąpienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia do Wójta Gminy Z. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy działki nr ewid. 315/3, położonej w J. nr 40, gm. Z., dla drugiego budynku kurnika, licząc od strony drogi, wybudowanego na tej działce. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1, art. 101 § 1 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks Postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł właściciel sąsiedniej nieruchomości – K. R. oraz inwestor – T. G. K. R. wskazał, iż inwestor od przeszło dwóch lat wiedząc o ciążących na nim obowiązkach nie złożył w organie nadzoru budowlanego żadnych dokumentów, poprzestając jedynie na składaniu wniosków o przedłużenie terminu do złożenia wymaganych dokumentów. We wspomnianych wnioskach inwestor powoływał się na postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "Zmiana obsad w budynkach inwentarskich na terenie fermy drobiu w J. na działkach nr ewid. 315/2, 315/3 i 315/4". Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest potrzebna inwestorowi w celu zwiększenia obsad brojlerów na fermie i związanej z tym rozbudowy innego, tj. trzeciego kurnika, czyli dotyczy stanu przyszłego, a nie obecnego. Zawieszenie postępowania doprowadzi do takiej sytuacji, w której inwestor może najpierw zwlekać z uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a uzyskanie tej decyzji uzależnione będzie od poczynań inwestora, w którego interesie będzie przeciąganie sprawy i tym samym opóźnienie w uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy. T. G. w motywach swojego zażalenia argumentował, iż decyzja o warunkach zabudowy stanowi zagadnienie wstępne w sprawie, ale w aktualnym stanie prawnym do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Obecnie na jego wniosek toczy się postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań, zatem wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy przed uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest przedwczesne. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu zażaleń, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach stanowiska organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując następnie, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budynkiem drugiego kurnika (licząc od strony drogi) oraz nałożył obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 30 kwietnia 2012 roku, określonych dokumentów, czyli: 1. zaświadczenia Wójta Gminy Z. o zgodności budowy budynku kurnika z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 2. trzech egzemplarzy projektu budowlanego budynku kurnika, sporządzonego przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej, konstrukcyjno – budowlanej i instalacyjnej w zakresie instalacji gazowej, wodno – kanalizacyjnej, elektrycznej i wentylacyjnej oraz należące do właściwej izby samorządu zawodowego, oraz 3. oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Termin do złożenia wskazanych dokumentów był przedłużany na wniosek inwestora najpierw do dnia 31 października 2012 roku, następnie do dnia 31 maja 2013 roku i ostatecznie do dnia 30 listopada 2013 roku. W dniu 28 listopada 2013 roku inwestor po raz kolejny zwrócił się do organu nadzoru budowlanego o przedłużenie terminu złożenia projektu budowlanego zamiennego kurnika o sześć miesięcy wskazując, iż jest to uzależnione od uzyskania decyzji o warunkach zabudowy oraz że toczy się postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji pod nazwą: "Zmiana obsad w budynkach inwentarskich na terenie fermy drobiu w J. na działkach nr ewid.: 315/2, 315/3, 315/4 w miejscowości J. gm. Z.". Organ pierwszej instancji ustalił, iż inwestor nie wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej budowy drugiego kurnika licząc od strony drogi. W dalszej kolejności organ odwoławczy, cytując treść art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., wyjaśnił, iż z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia, gdy istnieje konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia przez inny organ lub sąd, co należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się niezbędna do rozstrzygnięcia w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania okaże się, że ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. Związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. Gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Legalizacja obiektu budowlanego zależna jest od woli inwestora i łączy się z koniecznością spełnienia określonych przesłanek. Jednym z wymogów legalizacji jest zgodność budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy. Weryfikację zgodności zrealizowanej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym właściwy organ przeprowadza na podstawie: zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedłożenie jednego z tych dokumentów jest obowiązkiem inwestora, do którego wykonania organ nadzoru budowlanego wzywa postanowieniem, zakreślając stosowny termin. Organ nadzoru budowlanego powinien umożliwić sprawcy samowoli budowlanej uzyskanie dowodu potwierdzającego zgodność zrealizowanej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uwzględniając powyższe ustalenia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w sprawie ziściła się przesłanka zawarta w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. że przeprowadzenie skutecznej legalizacji spornego budynku inwentarskiego zależne jest od uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutów zażaleń organ wyjaśnił, iż nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. kwestia uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zagadnieniem takim jest decyzja o warunkach zabudowy, bowiem w oparciu o ten właśnie akt administracyjny organy nadzoru budowlanego będą oceniać, czy sporny obiekt spełnia wymogi umożliwiające jego zalegalizowanie. W skardze do sądu administracyjnego K. R. wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji wskazał na naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wydanie zaskarżonego postanowienia przez załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego oraz brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skarżącego i brak podania przyczyn z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności. W sprawie, zdaniem autora skargi, doszło także do naruszenia przepisów postępowania, czyli art. 7 i art. 10 K.p.a. W uzasadnieniu skargi jej autor szczegółowo opisał dotychczasowy przebieg postępowania podnosząc zarzuty kwestionujące prawidłowość podejmowanych przez organ czynności. Jak podkreślił skarżący, organ nadzoru budowlanego nie przychylił się do wniosku inwestora z dnia 28 listopada 2013 roku i nie przedłużył terminu złożenia wymaganych dokumentów, a zatem termin nie został dochowany, czyli inwestor nie spełnił obowiązków wynikających z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Niezrozumiałym dla skarżącego jest okoliczność, iż w takiej sytuacji organ pierwszej instancji dopiero w dniu 11 grudnia 2013 roku wystąpił do Wójta Gminy Z. o informację, czy inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi pismem z dnia 23 grudnia 2013 roku Wójt poinformował, że inwestor nie wystąpił z takowym wnioskiem. Zawieszenie postępowania – zdaniem skarżącego – doprowadzi do tego, że inwestor będzie zwlekał z przedstawianiem wymaganych dokumentów - najpierw w sprawie wydana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a potem w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, a w tym czasie będzie nadal nielegalnie użytkował wielkopowierzchniowy kurnik, powodując tym samym zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi i środowiska, co jest niezgodne zarówno z przepisami prawa budowlanego, jak i ochrony środowiska. Sposób użytkowania obiektu jest źródłem zanieczyszczenia mikrobiologicznego powietrza i wód. Organy nadzoru budowlanego powinny mieć na względzie art. 66 Prawa budowlanego. Skoro organy zawiesiły postępowanie, to – według skarżącego – powinny też wstrzymać użytkowanie kurnika i tym samym mieć na względzie zabezpieczenie interesu osób trzecich, które są nieustannie narażone na wydostające się z fermy odory skażonego powietrza uciążliwymi gazami, związkami szczególnie cuchnącymi i szkodliwymi dla zdrowia. Fetor i smród wydostający się z kurnika wchodzącego w skład fermy T. G. powoduje, że skarżący nie jest w stanie przebywać na swojej nieruchomości i siedlisku, zwłaszcza w okresie 2 tygodni przed odstawą brojlerów. Niewyobrażalny odór z fermy jest główną przyczyną utraty zdrowia skarżącego i jego rodziny (omdlenia, wielokrotne wymioty, duszności, problemy z układem oddechowym i krążenia, alergie, łzawienie oczu, kichanie i ciągłe bóle głowy). Kurnik jest zaliczany do inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt. 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Faktyczny zasięg oddziaływania zapachowego dla fermy obejmuje obszar kilkuset metrów. Tymczasem kurnik posadowiony jest w odległości 4 m od granicy z działką skarżącego, a kolejny w odległości 25 m od zabudowań na gruncie skarżącego. T. G. planuje rozbudować fermę, na co wskazuje wniosek, który złożył w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pod nazwą: "Zmiana obsad w budynkach inwentarskich na terenie fermy drobiu w J. na działkach nr ewid.: 315/2, 315/3 i 315/4", co spowoduje jeszcze większą utratę zdrowia skarżącego i innych mieszkańców wsi. W związku z tym organy obu instancji wiedząc o nieodwracalnych skutkach i zagrożeniach, jakie niesie bezprawne użytkowanie kurnika powinny, jak dostrzegł K. R., mieć na uwadze art. 102 K.p.a., który wskazuje, iż w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podjąć czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego i wstrzymać użytkowanie kurnika przynajmniej do czasu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. W konkluzji skarżący napisał, iż organy administracji przy wydawaniu zaskarżonych postanowień nie wzięły pod uwagę przepisów prawa budowlanego, jak i Kodeksu postępowania administracyjnego mających na celu zabezpieczenie interesów osób trzecich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu kwestionowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie zawieszenia postepowania administracyjnego w sprawie budynku inwentarskiego, tj. drugiego kurnika, licząc od strony drogi, usytuowanego na działce nr ewid. 315/3, położonej w miejscowości J. 40, gmina Z. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia sąd uznał, że skarga jest uzasadniona, bowiem organy administracji obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Podstawę prawną zawieszenia postępowania – jak wynika z treści kontestowanych w sprawie rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego – stanowił przepis art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie z jego treścią, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z treści zacytowanego przepisu wynika, iż warunkiem zawieszenia postępowania jest stwierdzenie istnienia "zagadnienia wstępnego", którego rozstrzygnięcie warunkuje rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji. Utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż "zagadnieniem wstępnym" jest kwestia prawna, która albo ujawniła się w toku postępowania i dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki decyzji lub postanowienia albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnienie wstępne musi wpływać na rozstrzygnięcie sprawy, w której toczy się postępowanie "główne", ponadto musi zachodzić bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a zagadnieniem wstępnym. Powołane poglądy znajdują swoje potwierdzenie w licznych orzeczeniach, które skład orzekający w pełni podziela i akceptuje (por. np. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2013 roku, I OSK 2108/11 oraz wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 10 października 2013 roku, IV SA/Po 439/13; w Krakowie z dnia 4 lipca 2013 roku, II SA/Kr 572/13; w Lublinie z dnia 26 marca 2013 roku, II SA/Lu 88/13 i inne; wszystkie orzeczenia powołane są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Zwrócić uwagę należy, iż podstawę zawieszenia postępowania stanowi zagadnienie wstępne, które warunkuje załatwienie sprawy w postępowaniu. W tym zakresie odnotować wypada pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 roku w sprawie o sygn. akt: II OSK 1570/11, który skład orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela, iż organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (podobnie: wyroki WSA: w Szczecinie z dnia 23 stycznia 2013 roku, II SA/Sz 1205/12 i w Kielcach z dnia 19 grudnia 2012 roku, II SA/Ke 622/12 oraz powołane tamże inne orzeczenia). Wobec tego, bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego nie jest możliwe zakończenie postępowania w sprawie. Tym samym podstawy do zawieszenia postępowania nie będzie stanowiła kwestia warunkująca określoną treść rozstrzygnięcia, np. decyzję pozytywną dla strony. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy dostrzec należy, iż postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] inwestor – T. G. został zobowiązany do przedstawienia, w terminie do dnia 30 kwietnia 2012 roku, wskazanych dokumentów, czyli zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności budowy kurnika z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, trzech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pierwotnie wyznaczony termin - do dnia 30 kwietnia 2012 roku - został, na wniosek inwestora przedłużony, najpierw do dnia 31 października 2012 roku, następnie do dnia 31 maja 2013 roku oraz do dnia 30 listopada 2013 roku. Tuż przed wyekspirowaniem ostatniego ze wskazanych terminów, bowiem w dniu 28 listopada 2013 roku, inwestor ponownie zwrócił się z wnioskiem o przedłużenie terminu o kolejne 6 miesięcy, uzasadniając to koniecznością uzyskania decyzji o warunkach zabudowy oraz faktem, iż toczy się postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji środowiskowych dla inwestycji pod nazwą: "Zmiana obsad w budynkach inwentarskich na terenie fermu drobiu w J.". Po otrzymaniu tego wniosku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem pierwszej instancji zawiesił postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., wzywając jednocześnie inwestora do wystąpienia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia, z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Po rozpoznaniu zażaleń właściciela sąsiedniej nieruchomości – K. R. oraz inwestora – T. G., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego szczebla powiatowego. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie próżno szukać podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wobec tego, iż inwestor był już wcześniej zobowiązany do złożenia dokumentu potwierdzającego zgodność realizacji inwestycji z normami planistycznymi w drodze postanowienia, którego termin wykonania był trzykrotnie na jego wniosek przedłużany. Zauważyć także należy, iż od momentu zobowiązania inwestora do złożenia wskazanych dokumentów (co nastąpiło mocą postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]) do momentu zawieszenia postępowania (na podstawie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] ) minęły ponad 2 lata. Czas ten jednak okazał się dla inwestora niewystarczający nawet do zainicjowania postępowania w sprawie warunków zabudowy, bowiem - co wynika z akt administracyjnych - do momentu zawieszenia postępowania inwestor nie złożył on wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor w tym czasie jedynie wniósł o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zresztą dla innej inwestycji niż ta, której dotyczy postępowanie przed organami nadzoru budowlanego), ale jak wskazał skarżący, postępowanie w tym przedmiocie zostało zawieszone na wniosek inwestora. W tym miejscu zwrócić uwagę należy, iż postępowanie organów nadzoru budowlanego prowadzone jest w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 roku nr 243, poz. 1623 ze zm.). Z przepisów prawa budowlanego wynika powinność rozważenia przez organ, w pierwszej kolejności, możliwości legalizacji samowoli budowlanej ( por. np. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2013 roku, II OSK 2016/11 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 lipca 2013 roku, II SA/Kr 590/13 i inne). Jednocześnie legalizacja samowoli jest uprawnieniem inwestora, a nie obowiązkiem organu (por. np. wyroki WSA: w Szczecinie z dnia 15 listopada 2012 roku, II SA/Sz 655/12; w Rzeszowie z dnia 11 października 2012 roku, II SA/Rz 601/12 i inne). Okoliczności te także pozostały nie bez wpływu na rozstrzygnięcie. W konkluzji należy zwrócić uwagę, iż z akt administracyjnych i argumentacji skarżącego wynika, że postępowanie w sprawie budynku kurnika zostało wszczęte na wniosek poprzednich właścicieli sąsiedniej nieruchomości już w 2002 roku. Z dokumentów załączonych do akt nie wynika jednak, w jaki sposób zakończyło się to postępowanie. Skoro jednak odnosiło się ono do tego samego obiektu, to ustalenia poczynione przez organy w toku tego postępowania (być może także zawarte w rozstrzygnięciach organów nadzoru budowlanego) należy uwzględnić w toku niniejszego postępowania. Wobec powyższego sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 P.p.s.a. z uwagi na naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. O zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego sąd postanowił jak w punkcie drugim wyroku na mocy art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. d.r.