II GSK 581/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) sędzia NSA Krystyna Anna Stec sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Anna Fyda- Kawula po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 616/15 w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M.C. na rzecz Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 616/15 oddalił skargę M.C. na decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Olsztynie z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że skarżący w dniu 15 maja 2012 r. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w E. wniosek o przyznanie płatności na rok 2012, w którym zwrócił się między innymi o pomoc finansową z tytułu płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013). Pismem z dnia 29 czerwca 2012 r. Kierownik Biura ARiMR w E. wezwał skarżącego w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) do usunięcia braków formalnych ww. wniosku, wskazując, że skarżący: 1) zaznaczył wnioskowanie o płatności: Płatność rolnośrodowiskowa (PROW na lata 2007-2013), a nie wprowadził deklaracji uprawnionej do tej płatności na żadnej działce rolnej; 2) nie podpisał deklaracji pakietów rolnośrodowiskowych w ramach PROW 2007- 2013; 3) nie zadeklarował wartości roku początkowego realizacji programu w sekcji IIA i IIB; 4) nie zadeklarował wartości roku końcowego realizacji programu w sekcji IIA i IIB; 5) nie zadeklarował żadnego pakietu/wariantu w sekcji IIA i IIB; 6) nie podał głównego rodzaju działalności rolniczej w polu 2 sekcji V; 7) na działce rolnej A, C, D, E, F, G, H, I deklarowanej do płatności rolnośrodowiskowej nie wskazał rośliny uprawnej w plonie głównym (sekcja VIII kolumna 7). Kolejnym pismem z tej samej daty (29 czerwca 2012 r.) Kierownik Biura ARiMR w E. wezwał skarżącego również w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków formalnych wniosku (formularz zmiany), wskazując, że nie podpisał on deklaracji pakietów rolnośrodowiskowych w ramach PROW 2007-2013. Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącemu w dniu 3 lipca 2012 r. wraz z pouczeniem, że ich nieusunięcie w terminie 7 dni od doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie wniosku o przyznanie płatności bez rozpoznania w całości lub w części. W odpowiedzi na powyższe wezwania w dniu 12 lipca 2012 r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w E. korektę do wniosku, uzupełniając wszystkie braki formalne wskazane przez organ w wezwaniu z dnia 29 czerwca 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w E. decyzją z dnia [...] maja 2015 r., odmówił skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że skarżący uzupełnił braki formalne wniosku 2 dni po terminie wskazanym w wezwaniu. Uzupełnienie braków formalnych po terminie z art. 64 § 2 k.p.a., tj. po dniu 10 lipca 2012 r. oznacza, że wniosek został złożony w dniu uzupełnienia braków formalnych, tj. w dniu 12 lipca 2012 r. W wyniku odwołania skarżącego, Dyrektor Oddziału ARiMR w O. zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowany przez skarżącego fakt, że jego wniosek z dnia 15 maja 2012 r. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 zawierał braki formalne, do usunięcia których został wezwany pismem z dnia 29 czerwca 2012 r. Skoro wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku z 15 maja 2012 r. skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 3 lipca 2012r., to 7- dniowy termin na uzupełnienie braków upłynął z dniem 10 lipca 2012 r. Braki wniosku uzupełniono dopiero 12 lipca 2012r. (po terminie z art. 64 § 2 k.p.a.), tj. z uchybieniem siedmiodniowego terminu wskazanego w wezwaniu. Zatem wniosek strony został złożony w dniu uzupełnienia braków formalnych, tj. 12 lipca 2012 r., co oznacza, że został złożony po terminie przewidzianym na złożenie wniosku, jak i zmian do niego. Gdyby skarżący uzupełnił braki formalne wniosku w siedmiodniowym terminie wskazanym w wezwaniu, czyli do 10 lipca 2012 r., wówczas organ uznałby, że jego wniosek pierwotny (traktowany jako całość wraz z korektą) został złożony w dniu 15 maja 2012 r. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji dokonał prawidłowej oceny dowodów, ustalenia dokonane przez organ znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Ponadto, rok 2012 r. był kolejnym rokiem składania przez skarżącego wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, zatem rolnik wiedział, iż przystąpił do działania "Program rolnośrodowiskowy", w którym okres podjętych zobowiązań wynosi 5 lat. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie: - art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie za termin złożenia wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na rok 2012 dzień uzupełnienia przez stronę braków formalnych, tj. dzień 12 lipca 2012 r., podczas gdy w sprawie niniejszej złożony został jeden wniosek - z dnia 15 maja 2012 r.; - art. 8 k.p.a. poprzez uchybienie przez organ obowiązkowi prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów Państwa. Nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją skarżący podniósł m.in., że w ujęciu procesowym został przez niego złożony jeden wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej - tj. ten z dnia 15 maja 2012 r. Zdaniem strony wobec uzupełnienia braków formalnych, wniosek ten w pełni nadawał się do merytorycznego rozpoznania, czego jednak organ I instancji nie uczynił. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd I instancji oddalając skargę na powyższą decyzję na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przywołał na wstępie treść przepisów stanowiących podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji. Sąd przypomniał, że zarówno przepisy prawa Unii Europejskiej, jak i prawa krajowego wprowadzają określone, nieprzekraczalne terminy składania wniosków o przyznanie płatności, powołując w tym zakresie pkt 28 i 29 preambuły do rozporządzenia nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz.UE.L.2009.316.65 ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem nr 1122/2009). Sąd I instancji stwierdził, że ostateczny termin do złożenia wniosku o płatność upłynął w rozpoznawanej sprawie w dniu 11 czerwca 2012 r. Skarżący złożył wniosek 15 maja 2012 r., ale jego braki na skutek wezwania organu uzupełnił po wyznaczonym przez organ terminie, bo w dniu 12 lipca 2012 r., zamiast 10 lipca 2012 r., co powoduje, że wniosek ten należy traktować jak złożony w tej dacie. Zdaniem Sądu, uzupełnienie braków pisma po terminie wyznaczonym wezwaniem skutkuje przyjęciem, że podanie wniesiono w dacie uzupełnienia braków. Za termin wniesienia żądania uznać należy bowiem termin uzupełnienia jego braków w trybie określonym art. 64 § 2 k.p.a. Takie stanowisko rodzi z jednej strony konieczność respektowania wymogów formalnych procedury, z drugiej chroni prawa strony przed nadmiernie rygorystycznym stosowaniem przepisów proceduralnych. Mając to na uwadze Sąd przyjął, że wobec uzupełnienia braku wniosku po terminie wynikającym z wezwania, terminem złożenia przez skarżącego wniosku jest dzień 12 lipca 2012 r., czyli data uzupełnienia wniosku. W ocenie Sądu I instancji, powołane w skardze argumenty skarżącego nie mogą wpłynąć na inną ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Skarżący miał możliwość "naprawienia" wniosku, lecz uczynił to zbyt późno. Osoba, która ubiega się o płatności musi dołożyć szczególnej dbałości jeśli chodzi o prowadzenie swoich spraw, ryzykuje bowiem utratę uprawnień. Nie ma żadnego przepisu, który pozwoliłby na nie uwzględnienie skutków zbyt późnego uzupełnienia wniosku ze względu na wpływ utraty prawa do płatności na sytuację finansową gospodarstwa rolnego. Zdaniem Sądu, na uwzględnienie nie zasługiwały też zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a. Przepisy art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich zawierają postanowienia modyfikujące przewidziane w k.p.a. zasady postępowania ze względu na specyfikę postępowań o przyznanie płatności, które inicjowane są wnioskiem ubiegającego się o dopłatę rolnika, pozostawiając jego woli, czy i w jakim zakresie chce skorzystać z pomocy. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały bez naruszenia cytowanych wyżej przepisów postępowania. Uzasadnienie decyzji w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. wskazując przyjęte ustalenia, dowody na których się oparto oraz podstawę prawną. Wniosek skarżącego z 15 maja 2012 r. zawierał braki formalne, które nie zostały uzupełnione w wymaganym siedmiodniowym terminie. Uzupełnienie wniosku nastąpiło dopiero w dniu 12 lipca 2012 r. czyli po upływie terminu, o którym mowa w art. 18 ust. 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r. w związku z art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009 i art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 65/2011. Zdaniem Sądu organy administracji trafnie zatem odmówiły przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012. Dlatego skarga podlegała oddaleniu. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 w dniu 12 lipca 2012 r., czyli po upływie terminu prawa materialnego, podczas gdy skarżący złożył wniosek we właściwym terminie, tj. w dniu 15 maja 2012 r.; 2. naruszenie przepisów postępowania które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezgodnym z prawem uznaniu, że za termin złożenia wniosku zawierającego braki formalne należy uznać termin uzupełnienia jego braków, podczas gdy termin złożenia wniosku o przyznanie płatności powinien być liczony od dnia jego wniesienia, nie zaś od dnia wniesienia pisma uzupełniającego braki. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Warmińsko - Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi na tą decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że zdaniem Sądu I instancji organy administracji zasadnie w świetle okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy odmówiły przyznania stronie wnioskowanej na rok 2012 płatności rolnośrodowiskowej. Z tego mianowicie powodu, że - jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - jakkolwiek faktycznie strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie wymienionej płatności we właściwym terminie, a mianowicie w terminie określonym w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, to jest w dniu 15 maja 2012 r., to jednak wezwana do usunięcia braków formalnych tego wniosku uczyniła to w dniu 12 lipca 2012 r., a więc po upływie terminu wyznaczonego do ich usunięcia oraz po upływie określonego przywołaną ustawą terminu i jednocześnie po upływie terminu przewidzianego w art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, co nakazywało przyjąć, że rzeczywistym terminem złożenia wniosku o przyznanie wymienionej płatności była data jego uzupełnienia. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach i nie mogą odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą. Wobec tego, że zarzuty te mają komplementarny charakter, można i należy rozpatrzeć je łącznie. Zarówno na gruncie zarzutu naruszenia art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jak i na gruncie zarzutu naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich - nie kwestionując ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie - strona skarżąca zmierza do wykazania, że skoro wystąpiła z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2012 w dniu 15 maja, to zachowała określony przepisami prawa termin, w związku z czym za datę złożenia wniosku należy uznać datę 15 maja 2012 r., nie zaś datę uzupełnienia tego wniosku. Tymczasem, sporna w rozpatrywanej sprawie kwestia nie odnosi się do zagadnienia faktycznej daty wystąpienia przez stronę skarżącą z wnioskiem o przyznanie płatności rolnośrodowisdkowej na rok 2012 - ani organ administracji, ani też Sąd I instancji nie podważają bowiem tej okoliczności, że wniosek ten złożony został w dniu 15 maja 2012 r. - lecz dotyczy kwestii odnoszącej się do oceny skuteczności prawnej tego wniosku, a to w związku z tym, że jego braki formalne uzupełnione zostały przez stronę po upływie wyznaczonego przez organ terminu, a mianowicie w dniu 12 lipca 2012 r. Innymi słowy, istota spornej w sprawie kwestii wiązała się z potrzebą odpowiedzi na pytanie odnośnie do tego, czy dokonana przez stronę czynność konwencjonalna - złożenia wniosku o płatność rolnośrodowiskową - wywołała skutki prawne, które wiąże z nią ustawa, a więc czy była skuteczna prawnie. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie w świetle niekwestionowanych okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy ocenił, że wniosek strony skutku takiego wywołać nie mógł, albowiem jego braki nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, co oznacza, że sam ten wniosek nie został złożony w terminie wynikającym z przepisów obowiązującego prawa. W tej mierze, w punkcie wyjścia przypomnienia wymaga, że ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013, w postępowaniach w sprawach indywidualnych podlegających tej ustawie nie wyłącza stosowania przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, co znajduje swoje potwierdzenie w art. 21 ust. 1 tej ustawy. Skoro tak, to za uzasadnione należy uznać twierdzenie o stosowaniu w tych postępowaniach art. 64 § 2 k.p.a., a w konsekwencji o dopuszczalności uzupełniania (usuwania) w trybie określonym w tym przepisie braków formalnych wniosku płatnościowego. Z przepisu tego wynika, że jeżeli podanie - a więc i wymieniony wniosek - nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Istota oraz funkcje regulacji prawnej zawartej w przywołanym przepisie odnoszą się więc do instytucji konwalidacji wadliwej, bo obarczonej brakami formalnymi, czynności procesowej (por. art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 1 k.p.a.), co w rozpatrywanej sprawie należy odnieść do czynności inicjującej postępowanie administracyjne w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej, a mianowicie do wniosku o jej przyznanie zawierającego braki formalne. Uwzględniając wskazaną istotę oraz funkcje art. 64 § 2 k.p.a., za w pełni uzasadniony należy więc uznać wniosek, że uzupełnienie w terminie - co należy podkreślić w kontekście stanowiska skargi kasacyjnej oraz prezentowanej w jego uzasadnieniu argumentacji - braków formalnych podania oznacza, że czynność uzyskuje moc od chwili dokonania czynności, a nie od chwili konwalidacji, a więc innymi słowy, że czynność ta jest skuteczna prawnie z chwilą jej dokonania. W przeciwnym wypadku, nie znajdowałoby żadnego racjonalnego uzasadnienia wyznaczenie przez ustawodawcę terminu do jej dokonania poprzez uzupełnienie podania. Oznacza to, że datą wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie załatwienia sprawy zawiera braki co do treści, jest dzień wniesienia podania - o ile braki podania zostaną uzupełnione w wyznaczonym terminie - nie zaś dzień uzupełnienia tych braków podania. W przypadku więc uzupełnienia braku formalnego w siedmiodniowym terminie następuje konwalidacja dokonanej czynności, co oznacza, że wniosek wywołuje skutki prawne od dnia jego złożenia (por. również Zbigniew R. Kmiecik, Charakter prawny żądania wszczęcia postępowania, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, LEX/el). W świetle powyższego należy więc stwierdzić, że skoro w rozpatrywanej sprawie - jak wynika to z niekwestionowanych jej okoliczności - strona skarżąca uzupełniła braki formalne wniosku z dnia 15 maja 2012 r. w dniu 12 lipca 2012 r., a więc po upływie wyznaczonego przez organ terminu, to oznacza to, iż nie dokonała skutecznej konwalidacji dokonanej czynności procesowej, w związku z czym czynność ta nie mogła odnieść zamierzonego przez stronę skutku prawnego z dniem 15 maja 2012 r. W tej więc sytuacji, jak podkreślono to, między innymi, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2184/13, uzupełnienie braków pisma po terminie wyznaczonym w wezwaniu do ich usunięcia skutkuje przyjęciem, że podanie to wniesiono w dacie uzupełnienia braków, a w związku z tym, że za termin wniesienia żądania należy uznać termin uzupełnienia jego braków w trybie określonym art. 64 § 2 k.p.a. W związku z powyższym, zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadne. W świetle przedstawionych argumentów nie sposób bowiem skutecznie podważyć zgodności z prawem zaskarżonego wyroku stawiając Sądowi I instancji zarzuty naruszenia art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w sytuacji, gdy istota spornej w sprawie kwestii odnosiła się do oceny skuteczności prawnej wniosku strony o przyznanie płatności rolniośrodpowiskowej na 2012 r. Przedstawionego stanowiska, w żadnym stopniu nie podważa również argumentacja skargi kasacyjnej odwołująca do wskazywanego w jej uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrok ten bowiem został uchylony przywołanym już powyżej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II GSK 2184/13. W kontekście istoty spornej w rozpatrywanej sprawie kwestii podnieść należy, że w uzasadnieniu tego judykatu sąd kasacyjny wyraził również pogląd prawny, z którego wynika, że rygor, o którym mowa w przepisie art. 64 § 2 k.p.a., odnosi się tylko do nieusunięcia braków pisma, nie zaś do usunięcia braków wskazanych w wezwaniu po wyznaczonym terminie, a więc w sytuacji gdy strona usunęła brak po terminie określonym art. 64 § 2 k.p.a., lecz przed wysłaniem do strony pisma informującego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, stosowanie przepisu nie jest dozwolone. Kwestii rysującej się na tym tle, a mianowicie kwestii stosowania osadzonego na gruncie okoliczności stanu faktycznego sprawy art. 64 § 2 k.p.a., strona skarżąca jednak nie podnosi i nie stawia, ani zarzutu naruszenia tego przepisu, ani też nie podważa prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie. Wbrew stanowisku strony skarżącej nie jest również tak, aby o braku zgodności z prawem zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w uzasadniony i uprawniony zarazem sposób można było i należało wnioskować w oparciu o wskazywane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zwłaszcza, że skarga kasacyjna nie stawia zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz zarzutu naruszenia art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez ich niezastosowanie. Skoro skarga kasacyjna wymienionych kwestii nie podnosi, to również Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony, ani też zobowiązany do tego, aby się do nich odnosić. Zwłaszcza, że konsekwencją zasady ustanowionej w art. 183 § 1 p.p.s.a., o której mowa była na wstępie jest to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może z urzędu modyfikować treści zarzutów skargi kasacyjnej lub ich uzasadnienia, gdyż nie może za stronę wyznaczać zakresu i kierunku weryfikacji wyroku sądu administracyjnego I instancji, dokonywać konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej poprzez ich uściślanie lub korygowanie w inny sposób, czy też w końcu zastępować stronę wnoszącą skargę kasacyjną we wskazywaniu naruszenia prawa, którego strona nie wskazała w podstawach kasacyjnych (por. np. wyroki NSA z dnia: 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2764/15; 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2533/15; 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2074/15; 29 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 548/15). W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.