II OZ 588/15

Dnia 23 czerwca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S.A. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 100/15 o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi I. G. i M. G. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy Bobolice pod potrzeby budowy farmy elektrowni wiatrowych "G." dla obszaru położonego w obrębach ewidencyjnych: K., U., C. i G. postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił E. S.A. dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi I. G. i M. G. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy Bobolice pod potrzeby budowy farmy elektrowni wiatrowych "G." dla obszaru położonego w obrębach ewidencyjnych: K., U., C. i G.. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, powołując się na treść art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", stwierdził, że dopuszczenie do udziału w postępowaniu podmiotu, który zgłosił swój udział i który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym jest możliwe, o ile podmiot ten wykaże, że wynik postępowania sądowego dotyczy jego interesu prawnego (por. postanowienia NSA: z 2 września 2014 r., II OZ 819/14; z 3 września 2014 r., II OZ 783/14). W ocenie Sądu, wniosek E. S.A. o dopuszczenie do udziału w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wnioskodawca nie wykazał, aby legitymował się interesem prawnym, o którym mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a. Źródłem tego interesu nie jest decyzja środowiskowa dotycząca budowy farmy elektrowni wiatrowych na terenie objętym zaskarżonym w niniejszej sprawie planem miejscowym. Decyzja ta nie podlega bowiem ochronie prawnej w postępowaniu mającym za przedmiot sporną uchwałę. Również interesu prawnego nie można wyprowadzić z samego zainteresowania wnioskującego podmiotu rozstrzygnięciem oddalającym skargę i przeświadczenia o braku istnienia interesu prawnego po stronie skarżących. Wprawdzie dopiero stwierdzenie istnienia naruszenia interesu prawnego zaskarżonym planem otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy, niemniej nie jest rolą uczestnika postępowania kwestionowanie interesu prawnego skarżących i jego naruszenia, gdyż ocena taka należy do Sądu. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że argumenty powołane w uzasadnieniu wniosku nie znajdują oparcia w konkretnych przepisach prawa, a zatem świadczą o interesie faktycznym E. S.A. Z kolei interes faktyczny nie warunkuje dopuszczenia w charakterze uczestnika do udziału w postępowaniu sądowym. Zażalenie na ww. postanowienie wniosła E. S.A., podnosząc, że jest inwestorem objętej planem miejscowym farmy elektrowni wiatrowych, co jej zdaniem, warunkuje istnienie interesu prawnego, a więc przemawia za przyznaniem jej statusu uczestnika postępowania. Inwestor podniósł, że zgodność inwestycji z miejscowym planem jest warunkiem wydania pozytywnej decyzji środowiskowej, w przeciwnym wypadku organ wydaje decyzję odmowną (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2013 r., II OSK 2628/11). Podważenie postanowień miejscowego planu może prowadzić do wzruszenia decyzji środowiskowej (por. odpowiednio w zakresie skutków stwierdzenia nieważności miejscowego planu wyrok NSA z 25 maja 2012 r., II OSK 400/11). Ponadto postanowienia planu warunkują udzielenie pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjny uzależnione jest nie tylko od ustalenia istnienia interesu prawnego podmiotu składającego wniosek o dopuszczenie, lecz w niektórych sprawach przede wszystkim od tego czy zaskarżony akt administracyjny został wydany w trakcie postępowania administracyjnego. Jeżeli zatem zaskarżony akt zapadł w innym postępowaniu niż administracyjnym, np. po przeprowadzeniu procedury planistycznej na podstawie ustawy normującej materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego, która jest odrębną od administracyjnej wynikającej z K.p.a., kwestia badania interesu prawnego podmiotu składającego wniosek o dopuszczenie jest drugorzędna. Wynika to z tego, że w tego rodzaju sprawach nie mamy do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu K.p.a. Procedura planistyczna jest całkowicie odrębnie uregulowana i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej (por. postanowienia NSA: z 21 stycznia 2014 r., II OZ 3/14; z 27 stycznia 2012 r., II OZ 14/12; z 16 grudnia 2008 r., II OZ 1310/08). Zgodnie z art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w postępowaniu w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Stosownie zaś do regulacji art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), skargę na uchwałę rady gminy podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, w tym na uchwałę o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, może wnieść do sądu administracyjnego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą rady, o ile wcześniej wezwie radę do usunięcia zarzucanego naruszenia i wezwanie to okaże się bezskuteczne. Tak skonstruowany przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wpływa na legitymację skarżącego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami K.p.a., w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec powyższego, przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kształtowany jest na innych zasadach niż w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami K.p.a. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przedmiotową uchwałą Rady otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) sprawy. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu, kwestionującego przed sądem administracyjnym legalność tego planu. Inny podmiot natomiast, który nie wniósł skargi do sądu administracyjnego we własnym interesie, nie może skutecznie ubiegać się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienia NSA: z 25 lipca 2014 r., II OZ 722/14; z 21 stycznia 2014 r., II OZ 3/14; z 26 czerwca 2012 r., II OZ 532/12; z 27 stycznia 2012 r., II OZ 14/12; z 18 stycznia 2011 r., II OZ 1354/10; z 13 lutego 2009 r., II OZ 134/09; z 15 lutego 2008 r., II OZ 102/08; z 22 stycznia 2008 r., II OZ 1361/07, i inne). Mając powyższe na uwadze należy uznać, że Sąd I instancji zasadnie rozstrzygnął o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym E. S.A. To, że Spółka jest inwestorem i uzyskała decyzję środowiskową nie uzasadnia w tego rodzaju sprawach zastosowania art. 33 § 2 p.p.s.a. Przepis ten nie ma bowiem zastosowania w sytuacjach, gdy przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest przepis prawa miejscowego lub uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego. W tym stanie rzeczy zarzuty podniesione w zażaleniu nie mają usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.