II OSK 1048/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. H., J. H. i P. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2017/15 w sprawie ze skargi H. H., J. H. i P. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 27 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. IV SA/Wa 2017/15, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skarg H. H., J. H. i P. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, oddalił skargę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] kwietnia 2015 r., znak [...], po ponownym rozpatrzeniu odwołań H. i J. H. oraz P. H., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, ze zm., dalej: ustawa) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z [...] czerwca 2013 r., ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na realizacji zespołu zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha oraz garaży dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych, w ramach budowy zespołu budynków biurowych z usługami i garażami podziemnymi, wjazdami oraz infrastruktura techniczną na działkach o nr ew. [...], położonych w W., przy ul. K. Decyzja ta została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją nr [...] z [...] czerwca 2013 r. Prezydent [...] ustalił - na wniosek C. [...] Sp. z o.o. - środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na realizacji zespołu zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha oraz garaży dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych, w ramach budowy zespołu budynków biurowych z usługami i garażami podziemnymi, wjazdami oraz infrastruktura techniczną na działkach o nr ew. [...], położonych w W., przy ul. K. W odwołaniach H. i J. H. oraz P. H., zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a i c; art. 66 ust. 6; art. 80 ust. 2 ustawy; § 17 ust. 3 i 6 planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2000 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] r., Nr [...], poz. [...]); art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 8 i art. 80 k.p.a.; art. 9 i 10 k.p.a.; art. 107 § 3 k.p.a. Po rozpatrzeniu powyższych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lutego 2014 r., znak [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli H. i J. H. oraz P. H. Wyrokiem z 3 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 907/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. Kolegium rozpoznając ponownie sprawę w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2015 r. znak [...] wskazało, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. obowiązane jest podporządkować się wskazaniom zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 907/14. Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odrębne skargi wnieśli P. H., oraz H. H. i J. H. zarzucając jej naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a., art. 8, art. 9 k.p.a. oraz art. art. 63 ust. 1, art. 66 ust. 6 w zw. z art. 68 ust. 2 pkt 1, art.66 ust. 1 pkt 8, art. 68 ust.1, art. 80 ust. 1 i ust. 2, art. 84 § 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm.); pominięcie § 34 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 3, 5 i 6 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] cz. I (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] [...] r., nr [...], poz. [...]). Skarżący w skargach podnieśli, że wobec powyższego nie tylko podtrzymują zarzuty złożone w skargach na decyzję SKO z [...] lutego 2014 r., znak [...], ale również zgłaszają nowe zarzuty, po analizie treści zaskarżonej decyzji SKO z [...] kwietnia 2015 r., znak [...]. Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji) w uzasadnieniu wyroku z 27 listopada 2015 r., sygn. IV SA/Wa 2017/15 wskazał, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2015 r. w pełni realizuje wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 października 2014 r. sygn. IV SA/Wa 907/14. Badając ponownie przedmiotową sprawę, stosownie do wskazań i zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w motywach wyroku z 3 października 2014 r., Sąd I instancji nie stwierdził uchybień stanowiących naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W skardze kasacyjnej J. H., H. H. i P. H. (dalej: skarżący kasacyjnie) reprezentowani przez r. pr. M. H. zaskarżyli w skardze kasacyjnej w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżając ww. wyrok wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, lub ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz w każdym z ww. przypadków zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych uregulowanych w art. 174 p.p.s.a., tj. na: Naruszeniu przez Sąd I instancji przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszeniu: 1) przepisu art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z: 1. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe nie nosiło cech wnikliwego i wszechstronnego postępowania dowodowego, a organy w sposób nienależyty rozpatrzyły zebrany materiał dowodowy, w szczególności poprzez oddalenie skargi w wyniku nieprawidłowego uznania przez Sąd I instancji w ślad za ustaleniami poczynionymi przez SKO, iż: - raport o oddziaływaniu na środowisko (załącznik do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) z załącznikami mapowymi do raportu (dalej: raport) jest kompletny i spójny, w świetle wymagań art. 66 ust. 1 pkt 1)-20), ust. 1a, ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008, r., Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej: ustawa); a) raport o oddziaływaniu na środowisko nie musiał spełniać wymogu zawartego w dyspozycji przepisu artykułu art. 66 ust. 6 ustawy, ewentualnie, że zawarta w raporcie informacja na str. 117, pkt 7.2 "Faza likwidacji" spełniła wymóg ww. przepisu (tj. uwzględniała oddziaływania przedsięwzięcia w fazie jego likwidacji); b) raport o oddziaływaniu na środowisko spełniał wymagania przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1)- 20), w szczególności wymagania przepisu art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c) i pkt 14) ustawy; c) prawdziwe były wyjaśnienia wnioskodawcy oraz organów administracyjnych, iż załączniki mapowe raportu - mapy zawierają opis nieruchomości J. i H. H. oraz błędne uznanie, iż błędy w mapach nie stanowią istotnego błędu raportu, mimo iż wskazują one na jego oczywistą niespójność; d) prawdziwe były okoliczności podnoszone przez inwestora, że dokumenty kartograficzne - mapy stanowiące załączniki do raportu opisują najbardziej narażony na oddziaływanie budynek usługowo-mieszkalny (dz. ewid. [...]), przylegający do działki przeznaczonej pod zabudowę budynkami B oraz, że mapy są spójnie z treścią raportu w zakresie lokalizacji wyrzutni spalin oraz kierunku wyrzutu powietrza umieszczonych na dachach budynków B, podczas gdy: - w części kartograficznej raportu (Załącznik) - na wszystkich mapach graficznej analizy (por. Zał. 2, 2A, 2B oraz 3 ostatnie strony Załącznika) na działce (nr ewid. [...], pod adresem ul. K. [...]) bezpośrednio przylegającej do terenu zabudowy, przeznaczonego pod budynki B, która to działka stanowi odrębną nieruchomość od działki należącej do P. H. (dz. ewid. [...]) nie zawarto opisu "istniejąca zabudowa usługowo-mieszkalna" tj. niezawarcia opisu zabudowy znajdującej się na wszystkich działkach wchodzących w skład obszaru analizowanego; - brak było koherencji pomiędzy częścią tekstową raportu, a jego częścią graficzną - mapową. 2. art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo konsekwentnego nieuwzględnienia przez organy obu instancji, wniosków dowodowych stron postępowania w zakresie błędów w załącznikach raportu - braku opisu nieruchomości J.i H. H., położonej przy ul. K. [...] (dz. ewid. [...]) na załącznikach mapowych; 3. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy sporządzone przez SKO uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie zawierało szczegółowego i przekonującego odniesienia się do zarzutów skarżących, pomimo, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało rozbudowane; 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób szczegółowy i przekonujący do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżących; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b), art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c), art. 66 ust. 1 pkt 14 i art. 66 ust. 6 ustawy poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji wydania jej z naruszeniem przepisu prawa materialnego - art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b), art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c), art. 66 ust. 1 pkt 14 i art. 66 ust. 6 ustawy, omówionych poniżej; 6. art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie podczas rozpatrywania skargi oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA - IV SA/Wa 907/14 z 3 października 2014 r. II. Naruszeniu prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.: 1) Naruszeniu art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c), art. 66 ust. 1 pkt 14, art. 66 ust. 6 ustawy w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit a) i b) ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie jako podstawę do oddalenia skargi na skutek uznania, że raport spełnia wymagania co do ich treści, podczas gdy raport nie spełnia wszystkich wymogów określonych tymi przepisami. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że WSA oddalił skargi skarżących, mimo że był związany wytycznymi Sądu I instancji zawartymi w wyroku Sądu z 3 października 2014 r., sygn. IV SA/Wa 907/14, do których to wszystkich wytycznych Sąd I instancji się nie zastosował. Zdaniem skarżących kasacyjnie, zaskarżony wyrok Sądu I instancji obarczony jest szeregiem naruszeń proceduralnych, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Według skarżących kasacyjnie, nawet, jeżeli na obecnym etapie inwestor nie zakłada likwidacji przedsięwzięcia, to po to istnieją ustawowe wymogi formalne raportu, aby przy inwestycjach zakwalifikowanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, raport określił sposoby likwidacji i zawarł analizę oddziaływania przedsięwzięcia również w fazie jego likwidacji. Bezspornym jest, że raport nie uwzględnia oddziaływania przedsięwzięcia na etapie jego likwidacji. Obowiązkiem Sądu była weryfikacja czynności organu odwoławczego pod kątem czy w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ dokonał czynności zmierzających do zapewnienia zgodności raportu z wymogami formalnymi zawartymi w ustawie. W ocenie skarżących kasacyjnie, kolejnym błędnym ustaleniem faktycznym poczynionym przez Sąd jest uznanie, iż część graficzna raportu - mapy zawierały opis słowny najbardziej strategicznego i kluczowego obiektu dla realizacji niniejszego przedsięwzięcia. Chodzi o istniejący budynek J. i H. H., przylegający bezpośrednio do Budynków B, położony przy ul. K. [...], na działce ewid. [...], naprzeciwko wjazdu do hali targowej [...]. Od samego początku postępowania inwestor nie tylko nie opisał przedmiotowego budynku na mapach, ale również podawał błędne informacje na temat jego prawnego i faktycznego stanu użytkowania, nieprawdziwie twierdząc, że jest to budynek tylko usługowy. Skarżący kasacyjnie wskazali, że ważną kwestią wymagającą kontroli Sądu, była kontrola postępowania pod kątem kompletności w raporcie opisu kumulowania się oddziaływania przedsięwzięcia z sąsiednimi przedsięwzięciami, zaliczonymi do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w przedmiotowym przypadku hali targowej [...]. W ocenie skarżących kasacyjnie, bezspornym jest, że dane zawarte w raporcie są przede wszystkim nierzetelne i niespójne, w szczególności w zakresie opisu najbliższych nieruchomości, podawanych odległości (które w ocenie skarżących, są celowo manipulowane), braku kumulacji oddziaływania przedsięwzięcia hali [...] z planowanymi budynkami A i B, które nie tylko mają być przeznaczone na wynajem biur, ale szeroko rozumianą obsługę, m. in. sklepy, apteki, restauracje, planowane przedszkole. W ocenie skarżących kasacyjnie, nie jest zasadne powoływanie się przez WSA w ślad za organem II instancji, iż w toku ponownego rozpatrzenia sprawy SKO dokonało oceny zgromadzonego dowodu, analizy raportu w aspekcie wymogów wskazanych w art. 66 ustawy. Zdaniem skarżących kasacyjnie, brak ujawnienia na mapach raportu hali [...] nie jest przypadkowy, w aspekcie nałożenia na inwestora przez RDOŚ obowiązku analizy kumulacji emisji generowanych przez ruch samochodów dojeżdżających do sąsiednich obiektów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania – P. [...]spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. reprezentowana przez adw. M. S. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, odnosząc się jednocześnie do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie. W skardze kasacyjnej powołano dwie podstawy kasacyjne unormowane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej. Nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie ugruntowany jest pogląd, że przepis art. 135 p.p.s.a. ma zastosowanie w razie uwzględnienia skargi, tj. w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2015 r., s. 574; wyroki NSA z 19 czerwca 2015 r., sygn. II OSK 2784/13, wyrok NSA z 12 marca 2013 r., sygn. I OSK 1199/12; wyrok NSA z 13 lipca 2010 r., sygn. I OSK 91/10, wyrok NSA z 28 maja 2008 r., sygn. II FSK 1424/07). W niniejszej sprawie Sąd I instancji w wyroku z 27 listopada 2015 r., sygn. IV SA/Wa 2017/15 oddalił skargi i z tego też powodu, przepis powyższy nie ma zastosowania. Pozbawiony podstaw jest zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: p.u.s.a.). Artykuł 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. zawiera przepisy wyznaczające zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. W przepisach tych określono właściwość rzeczową sądów administracyjnych i przewidziano w ramach kontroli stosowanie ustawowych środków. Naruszenie tych przepisów mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowanie środka nieznanego ustawie. W niniejszej sprawie Sąd I instancji rozpoznał skargi i skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa. Autorka skargi kasacyjnej w istocie polemizuje ze stanowiskiem Sądu I instancji i organu II instancji twierdząc, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z załącznikami mapowymi do raportu nie jest spójny w świetle wymagań art. 66 ust. 1 pkt 1-20, ust. 1a, ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 ustawy. W niniejszej sprawie Sąd I instancji rozpoznał skargi i skontrolował, czy organ II instancji w toku rozpoznawania sprawy zastosował się do wskazań i zaleceń WSA w Warszawie przedstawionych w wyroku z 3 października 2014 r., sygn. IV SA/Wa 907/14. Można uznać, że przepis art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. został naruszony, gdyby Sąd I instancji odrzucił skargi, mimo tego, że były one dopuszczalne. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem stron skarżących nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. O naruszeniu przepisów art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargi na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem. Przez zarzut naruszenia tych przepisów skarga kasacyjnie nie może zatem podważać prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji kontroli działalności administracji publicznej, tj. oceny zastosowania przez Sąd I instancji prawa materialnego i procesowego (zob. wyrok NSA z 13 września 2017 r., sygn. I GSK 1914/15). Zarzut naruszenia przez sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. tj. nieuchylenia decyzji wydanej z naruszeniem wynikającego z naczelnej zasady prawdy obiektywnej obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego wymaga wykazania, że pominięcie przez organ pewnych faktów lub ich nienależyte czy wadliwe wyjaśnienie, mogło zaważyć na wyniku sprawy administracyjnej, a w konsekwencji, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego - przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. Warunkiem uwzględnienia w niniejszej sprawie skarg na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., byłoby ustalenie przez Sąd I instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Oznacza to, że można zarzucić sądowi naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko, gdyby sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki oddalenia skarg nie pozwalały na zastosowanie w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., gdyż Sąd ten nie stwierdził takich naruszeń prawa, które mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ. Sąd I instancji wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie dokonał wnikliwej oceny zaskarżonej decyzji i zasadnie uznał, że powołane w jej uzasadnieniu przepisy prawa nie zostały przez organ naruszone. Jeśli zatem z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 151 p.p.s.a., jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez ten Sąd normy prawnej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji zwrócił uwagę, że wyrokiem zapadłym w sprawie o sygn. IV SA/Wa 907/14 związany był zarówno organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji, jak orzekający Sąd I instancji. W trafnej ocenie Sądu I instancji, zaskarżona decyzja SKO w [...]. czyni zadość wymogom płynącym z art. 7, art. 77 § 1, i 107 § 1 i § 3 k.p.a. Sąd I instancji wyjaśnił, że analiza uzasadnienia tej decyzji prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy nie tyle rozpoznał sprawę, co dokonał oceny decyzji organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących treści raportu, które oparto na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wskazać należy Sąd administracyjny nie ma kognicji do merytorycznej kontroli treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jak i oczywiście ustalenia zakresu przedmiotowego tego rodzaju merytorycznej treści raportu, jako dowodu, będącego dokumentem prywatnym w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Sąd administracyjny tylko kontroluje ustalenia faktyczne dokonane w tym zakresie przez właściwe organy na podstawie kryterium legalności oraz biorąc pod uwagę normy z art. 66 ustawy. Organ administracji nie ma obowiązku przeprowadzać takich dowodów, które nie przyczynią się do wyjaśnienia sprawy. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy dotyczącej środowiskowych uwarunkowań indywidualnie oznaczonego przedsięwzięcia (tzw. kontrraportu), sporządzonego przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (zob. wyrok NSA z 28 października 2016 r., sygn. II OSK 844/16). Z utrwalonych poglądów przedstawionych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że jeżeli w danej sprawie złożony został raport oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, że jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów na podstawie wiedzy specjalistycznej, w sytuacji gdy dysponuje raportem, który uznaje za wiarygodny i zupełny. W tej sprawie na etapie postępowania administracyjnego prawidłowo przyjęto, że materiał dowodowy obejmujący raport wraz z załącznikami i uzupełnieniami jest zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kontrolowany wyrok Sądu I instancji takie stanowisko zawiera, podobnie, jak i zawiera inne elementy konstrukcyjne wymienione w tym przepisie. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a. Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że badając ponownie przedmiotową sprawę, stosownie do wskazań i zaleceń WSA w Warszawie zawartych w motywach wyroku z 3 października 2014 r. sygn. IV SA/Wa 907/14 nie stwierdził uchybień stanowiących naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego przypomnieć należy, że istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy oceny raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Skarżący kasacyjnie zarzuty dotyczące naruszenia art. 66 ustawy przedstawili jako zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, a także jako zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 66 ustawy w powiązani z zarzutami naruszenia przepisów postępowania. Z tego powodu nie będzie powtarzał argumentacji przedstawionej w tej części uzasadnienia. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, który uznał, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kolegium rozpoznając ponownie sprawę dokonało, oceny zgromadzonych w toku postępowania dowodów, w tym dokonało analizy raportu w aspekcie art. 66 ustawy, uznając go za kompletny i spójny. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, który uznał, że Kolegium odniosło się do zarzutów skarżących podniesionych w odwołaniach, na które wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 3 październik 2014 r., a które dotyczyły art. 66 ust. 1 pkt. 8 lit. a) i c) i art. 66 ust. 6 ustawy. Zasadnie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że przedstawiony przez inwestora raport w pkt III pkt 1-15 przedstawia szczegółowo ocenę wpływu obiektu - zespołu budynków biurowych usługami i garażami podziemnymi wjazdami oraz infrastrukturą techniczną. Z zaleceń zawartych raporcie wynika, że w projekcie budowlanym należy uwzględnić rozwiązania techniczne związane z doborem instalacji, urządzeń i ich ewentualną modyfikację, które będą stanowić o wymaganym ograniczeniu emisji hałasu do środowiska dla przyjętych poziomów dopuszczalnych. Z treści raportu wynika, że hałas emitowany do środowiska nie będzie powodował przekroczenia dopuszczalnych równoważnych poziomów dźwięku na terenach chronionych akustycznie pod warunkiem, że łączne poziomy mocy akustycznych dla instalacji nie przekroczą przyjętych obliczeń z uwzględnieniem zaostrzonych wymagań dla pory nocnej. Skarżący kasacyjnie polemizują z ustaleniami wynikającymi z treści raportu w szczególności w zakresie związanym z tym, że oddziaływanie przedsięwzięcia będzie mieścił się w granicach przedsięwzięcia. Sąd I instancji prawidłowo podzielił stanowisko organu odwoławczego odnośnie prawidłowości złożonego przez inwestora raportu. Kwestionując wnioski raportu skarżący powinny albo przedstawić kontr raport, albo przynajmniej wykazać innymi dowodami, że ustalenia raportu są błędne lub też oparte o niewłaściwe dane. Nie mogą natomiast oczekiwać, że uczyni to organ, skoro przedłożony raport jest kompletny, odpowiada ustalonemu zakresowi, a jego wnioski poparte są odpowiednimi badaniami. Z tej przyczyny Sąd I instancji miał podstawy, aby uznać, że zarzuty skarg związane z treścią raportu nie były zasadne. Szacowanie wielkości emisji oraz zanieczyszczeń przedstawione w raporcie może być kwestionowane w kontr raporcie lub innym specjalistycznym opracowaniu dotyczącym danego przedsięwzięcia. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, że oddziaływanie przedsięwzięcia będzie wykraczać poza granice terenu, na którym planuję się jego realizację. W raporcie stwierdzono, że w fazie eksploatacji zespołu budynków biurowych przy uwzględnieniu niezbędnych zmian projektowych w zakresie doboru lokalizacji i trybu pracy instalacji usytuowanych w nadbudowie na dachach budynków, nie pogorszy się stan jakości środowiska i nie spowoduje przekroczenia norm w środowisku. Z treści raportu wynika również, że hałas drogowy zostanie zasadniczo wyeliminowany poprze użytkowanie na nieruchomości garaży podziemnych. Dlatego też kwestionując ustalenia raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko skarżący powinni przedstawić kontrraport lub też inne dowody w postaci opinii i to na etapie postępowania administracyjnego, zawierające wiadomości specjalne wymagane przy opracowywaniu takiego raportu. Dotyczy to także kompletności i spójności złożonego przez inwestora raportu, której oceny prawidłowo dokonał Sąd I instancji. Mając na uwadze to co stwierdzono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.