II SAB/Wa 1070/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Andrzej Góraj Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2015 r. sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie odwołania od decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną sportową 1. zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania od decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną sportową w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; 4. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz W. K. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 20, art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576) oraz art. 268a, art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: "k.p.a.", decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] cofnął W. K. pozwolenie na broń palną w celach sportowych. W pouczeniu do ww. decyzji zawarta została informacja, że stronie od przedmiotowej decyzji służy odwołanie do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. (23 grudnia 2013 r. - data wpływu pisma do organu) W. K. złożył do Komendanta Głównego Policji odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Podniósł, że o wydaniu decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. dowiedział się w dniu 21 grudnia 2013 r. z innej korespondencji organu I instancji, tj. pisma z dnia [...] grudnia 2013 r., w którym został wezwany do rozliczenia się z posiadanej broni w związku z cofnięciem pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. przesłał ww. odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia - do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. przekazał akta W. K. w sprawie pozwolenia na broń palną sportową wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. do Komendanta Głównego Policji. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 58 § 1 i 2, art. 59 § 2 oraz art. 268a k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku W. K. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji KWP w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podniósł, iż w toku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ww. decyzji organ I instancji, wypełniając dyspozycję art. 40 § 4 i 5 k.p.a., skierował do W. K. pismo na jego adres zamieszkania na terenie [...], pouczając go, że zgodnie z art. 40 § 4 k.p.a. strona zamieszkała za granicą (...), jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w kraju, jest obowiązana wskazać w kraju pełnomocnika do doręczeń, a ponadto, zgodnie z art. 40 § 5 k.p.a., w razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń przeznaczone do tej strony pisma pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Wraz z przedmiotową korespondencją organ przesłał stronie zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oraz pouczył o wszystkich ciążących na niej obowiązkach oraz przysługujących jej w tym postępowaniu prawach. Przedmiotową korespondencję strona odebrała osobiście w dniu 17 sierpnia 2013 r. Tym samym, zdaniem KGP, strona miała pełną świadomość ciążącego na niej obowiązku wskazania organowi adresu do doręczeń na terenie RP. Strona obowiązku tego nie dopełniła, czego efektem było dołączenie decyzji KWP w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. do akt postępowania, zgodnie z art. 40 § 4 i 5 k.p.a. Powyższa decyzja weszła do obrotu prawnego w dniu [...] grudnia 2013 r., tj. 14 dni po dacie doręczenia ustalonej w oparciu o ww. przepisy prawa. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie złożenia środka odwoławczego. Strona, wnosząc odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w dniu 26 grudnia 2013 r. (data wpływu przesyłki poleconej na terytorium RP, zgodnie z wydrukiem z serwisu internetowego "śledzenie przesyłki" Poczta Polska), uczyniła to z uchybieniem 14-dniowego terminu do dokonania tej czynności. W ocenie organu Komendanta Głównego Policji, strona przebywająca za granicą - przez fakt niepodania adresu pełnomocnika do doręczeń w kraju - z własnej winy zaniechała zabezpieczenia własnych interesów związanych z toczącym się w jej sprawie postępowaniem administracyjnym. Strona mogła temu zapobiec poprzez wskazanie właściwemu organowi Policji innego adresu dla doręczeń w kraju lub przedłożenie stosownego upoważnienia do reprezentowania jej interesów, podczas jej nieobecności w kraju, przez wyznaczonego przez nią pełnomocnika. Strona zdawała sobie sprawę z takiej możliwości, gdyż w toku postępowania pouczono ją o jej prawach i obowiązkach w tym zakresie, jednak żadnych działań w tym zakresie nie podjęła. Strona została również poinformowana o przeszkodach doręczenia jej pism w trybie art. 391 § 1 pkt 1 k.p.a. W związku z powyższym, organ II instancji uznał, że strona zaniedbała swoją sprawę administracyjną. Końcowo organ stwierdził, iż W. K. nie uprawdopodobnił braku winy w niedotrzymaniu ustawowego terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji KWP w [...] z dnia [...] listopada 2013 r., tym samym nie spełnił jednego z koniecznych do przywrócenia terminu wymogów, o których mowa w art. 58 § 1 k.p.a. Pismem z dnia [...] września 2014 r. W. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji KWP w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Zdaniem pełnomocnika strony, Komendant Główny Policji nie rozpatrzył złożonego przez stronę odwołania z dnia [...] grudnia 2013 r., ograniczając się jedynie do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wezwania do usunięcia naruszenia prawa Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. oraz art. 268a k.p.a., postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. nr [...] stwierdził, że wniosek jest niezasadny. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wydając w dniu [...] stycznia 2014 r. postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji KWP w [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nie był zobligowany do dalszego działania poprzez wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do złożenia odwołania, czy też postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. W okolicznościach niniejszej sprawy brak było również podstaw do merytorycznego rozpatrzenia odwołania. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. W. K., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji KWP w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową, wnosząc o: - zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania z dnia [...] grudnia 2014 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt sprawy, - stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., - zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach skargi skarżący wskazał w szczególności, iż odwołanie z dnia [...] grudnia 2013 r. nie zostało w ogóle rozpatrzone przez Komendanta Głównego Policji. Organ ten wydał jedynie postanowienie o odmowie przywrócenia terminu w oparciu o art. 58 § 1 k.p.a., które w ocenie skarżącego nie zostało doręczone zgodnie z jego wnioskiem w trybie art. 391 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie wydał zaś rozstrzygnięcia na podstawie art. 134 k.p.a. Tym samym, organ uniemożliwił skarżącemu dokonanie kontroli prawidłowości przeprowadzonego postępowania zakończonego wydaniem decyzji KWP w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. W ocenie skarżącego, błędy proceduralne jakich dopuścił się organ w toku tego postępowania spowodowały, że skarżący nie mógł skutecznie odwołać się od ww. decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Dodatkowo podniósł, iż rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu organ bada formalnoprawne podstawy działania strony i w sytuacji, gdy termin do wykonania spóźnionej czynności nie zostanie przywrócony, nie rozstrzyga jednocześnie postanowieniem wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. o wniesieniu odwołania z uchybieniem terminu. Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest w myśl art. 59 § 2 k.p.a. ostateczne i przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Postanowienie to wyłącza możliwość wydania odrębnego postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdzającego uchybienie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu, tj. w sytuacjach, gdy organ ma obowiązek wydać decyzję bądź postanowienie w postępowaniu zwykłym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służą odwołanie bądź zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Zatem skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie, a także wówczas, gdy skargę składa uprawniony do tego podmiot. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji, dokonania czynności, stwierdzenia lub uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisu prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2). Skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie skargi na bezczynność bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność. Skarżący wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a., bowiem pismem z dnia [...] września 2014 r. wezwał Komendanta Głównego Policji do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpatrzeniu odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową. Przechodząc z kolei do oceny zasadności skargi zważyć należy, iż stan bezczynności organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Ponadto, dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu. Okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów będą miały natomiast znaczenie przy ocenie Sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., czy też nie. Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżący złożył do Komendanta Głównego Policji odwołanie od ww. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Komendant Główny Policji rozpatrzył powyższy wniosek i na podstawie art. 58 § 1 i 2, art. 59 § 2 k.p.a. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Do dnia wniesienia skargi na bezczynność organ nie wydał jednak rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania od ww. decyzji, w szczególności nie wydał - w następstwie ww. postanowienia o odmowie przywrócenia terminu - postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w oparciu o art. 134 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Kwestionując zarzut bezczynności w zakresie wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 134 k.p.a., Komendant Główny Policji stwierdził, iż w sytuacji, gdy strona wnosi odwołanie po terminie i składa wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, to badanie okoliczności związanych z terminowością odwołania, a także związanych z uchybieniem terminu i zasadnością jego przywrócenia, następuje wyłącznie w ramach trybu określonego w art. 58 i art. 59 § 2 k.p.a. Wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania czyni zbędnym celowość i konieczność wydawania postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a. Zauważyć należy, że powyższy pogląd, na który powołał się Komendant Główny Policji, a sprowadzający się do stanowiska, że gdy strona wraz z odwołaniem składa wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania, zaś organ odwoławczy wydaje postanowienie o odmowie jego przywrócenia - wyłączona zostaje potrzeba wydania odrębnego postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a., tj. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, istotnie został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 24 września 2008 r. (sygn. akt I OSK 1490/07, publ. ONSA WSA 2009, nr 3, poz. 55). Podkreślenia jednak wymaga, że w innych swych orzeczeniach, z reguły późniejszych, Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zajmował odmienne stanowisko, zgodnie z którym w opisanej powyżej sytuacji organ odwoławczy obowiązany jest do wydania dwóch postanowień, a mianowicie rzeczonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, a następnie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania (por. wyroki NSA: z dnia 23 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 521/10; z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 271/10; z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II FSK 1663/10; z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 151/12; postanowienie NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 141/13 - publ.: https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, że za wykładnią art. 134 k.p.a. prezentowaną w wymienionych powyżej orzeczeniach, wypowiadają się również przedstawiciele doktryny (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, str. 505; także A. Wróbel, Komentarz do art. 134 k.p.a., teza 14 i 20, System Informacji Prawnej LEX 2015), którzy zgodnie akcentują odrębność przedmiotu rozstrzygnięcia oraz trybu weryfikacji w przypadku postanowienia wydawanego w przedmiocie przywrócenia uchybionego terminu i postanowienia o stwierdzeniu, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Zwracają jednocześnie uwagę na konieczność wcześniejszego rozstrzygania w kwestii przywrócenia terminu, a następnie wydania postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela powyższy pogląd, iż w przypadku zaistnienia uchybienia terminu ustawodawca nałożył na organ odwoławczy jednoznaczny obowiązek wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu. Przepis art. 134 k.p.a. stanowi bowiem, że organ odwoławczy stwierdza, w drodze postanowienia, niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przepis ten ma charakter bezwarunkowy, działanie organu nie jest zależne od zaistnienia w stanie faktycznym innych przesłanek niż złożenie odwołania po terminie. Regulacja ta stanowi wprost, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Literalne odkodowanie zawartej w nim normy prawnej nie pozwala na jakiekolwiek inne zachowanie organu poza wydaniem aktu procesowego zawierającego stwierdzenie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Zostało bowiem złożone odwołanie, które nie zostało załatwione, co jest równoznaczne z niezakończeniem postępowania odwoławczego. Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu nie jest indywidualnym aktem administracyjnym kończącym postępowanie odwoławcze. Wniesione odwołanie winno być rozpatrzone merytorycznie poprzez wydanie decyzji bądź procesowo poprzez wydanie postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. W świetle powyższego zgodzić należy się ze skarżącym, że w dacie wniesienia skargi do Sądu Komendant Główny Policji pozostawał w stanie bezczynności. Nie zakończył bowiem - w przewidziany prawem sposób - postępowania odwoławczego, tj. nie rozpatrzył odwołania W. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. o cofnięciu pozwolenia na broń palną sportową. W szczególności nie wydał postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. w sytuacji, gdy uprzednio - postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. - stwierdził brak podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zauważyć przy tym należy, że bezczynność organu w odnośnym zakresie wiąże się z niedochowaniem gwarancji procesowych względem uczestnika postępowania w sytuacji, gdy postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a. podlega odrębnej kontroli przez sąd administracyjny w przypadku skutecznego wniesienia skargi. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązał Komendanta Głównego Policji do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania od ww. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania (pkt 1 sentencji wyroku). Sąd nie stwierdził jednak, aby bezczynność organu w powyższym zakresie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ.: Lex nr 1218894). Takich cech, tj. oczywistości w naruszeniu prawa, nie sposób przyjąć w okolicznościach niniejszej sprawy. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę wszystkie aspekty sprawy, w tym fakt, że zaniechanie organu wynikało z odmiennej interpretacji przepisu art. 58 k.p.a. oraz 134 k.p.a., nie zaś z lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych z mocy ustawy. Z powyższych względów Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., co uzasadniało oddalenie skargi w tym zakresie (pkt 2 i 3 sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 i 205 § p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku).