II OSK 616/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Renata Detka /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2015 r. sygn. akt VII SAB/Wa 81/15 w sprawie ze skargi P.B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 23 listopada 2015 r., sygn. akt VII SAB/Wa 81/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P.M.B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...] stycznia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga P.M.B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy - dalej "PINB", w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego z [...] października 2014 r. o dopuszczenie do udziału w sprawie dotyczącej nakazu usunięcia nieprawidłowości związanych z wentylacją w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, przy ul. K.M. bis róg ul. K., obecnie ul. S. [...] i [...] w W. Skarżący wniósł o zobowiązanie PINB do rozpoznania ww. wniosku w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy, o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie organowi na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., grzywny w wysokości ustalonej w oparciu o art. 156 § 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi wskazano, że na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2074/13, organy nadzoru budowlanego ponownie będą zajmowały się sprawą dotyczącą nieprawidłowości związanych z wentylacją ww. obiektu. Wobec powyższego skarżący pismem z dnia [...] października 2014 r. wystąpił do PINB z wnioskiem o dopuszczenie go do udziału w sprawie w charakterze strony z uwagi na fakt, iż stanowisko skarżącego dotyczące lokalu mieszkalnego, którego jest właścicielem, jest sprzeczne z interesami wspólnoty mieszkaniowej. W ocenie skarżącego, organ I instancji pozostaje w bezczynności, gdyż pismem z dnia [...] października 2014 r. poinformował go, iż nie przysługuje mu status strony w opisanym wyżej postępowaniu, powołując art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) i przyjmując, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wspólnoty, to zarząd jest organem właściwym do reprezentacji, a członkowie wspólnoty o podjętych działaniach i rozstrzygnięciach wiedzę mogą uzyskać właśnie od zarządu. Takie postępowanie organu jest sprzeczne z art. 61a § 1 kpa, zgodnie z którym organ powinien odmówić wszczęcia postępowania, jeżeli wniosek nie pochodzi od strony, a skoro tego nie zrobił, to pozostaje w bezczynności. W piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. skarżący sprecyzował skargę jako skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez PINB. W odpowiedzi na skargę PINB wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że skarga została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, bowiem skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa wynikającego z art. 37 kpa i w dniu 14 listopada 2014 r. wniósł zażalenie na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie przez PINB postępowania w zakresie dopuszczenia go do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. uznał zażalenie za bezzasadne i odmówił wyznaczenia organowi powiatowemu dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. Organ wyjaśnił, że P.M.B. posiada w przedmiotowej sprawie jedynie interes faktyczny, który nie może stanowić podstawy do przyznania mu przymiotu strony, o czym poinformowany został pismem z dnia [...] października 2014 r. W ocenie organu skarga nie jest zasadna, bowiem Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje wydania odrębnego aktu prawnego wskazującego czy ktoś jest stroną postępowania, czy też nie. Katalog stron postępowania określa organ kierując się przepisem art. 28 kpa. Zważywszy zatem na brak regulacji prawnej w tym zakresie, odpowiedź na wniosek skarżącego została udzielona pismem. Organ wyjaśnił, że kwestia uznania P.M.B. za stronę postępowania była rozpoznawana już we wcześniejszej fazie postępowania. Pismem z [...] września 2012 r. wyjaśniono skarżącemu, że nie przysługuje mu przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. MWINB postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania P.M.B. od stanowiska organu powiatowego wyrażonego w w/w piśmie, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 491/13 oddalił skargę P.M.B. na w/w postanowienie organu wojewódzkiego. Niezależnie od powyższego organ poinformował, że w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2074/13, przekazanym do PINB dla m.st. Warszawy w dniu 2 października 2014 r., w tut. Inspektoracie ponownie prowadzone jest postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego kominów wentylacyjnych znajdujących się na pierwszym piętrze zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. S. [...] i [...] w W. Legitymacje procesowe stron w tym postępowaniu posiadają Wspólnota Mieszkaniowa [...] oraz zarządca nieruchomości - [...] Sp. z o.o. Przedmiotowe postępowanie nie zostało jeszcze zakończone merytoryczną decyzją, bowiem dla prawidłowego wyjaśnienia sprawy, w świetle zaleceń organu sądowego, niezbędnym jest przeprowadzenie kontroli w zakresie ustalenia zgodności kominów wentylacyjnych znajdujących się na tarasach przynależnych do lokali mieszkalnych nr [...] i [...] przy ul. S. [...] i nr [...] i [...] przy ul. S [...], z zatwierdzonym projektem budowlanym. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że w sprawach ze skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy i podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie podkreśla się, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, cbois.nsa.gov.pl), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Sąd ustalił, że skarżący w dniu [...] października 2014 r. złożył do PINB wniosek o dopuszczenie go do udziału w sprawie dotyczącej usunięcia nieprawidłowości związanych z wentylacją w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. S. [...] i [...] w W., w odpowiedzi na co organ pismem z [...] października 2014 r. poinformował go, że nie przysługuje mu status strony w tym postępowaniu. W ocenie Sądu, nie sposób uznać, że mamy do czynienia z przewlekłym prowadzeniem postępowania przez PINB w sprawie wniosku skarżącego z dnia [...] października 2015 r. Organ w sposób prawidłowy nadał bieg ww. wnioskowi, i pismem z dnia [...] października 2015 r. udzielił wyczerpującej odpowiedzi. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje wydania odrębnego aktu prawnego wskazującego, czy ktoś jest stroną postępowania, czy też nie. Katalog stron postępowania określa organ kierując się przepisem art. 28 kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2011 r. II OSK 953/10, Lex nr 1083714). Biorąc powyższe pod uwagę, nie można uznać, aby organ mógł wydać jakikolwiek inny akt, aniżeli pismo informujące, co też uczynił w dniu [...] października 2014 r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, P.M.B. zarzucił naruszenie prawa procesowego tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 149 § 1 pkt 1-3 w zw. z art. 149 § 1a i 1b p.p.s.a. w zw. z art. 37 kpa poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie i niestwierdzenie przewlekłości postępowania organu I instancji, w sytuacji gdy całe postępowanie zainicjowane skargami P.M.B toczy się już przeszło 9 lat. W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wniósł o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie przedmiotowej skargi w trybie art. 188 p.p.s.a., a w konsekwencji o uwzględnienie skargi, ewentualnie z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, - rozpoznanie niniejszej skargi w trybie art. 188 § 2 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w składzie 3 sędziów. W tym też zakresie strona skarżąca zrezygnowała z rozprawy, z uwagi na oczywistą zasadność skargi, - o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że całość postępowania wywołanego wnioskiem P.M.B. trwa już ponad 9 lat i organy nadzoru budowlanego, a w szczególności organ I instancji wykazuje się rażącą przewlekłością, podejmując jedynie czynności iluzoryczne, w żaden sposób nie zmierzające do zakończenia sprawy. Działanie tego organu wyrażone w piśmie z [...] czerwca 2015 r. informującym m.in. o zawieszeniu postępowania do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] maja 2006 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, położonych przy ul. K.M. bis róg ul. K. w W., zmienionej dwoma kolejnymi decyzjami Prezydenta m. st. Warszawy, jest działaniem całkowicie niezasadnym i potwierdzającym jedynie dotychczasowe przewlekłe i pozorowane czynności organu. Również stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaprezentowane w zaskarżonym wyroku, gdzie Sąd ogranicza się jedynie do zbadania prawidłowości postępowania wywołanego pismem skarżącego z [...] października 2014 r. o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu, jest – zdaniem skarżącego kasacyjnie – stanowiskiem wybiórczym, nie odnoszącym się do istoty problemu, gdyż w/w pismo jest jedynie czynnością materialno-techniczną mającą znaczenie, ale dopiero w całokształcie sprawy prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy. Organ ten – w ocenie autora skargi kasacyjnej – pozostaje w oczywistej bezczynności, gdyż prowadzi postępowanie administracyjne w sposób przewlekły poprzez podejmowanie czynności pozorowanych, a także nie dopuszcza skarżącego do udziału w postępowaniu, pomimo, że posiada on zarówno interes faktyczny, jak i prawny w tym, aby być stroną postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art.183 § 2 p.p.s.a., skutkujące nieważnością postępowania, kontrola zaskarżonego wyroku mogła być dokonana tylko w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej oparł ją o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy), jednak zarówno uzasadnienie skargi kasacyjnej jak i argumentacja przytoczona na jej poparcie wskazują na to, że istota zarzutów sformułowanych przez skarżącego kasacyjnie sprowadza się w głównej mierze do zakwestionowania stanowiska wyrażonego nie tyle w zaskarżonym wyroku, co w piśmie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z [...] października 2014 r. informującego P.M.B., że nie przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu prowadzonym w sprawie stanu technicznego kominów wentylacyjnych na pierwszym piętrze zespołu budynków mieszkalnych przy ul. S. w W.. Uwaga ta jest konieczna dla uporządkowania dalszych wywodów i naświetlenia istoty niniejszej sprawy, której autor skargi kasacyjnej zdaje się nie zauważać. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że Sąd I instancji rozpoznawał sprawę ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nadzoru budowlanego, co determinuje tak przedmiot jak i zakres przeprowadzonej kontroli sądowej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., zakres przedmiotowy skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy. Zaskarżenie przewlekłości w prowadzeniu postępowania przez organ administracji publicznej jest zatem dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Strona może także zaskarżyć przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kpa oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przewlekłość postępowania ma miejsce wówczas, gdy organ podejmuje wprawdzie działania, ale robi to opieszale lub skuteczność podejmowanych czynności jest wątpliwa (por. wyrok NSA z 28 października 2016 r., sygn. akt I FSK 277/15). Aby zatem skarga P.M.B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy odniosła zamierzony skutek, koniecznym byłoby uprzednie ustalenie, że obowiązujące przepisy, a konkretnie Kodeks postępowania administracyjnego, w oparciu o który procedował w sprawie organ, nakazują mu rozstrzygnąć w określonej procesowej formie wniosek skarżącego o dopuszczenie do udziału w toczącym się już postępowaniu w charakterze strony. Podzielić należy w tym zakresie stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, że przepisy kpa nie przewidują możliwości wydania postanowienia o dopuszczeniu (bądź odmowie dopuszczenia) do udziału w charakterze strony. Obowiązku takiego nie można wyprowadzić z art. 28 kpa, ani z jakiegokolwiek innego przepisu tego Kodeksu, który jedynie w przypadku organizacji społecznych przewidział możliwość wydania postanowienia o dopuszczeniu bądź odmowie dopuszczenia organizacji do udziału w postępowaniu (art. 31 § 2 kpa). Także powołany w skardze kasacyjnej przepis art. 61a § 1 kpa nie stanowi podstawy do wydania takiego postanowienia, gdyż odnosi się do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, a wniosek o dopuszczenie do udziału w już toczącym się postępowaniu (a więc tak jak w stanie sprawy), odrębnego postępowania nie wszczyna. Uznać zatem należy, że organ administracji nie ma podstaw do orzekania w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym danego podmiotu, a więc odmowa bądź dopuszczenie osoby fizycznej do postępowania nie wymaga żadnej procesowej formy, która podlegałaby kontroli sądowej (por. postanowienia NSA: z 11 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1322/14, z 18 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1393/16, z 16 października 2013 r., sygn. akt II OSK 2543/13, z 21 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 855/07, z 16 października 2008 r., sygn. akt II GSK 340/08, z 16 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 1523/09 oraz wyrok NSA z 2 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 296/06). Skoro zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu rozstrzygającego wniosek skarżącego o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu, ani też wniosek ten nie wszczynał odrębnego postępowania administracyjnego, to nie może być mowy o przewlekłym prowadzeniu postepowania w tym zakresie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., jeśli organ poinformował wnioskodawcę pismem o zajętym stanowisku. Z tych też powodów sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty, kwestionujące wyrażony przez organ pogląd o braku interesu prawnego P.M.B. i odmowie przyznania mu statusu strony, nie odnoszą się do istoty sprawy, która była przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji. Sąd ten nie wypowiadał się bowiem na temat zasadności tego stanowiska organu, gdyż w niniejszej sprawie, której granice przedmiotowe należy rozumieć tak, jak wyjaśniono to na wstępie, nie było w ogóle możliwe badanie tej kwestii. Nie jest zatem zasadna argumentacja skargi kasacyjnej, że zaprezentowana w zaskarżonym wyroku ocena "ogranicza się jedynie do zbadania prawidłowości postępowania wywołanego pismem skarżącego z dnia [...] października 2014 r." i ma charakter "wybiórczy", gdyż ocena ta dokonana została w zgodzie z zakresem kontroli sądowej w sprawach na przewlekle prowadzenie postępowania przewidzianym w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Uzasadnienie skargi kasacyjnej, a zwłaszcza powołany w nim zarzut kwestionujący prawidłowość zawieszenia postępowania administracyjnego przez organ I instancji (potwierdzający w ocenie autora skargi kasacyjnej słuszność tezy o przewlekłym prowadzeniu tego postępowania) wskazuje także na konieczność wyjaśnienia, że z mocy powołanych wyżej przepisów Sąd I instancji nie mógł objąć kontrolą sądową w niniejszej sprawie całego toku postępowania toczącego się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy w przedmiocie stanu technicznego kominów wentylacyjnych w budynku przy ul. S. w W., gdyż skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania nie została złożona przez podmiot uznany przez organ za stronę w tym postępowaniu. Jak już wyżej powiedziano, prawidłowość stanowiska organu o odmowie przyznania P.M.B. statusu strony nie mogła być przedmiotem oceny sądowej w sprawie o przewlekłe prowadzenie postępowania, co nie oznacza jednak, że skarżący kasacyjnie pozbawiony jest ochrony prawnej w tym zakresie. Może on bowiem wnieść odwołanie od decyzji organu I instancji, a w razie umorzenia postępowania odwoławczego (jeśli organ II instancji uzna, że odwołanie złożone zostało przez osobę nie będącą stroną) zaskarżyć takie rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego. Przymiot strony badany jest także na etapie złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a podjęte w tym przedmiocie rozstrzygnięcia podlegają zaskarżeniu do sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Ponieważ przedmiotem rozpoznawanej przez Sąd I instancji skargi było przewlekłe prowadzenie postępowania, zupełnie chybionymi są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a., który przewiduje środki, jakie stosuje sąd administracyjny w razie uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie. Co się zaś tyczy powołanego w petitum skargi kasacyjnej art. 37 kpa (który w związku z art. 149 § 1a i 1b p.p.s.a. miał naruszyć – wedle jej autora - Sąd I instancji), przewidującego środki zwalczania przewlekłości w postępowaniu administracyjnym, to spełnienie warunków określonych tym przepisem (złożenie zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania do organu wyższego stopnia) stanowi jeden z wymogów wniesienia skargi do sądu administracyjnego przewidziany w art. 52 § 1 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że warunek ten został spełniony, gdyż skarżący przed złożeniem skargi złożył zażalenie na bezczynność organu powiatowego do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie, co zresztą było okolicznością między stronami bezsporną. Nie sposób zatem doszukać się jakiegokolwiek uzasadnienia dla zasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia tego właśnie przepisu. Ponieważ w stanie faktycznym sprawy nie było podstaw do uwzględnienia skargi, nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 149 § 1 pkt 1 – 3 w zw. z art. 149 § 1a i 1b p.p.s.a poprzez ich niezastosowanie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a.