IV SA/Po 1095/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz /spr./ Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia (...)r. nr (...) Prezydent Miasta P. na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. u. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. u. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego (budynek inwentarski, stodoła) – warunki zabudowy na potrzeby legalizacji samowoli budowlanej, przewidzianej do realizacji na terenie działki nr (...), arkusz(...) , obręb S., położonej w P., przy ul. S.(...). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu (...) r. W. N. wniosła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji wskazanej wyżej. Warunki zabudowy są konieczne do legalizacji istniejącego budynku stodoły-wiaty o powierzchni 120m². Przedmiotowa działka leży na obszarze nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dla takich obszarów warunki zabudowy mogą być ustalone wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołując treść przepisów art. 61 ust. 1 upzp wskazano, że w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 2 pkt 1 upzp, gdyż istniejący obiekt nie kontynuuje istniejącej linii zabudowy. Nie występują przesłanki do dokonania ustaleń na innych zasadach tj. wynikających z § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymogów dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie), z uwagi na sprzeczność inwestycji z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 88 l ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 145, dalej prawo wodne) przedmiotowa działka objęta jest m. in. zakazem budowy obiektów budowlanych, gdyż zlokalizowana jest na obszarze, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 6c lit. a prawa wodnego obszary o wskazanym wyżej prawdopodobieństwie stanowią obszary szczególnego zagrożenia powodzią. Przedmiotowa decyzji wydana została po uzgodnieniu na podstawie art. 53 ust. 4 i 5 upzp z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. postanowieniem z dnia (...) r. nr (...). W odwołaniu od powyższej decyzji W. N. podniosła, że prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest znikome w porównaniu ze szkodą rozbiórki. Ponadto budynki sąsiadujące z zabudową, której dotyczy postępowanie również nie są usytuowane w regularny sposób i nie tworzą jednolitej zabudowy. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO) na podstawie art. 7, art. 77 § 1, art..127 § 2 i art.138 § 1 pkt 1 kpa, art. 52-56 w związku z art. 64 oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1, 6 i 7 upzp utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, powołując szereg przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że przeprowadzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, że przedmiotowa zabudowa kontynuuje tylko nieliczne parametry istniejącej zabudowy. Stwierdzono, że budynek przeznaczony do legalizacji znajduje się w drugim szeregu zabudowy od strony ul. S. i nie kontynuuje on żadnej istniejącej linii zabudowy. W związku z powyższym nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 upzp. Ponadto decyzja ta byłaby niezgodna z przepisami odrębnym, gdyż przedmiotowa działka objęta jest zakazem, o którym mowa w art. 88 l ust. 1 pkt 1 prawa wodnego. W skardze na powyższą decyzję W. N. zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp poprzez wydanie odmownej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, podczas gdy inwestycja spełnia zasady tzw. dobrego sąsiedztwa. Prawidłowość analizy funkcji oraz cech zabudowy przeprowadzonej w niniejszej sprawie budzi poważne wątpliwości. Zupełnie inne rezultaty dała analiza sporządzona w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie części budynku warsztatowo- biurowego przewidzianej do realizacji na sąsiedniej nieruchomości (działka nr (...), arkusz(...), obręb S., położonej w P. przy ul. S.(...)). W analizie tej stwierdzono, że brak jest jednolitej linii zabudowy wzdłuż ulicy S. między innymi ze względu na ukształtowanie terenu (skarpy). W oparciu o tę analizę wydano w dniu (...) r. warunki zabudowy dla tej inwestycji. Ponadto tylko pobieżne oględziny mapy pozwalają ustalić, że na sąsiedniej nieruchomości zlokalizowane są budynki jeszcze bardziej cofnięte w głąb działki niż budynek, którego dotyczy niniejsze postępowanie. Zatem organy winny ustalić, czy wobec braku możliwości wyznaczenia linii zabudowy w obszarze analizowanym w oparciu o § 4 ust. 1 – 3 rozporządzenia, istnieją przesłanki do wyznaczenia linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia. Skarżąca podniosła także, że zaskarżona decyzja narusza art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp, ponieważ wnioskowana inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi tj. z art. 88 l ust. 1 prawa wodnego. W sprawie nie wyjaśniono, czy została sporządzona dla przedmiotowej działki mapa zagrożenia powodziowego i mapa ryzyka powodziowego. Tylko takie umieszczenie nieruchomości mogłoby prowadzić do konkluzji, że jest ona objęta obszarem szczególnego zagrożenia powodziowego. Ponadto organy administracji nie dały skarżącej możliwości wystąpienia do Dyrektora RZGW w P. o wyłączenie przedmiotowej nieruchomości z zakazu stawiania obiektu budowlanego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią – o ile rzeczywiście nieruchomość znajduje się na takim obszarze. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca swoje umocowanie w przepisach art. 134 Ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a. i zgodnie z tą zasadą Sąd Administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymogów dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, jak w sprawie niniejszej, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 2 pkt 2 upzp). Zgodnie z art. 59 ust. 1 upzp, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z art. 60 ust. 1 upzp, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 upzp i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Warunki, jakie winien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, określono w art. 61 ust. 1 upzp. Pierwszym ze wskazanych wymogów jest konieczność uwzględnienia w ramach planowanej nowej zabudowy tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędnym pozostaje, by co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z kolei elementy składowe, jakie winna zawierać analizowana decyzja wymienione zostały przez ustawodawcę w art. 54 upzp, stosowanym odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 64 ust. 1 upzp. Jednym z nich pozostaje wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie w odpowiedniej skali. Z kolei szczegółowy sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu. Zgodnie z § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 upzp. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Wyznaczenie obszaru analizowanego służy przeprowadzeniu analizy spełniania przez projektowaną inwestycję wymogu zasady dobrego sąsiedztwa. W tym sensie działką sąsiednią jest każda działka, znajdująca się w obrębie obszaru analizowanego (wyrok NSA z 18 kwietnia 2007 r., II OSK 657/06, lex nr 322451). Przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia określa granicę obszaru, który winien zostać poddany analizie. Od zgodności wykonanej analizy z właściwymi normami zależy poprawność rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy podejmowanego przez właściwy organ. Przedmiotem analizy mają być działki sąsiednie i choć nie można tego pojęcia rozumieć wąsko, to brak także podstaw do nadmiernego rozszerzania obszaru analizowanego. Organ winien przy jego wyznaczaniu kierować się potrzebą zapewnienia ładu przestrzennego (wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1542/09, cbois.nsa.gov.pl). Z kolei w decyzji o warunkach zabudowy należy wskazać nie tylko granice obszaru analizowanego, ale także kryteria, jakimi kierowały się organy administracji wyznaczając te granice (wyrok NSA z 17 stycznia 2008 r., II OSK 1872/06, Lex nr 467129, wyrok NSA z 14 stycznia 2011 r., II OSK 62/10, cbois.nsa.gov.pl). Stosownie natomiast do § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy tego, czy nieruchomość objęta postępowaniem w przedmiocie warunków zabudowy spełnia wszystkie wymagane prawem warunki, a w szczególności warunek wymieniony w przepisie art. 61 ust.1 pkt 1 dotyczący linii zabudowy. Zanim jednak Sąd odniesie się do tego zarzutu wskazać należy w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b. upzp dla obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 prawa wodnego, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wymagane jest uzgodnienie z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej. W niniejszej sprawie postępowanie wszczęto na potrzeby legalizacji budynku, który zlokalizowany jest na obszarze wymagającym pozwolenia wodnoprawnego, bowiem znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego. W związku z powyższym Dyrektor RZGW w P. w dniu (...) r. wydał postanowienie uzgodnieniowe, w którym stwierdził, że przedmiotowa działka wraz z budynkiem gospodarczym zlokalizowana jest na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki W. w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ppk a prawa wodnego i w związku z tym skoro, co do zasady, nie można na podstawie art. 88 l ust. 2 prawa wodnego zwolnić od zakazu wznoszenia obiektów budowlanych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, to tym bardziej nie ma prawnej możliwości legalizowania obiektów już wybudowanych na takim obszarze. Ewentualne zwolnienie z takiego zakazu może dotyczyć tylko obiektów, które mają być dopiero wykonane. Zatem organy administracji orzekające w przedmiocie warunków zabudowy związane są z prawomocnym postanowieniem Dyrektora RZGW z dnia (...) r. nr (...). Zajęcie przez Dyrektora RZGW merytorycznego stanowiska w sprawie pozwala uznać, że wymóg dokonania uzgodnień przez organ I instancji został spełniony. Zastrzeżenia co do stanowiska Dyrektora RZGW, należało podnieść w ewentualnym zażaleniu do Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki. Podnoszenie natomiast zarzutów w niniejszym postępowaniu dotyczących postępowania uzgodnieniowego tj. braku wyjaśnienia, czy została sporządzona dla przedmiotowej działki mapa zagrożenia powodziowego i mapa ryzyka powodziowego, które stanowią podstawę do stwierdzenia, czy przedmiotowa nieruchomość jest objęta obszarem szczególnego zagrożenia powodziowego, nie mogą już odnieść skutku, a to wobec związania organów obu instancji wynikami postępowania uzgodnieniowego. W orzecznictwie trafnie przyjmuje się, że organ podejmujący rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej (w tzw. postępowaniu głównym), nie może sprawdzać czy weryfikować postanowień podejmowanych przez inne organy na podstawie art. 106 § 5 kpa. (wyrok NSA z 21 września 2005 r., II OSK 69/05 cbois.nsa.gov.pl). Dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne, a ewentualnych wad proceduralnych, jakimi dotknięte jest postępowanie uzgodnieniowe, nie można rozciągać na postępowanie główne; wadliwość postępowania uzgodnieniowego może być wyłącznie przedmiotem oceny w postępowaniu nakierowanym na wzruszenie wydanego w nim aktu (wyrok NSA z 20 czerwca 2007 r., II OSK 922/06; wyrok NSA z 15 maja 2007 r., II OSK 764/06; wyrok WSA w Rzeszowie z 3 grudnia 2010 r., II SA/Rz 625/10, wyrok WSA w Poznaniu z 15 września 2011 r., IV SA/Po 318/11 cbois.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie ma prawnej możliwości skontrolowania "przy okazji" prawidłowości przebiegu postępowania uzgodnieniowego ani postanowienia Dyrektora RZGW, podjętego w trybie art. 106 kpa, bowiem rozstrzygnięcie to, choć niewątpliwie pozostaje w związku z rozpatrywaną sprawą administracyjną, to jednak proceduralnie nie mieści się w jej granicach w rozumieniu art. 135 ppsa (wyrok NSA z 28 października 2008 r., II GSK 402/08; wyrok WSA w Rzeszowie z: 8 stycznia 2010 r., II SA/Rz 513/09; 8 lipca 2010 r., II SA/Rz 625/10, cbois.nsa.gov.pl). Organy obu instancji zasadnie przyjęły, że warunkiem wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy jest uzyskanie wymaganego prawem uzgodnienia. Uzgodnienia są formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, poprzez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający (red. Z Niewiadomski - op. cit., s. 498-500 nb 3). Wynikający z art. 53 ust. 4 w zw. z art. 60 ust. 1 upzp wymóg, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się "po uzgodnieniu" z określonymi organami, oznacza, że uzgodnienie negatywne pochodzące choćby od jednego organu współdziałającego, stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji głównej (wyrok WSA w Kielcach z 22 grudnia 2010 r., II SA/Ke 725/10, cbois.nsa.gov.pl), a uzgodnienie pozytywne wiąże organ w postępowaniu głównym. Zatem skoro wydane zostało takie postanowienie uzgodnieniowe, to w tym wypadku zarzut skargi, że skoro nie ma możliwości wyznaczenia linii zabudowy w obszarze analizowanym w oparciu o § 4 ust. 1 – 3 rozporządzenia, to organ winien ustalić, czy istnieją przesłanki do wyznaczenia linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia – nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Należy jednak podkreślić, że w sytuacji, gdyby organ wydał postanowienie uzgodnione wyrażające zgodę na powstanie przedmiotowej inwestycji, to wówczas rzeczą organów wydających warunki zabudowy, w sytuacji gdyby nie można było wyznaczyć linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 1-3 rozporządzenia byłoby rozważenie wyznaczenia linii zabudowy na podstawie § 4 ust 4 rozporządzenia. Rozporządzenie, wydane na podstawie art. 61 ust. 6 upzp, określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym m.in. wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy. Stosownie też do § 4 rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 1). W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (§ 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 4). W świetle przytoczonych przepisów, nie budzi wątpliwości, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w sytuacji stwierdzenia, że w sąsiedztwie działki, na której planowana jest inwestycja, jest zlokalizowana co najmniej jedna działka zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy. Wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego w sposób zgodny z przytoczonym wyżej § 4 rozporządzania nie oznacza konieczności zlokalizowania planowanej inwestycji wzdłuż tej linii. Wyznaczenie linii zabudowy oznacza bowiem wytyczenie w tym zakresie potencjalnego terenu inwestycji, stanowiącego część nieruchomości inwestora, znajdującą się po przeciwnej stronie linii zabudowy, niż pas drogowy. Prawem inwestora jest natomiast wybór miejsca planowanej inwestycji na tym terenie. W konsekwencji, wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinno być możliwe dla każdej inwestycji, która nie przekracza linii zabudowy wyznaczonej w oparciu o istniejącą zabudowę. W każdej też sprawie organ powinien, oceniając dopuszczalność realizacji inwestycji, indywidualnie podejść do okoliczności stanu faktycznego, w tym kształtu działki, na której planowana jest inwestycja. Należy bowiem zauważyć, iż celem zasady dobrego sąsiedztwa, wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest również zagwarantowanie ładu przestrzennego, który we wskazanym przepisie konkretyzuje się przede wszystkim jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy. Jednocześnie jednak organy nie mogą przyjąć automatycznie prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności. Pamiętać bowiem należy o wynikającej z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy zasady wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy (wyrok z dnia 5 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 967/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie jedną z przesłanek odmowy ustalenia warunków zabudowy było stwierdzenie przez organ, że budynek przeznaczony do legalizacji znajduje się w drugim szeregu zabudowy od strony ul. S. i nie kontynuuje on żadnej istniejącej linii zabudowy. Oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie bez szerszej analizy warunków proponowanego usytuowania budynku i specyfiki ukształtowania przedmiotowej nieruchomości nie mogłoby być uznane – w sytuacji odmiennego uzgodnienia, niż to które zapadło w rozpoznawanej sprawie- za wystarczające w świetle opisanych wyżej zasad ustalania warunków zabudowy. Przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza bowiem wyraźnie możliwość wyznaczenia innej obowiązującej linii zabudowy, jeżeli to wynika z analizy. (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 października 2009 r. IV SA/Po 323/09, LEX nr 574092). Jednakże, jak już wskazano wyżej, w świetle postanowienia uzgodnieniowego z dnia (...) r. organ budowlany nie miał obowiązku rozważenia linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia, ponieważ związany był tym postanowieniem i w tej sytuacji jedynym prawidłowym rozstrzygnięciem jakie mógł wydać była odmowa ustalenia w warunków zabudowy ze względu na sprzeczność z przepisami odrębnymi, gdyż nieruchomość objęta jest zakazem, o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1 prawa wodnego. Ubocznie należy jednak wskazać, że w aktach administracyjnych brak jest doręczenia postanowienia uzgodnionego skarżącej, której jako inwestorowi przysługiwało zażalenie na to postanowienie. W tej sytuacji jeżeli faktycznie skarżąca nie otrzymała przedmiotowego postanowienia, to nie zaczął jej biec termin do jego zaskarżenia i w związku z tym może zwrócić się do Dyrektora RZGW o doręczenie postanowienia z dnia (...) r. i je zaskarżyć zgodnie z pouczeniem znajdującym się w tym postanowieniu. Wydane w wyniku wniesionego zażalenia postanowienie będzie mogło stanowić podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca podjęte zostały na podstawie przepisów prawa, prawidłowo zastosowanych i wyłożonych i z tego względu Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.