III SA/Po 752/15

Dnia 18 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska (spr.) Sędziowie WSA Szymon Widłak WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka - Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi S S na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości stawek opłaty targowej i sposobu poboru tej opłaty oddala skargę Pismem z dnia 15 czerwca 2015 r. S S, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w T z dnia 29 stycznia 2014 r. [...] w sprawie określenia wysokości stawek opłaty targowej i sposobu poboru tej opłaty , żądając stwierdzenia jej nieważności. Organowi administracji zarzucono "błędy w ustaleniach faktycznych mające istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia" oraz naruszenie: – art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie – art. 7 i 77 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie – art. 32 ust. 1 i art. 76 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi strona wskazała jako podstawę prawną swojego żądania przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zaskarżoną uchwałą niezasadnie zróżnicowano opłatę targową w zależności od miejsca prowadzenia sprzedaży towarów, co według S S jest niezgodne z przepisami prawa. Skarżący wskazał, że w dniu 20 kwietnia 2015 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie nieważności uchwały, jednak wezwanie to nie zostało uwzględnione. Zdaniem strony przedmiotowa uchwała nie zawiera definicji miejsc przeznaczonych do prowadzenia sprzedaży oraz innych miejsc, w których sprzedaż może być prowadzona. W związku z brakiem precyzji w tym zakresie uchwała ta tak naprawdę nie może być prawidłowo wykonywana. W uchwale nie ustalono, gdzie można prowadzić sprzedaż, wobec tego nie jest możliwe ustalenie opłaty za taką ewentualną sprzedaż. Skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzona jest sprzedaż. O pobieraniu opłaty targowej decyduje zatem sam fakt sprzedaży towaru, a nie miejsce dokonywania tej czynności. Nie można różnicować wysokości opłaty targowej w zależności od miejsca prowadzenia sprzedaży, o ile sprzedaż nie jest prowadzona w budynkach lub ich częściach. . W drodze uchwały nie można też modyfikować ustawowej definicji targowiska jako miejsca sprzedaży. Opłaty winny być identyczne dla wszystkich rodzajów targowisk. W odpowiedzi na skargę organ, reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu kwestionowana uchwała nie narusza prawa, w szczególności art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 7 i 77 kpa, art. 32 ust. 1 i art. 76 Konstytucji RP. Organ powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych, z których wynika możliwość ustalania różnych stawek opłaty targowej na różnych targowiskach. Ustawa daje bowiem swobodę w ustalaniu stawek opłaty targowej limitując jedynie ich maksymalną wysokość. Stawka dzienna opłaty jest zgodna z obowiązującym prawem i nie przekracza maksymalnej stawki ustawowej. Ustawa nie uzależnia wysokości opłaty od celu jakiemu ma ona służyć. Wybór konkretnej stawki za dany rodzaj targowiska jest elementem polityki gospodarczej prowadzonej przez daną gminę. Na koniec wskazano, że zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym zaskarżyć uchwałę może każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Skarżący nie wykazał tymczasem w skardze, by jego interes prawny został w jakikolwiek sposób naruszony. Na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że skarżący wywodzi swój interes prawny lub uprawnienie do zaskarżenia przedmiotowej uchwały z tego, że okazjonalnie sprzedaje swoje produkty rolne na targowisku przy ul. M i na P, na dowód czego okazał do wglądu dowody uiszczenia jednorazowej opłaty targowej w kwocie 12 zł z dnia 3 października 2015 r. i opłaty targowej jednorazowej w kwocie 50 zł z dnia 22 września 2015 r. z P. S S posiada gospodarstwo rolne od 10 lat i w tym czasie prowadził sprzedaż produktów rolnych, także w okresie wnoszenia skargi do Sądu. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że z zaskarżonej uchwały nie wynika jednoznacznie, gdzie i w jakiej wysokości dana opłata obowiązuje. W praktyce miejscem sprzedaży jest targowisko przy ul. M, natomiast w innych miejscach obowiązuje opłata w wysokości 50 zł. Skarżący sprzedaje swoje produkty rolne w T, a szczególnie na P, miejscu traktowanym zwyczajowo jako targ. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona uchwała narusza art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zawierający definicję targowiska. W uchwale tej w sposób nieuprawniony wyróżnia się miejsca przeznaczone do sprzedaży towarów i miejsca inne niż przeznaczone do sprzedaży towarów, a więc dochodzi w ten sposób do przekroczenia uprawnienia ustawowego. Pełnomocnikowi skarżącego znane są wyroki sądów powołane w odpowiedzi na skargę, jednak dotyczą one kwestii różnicowania stawki opłat targowych w ten sposób, że stawki wyższe obowiązywały w centrum, a niższe na peryferiach danej miejscowości. Pełnomocnik Burmistrza wskazał, że intencją Gminy było scentralizowanie handlu przy ul. M, chociaż handel przy P może być bardziej opłacalny. Dlatego doszło do zróżnicowania opłat. Okazane w trakcie rozprawy dowody uiszczenia opłat targowych nie są potwierdzeniem tego, że skarżący już wcześniej handlował produktami rolnymi, w szczególności w dacie wnoszenia skargi. Zdaniem pełnomocnika dowód potwierdzający uiszczanie opłat w dacie wnoszenia skargi przemawiałby za tezą, że strona wykazała naruszenie interesu prawnego. W piśmie procesowym z dnia 7 października 2015 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o otwarcie zamkniętej rozprawy na nowo oraz o zaliczenie w poczet dowodów załączonych do pisma dowodów uiszczenia opłaty targowej przez skarżącego (k. 44v akt sądowych). Sąd uwzględnił wniosek i na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., przeprowadził dowód uzupełniający z potwierdzeń uiszczenia opłaty targowej załączonych do pisma strony skarżącej z dnia 7 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j. t. – Dz. 2013, poz. 594 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Orzecznictwo i doktryna (m. in. Andrzej Matan) wyraża zgodny pogląd, że "skargę na uchwałę (zarządzenie) organu gminy może wnieść tylko ten, kto zgodnie z normą prawa materialnego ma interes prawny lub uprawnienie. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (z uzasadnienia postanowienia NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r., II OZ 703/09, niepubl.). Interes prawny i uprawnienie powinny wynikać z przepisów prawa materialnego, te bowiem przepisy są źródłem uprawnień i interesów prawnych (wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1992 r., I SA 1355/91, Wspólnota 1992, nr 18, s. 17)" – zob. Andrzej Matan, komentarz do art. 101 u.s.g., lex 2015. "[...] interes prawny powinien być aktualny, osobisty (własny, indywidualny) i dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Aktualność interesu prawnego oznaczałaby, że w dacie wejścia w życie takiego aktu interes ten w danej sytuacji faktycznej i prawnej obiektywnie istnieje. Wymóg ten wiąże się z "realnością" interesu prawnego. Powinien on rzeczywiście istnieć we wskazanej dacie. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani też hipotetyczny. [...] Interes powinien być osobisty, własny, indywidualny. "Musi to być interes o charakterze osobistym czyli własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu" (wyrok NSA z dnia 23 maja 2002 r., IV SA 1486/01, niepubl.). Konkretność interesu prawnego oznacza, że skarżącemu przysługiwało konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby najpóźniej w dacie wniesienia skargi naruszone kwestionowaną uchwałą (wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2008 r., IV SA/Wa 2202/06, LEX nr 497584)" - zob. Andrzej Matan, komentarz do art. 101 u.s.g., lex 2015. Naruszenie interesu prawnego danej osoby ma polegać na stworzeniu realnego zagrożenia istniejącego już w chwili wejścia w życie uchwały, a jeżeli nie zostanie ono zniwelowane na skutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego (wyrok NSA z dnia 22 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 277/08, lex nr 490092). W opinii Sądu skarżący wykazał, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w T w sprawie określenia wysokości stawek opłaty targowej i sposobu poboru tej opłaty narusza jego własny indywidualny interes prawny. Wykazał on bowiem, że istnieje związek pomiędzy kwestionowaną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną. Tym samym S S udowodnił, że powyższa uchwała negatywnie wpływa na jego sferę materialnoprawną i nakłada na niego dodatkowe obowiązki (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 1273/13, lex nr 1647643). Wskazać należy, że skarżący jest producentem rolnym (posiada gospodarstwo rolne od około 10 lat) i sprzedaje okazjonalnie swoje produkty w T na targowisku przy ul. M, a przede wszystkim na P. Na dowód tych okoliczności strona skarżąca okazała dowody uiszczenia jednorazowej opłaty targowej w kwocie 12 zł z dnia 3 października 2015 r. i opłaty targowej jednorazowej w kwocie 50 zł z dnia 22 września 2015 r. z P oraz do pisma procesowego z dnia 7 października 2015 r. załączyła potwierdzenia uiszczenia jednorazowej opłaty targowej w kwocie 50 zł z kwietnia, maja, czerwca 2015 r. (łącznie 8 sztuk). Sąd uwzględnił wniosek i na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowód uzupełniający z potwierdzeń uiszczenia opłaty targowej załączonych do pisma strony skarżącej z dnia 7 października 2015 r. Rację ma skarżący, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny wynikający z przepisu art. 15 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 19 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. – Dz. U. z 2014, poz. 849 ze zm.). Zgodnie z tą regulacją prawną rada gminy w drodze uchwały określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość opłaty targowej pobieranej od podmiotów dokonujących sprzedaży na targowiskach (miejscach w których prowadzona jest sprzedaż). Wydana na podstawie tych przepisów uchwała Rady Miejskiej w T zróżnicowała stawkę opłaty targowej w zależności od miejsca dokonywania sprzedaży, co doprowadziło do sytuacji, w której skarżący jest zobowiązany do uiszczenia wyższej od dotychczasowej stawki opłaty targowej. Prowadzi to niewątpliwie do nałożenia na stronę dodatkowego obowiązku finansowego związanego z ustaleniem wyższej stawki opłaty targowej za handel w innymi miejscu niż przeznaczonym do sprzedaży towarów (§ 1 ust. 2), a więc np. za sprzedaż towarów na P. Ten rodzaj naruszenia interesu prawnego istniał co najmniej w dacie wnoszenia skargi do sądu. Wobec powyższego, skoro skarga była dopuszczalna: dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, było wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które okazało się bezskuteczne, zachowano termin do wniesienia skargi i naruszony został interes prawny skarżącego, to możliwe stało się jej merytoryczne rozpoznanie. Sąd dokonał analizy zaskarżonej uchwały i stwierdził, że ten akt prawa miejscowego jest legalny i nie narusza przepisów prawa (a tym bardziej nie narusza ich w istotny sposób). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. Z ust. 2b wynika, że opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub ich częściach. Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż (art. 15 ust. 2 ustawy). Z kolei w myśl art. 19 pkt 1) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j. t. Dz. U.2014.849 ze zm.), dalej u. p. o. l., rada gminy w drodze uchwały określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek określonych w ustawie. Zdaniem strony skarżącej przedmiotowa uchwała narusza : – art. 15 ust. 1 i 2 u. p. o. l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie – art. 7 i art. 77 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie – oraz art. 32 ust. 1 i art. 76 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie. W ocenie skarżącego zaskarżoną uchwałą zróżnicowano niezgodnie z obowiązującymi przepisami ustawowymi opłatę targową w zależności od miejsca prowadzenia sprzedaży towarów. Ponieważ uchwała ta nie zawiera definicji miejsc przeznaczonych do prowadzenia sprzedaży oraz innych miejsc, w których sprzedaż może być prowadzona, to nie może być ona prawidłowo wykonywana. Zdaniem strony o pobieraniu opłaty targowej decyduje sam fakt sprzedaży towaru, a nie miejsce dokonywania sprzedaży i dlatego nie można różnicować wysokości opłaty targowej w zależności od miejsca prowadzenia sprzedaży, o ile sprzedaż nie odbywa się w budynkach lub ich częściach. W odpowiedzi na skargę powołano się natomiast na orzeczenia sądów administracyjnych, z których wynika możliwość ustalania różnych stawek opłaty targowej na różnych targowiskach. Podkreślono, że u. p. o. l. daje swobodę w ustalaniu stawek opłaty targowej limitując jedynie ich maksymalną wysokość. Zaznaczono, że stawka dzienna opłaty wynikająca z zaskarżonej uchwały jest zgodna z obowiązującym prawem i nie przekracza maksymalnej stawki ustawowej. Wybór konkretnej stawki za dany rodzaj targowiska jest elementem polityki gospodarczej prowadzonej przez daną gminę. Pełnomocnik Burmistrza wskazał również na rozprawie, że intencją Gminy było scentralizowanie handlu przy ul. M, chociaż handel przy P może być bardziej opłacalny i wobec tego doszło do zróżnicowania opłat targowych. W opinii Sądu badana uchwała, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie tworzy nowej definicji miejsc przeznaczonych do sprzedaży towarów ani nie modyfikuje definicji targowiska jako miejsca sprzedaży towarów. Targowisko jest definiowane zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.o.l. jako wszelkie miejsce, w którym prowadzona jest sprzedaż towarów. Definicja targowiska w art. 15 ust. 2 u.p.o.l. została zakreślona bardzo szeroko. Obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstaje z mocy prawa z chwilą faktycznego podjęcia czynności handlowych zmierzających do dokonania sprzedaży (niezależnie od skutku) w każdym miejscu danej gminy, a nie tylko w miejscach do tego celu wyznaczonych (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 1107/13, lex nr 1404434). Organ gminy jest uprawniony do określenia wysokości opłaty targowej z tytułu handlu również w sytuacji, gdy sprzedaż dokonuje się poza miejscem do tego wyznaczonym (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1542/11, orzeczenia.nsa.gov.pl/doc). Sprzedaż może być dokonywana w miejscu publicznym lub prywatnym (uchwała RIO w Poznaniu z dnia 6 marca 2013 r., sygn. 6/318/13, Wielk. 2013/2415). Obowiązek uiszczenia opłaty targowej dotyczy targowisk rozumianych jako wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel (uchwała RIO w Łodzi z dnia 3 lutego 2003 r., sygn. 4/16/03, lex nr 144752). Targowiskiem jest miejsce przeznaczone przez władze gminne na handel (plac targowy), ale również każde inne miejsce (nawet organizacyjnie nieprzystosowane), w którym odbywa się handel (G. Dudar, komentarz do art. 15 u.p.o.l. – lex 2015). Nie można wywodzić, jak czyni to skarżący, że opłata targowa za sprzedaż towaru powinna być identyczna dla każdego przypadku dokonywania takiej sprzedaży. Podkreślić należy, że to każdorazowo określone względy społeczne i ekonomiczno – gospodarcze decydują o zróżnicowaniu obciążeń finansowych w zakresie opłat targowych na terenie danej gminy. Jest to uprawnienie rady gminy w zakresie jej – przewidzianej ustawowo – polityki gospodarczej i fiskalnej prowadzonej na terenie gminy. Wybór określonej stawki dla różnych targowisk na terenie gminy jest elementem polityki gospodarczej prowadzonej przez radę gminy i w tym zakresie rada gminy nie jest krępowana przez ustawodawcę (zob. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1615/11, lex nr 1336888). W ramach granic wyznaczonych przez art. 15 i art. 19 pkt. 1 u. p. o. l. gminy mają swobodę ustalania obciążeń i mogą realizować własną lokalną politykę. Dopuszczalne jest takie różnicowanie obciążeń, aby zrealizować określone cele publiczne (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 1277/10, lex nr 1128395; wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1615/11, lex nr 1336888). Podkreślić trzeba, że dobro wspólne (np. chęć wyeliminowania handlu z miejsc, które są z tych czy innych względów ważne dla jednostki samorządu terytorialnego) może być przeciwstawiane dobru partykularnemu. Istota samodzielności gminy polega na tym, że w ramach obowiązującego porządku prawnego gmina we własnym zakresie (sama), bez dyktatu zewnętrznego decyduje o wszystkich sprawach lokalnych, w szczególności o swoim ustroju, lokalnym porządku prawnym, podatkach i opłatach lokalnych, przeznaczeniu mienia komunalnego i zasadach korzystania z obiektów publicznych, zagospodarowaniu przestrzennym, zakresie podejmowanych inwestycji, kolejności, sposobach i środkach ich realizacji, a także o związanych z tym nakładach finansowych i rzeczowych. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę wyraża przekonanie, że ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, ani inne przepisy prawa nie zawierają zakazu różnicowania stawek opłaty targowej, jaka ma być pobierana na różnych targowiskach na terenie gminy. Jedne miejsca są bardziej atrakcyjne z punktu widzenia kupujących i sprzedających, niż inne. Możliwość różnicowania stawek na poszczególnych targowiskach wynika ponadto z przepisów określających kompetencje gminy do samodzielnego wykonywania powierzonych jej zadań (m. in. art. 6 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 11 u.s.g.) w granicach prawem zakreślonym (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 616/09, orzeczenia.nsa.gov.pl/doc ). Zdaniem Sądu Gmina wprowadzając w zaskarżonej uchwale wyższe stawki opłaty targowej (50,00 zł) w odniesieniu do "miejsc innych niż przeznaczone do sprzedaży towarów" i czyniąc to wobec wszystkich osób tam sprzedających, nie działała przeciwko konkretnym sprzedawcom, choć subiektywnie mogą oni mieć takie odczucia z uwagi np. na przywiązanie do dotychczasowego miejsca prowadzenia działalności, opłacalność handlu oraz brak chęci zaakceptowania zmian. Miejsca inne niż przeznaczone do sprzedaży to miejsca inne niż Targowisko przy ul. M – wyznaczone przez Gminę w celu scentralizowania tam handlu. W tej sytuacji z tytułu sprzedaży prowadzonej przez skarżącego np. na P wynika zgodny z prawem obowiązek uiszczenia opłaty targowej w wyższej wysokości (50,00 zł). Wszyscy, którzy będą handlować w miejscach innych niż przeznaczone do sprzedaży muszą uiścić wyższą opłatę targową. Taka regulacja nie narusza zatem zasady równości wobec prawa, ani zasady niedyskryminowania wskazanych w art. 32 Konstytucji RP (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 616/09, orzeczenia.nsa.gov.pl/doc). Równouprawnienie polega na możliwości wyboru miejsca, gdzie działalność handlowa będzie prowadzona. Zaskarżona uchwała nie naruszyła również normy art. 76 Konstytucji RP dotyczącej nakazu ochrony konsumentów, użytkowników i najemców przed działaniami zagrażającymi ich zdrowiu, prywatności i bezpieczeństwu oraz przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi. Nie wprowadza ona bowiem jakichkolwiek regulacji prawnych zmierzających do rozwijania nieuczciwych praktyk rynkowych. Stawka dzienna ustalona dla targowisk objętych powyższą uchwałą jest zgodna z obowiązującym prawem i nie przekracza stawki ustawowej (obecnie 767,68 zł – art. 19 pkt 1 litera a) u. p. o. l.). Bezzasadny okazał się też zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 u. p. a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie. Reasumując Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała odpowiada prawu. W szczególności nie narusza wskazanych w skardze przepisów art. 15 ust 1 i 2 u.p.o.l. oraz art. 32 i art. 76 Konstytucji RP. Z tego względu Sąd, uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.