II OSK 1953/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 408/15 o odrzuceniu skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 408/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniami z dnia 24 kwietnia i 26 kwietnia (przy czym właściwe daty to odpowiednio: 13 i 14 kwietnia) 2015 r. skarżąca została wezwana do nadesłania 4 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 20 kwietnia 2015 r. Zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał z dniem 27 kwietnia 2015 r. Sąd I instancji stwierdził, iż skarżąca w dniu 23 kwietnia 2015 r. przesłała do sądu 4 egzemplarze odpisów skargi niezawierających jej podpisu, skargę zaś opłaciła w dniu 29 kwietnia 2015 r. W tej sytuacji Sąd uznał, że zobowiązany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a. Dodatkowo Sąd wskazał, że zaistniała także druga podstawa do odrzucenia skargi. Wprawdzie skarżąca nadesłała do sądu 4 odpisy skargi, jednakże niezawierające jej podpisu. Odpisy skargi to kserokopie zawierające także kserokopie podpisu skarżącej. Kserokopia podpisu nie jest oryginalnym podpisem. Zatem, w opinii Sądu I instancji, nie można uznać, aby skarżąca, mimo stosownego wezwania, usunęła brak formalny skargi. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła A. M., zarzucając mu rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca uzupełniła braki formalne w zakreślonym przez Sąd terminie, dokonując wpłaty opłaty od skargi oraz doręczając Sądowi wymaganą ilość odpisów skargi w postaci kserokopii. Uchybienie to miało znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem doprowadziło do odrzucenia skargi i zakończenia postępowania bez merytorycznego rozpoznania skargi. Zważywszy na powyższe, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd. W niniejszej sprawie Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie wywiązała się z nałożonego na nią zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2015 r. obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie. W/w zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 20 kwietnia, przy czym, jak wskazał Sąd I instancji, skarga opłacona została w dniu 29 kwietnia 2015 r., a zatem po upływie wskazanego w zarządzeniu terminu. Z przedstawionej przy skardze kasacyjnej kopii potwierdzenia dokonania przekazu pocztowego wynika jednak, że w dniu 23 kwietnia 2015 r. skarżąca dokonała w placówce [...] w D. T. wpłaty 500 zł, tytułem opłaty w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 408/15. Wymaga podkreślenia, że datą uiszczenia opłaty sądowej przekazem pocztowym realizowanym za pośrednictwem operatora publicznego świadczącego powszechne usługi pocztowe jest data nadania przekazu potwierdzona przez operatora (por. uchwała SN z dnia 21 stycznia 2011 r., III CZP 115/10). Również w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że momentem mającym znaczenie dla oceny daty uiszczenia opłaty sądowej na rachunek właściwego sądu przekazem pocztowym będzie moment złożenia oświadczenia woli w taki sposób, że urząd pocztowy mógł zapoznać się z jego treścią (post. NSA z 6 marca 2009 r., II FSK 1825/07). Jeżeli opłata sądowa nastąpiła przez wpłatę w jednostce organizacyjnej "[...]", to decydujące znaczenie dla ustalenia daty uiszczenia wpisu ma data odnotowana na dowodzie potwierdzenia nadania wpłaty, który ma moc dokumentu urzędowego (por. post. NSA z dnia 30 listopada 2005 r., I FZ 617/05). Zasadnie zatem podnosi się w skardze kasacyjnej, że skoro skarżąca dokonała wpłaty w placówce pocztowej przed upływem terminu zakreślonego przez Sąd, to nawet gdy środki znalazły się na rachunku bankowym Sądu po końcowej dacie terminu- brak został uzupełniony we właściwym czasie. W niniejszej sprawie koniecznym jest również powołanie się na brzmienie art. 47 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Rozwinięciem tego obowiązku strony jest treść § 2 przywołanego przepisu, stanowiącego, że odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. W orzecznictwie podkreśla się, że odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Może to być kopia maszynowa, fotokopia, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy ( wyr. NSA z 5 marca 2008 r., II OSK 774/06, post. NSA z 30 czerwca 2009 r., II OSK 927/09). Istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma (post. NSA z 23 czerwca 2008 r., I OZ 407/08, z 30 czerwca 2009 r., II OSK 927/09). W literaturze przedmiotu oraz orzecznictwie podkreśla się, że odpis wymaga poświadczenia jego zgodności z oryginałem. Przez to poświadczenie osoba poświadczająca przyjmuje odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Uwierzytelnić pismo może strona, która jest jego autorem lub jej pełnomocnik. Odpisy pisma nie muszą być podpisywane przez stronę. Założenie odwrotne spowodowałoby, że nie byłby to odpis, lecz oryginał pisma, a takiego obowiązku ustawa na strony nie nakłada (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015 r., str. 274). W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżąca nadesłała na wezwanie Sądu dalsze egzemplarze skargi, nie poświadczone jednak za zgodność z oryginałem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nawet spełnienie wymogu w postaci poświadczenia zgodności pisma z oryginałem nie pozbawia Sądu możliwości oceny, czy uwierzytelnione w ten sposób pismo procesowe faktycznie jest odpisem. W każdym bowiem przypadku Sąd uprawniony jest do weryfikacji, czy przedstawione przez stronę pismo rzeczywiście odpowiada treści oryginału. W niniejszej sprawie już proste porównanie skargi z nadesłanymi przez stronę pismami pozwala stwierdzić, że odwzorowana została w nich pełna treść przedmiotowej skargi. Należy uznać, że w sytuacji, gdy wezwanie Sądu zostało przez skarżącą wykonane, gdyż nadesłała ona kserokopie skargi, a więc egzemplarze odpowiadające treści skargi, a jedynie nie poświadczyła ona ich za zgodność- odrzucenie skargi było dotknięte nadmiernym rygoryzmem (por. wyr. NSA z 23 listopada 2005 r., I OSK 133/05, post. NSA z 8 czerwca 2011 r., II OZ 484/14, z 14 lutego 2012 r., I OZ 84/12). Nie ma bowiem przeszkód, aby pismo strony- mimo wskazanego niedociągnięcia- otrzymało prawidłowy bieg. Z tych względów, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.