IV SA/Wa 1590/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. E. W. na uchwałę Rady Miejskiej w O. z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie : miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w O. nr [...] z [...] marca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. dla obszaru D. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2006 r. nr [...], poz. [...] ze zm.; dalej również: "Plan Miejscowy" lub "Uchwała"). Uchwała ta została zaskarżona przez K. E. (dalej: "skarżąca"). II.1. Na sesji w dniu [...] marca 2006 r. Rada Miejska w O. podjęła uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] marca 2006 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. dla obszaru D. W komparycji tej uchwały wskazano m. in., że została ona podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualny tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.; dalej: "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualny t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 z późn. zm., dalej "u.p.z.p."). II.2. Skarżąca pismem z [...] kwietnia 2016 r. wezwała Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą. II.3. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] marca 2006 r. w sprawie: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. dla obszaru D. w części określonej przepisami § 48 i § 49 - dotyczącej terenu oznaczonego na załączniku graficznym symbolem [...] oraz [...] jako graniczącego z działką skarżącej oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie: art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w związku z przepisem § 4 pkt. 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587, zwanego dalej "rozporządzeniem") w związku z przepisem § 8 ust. 2 rozporządzenia; art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w związku z przepisem § 4 pkt 6 rozporządzenia; art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w związku z przepisem § 8 ust. 2 rozporządzenia; art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p.; art. 15 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z przepisem § 4 pkt 5 rozporządzenia; § 137 w związku z przepisem § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. .908); art. 16 ust. 1 u.p.z.p. Skarżąca uzasadniając swój interes prawny w zaskarżeniu Uchwały wskazała, że jest właścicielką działki ew. nr [...] sąsiadującej z Planem Miejscowym (zob. też fragment rysunku planu na k. [...] i odpis z księgi wieczystej na k. [...]). Skarżąca wskazała, że na działce, której jest właścicielką, zrealizowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, natomiast teren oznaczony symbolem [...] (graniczący z działką [...]) przeznaczony jest w skarżonym planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Z ostatniego należy w opinii skarżącej przyjąć, że zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna będzie oddziaływać na działkę, której jest właścicielką, chociażby przez wzmożony ruch samochodowy, zwiększony poziom hałasu, zacienie, naruszenie stosunków wodnych. Za wyrokiem WSA w Łodzi z 12 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 938/15 należy wskazać, że jeżeli dochodzi do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który daje właścicielowi nieruchomości sąsiedniej (znajdującej się w sferze oddziaływania) w stosunku do nieruchomości skarżących, możliwości szerszego wykonywania swego prawa własności, to ma to wpływ na zakres wykonywania własności przez skarżących, gdyż tym samym muszą oni więcej znosić (także wyrok NSA z 5 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2479/12). Już z ostatniego zatem w opinii Skarżącej, może ona wywodzić prawa do skutecznego wnoszenia skargi na przedmiotowy plan miejscowy. II.4. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w O. (dalej również: "organ") wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Odnosząc się wymienionych w skardze zarzutów stwierdziła, że nieruchomość, której skarżąca jest współwłaścicielem stanowi dz. ew. nr [...] i położona jest w obr. [...] w O. przy ulicy [...]. Przylega ona od strony wschodniej na odcinku ok. [...] m do dz. ew. nr [...] obr. D. przeznaczonej w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (teren [...]) oraz na odcinku ok. [...] m do dz. ew. nr [...] obr. D. przeznaczonej w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (teren [...]), co zilustrowano na załącznikach nr [...] i [...] do niniejszej odpowiedzi na skargę. Organ nie zgodził się ze stwierdzeniem, że skarżącej przysługuje interes prawny do skarżenia uchwały Nr [...]. Nieruchomość skarżącej położona jest przy ul. [...] w O., natomiast teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (teren [...]) posiada obsługę komunikacyjną od strony drogi wojewódzkiej nr [...] - ul. [...], a zatem realizacja inwestycji na terenie [...] nie spowoduje wzmożonego ruchu samochodów osobowych na ulicy, przy której Skarżąca posiada nieruchomość. Odnosząc się do zarzutu zacieniania nieruchomości organ stwierdził, że problematyka ta jest przedmiotem przepisów odrębnych z zakresu warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które uniemożliwiają ponadnormatywne zacienianie nieruchomości sąsiednich. Ponadto należy stwierdzić, że zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna jest położona w kierunku północno-wschodnim względem działki Skarżącej, a zatem w przedmiotowej sprawie można mówić o zacienianiu faktycznym (a nie wynikającym z przepisów odrębnych), które ogranicza się do kilku godzin wczesno-porannych w okresie od [...] marca od [...] września. Z kolei odnosząc się do zarzutu zmiany stosunków wodnych i nadmiernego hałasu stwierdził, że są one również uregulowane przepisami odrębnymi z zakresu prawa wodnego oraz prawa ochrony środowiska i ich nie przestrzeganie stanowi naruszenie prawa. Stwierdził, że zaskarżona uchwała nie wpłynie także na wykonywanie prawa własności przez skarżącą. Najbliższy budynek zlokalizowany będzie w odległości [...] m od domu i [...] m od narożnika działki skarżącej. Ponadto Organ zwraca uwagę na zastosowanie w skarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego szeregu ustaleń mających na celu ograniczenie wpływu na sąsiadującą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną poprzez wyznaczenie linii zabudowy w odległości [...] m od zachodniej linii rozgraniczającej i [...] m od południowej linii rozgraniczającej terenu [...], a także poprzez ustalenie obowiązku realizacji wzdłuż zachodniej i południowej granicy inwestycji budynków o wysokości [...] m i [...] kondygnacji t.j o gabarytach zbliżonych do zabudowy jednorodzinnej. Organ wskazał, ponadto, że wyznaczenie na rysunku Planu konkretnego przebiegu drogi wewnętrznej, która, w świetle postanowień części tekstowej tego Planu, nie wiadomo, czy w ogóle (a jeśli tak, to kiedy) powstanie, naruszałoby zasadę proporcjonalności w aspekcie wymogu niezbędności oraz proporcjonalności sensu stricto. Komunikacja wewnętrzna stanowi przeznaczenie podstawowe, komplementarne z zabudową mieszkaniową wielorodzinną oraz przeznaczenie uzupełniające w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i jako taka nie musi być wydzielana na rysunku planu liniami rozgraniczającymi podobnie jak ma się to w przypadku np. terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej (MN/U) na których usługi stanowią przeznaczenie dopuszczalne, nie sprzeczne z przeznaczeniem podstawowym i nie są wydzielane na rysunku planu liniami rozgraniczającymi. Odnosząc się do zarzutu, że ewentualna lokalizacja drogi wewnętrznej na granicy z jej nieruchomością spowoduje konieczność znoszenia przez skarżącą hałasu oraz innych uciążliwości, należy stwierdzić, że w świetle obowiązujących przepisów nie może spowodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku zgodnie z przepisami odrębnymi z zakresu prawa ochrony środowiska. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nie ustalenia w skarżonym planie wysokości zabudowy organ stwierdził, że zgodnie z § 48 ust. 1 oraz § 49 ust. 1. uchwały na terenach [...] oraz [...] poza budynkami mieszkalnymi oraz garażami i budynkami gospodarczymi dla których plan określa wysokość budynków na przedmiotowych terenach można realizować jedynie - niezbędną infrastrukturę techniczną (jako przeznaczenie podstawowe komplementarne z zabudową mieszkaniową wielorodzinną na terenie [...]) oraz urządzenia komunikacji, urządzenia budowlane oraz urządzenia infrastruktury technicznej i ochrony środowiska. Odnosząc się do zarzutu nie wydzielenia w obrębie terenu [...] terenów o różnej wysokości zabudowy Organ stanął na stanowisku, że w sprawie zapisy planu w sposób jasny określają gabaryty zabudowy bowiem mowa jest w nich o całych budynkach lokalizowanych wzdłuż określonych miejsc. Dokładna lokalizacja budynków następować będzie na etapie projektu budowlanego i wyznaczenie ściśle określonych stref wysokości zabudowy liniami rozgraniczającymi zdaniem organu prowadziłoby do nadmiernego ograniczenia swobody projektowania, a zatem również do nieuzasadnionego ograniczenia wykonywania prawa własności przez właścicieli terenu [...]. Odnośnie badań gruntowych organ stwierdził, że nakaz ten ma jedynie na celu określenie wymagań dla posadowienia obiektów to znaczy m.in. zastosowania odpowiedniej technologii fundamentowania i odwodnienia budynków. Odnosząc się do zarzutu nie wyznaczenia liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania w odniesieniu do terenu [...] organ zwrócił uwagę, że w §49 ust. 1 pkt 3 jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono ..zachowana zabudowę zagrodową", a zatem zapis ten stanowi niejako ustalenie tymczasowe zagospodarowania terenu i informuje o możliwości zachowania istniejącej na terenie [...] zabudowy zagrodowej przy jednoczesnym wskazaniu docelowego kierunku przeznaczenia terenów jako zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W związku z powyższym zdaniem organu przedmiotowy zapis można uznać za "niezręczność legislacyjną", ale z całą pewnością nie jako istotne naruszenie prawa, a tym bardziej naruszenie interesu prawnego strony skarżącej. Odnosząc się do zarzut dopuszczenia przez skarżoną uchwałę możliwości przekładania istniejących przewodów uzbrojenia lub zmiany na podziemne na warunkach określonych przez operatora sieci, a także ustalenie określania odprowadzenia ścieków przez "właściwy Organ Gminy" organ stwierdził, że ustalenia te, jakkolwiek prawdziwe, można uznać za nieistotne naruszenie prawa, natomiast z całą pewnością nie można stwierdzić że w jakikolwiek sposób naruszają one interes prawny strony skarżącej. Odnosząc się do zarzutu określenia przez skarżoną uchwałę zasad realizacji reklam poza przestrzeniami publicznymi organ stwierdził, że przywołane przez skarżącą ustalenia § 48 ust. 3 pkt 12 zawarte zostały w "parametrach i wskaźnikach kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu". Następujące w § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1587) wyliczenie nie ma charakteru enumeratywnego, a więc Rada Miejska była uprawniona do określenia gabarytów obiektów budowlanych jakimi są reklamy. Organ stwierdził także, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym według stanu na dzień uchwalenia skarżonego planu łącznie z ustaleniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnosiła ustalenia dotyczące powierzchni zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej do powierzchni bliżej nie sprecyzowanej "działki" lub "terenu". O ile to, co ustawodawca rozumiał przez pojęcie terenu, jest jasne, o tyle pojęcie działki nie zostało zdefiniowane w żadnym akcie prawa - w obrocie prawnym funkcjonowały tylko pojęcia "działki budowlanej", "działki gruntu" oraz "działki ewidencyjnej". Rada Miejska określając w słowniczku planu miejscowego co należy rozumieć przez pojęcie "działki" rozwiała wątpliwości co do możliwości interpretacyjnej omawianego przepisu, a więc zaszła tu sytuacja dokładnie odwrotna niż zarzucana w skardze. W przepisach prawa nie funkcjonują bezpośrednie definicje pojęć takich jak droga wewnętrzna oraz budynek mieszkalny wielorodzinny, a zawarte w słowniczku skarżonego planu definicje w żaden sposób nie naruszają pozostałych przepisów odnoszących się do tych zagadnień. Ponadto odnosząc się do zarzutu sporządzenia rysunku planu w skali [...] organ zauważył, że rysunek na który powołuje się strona skarżąca został prawdopodobnie pozyskany z Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w O., na którym do uchwały w sprawie skarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w celach informacyjnych załączony został zeskanowany rysunek planu pomniejszony do skali [...] ze względu na znaczny rozmiar oryginalnego pliku graficznego (załącznik nr [...]). Jednocześnie Organ zwrócił uwagę, że w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] opublikowane zostało pomniejszenie rysunku planu do rozmiaru A4 o nieokreślonej skali (załącznik nr [...]). Oryginały rysunku planu przechowywane są w Biurze Rady oraz Wydziale Geodezji, Gospodarki Nieruchomościami i Zagospodarowania Przestrzennego Urzędu Miejskiego w O. Oryginalny rysunek planu został sporządzony tak jak jest o tym mowa w uchwale w skali [...] ze względu na znaczny obszar objęty planem. Finalnie odnosząc się do zarzutu ustalenia w skarżonym planie miejscowym ustaleń w zakresie szczegółowych zasad i warunków podziału nieruchomości zamiast scaleń i podziału organ podkreślił, że w 2006 r. kiedy plan miejscowy był uchwalany nie było pełnej jasności w jaki sposób interpretować przepis § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Panowało wtedy domniemanie, że odnosi się on zarówno procedury scalania i podziału nieruchomości jak również do procedury podziału nieruchomości, co w świetle opiniowania przez wójtów/burmistrzów/prezydentów miast podziałów nieruchomości pod kątem zgodności z planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy było logiczne. Wątpliwości co do zgodności z prawem tych zapisów zostały rozwiane dopiero nowelizacją ustawy o panowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 25 czerwca 2010 r. oraz późniejszym orzecznictwem. III. Na rozprawie [...] lipca 2017 r. pełnomocnik organu poparł argumenty podniesione w odpowiedzi na skargę. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga podlega odrzuceniu, albowiem skarżąca nie wykazała, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny. IV.2. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W niniejszej sprawie takim przepisem szczególnym jest art. 101 ust. 1 u.s.g. W myśl tego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. IV.3. W świetle powołanego wyżej na art. 101 ust. 1 u.s.g. skarga na uchwałę gminy nie ma charakteru swoistego actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Dla skutecznego wniesienia takiej skargi konieczne jest stwierdzenie naruszenia zindywidualizowanego interesu prawnego i wykazanie związku pomiędzy prawnie określoną sytuacją skarżącego a zaskarżoną uchwałą, naruszającą jego konkretny interes prawny lub uprawnienie poprzez ograniczenie lub pozbawienie konkretnych uprawnień wynikających z prawa materialnego (por. np. wyrok NSA z 15 lutego 2017 r., II OSK 1282/15; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2012 r., II OSK 1541/12 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2008 r., II OSK 1749/07 - CBOSA; W. Kisiel, Legitymacja jednostki do zaskarżania uchwał samorządowych (w orzecznictwie sądów administracyjnych), ZNSA nr 3/2009, s. 36). Podzielić należy pogląd, że interes prawny można wywodzić z treści normy prawa materialnego należącej do każdej gałęzi prawa, nie tylko prawa administracyjnego. Norma ta za każdym razem musi być jednak indywidualnie określona i wyodrębniona spośród innych norm. Interes prawny nie może być zatem wyprowadzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej (por. np. wyrok NSA z 23 września 2016 r., II OSK 914/15, CBOSA). Interes ten powinien być bezpośredni i realny (por. np. wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r., II OSK 618/11, CBOSA). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak wykazać, że doszło do ograniczenia jego uprawnień kształtowanych przez przepisy prawa materialnego. Powołany przepis ustawy o samorządzie gminnym wprowadza zatem podmiotowe ograniczenie kręgu osób legitymowanych do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy. Należy przy tym podkreślić, że inaczej niż ma to miejsce na gruncie ogólnego postępowania jurysdykcyjnego (art. 28 k.p.a.), do przyjęcia legitymacji skargowej na gruncie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie wystarczy ustalenie, że kwestionowany akt prawny dotyczy interesu prawnego. Konieczne jest jeszcze stwierdzenie, że akt ten narusza interes prawny. Stąd też do oceny legitymacji skargowej w sprawach planów miejscowych nie można przenosić poglądów orzecznictwa dotyczących statusu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Należy również podnieść, że wynikającego z art. 101 ust. 1 u.s.g., wymaganie, aby skarżący musiał wykazać się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z konkretnej normy prawa materialnego, nie narusza Konstytucji RP, w tym prawa do sądu (por. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 września 2008 r., SK 76/06, OTK ZU/A 2008/7/121 i cyt. tam wcześniejsze orzeczenia Trybunału; por. wyrok NSA z 8 września 2016 r., II OSK 3068/14, CBOSA). Uzupełniająco należy dodać, że fakt naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia powinien wykazać skarżący (por. np. wyroki NSA z 5 lutego 2016 r., II OSK 1425/14 oraz z 15 lutego 2017 r., I OSK 1277/15 - CBOSA). IV.4.1. Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że skarżąca nie jest właścicielką nieruchomości zlokalizowanej na terenie objętym Planem Miejscowym. Plan ten nie kształtuje zatem bezpośrednio treści jej prawa własności. W ocenie Sądu nie przesądza to jeszcze per se, że skarżąca nie może mieć legitymacji do zaskarżenia Uchwały. Sąd w niniejszym składzie podziela bowiem pogląd, że właściciel nieruchomości sąsiedniej (działka skarżącej sąsiaduje bezpośrednio z terenami [...] i [...] Planu Miejscowego) może w pewnych sytuacjach mieć interes prawny w kwestionowaniu zgodności z prawem planu miejscowego. Należy jednak z całą mocą podkreślić, że sam fakt bezpośredniego sąsiadowania z terenem planu miejscowego nie kreuje jeszcze legitymacji do kwestionowania legalności takiego planu w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Innymi słowy, sąsiedztwo z terenem objętym zmianami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być równoznaczne z automatycznym uznaniem, że zmiany te prowadzą do naruszenia chronionego interesu lub uprawnienia. Niezbędne jest dokonanie konkretyzacji i indywidualizacji dobra prawnego naruszonego postanowieniami planu. W orzecznictwie wskazuje się w szczególności, że może zaistnieć sytuacja, w której przeznaczenie określonej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego będzie miało wpływ na możliwość zagospodarowania nieruchomości nie objętej tym planem. Nieruchomość objęta planem może zostać przeznaczona pod tego rodzaju inwestycje, których realizacja uniemożliwi lub ograniczy możliwość zagospodarowania nieruchomości nie objętej planem w jej dotychczasowy sposób. Zaistnienie takiej sytuacji należy jednak wykazać w sposób nie budzący wątpliwości (por. np. wyroki NSA z 14 grudnia 2009 r., II OSK 1675/09; 2 grudnia 2014 r., II OSK 1187/13; z 28 kwietnia 2015 r., II OSK 2277/13 - CBOSA). IV.4.2. Skarżąca naruszenia swojego interesu prawnego upatruje w tym, że sąsiednia zabudowa objęta Planem Miejscowym ma mieć charakter zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Należy podnieść, że argument ten nie znajduje w ogóle zastosowania do objętego również skargą terenu [...], który zgodnie z § 49 Uchwały wprowadza zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Niezależnie od tego należy podkreślić, że działka skarżącej jest wykorzystywana na cele mieszkaniowe (zob. dział I O księgi wieczystej – k. [...]). Kwestionowane przez skarżącą postanowienia Planu Miejscowego, zarówno co do terenu [...], jaki [...] (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna) wprowadzają zatem tożsamy, bo mieszkaniowy sposób wykorzystania terenu. W każdym razie z wprowadzenia zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w sąsiedztwie działki skarżącej nie może być uznane za dopuszczenie inwestycji, których realizacja uniemożliwi lub ograniczy możliwość zagospodarowania nieruchomości skarżącej w jej dotychczasowy sposób. Do odmiennych wniosków nie prowadzą powołane w skardze na poparcie tezy o interesie prawnym orzeczenia sądów administracyjnych. Jeżeli chodzi o wyrok NSA w sprawie II OSK 2479/12, to dotyczył on planu miejscowego przewidującego lokalizację elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie nieruchomości skarżących. Z kolei w nieprawomocnym wyroku WSA w Łodzi (sygn. akt II SA/Łd 938/15) chodziło o zlokalizowanie w sąsiedztwie nieruchomości mieszkaniowej działalność polegającej na hodowli gryzoni. Orzeczenia te zostały zatem wydane w zupełnie odmiennych stanach faktycznych niż ten, który ma miejsce w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna nie powoduje co do zasady wobec sąsiedniej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej zakłóceń w korzystaniu z nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 k.c.). W każdym razie skarżąca nie wykazała w sposób niewątpliwy, że in casu takie zakłócenia ponad przeciętną miarę w korzystaniu z jej nieruchomości będą miały miejsce. Ponadto, takie kwestie jak ewentualne zacienienie lub hałas będą badane w innych postępowaniach w ramach procesu budowalnego. Warto dodać, że linie zabudowy wyznaczono w odległości [...] m od zachodniej linii rozgraniczającej i [...] m od południowej linii rozgraniczającej terenu [...] (§ 49 ust. 3 pkt 1 lit.c Uchwały), a także wprowadzono możliwość realizacji wzdłuż zachodniej i południowej granicy inwestycji budynków o wysokości do [...] m i do trzech kondygnacji, czyli zabudowy zbliżonej w istocie do szeregowej zabudowy jednorodzinnej (§ 49 ust. 3 pkt 7 lit.a Uchwały). Warto dodać, że w § 49 ust. 2 lit.f wprowadzono buforową zieleń urządzoną wzdłuż granic z projektowaną i istniejącą zabudową jednorodzinną. Argumentem na rzecz naruszenia interesu prawnego skarżącej nie może być również twierdzenie o wzmożonym ruchu drogowym. Jeżeli chodzi o obsługę komunikacyjną spornych terenów [...] i [...], to następuje ona poprzez drogi [...],[...],[...] i [...]. Żadna z tych dróg nie graniczy z działką skarżącej. Ewentualne drogi wewnętrzne, jeżeli w ogóle powstaną w okolicy działki skarżącej, nie będą mogły być uznane za zakłócające ponad przeciętną miarę korzystanie z nieruchomości skarżącej (przypomnieć przy tym należy o wspomnianym wyżej wymogu zieleni buforowej przy granicy z zabudową jednorodzinną). W aspekcie rzeczonych dróg wewnętrznych trudno jest zresztą w ogóle mówić o aktualności ewentualnego naruszenia interesu prawnego skarżącej. IV.5. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.