VII SA/Wa 1626/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska ( spr), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem znak: [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia S. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...], znak: [...] odmawiające wszczęcia, na jego wniosek, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2013 r., Nr [...]; znak: [...];[...] udzielającej [...] Sp. z o. o. pozwolenia na rozbiórkę budynków B1, B2, B3 - na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] na działce nr ew. [...] oraz nr ew. [...] w obrębie S-[...] oraz zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o. o. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami - faza I wraz z wewnętrznym układem drogowym oraz zewnętrzną instalacją wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej z odwodnieniem na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...] w obrębie S-[...], - utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Pismem z dnia [...] września 2013 r., następnie dodatkowo sprecyzowanym (pismo z dnia [...] października 2013 r.) – S. P. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2013 r., Nr [...], opisanej powyżej. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia S. P., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest możliwe tylko w przypadku, gdy wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest dopuszczalne z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych. Zatem właściwy organ administracji publicznej rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, ma obowiązek zbadać w pierwszej kolejności, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się na treść art. 28 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zgodnie z którym: "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), który, jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ podał, że przez obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziaływuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Ocena interesu prawnego nie może być dokonywana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1496/07). Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Go 708/07). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że podmiotem uprawnionym do występowania w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, w sytuacji, gdy postępowanie dotyczy części nieruchomości wspólnej, jest wspólnota mieszkaniowa, reprezentowana przez zarząd. Członek wspólnoty mieszkaniowej może jednak wystąpić we własnym imieniu, jako strona postępowania administracyjnego w sprawie, ale tylko gdy wykaże swój indywidualny, zatem własny interes prawny. Tym samym, prawa do samodzielnego udziału (tj. obok wspólnoty) w postępowaniu administracyjnym członek wspólnoty nie może wywodzić jedynie z faktu bycia współwłaścicielem nieruchomości wspólnej. Nieruchomość wspólna pozostaje bowiem w wyłącznym zarządzie wspólnoty (reprezentowanej przez zarząd), rozumianej jako ogół właścicieli lokali, występujących wspólnie (co nie oznacza zgodnie) z mocy prawa, w zakresie czynności dotyczących ustawowej współwłasności nieruchomości wspólnej. Prawo konkretnego członka wspólnoty realizuje się co do zasady, poprzez jego członkostwo we wspólnocie, nie zaś poprzez czynności podejmowane samodzielnie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji pozwolenia na budowę – S. P. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji. Wnioskodawca swój interes prawny w niniejszym postępowaniu wywodzi z tytułu prawa współwłasności wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nr [...] położonego na pierwszym piętrze w budynku przy ul. [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta KW Nr [...] oraz z tytułu prawa współużytkowania wieczystego działki gruntu nr ew. [...], na której usytuowany jest ww. budynek. Organ podał, że w świetle dokumentów akt sprawy, w budynku przy ul. [...] w [...], usytuowanym na działce nr ew. [...] wyodrębniono 3 lokale mieszkalne o numerach [...],[...] i [...], zatem funkcjonuje tzw. mała wspólnota mieszkaniowa. Zgodnie z art. 19 ustawy o własności lokali, w takim przypadku odpowiednio stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. Jednak w tym konkretnym przypadku ogół właścicieli tworzących wspólnotę mieszkaniową nieruchomości [...] w [...] uchwałą z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...], powołał zarząd, wyłączając tym samym art. 19 ustawy o własności lokali odsyłający w małych wspólnotach. Stosownie zatem do art. 21 ust. 1 ww. ustawy, sprawami wspólnoty mieszkaniowej kieruje zarząd i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Organ podkreślił, że w piśmie z dnia [...] marca 2014 r., wnioskodawca – S. P. sprecyzował, że występując pismem z dnia [...] września 2013 r. o wszczęcie przedmiotowego postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności kwestionowanego pozwolenia na budowę, działał w imieniu własnym, nie zaś jako jednoosobowy zarząd wspólnoty mieszkaniowej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z uwagi na to, że wnioskodawca nie może wywodzić posiadania w niniejszej sprawie interesu prawnego z tytułu współużytkowania wieczystego działki nr ew. [...], należało zbadać, czy przymiot strony skarżący mógłby wywodzić z tytułu współwłasności wyodrębnionego lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...]. W sytuacji wykazania przez członka wspólnoty, że jego lokal znajduje się w zindywidualizowanym obszarze oddziaływania obiektu, co wiąże się ze wskazaniem konkretnego przepisu prawa, który ogranicza swobodę korzystania z tego lokalu - możliwy jest jego udział w postępowaniu na prawach strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1648/06; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1269/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 287/10). Organ wskazał, że z analizy zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że przedmiotem inwestycji jest rozbiórka budynków B1, B2 (faza I) - na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] na działce nr ew. [...] oraz nr ew. [...] w obrębie S-[...] oraz budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z miejscami postojowymi (oznaczonymi na planie zagospodarowania terenu symbolami A-B-C-D) - faza I w [...] przy ul. [...], na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...] w obrębie S-[...]. Ponadto z projektu zagospodarowania terenu (rys. nr A 001 projektu budowlanego) wynika, że działka nr ew. [...] bezpośrednio sąsiaduje od strony północnej z działką inwestycyjną nr ew. [...]. Z kolei budynek, w którym skarżący S. P. posiada lokal nr [...] jest oddalony o ok. 67,50 m od objętego spornym pozwoleniem na budowę projektowanego w fazie I budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że stanowiący własność wnioskodawcy lokal nr [...] nie jest usytuowany naprzeciwko obiektu, przewidzianego i zatwierdzonego w decyzji pozwolenia na budowę w I fazie inwestycji, lecz naprzeciwko budynku zaprojektowanego w fazie II spornej inwestycji. Tym samym lokal należący do wnioskodawcy nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości lokalowej należącej do wnioskodawcy, wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Podkreślił, że z akt sprawy, nie wynika, aby planowany obiekt przesłaniał lokal nr [...]. Ponadto, przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczeń w zakresie dostępu do światła słonecznego, bądź też możliwości korzystania z szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Inwestycja nie wpływa ponadto na warunki ochrony przeciwpożarowej lokalu nr [...], jak również nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych. Brak jest także innych przepisów powszechnie obowiązującego prawa, z których wynikałoby, że nieruchomość skarżącego stanowiąca lokal nr [...] w budynku usytuowanym na działce nr ew. [...] znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W związku z powyższą argumentacją, Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego uznał, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2013 r., w świetle art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie dotyczyła interesu prawnego, ani obowiązku S. P., zatem nie może być on uznany za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2013 r. Prawidłowe było zatem postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2013 r. i należało utrzymać je w mocy. Organ podał, że merytoryczne zarzuty S. P., dotyczące prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2013 r., pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie, bowiem weryfikacja decyzji pod względem jej zgodności z prawem może nastąpić wyłącznie w toku postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek podmiotu, który ma przymiot strony. Ponadto, odnosząc się do twierdzeń i zarzutów S. P. dotyczących inwestycji drogowej projektowanej pomiędzy budynkiem [...], a spornym budynkiem (faza I), wskazał, że zgodnie z adnotacją uczynioną na projekcie zagospodarowania terenu oraz z dokumentacją projektową przedmiotowej inwestycji, projektowany odcinek drogi jest objęty odrębną decyzją, a zatem nie może być przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu. Z uwagi na powyższe, w niniejszej sprawie, organy nie były uprawnione do oceny wpływu projektowanego odcinka drogi oznaczonego na planie zagospodarowania terenu symbolem "B" na sytuację prawną wnioskodawcy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniósł S. P. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniósł, że przysługuje mu status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżący wskazał, że nie zgadza się z organami, że budowa drogi "B" mającej obsługiwać przedmiotową inwestycję nie koliduje z budynkiem mieszkalnym, w którym usytuowane jest mieszkanie skarżącego i obszar oddziaływania tej inwestycji nie obejmuje działki [...]. Wskazał, że droga koliduje z budynkiem Wspólnoty choćby poprzez wyznaczenie północnej krawędzi jezdni w odległości 3,5 metra zamiast 6 m od linii budynku. Ponadto działka [...] wyłączona poza granice rozgraniczające drogę, ale nie poza obszar oddziaływania drogi - planowana droga w obecnej postaci spowodowałaby na przykład potrzebę wycięcia ponad stuletnich drzew, będących naturalną osłoną budynków Wspólnoty Mieszkaniowej przed kurzem, hałasem, nadmiernym nasłonecznieniem, spalinami samochodowymi. Skarżący podniósł, że droga "B" warunkuje przedmiotowy projekt budowlany budynków mieszkalnych na posesji przy ul. [...] i spowodowałaby pozbawienie mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" możliwości korzystania z sąsiedniej nieruchomości, gdzie ulokowane są miejsca parkingowe, miejsca na pojemniki na śmieci, trzepak, piaskownica. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2013 r., Nr [...] udzielającej pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami - faza I. Jak stanowi przepis art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Sąd w pełni podziela ustalenia organów obu instancji - skarżący nie ma przymiotu strony, by skutecznie dochodzić wszczęcia postępowania nieważnościowego po myśli jego wniosku. To zaś uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania. W myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w jego zagospodarowaniu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę, zarówno w trybie zwykłym, jak i w nadzwyczajnym postępowaniu nieważnościowym, krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1774/09; oraz z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1387/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podziela ustalenia organu, dokonane w oparciu o analizę projektu budowlanego zatwierdzonego w decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym, co do zakresu inwestycji, czyniąc je integralną częścią własnych ustaleń. W sposób oczywisty zakres przedmiotowej inwestycji w żaden sposób nie wpływa na nieruchomość skarżącego i nie godzi w konkretne uprawnienie do zagospodarowania nieruchomości. Tymczasem tylko ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa daje podstawę do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym. Organy prawidłowo uznały, że skarżący nie posiada interesu prawnego we wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Skarżący – S. P. swój interes prawny wywodzi z tytułu prawa współwłasności wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nr [...] położonego na pierwszym piętrze w budynku przy ul. [...] oraz z tytułu prawa współużytkowania wieczystego działki gruntu nr ew. [...], na której usytuowany jest ww. budynek. W piśmie z dnia [...] marca 2014 r. skarżący sprecyzował, że występując o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę - działał w imieniu własnym, nie zaś jako zarząd wspólnoty mieszkaniowej. Tymczasem z akt sprawy wynika również, że na nieruchomości, w której znajduje się należący do S. P. lokal funkcjonuje Wspólnota Mieszkaniowa "[...]". W świetle art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali wspólnota, którą tworzy ogół mieszkańców, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, może nabywać prawa, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Zatem mimo, że nie posiada osobowości prawnej może być podmiotem praw i obowiązków. Zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali (art. 21 ust. 1 ww. ustawy o własności lokali). W orzeczeniach sądowoadministracyjnych wskazuje się, że w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową - co do zasady legitymację ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni członkowie tej wspólnoty. Tylko w wyjątkowych sytuacjach członek wspólnoty może samodzielnie, niezależnie od wspólnoty, wystąpić jako strona postępowania. Właściciel lokalu może legitymować się przymiotem strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, o ile wykaże, że jego lokal znajduje się w zindywidualizowanym obszarze oddziaływania inwestycji, co wiąże się ze wskazaniem konkretnego przepisu, który ogranicza swobodę korzystania z jego lokalu (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 grudnia 2007 r., sygn. akt. II OSK 1648/06, Lex 425329 oraz z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 583/12, Lex nr 1483452, wyrok z dnia 29 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2383/10, Lex nr 1251936; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1750/07, Lex 499943). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, że S. P. nie wykazał, iż jego lokal znajduje się w zindywidualizowanym obszarze oddziaływania inwestycji zatwierdzonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2013 r. udzielającej pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami - faza I na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka nr ew. [...], na której położony jest budynek, w którym lokal nr [...] posiada skarżący, bezpośrednio sąsiaduje od strony północnej z działką inwestycyjną nr ew. [...]. Natomiast budynek, w którym skarżący posiada lokal, jest oddalony o ok. 67,50 m od objętego spornym pozwoleniem na budowę projektowanego w fazie I budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Zasadnie organ drugiej instancji uznał, że z usytuowania zaprojektowanej inwestycji względem budynku, w którym znajduje się lokal skarżącego, jednoznacznie wynika że lokal nr [...] nie jest usytuowany bezpośrednio naprzeciwko przedmiotowego obiektu, przewidzianego w I fazie inwestycji, lecz naprzeciwko budynku zaprojektowanego w fazie II przedmiotowej inwestycji. Takie usytuowanie przesądza, że lokal należący do skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Zgodzić należy się z organem drugiej instancji, że projektowana inwestycja nie niesie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości lokalowej należącej do skarżącego, wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Z akt sprawy, nie wynika, aby planowany obiekt przesłaniał lokal nr [...]. Ponadto, przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczeń w zakresie dostępu do światła słonecznego, bądź też możliwości korzystania z szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Inwestycja nie wpływa ponadto na warunki ochrony przeciwpożarowej lokalu nr [...], jak również nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych. Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1572/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1264/13). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, ponieważ obiektywnie nie mógł wykazać, własnego indywidualnego interesu prawnego w żądaniu wszczęcia postępowania nieważnościowego dotyczącego spornej inwestycji, dlatego prawidłowo organy odmówiły wszczęcia postępowania nieważnościowego z jego wniosku. Mając na uwadze stanowisko skarżącego, poparte także plikiem zdjęć złożonych na rozprawie, Sąd z całym naciskiem podkreśla - samo subiektywne odczucie danego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania, musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Ocena interesu prawnego nie może być dokonywana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego. Niestety, każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednak nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony. Interes faktyczny tych osób pomimo, iż istotny dla zainteresowanych, nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 k.p.a. jak i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Dodatkowo Sąd wskazuje, że w niniejszym postępowaniu interes prawny wnioskodawcy był oceniany w świetle objętej wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności ww. decyzji pozwolenia na budowę. Okoliczności podnoszone przez skarżącego w skardze dotyczące wpływu projektowanego odcinka drogi oznaczonego na planie zagospodarowania terenu symbolem "B" nie mają wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organów obu instancji. Zgodnie z adnotacją uczynioną na projekcie zagospodarowania terenu oraz z dokumentacją projektową przedmiotowej inwestycji, projektowany odcinek drogi jest objęty odrębną decyzją, a zatem nie może być przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu. Pozostaje bez wpływu na ocenę zindywidualizowanego interesu prawnego skarżącego, który mógłby kształtować jego przymiot strony w postępowaniu objętym ww. wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Na marginesie Sąd wskazuje organowi drugiej instancji - opis dokumentu jakim jest księga wieczysta, przez podanie tylko jej numeru jest niewystarczający - konieczne jest bowiem określenie konkretnego sądu, w którym księga wieczysta jest prowadzona.