I SA/Gl 167/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi W. E. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej: DIS) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: k.p.a.) oraz art. 17, 18, 64 i 13 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. – dalej: u.p.e.a.) po rozpatrzeniu zażalenia W. E. (obecnie skarżącego) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej: NUS) z dnia [...] r., nr [...] o odmowie zwolnienia z zajęcia składnika majątkowego w postaci prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego prowadzonego przez A oraz B. 2. Zaskarżony akt został wydany na gruncie następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. 2.1. NUS – jak podano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie własnych tytułów wykonawczych, obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych. W jego toku zawiadomieniami z dnia [...] r. zajął wierzytelność skarżącego przysługującą mu wobec spółki C S.A. w K. (dalej: spółka). Spółka uznała wierzytelność do kwoty [...] zł, ale jej nie przekazała organowi egzekucyjnemu. Postanowieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny określił wskazanej spółce - jako dłużnikowi skarżącego - wysokość nieprzekazanej wierzytelności, której mimo wystawienia wobec niej w dniu [...] r. tytułu wykonawczego nr [...], nie wyegzekwował z uwagi na upadłość tejże spółki. Na poczet zaległości skarżącego zajęto także ruchomość w postaci plotera HP. Czynność tę utrwalono w protokole "zajęcia i odbioru ruchomości" sporządzonym w dniu 12 czerwca 2007 r. W tym zakresie organy wskazały, że z treści tego dokumentu wynika, iż nie miał miejsca ani odbiór, ani zwózka wskazanej ruchomości. Zawiadomieniami z dnia [...] r., z dnia [...] r. oraz z dnia [...] i [...] r. organ egzekucyjny zajął wierzytelność skarżącego z rachunku bankowego w B S.A. w K. Z kolei, zawiadomieniem z dnia [...] r. wierzytelność z rachunku bankowego w A S.A. w W. W odniesieniu do dwóch spornych zajęć należy wskazać, że: a) zajęcie wierzytelności z rachunku w A S.A. zawiadomieniem z [...] r., nr [...] dotyczy kwoty [...] zł (k. 135); b) zajęcie wierzytelności z rachunku w B S.A. zawiadomieniem z dnia [...] r., nr [...] dotyczy kwoty [...] zł (k. 110-111). Jednak żadne z tych zajęć nie zostało zrealizowane, bowiem jak oświadczyły banki, na rachunkach nie było środków do przekazania zajętej kwoty. 2.2. W dniu 4 września 2013 r. (k. 136) skarżący złożył w Urzędzie Skarbowym w B. żądanie natychmiastowego zwolnienia wierzytelności z rachunków bankowych: a) w A S.A. zajętego zawiadomieniem z dnia [...] r., nr [...]; b) w B S.A. zajętego zawiadomieniem z dnia [...] r., nr [...]. Zobowiązany podniósł, że pomimo nakazu wydanego przez Wydział Kontroli Wewnętrznej Izby Skarbowej w K., nadal zajmuje mu się konta bankowe, uniemożliwiając swobodne prowadzenie działalności gospodarczej. Nieuwzględnienie żądania potraktuje jako próbę wyłudzenia i poinformuje Prokuraturę Rejonową w D., gdzie prowadzone jest śledztwo, o dalszym łamaniu prawa przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B., a jeśli sprawa nie zostanie załatwiona pomyślnie w ciągu 7 dni od otrzymania żądania, wystąpi z pozwem o odszkodowanie. 2.3. Postanowieniem z dnia [...] r. NUS odmówił zobowiązanemu zwolnienia z egzekucji wskazanych we wniosku składników majątkowych. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ egzekucyjny podkreślił, że rozważając przesłanki z art. 13 § 1 u.p.e.a. pod kątem ważnego interesu zobowiązanego uznał, że nie został on przez zobowiązanego w sposób wyczerpujący wykazany. Organ dodał, że z objętych zajęciem rachunków bankowych nie otrzymał żadnych środków i pomimo starań organu egzekucyjnego nie udało się ustalić innych, podlegających egzekucji, składników majątkowych zobowiązanego. Również zobowiązany nie wskazał organowi egzekucyjnemu innego majątku, do którego mógłby on skierować skuteczną egzekucję. Zatem zwolnienie z egzekucji zajętego składnika majątkowego mogłoby doprowadzić do udaremnienia celu egzekucji, jakim jest zaspokojenie wierzyciela. Nadmienił przy tym, że postępowanie egzekucyjne okazało się dotychczas jedynie częściowo skuteczne poprzez wpłaty zobowiązanego zakończone w 2012 r. Organ egzekucyjny wyjaśnił ponadto, że nie jest w posiadaniu – wskazywanego w żądaniu zobowiązanego – "nakazu wydanego przez Wydział Kontroli Wewnętrznej Izby Skarbowej w K.", mającego być podstawą do odstąpienia od dokonania czynności egzekucyjnych w toczącym się wobec skarżącego postępowaniu egzekucyjnym. 2.4. W zażaleniu zobowiązany podniósł kwestię zajęcia i odebrania mu plotera o wartości [...] zł, nierozliczenia przez NUS wierzytelności w trybie art. 66 § 1 o.p., nierozliczenia wpłaconej poborcy skarbowemu kwoty [...] zł oraz kwoty [...] zł, nieprawidłowe rozliczenie kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł oraz w kwocie [...] zł. 2.5. DIS po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego, postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Na wstępie podniósł, że stosownie do art. 13 § 1 u.p.e.a. wymaga rozważenia przesłanka w postaci "ważnego interesu" zobowiązanego. Z uwagi na to, że w tej sprawie zarówno wierzycielem, jak i organem egzekucyjnym jest NUS, "bezcelowym jest spełnienie warunku dotyczącego jego zgody". W dalszej kolejności wskazał, że zobowiązany nie przedstawił żadnej alternatywy dla zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunków bankowych, rokującej zaspokojenie utrzymujących się już od 2005 r. zaległości podatkowych. Nie podzielił argumentu o możliwości zaspokojenia należności z zajętego i odebranego plotera HP i wierzytelności skarżącego wobec spółki. Co do plotera HP organ podał, że został on jedynie zajęty, ale nie został odebrany – na co wskazuje protokół dokumentujący tę czynność. Z kolei, jeśli chodzi o wierzytelność wobec spółki, to nie było możliwe przeprowadzenie w tej mierze skutecznej egzekucji, gdyż spółka C S.A. w K. – upadła. W zakresie nieprawidłowości dotyczących zaliczenia kwot wpłaconych przez zobowiązanego poborcy skarbowemu oraz co do rozliczenia kosztów egzekucyjnych organ wskazał, że te zagadnienia są przedmiotem innych postępowań. 3. W skardze zobowiązany wniósł o uchylenie postanowienia DIS z dnia [...] r. Odnosząc się do zajętego przez organ stanowiska w sprawie plotera HP skarżący wyjaśnił, że na wniosek NUS z dnia 19 listopada 2012 r. przedłożył w dniu 13 grudnia 2012 r. notarialnie uwierzytelnioną kopię protokołu zajęcia i odbioru plotera HP z dnia 12 czerwca 2007 r. Wynika z niej, iż odbiór ruchomości został potwierdzony w protokole, w rubryce "ADNOTACJA O ODBIORZE RUCHOMOSCI" poprzez złożenie podpisu przez odbierającego I. B. i przystawienie pieczątki "POBORCA SKARBOWY URZĘDU SKARBOWEGO w B. I. B.". Jeżeli natomiast z ewidencji prowadzonej w Urzędzie Skarbowym w B. nie wynika informacja o przyjęciu na stan magazynowy tego organu plotera HP, to zachodzi podejrzenie popełnienia przestępstwa i o tym fakcie osoby sprawujące nadzór nad pracą poborców powinny zawiadomić organy ścigania. Wartość plotera HP w chwili odebrania wynosiła około [...] zł, ale zdaniem skarżącego, ta ruchomość zgodnie z art. 8 § 2 pkt 5 u.p.e.a. nie podlegała egzekucji. Skarżący wskazał także, iż oprócz plotera, do tej pory nie została rozliczona kwota [...] zł, pobrana w dniu 25 października 2007 r. przez poborcę I. B. Zarzucił, że w zaskarżonym postanowieniu nie odniesiono się do tej kwestii oraz innych zarzutów, m. in. nieprawidłowego rozliczenia kosztów egzekucyjnych, naliczenia kosztów egzekucyjnych przy wpłatach poborcom skarbowym w gmachu Urzędu Skarbowego w B., naliczenia kosztów egzekucyjnych za zajęcie nieistniejącego rachunku bankowego oraz za nieistniejące zajęcie. Zarzucił też, że NUS "przejął fakturę VAT nr [...] wystawioną dla [...] S.A. w K. na kwotę [...] złotych, po wcześniejszym ustaleniu z działem egzekucji Urzędu Skarbowego w B.". To przekazanie dokonane zostało zgodnie z art. 66 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012, poz. 749 ze zm. – dalej: o.p.) i NUS nie wydał w tej sprawie żadnego postanowienia (w tym zakresie załączył do skargi kserokopię pisma z 12 stycznia 2007 r. z dowodem nadania). Według skarżącego, z chwilą "zajęcia tej faktury i wystawienia własnego tytułu wykonawczego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. stał się wierzycielem", pozbawiając go możliwości prowadzenia negocjacji z dłużnikiem w celu zmniejszenia skutków niewypłacalności, a zgodnie z przepisami wierzyciel powinien w ciągu roku podjąć decyzję o sposobie prowadzenia egzekucji lub o umorzeniu. Dodał, że NUS prowadząc postępowanie egzekucyjne od stycznia 2007 r. do grudnia 2008 r. nie przekazał zobowiązanemu żadnej informacji o trybie prowadzonej egzekucji i trudnościach w wyegzekwowaniu należności. Skarżący wskazał, że z uwagi na fakt, iż wartość odebranego plotera oraz innych nie rozliczonych przez Urząd Skarbowy w B. należności przekracza wartość zadłużenia, zaskarżone postanowienie powinno być uchylone. 4. W odpowiedzi na skargę DIS podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, jak też zaprezentowane w nim argumenty. Nie doszło zatem do wyegzekwowania zaległości skarżącego ani z ruchomości w postaci plotera, ani z wierzytelności wobec dłużnika skarżącego. Poza tym, w odniesieniu do wpłat dokonywanych na poczet egzekwowanych zaległości zobowiązanego organ wyjaśnił, że sposób rozliczenia tych wpłat był i jest przedmiotem zupełnie innego postępowania prowadzonego obecnie przez NUS, dla którego przewidziane są odrębne środki zaskarżenia. Zaakcentował przy tym, że wszystkie te wpłaty, poza jedną w kwocie [...] zł, przekazaną poborcy skarbowemu, wobec którego z powodu jej nierozliczenia, na wniosek Urzędu Skarbowego w B., prowadzone jest postępowanie przez Prokuraturę Rejonową w B., zostały przez organ egzekucyjny odnotowane w części czynnych tytułów wykonawczych obejmujących wymagalne wciąż zaległości podatkowe skarżącego, gdyż wysokość tych wpłat pozwoliła na zaspokojenie zadłużeń podatkowych względem Skarbu Państwa tylko w niewielkiej części. 5. W toku rozprawy pełnomocnik skarżącego podtrzymując argumenty zawarte w skardze przedłożył dokumenty w postaci: kserokopii pisma z dnia 12 stycznia 2007 r. dotyczącego "przekazania faktury VAT do zajęcia egzekucyjnego", kserokopie pisma Urzędu Skarbowego w B. dotyczącego rozliczenia uzyskanych kwot od 1 stycznia 2002 r. do 31 grudnia 2012 r., oraz pismo zawierające propozycję ugody z organem egzekucyjnym. W odniesieniu do pisma zawierającego zestawienie kwot uzyskanych przez organ, DIS w piśmie z dnia 1 września 2014 r. podniósł, że nie ma ono znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, ponieważ skarżący posiada w dalszym ciągu zaległości podatkowe poddane egzekucji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 6. Skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. 7. Przedmiotem kontrolowanej przez Sąd sprawy administracyjnej jest kwestia zwolnienia z egzekucji składników majątkowych zobowiązanego, określonych w piśmie skarżącego z dnia 4 września 2013 r. (k. 136 akt administracyjnych) jako "rachunki bankowe" w A S.A. oraz w B. Zawarte tam żądanie "natychmiastowego zwolnienia kont bankowych z w/w zajęć" trafnie więc zostało zakwalifikowane przez orzekający w pierwszej instancji organ egzekucyjny, jako wniosek o zwolnienie z egzekucji praw majątkowych w postaci wierzytelności z - opisanych w żądaniu - rachunków bankowych, a więc jako instytucja o której mowa w art. 13 u.p.e.a. Podanie inicjujące postępowanie zostało zredagowane na tyle jasno, że NUS nie miał obowiązku wzywać autora do sprecyzowania treści żądania, determinującego rodzaj rozpatrywanej sprawy administracyjnej. 8. Stosownie do art. 13 § 1 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym w czasie wniesienia podania, organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, mógł zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela. Należy jednak zauważyć, że art. 111 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1289 – dalej: ustawa zmieniająca) zmienił treść art. 13 u.p.e.a. Od dnia 21 listopada 2013 r. regulacja ta brzmi: "Organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, może zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego. Zasygnalizowana nowa treść art. 13 § 1 u.p.e.a. obowiązywała już w czasie orzekania przez organ drugiej instancji w dniu 10 grudnia 2011 r. Jednakże, stosownie do art. 123 ust. 1 ustawy zmieniającej, do postępowań egzekucyjnych w administracji wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2-6. Z powyższego wynika, że pomimo zmiany art. 13 § 1 u.p.e.a. DIS orzekając w drugiej instancji powinien zastosować ten przepis w brzmieniu dawnym. Można jeszcze dodać, że odniesienie się w ustępie 2 art. 123 ustawy zmieniającej do przepisu art. 13 § 1 u.p.e.a. nie pozostawia wątpliwości, że ten rodzaj postępowania zalicza się do "postępowań egzekucyjnych w administracji" w rozumieniu art. 123 ust. 1 ustawy zmieniającej. 9. Przechodząc, po ustaleniu kwestii intertemporalnych, do wyjaśnienia treści art. 13 § 1 u.p.e.a. należy zauważyć, że podstawową przesłanką upoważniającą organ egzekucyjny do zwolnienia danego składnika majątkowego z egzekucji jest istnienie przemawiającego za tym "ważnego interesu zobowiązanego". W orzecznictwie funkcjonuje przy tym pogląd, że zobowiązany musi wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych jego składników majątkowych (por. wyroki: WSA w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2010 r., I SA/Bd 442/10, Lex nr 673058; WSA w Łodzi z dnia 16 stycznia 2008 r., I SA/Łd 997/07, Lex nr 863819; WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r., III SA/Kr 395/12, Lex nr 1274767; WSA w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2013 r., I SA/Gd 189/13, Lex nr 1368407). Wiąże się to z tym, że art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów tak zobowiązanego jak i wierzyciela, dlatego też uregulowana tam instytucja nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna (wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2010 r., I SA/Lu 583/10, Lex nr 749474). Poza tym, "ważnego interesu zobowiązanego" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem zobowiązanego o potrzebie zwolnienia określonych składników majątkowych z egzekucji (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2009 r., II FSK 789/08, Lex nr 863802). Wskazać także należy, że uregulowana w art. 13 § 1 u.p.e.a. instytucja działa na zasadzie rozstrzygania spraw w oparciu o uznanie administracyjne. Mając na względzie specyficzny charakter rozstrzygnięć o charakterze uznaniowym, podkreślenia wymaga, że w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowego, takie postanowienia podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli nie podlega uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy postanowienie zostało podjęte zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano je w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2001 r., I SA/Ka 498/00; wyrok NSA z dnia 13 października 2000 r., III SA 3416/99; wyrok NSA z dnia 14 maja 1997 r., I SA/Łd 344/96 – publikowane w CBOSA; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 maja 2013 r., I SA/Po 103/13, Lex nr 1323427). To oznacza, że nawet stwierdzenie przez organ wszystkich przesłanek do zastosowania art. 13 § 1 u.p.e.a. nie obliguje go do tego, lecz stwarza tylko dla organu taką możliwość, i to poddaną kontroli sądowoadministracyjnej (jak wyżej wspomniano) w ograniczonym zakresie. 10. W realiach tej sprawy skarżący nie wykazał, aby "jego ważny interes" przemawiał za zwolnieniem z egzekucji wierzytelności z rachunków bankowych w określonych we wniosku bankach. Nie wskazał także innych składników swojego majątku z którego organ mógłby przeprowadzić egzekucję. Co prawda, skarżący kładzie akcent na dwa składniki swojego majątku, z których organ egzekucyjny powinien przeprowadzić egzekucję, a nawet zdaje się według skarżącego, już to uczynił, jednak stanowisko skarżącego nie jest w tej mierze trafne, a argumenty które przytoczył na jego poparcie nie są przekonujące. 10.1. W pierwszym przypadku chodzi o egzekucję z przysługującej skarżącemu wierzytelności wobec spółki C S.A. Twierdzenie skarżącego, iż doszło w tym przypadku do zastosowania art. 66 § 1 o.p. nie jest zasadne, jako że nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Stosownie do tego przepisu szczególnym przypadkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest przeniesienie własności rzeczy lub praw majątkowych na rzecz Skarbu Państwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody budżetu państwa (§ 1 pkt 1). Przeniesienie następuje na wniosek podatnika, na podstawie umowy zawartej, za zgodą właściwego naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego, między starostą wykonującym zadanie z zakresu administracji rządowej a podatnikiem (§ 2 pkt 1). Umowa wymaga formy pisemnej (§ 3). Starosta powiadamia właściwego naczelnika urzędu skarbowego lub właściwego naczelnika urzędu celnego o zawarciu umowy, przesyłając jednocześnie jej kopię (§ 3a). W przypadkach wymienionych w § 1 za termin wygaśnięcia zobowiązania podatkowego uważa się dzień przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych (§ 4). W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w § 2, organ podatkowy pierwszej instancji wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Przepis art. 55 § 2 stosuje się odpowiednio (§ 5). Umowa o której mowa w art. 66 o.p. nie znajduje się w aktach sprawy, ani skarżący nie powołuje się na jej zawarcie. Zasadne jest natomiast twierdzenie DIS, że w odniesieniu do omawianej wierzytelności przysługującej skarżącemu organ egzekucyjny wdrożył czynności o których mowa w art. 89 u.p.e.a. Jednakże nie przyniosły one rezultatu z uwagi na to, że spółka będąca dłużnikiem skarżącego znalazła się w upadłości, o czym organ skarżącego informował. 10.2. Nie może przynieść oczekiwanego dla skarżącego efektu powoływanie się na okoliczności związane z zajęciem i ewentualnie odbiorem ruchomości w postaci plotera. W tej mierze skarżący twierdzi, że nie jest w posiadaniu tego urządzenia, gdyż po jego zajęciu, odebrał je poborca skarbowy. Z kolei organ twierdzi, że ploter został przez poborcę zajęty, jednak nie został skarżącemu odebrany. Obie strony powołują się dla wykazania swoich racji na protokół z tej czynności, mającej miejsce w dniu 12 czerwca 2007 r. Zdaniem Sądu analiza tylko tego dokumentu (k. 83) nie pozwala na zajęcie jednoznacznego stanowiska, co do sposobu zachowania poborcy skarbowego. Protokół został bowiem wadliwie wypełniony. Jeśli rzecz została tylko zajęta i pozostawiona pod dozorem zobowiązanego (albo innej osoby) powinna w tym zakresie zostać wypełniona rubryka w lewym dolnym rogu protokołu, poprzez wskazanie imienia i nazwiska oraz adresu zamieszkania dozorcy, jak też powinien tam się znajdować podpis dozorcy. Jeśli rzeczy pod dozór nie pozostawiano, nie było potrzeby uzupełniania w tym miejscu formularza protokołu, ale wówczas pieczątka i podpis poborcy skarbowego w tym miejscu są zbędne. Z kolei, jeśli rzecz została odebrana, powinna zostać wypełniona rubryka na górze drugiej strony protokołu (k. 83 verte akt administracyjnych), poprzez wskazanie kto, kiedy i jaką rzecz odebrał oraz poprzez umieszczenie w tym miejscu podpisu osoby oddającej rzecz. Jeśli rzeczy nie odbierano, nie było potrzeby uzupełniania w tym miejscu formularza protokołu, ale zbędny jest umieszczony w tej części dokumentu podpis i pieczątka poborcy skarbowego. Niezależnie od powyższego, w tym wątku sprawy jest istotne, że skarżący powołuje się na możliwość prowadzenia egzekucji z urządzenia, którego obecne miejsce położenia nie jest znane (jest sporne). Skarżący twierdzi bowiem, że powinno ono znajdować się "na stanie magazynowym Urzędu Skarbowego w B.", zaś organ wywodzi, iż przedmiotowy ploter znajduje się w posiadaniu zobowiązanego. Pomijając kwestie dowodów przemawiających za jedną z tych wersji (por. pismo Urzędu Skarbowego w B. z dnia 23 stycznia 2014 r., k. 152-154 akt administracyjnych) nie ulega wątpliwości, że aktualnie egzekucja z ruchomości, której miejsce położenia jest sporne, nie może zostać przeprowadzona. W związku z tym, nie można uznać, aby zobowiązany powołując się ów ploter wskazywał realną alternatywę dla prowadzenia egzekucji z zajętych wierzytelności z rachunków bankowych. Jak zaś wyżej podkreślono, aby określony składnik majątku został zwolniony spod egzekucji zobowiązany powinien przedstawić nie tylko argumenty przemawiające za jego zwolnieniem, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych składników majątkowych; art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów tak zobowiązanego jak i wierzyciela, dlatego też nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna. Tylko porządkowo w tym miejscu wypada wskazać, że jeśli skarżący określa wartość plotera na [...] zł, zaś w protokole zajęcia tej rzeczy wpisano kwotę [...] zł, to właściwym sposobem na afirmowanie tej kwestii było wniesienie skargi na oszacowanie w terminie 5 dni od daty zajęcia ruchomości (art. 99 § 2 u.p.e.a.). 10.3. Nie może być oceniony jako skuteczny zarzut, że zajęcie plotera było bezprawne, ponieważ jest to rzecz wyłączona spod egzekucji na podstawie art. 8 § 2 pkt 5 u.p.e.a. (powinno być: art. 8 § 1 pkt 5 u.p.e.a.). W tej mierze należy podnieść, że wszystkie składniki majątkowe wskazane w art. 8 u.p.e.a. (a także w art. 8a i w przepisach, do których odsyła ustawodawca w art. 10 § 1 u.p.e.a.) są wyłączone spod egzekucji administracyjnej z mocy samego prawa. Ustawa nie przewiduje w związku z tym wydawania w tym przedmiocie rozstrzygnięć przez organ egzekucyjny. Przepis art. 13 § 1 u.p.e.a., przewidujący wydawanie postanowień o zwolnieniu składnika majątkowego spod egzekucji, nie ma tu zastosowania, bo dotyczy on "zwalniania spod egzekucji", a zatem składników, które egzekucji podlegają. Nie można zwolnić z niej składnika, który został wyłączony spod egzekucji z mocy samej ustawy. Kwestia ustalenia, czy dany składnik może być objęty egzekucją (czy jej podlega), a jeżeli tak, to w jakim zakresie, jest oceniana przez ten organ podejmujący postanowienie lub czynność, które zmierzają do zastosowania środka egzekucyjnego, bądź oceniają ich zgodność z prawem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2007 r., III SA/Wa 4373/06, Lex nr 386541; wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 czerwca 2011 r., I SA/Kr 7/11, Lex nr 1084759). Jeśli więc skarżący miał zastrzeżenia do dopuszczalności zajęcia plotera (na podstawie art. 8 u.p.e.a.) to tę czynność mógł zaskarżyć. Po drugie, powołując się na art. 8 u.p.e.a. skarżący paradoksalnie dostarcza argumentu przeciwko sobie, ponieważ jak wyżej nadmieniono, jego rolą w tej sprawie było wskazanie innych niż rachunki bankowe, których dotyczy zajęcie, składników majątku po to aby do nich właśnie skierować egzekucję, a nie wykazywać, że składnik ten (tu: przedmiotowy ploter) nie podlega egzekucji. 11. Nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy argumenty dotyczące wpłat dokonywanych na poczet egzekwowanych zaległości zobowiązanego, czy kwestia sposobu rozliczenia tych wpłat. Jak wskazał organ, zagadnienia te są przedmiotem innego postępowania prowadzonego obecnie przez NUS, dla którego przewidziane są odrębne środki zaskarżenia. Tak samo należy podejść do wywodów skarżącego odnośnie do zaspokojenia zadłużenia podatkowego względem Skarbu Państwa. Po pierwsze, ta problematyka, jeśli skarżący twierdzi, że w całości uregulował zaległość, powinna być przedmiotem innego rodzaju postępowania. Po drugie, tylko na marginesie wypada zauważyć, że skoro skarżący w tej sprawie twierdzenie to buduje na wygaśnięciu zobowiązania w trybie art. 66 o.p. (o czym była mowa w pkt 10.1.) oraz na przejęciu przez organ egzekucyjny plotera, przy ustaleniu jego wartości na [...] zł (o czym była mowa w pkt 10.2.) to już w tym miejscu można przyjąć, że jest to twierdzenie niezasadne. 12. Mając na uwadze wszystkie powołane wyżej argumenty należy skonstatować, że w tej sprawie skarżący nie wskazał ani okoliczności przemawiających za zwolnieniem wierzytelności z rachunków bankowych, ani tego, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych składników jego majątku. Tym samym organy nie naruszyły prawa odmawiając uwzględnienia wniosku w oparciu o art. 13 § 1 u.p.e.a. W konsekwencji skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.