II OSK 2784/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie NSA Paweł Miładowski del WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 869/13 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [..] marca 2013 r. nr [..] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M.K. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt: II SA/Wa 869/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [..] marca 2013 r. nr [..] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, oddalił skargę. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 10 ust. 1, 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r., poz. 576) i art. 104 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [..] stycznia 2013 r. wydał decyzję nr [..], którą odmówił M.K. wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że okoliczności, które wnioskodawczyni podniosła we wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia nie świadczą o istnieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jej życia, zdrowia ani mienia. Wnioskodawczyni we wniosku podała, że jest osobą majętną, a jej dom jest oddalony od innych zabudowań, sąsiaduje z lasem i polem kukurydzy. Wskazywane przez nią zdarzenia, m.in. usiłowanie włamania nastąpiło w innym (poprzednim) miejscu zamieszkania. Otrucie psa nie zostało zgłoszone. W ocenie organu wnioskodawczyni nie wskazała na przesłanki uzasadniające konieczność posiadania pozwolenia na broń palną do obrony osobistej. Ponadto organ podał, że z zeznań i pism kierowanych do organów przez wnioskodawczynię wynika, że nie posiada ona niezbędnej wiedzy w zakresie przepisów ustawy o broni i amunicji, a w szczególności dotyczących jej zbycia, przekazania osobie nieuprawnionej i przerobienia w związku ewentualnym zamiarem jej sprzedaży. Organ odwołał się również do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt: III SA 1857/01, w którym Sąd stwierdził, że "(...) brak poczucia bezpieczeństwa z różnych powodów deklaruje wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił". Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania M.K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, w dniu [..] marca 2013 r. wydał decyzję nr [..], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył za organem pierwszej instancji argumenty poniesione przez wnioskodawczynię we wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia i stwierdził, że M.K. nigdy nie znalazła się w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia. Podawane przez nią zdarzenia, tzn. otrucie psa, zaczepki ze strony osób jej nieznanych, przejazdy samochodów, o których nie informowała organów ścigania nie uzasadniają twierdzenia, że z tego tytułu czuła się zagrożona. Policja w miejscu zamieszkania wnioskodawczyni nie potwierdziła, że występują tam akty wandalizmu, chuligaństwa i zwiększona liczba interwencji. Na tym terenie nie stwierdzono, że zamieszkuje tam element przestępczy, jak również, że dochodzić tam może do napadów i pobić, chociaż potwierdzono, że zdarzają się włamania. M.K. nie składała zawiadomień o popełnieniu przestępstwa i nie zgłaszała potrzeby interwencji Policji. Jako spadkobierczyni 4 egzemplarzy broni może ubiegać się ona o uzyskanie pozwolenia na te jednostki do celów pamiątkowych. Może je również zbyć, a do tego nie jest potrzebne wnioskowane pozwolenie. Organ podał również, że o ile wnioskodawczyni czuje się zagrożona, to dla poczucia bezpieczeństwa może nabyć znajdujące się w wolnej sprzedaży środki do obrony osobistej. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu, że naruszył on dyspozycję art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, gdyż błędnie przyjął, że okoliczności jakie podniosła we wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia nie świadczą o istnieniu stałego realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jej życia i zdrowia. Skarżąca w uzasadnieniu skargi podała, że spełnia wszystkie kryteria związane z ubieganiem się o wydanie pozwolenia na broń palną do obrony osobistej. Wie jak się z nią obchodzić i zna wszelkie zasady bezpieczeństwa, jakie należy zachować w związku z jej posiadaniem. W ocenie skarżącej organy nie wykazały żadnych różnic, dlaczego przedmiotowe pozwolenie zostało wydane jej zmarłemu mężowi, a jej jego wydania odmówiono. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi i potrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na samym wstępie rozważań wskazano, że z treści obowiązujących przepisów nie da się wywieść ogólnego i powszechnego prawa obywateli do posiadania broni, ponieważ owo prawo nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem w myśl powyższej tezy i na mocy obowiązujących przepisów posiadanie broni podlega ścisłej reglamentacji, zaś stanowisko takie znajduje swoje uzasadnienie w utrwalonej już linii judykacyjnej i wystarczy w tym miejscu zacytować chociażby jedno z takich orzeczeń, a mianowicie "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego" (vide: wyrok NSA z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt: II OSK 97/05). W dalszej części rozważań zaakcentowano, że organ Policji podejmując decyzję administracyjną w tego rodzaju sprawach, jest związany rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Musi więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że przy rozpoznawaniu sprawy wydania skarżącej pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej, zarówno z akt administracyjnych, jak i z uzasadnienia decyzji wynika, że - w ocenie Sądu - organ Policji zadośćuczynił powyższym powinnościom wyczerpująco badając wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny, wydając decyzję odmowną. Sąd pierwszej instancji wskazał, że stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r., poz. 267), właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, zaś w myśl art. 10 ust. 2 ustawy, pozwolenie na broń wydaje się w szczególności m.in. w celach ochrony osobistej (pkt 1). Natomiast za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności dla pozwolenia m.in. na broń do celów ochrony osobistej, stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest i na co organ zasadnie się powołał, że skarżąca spełnia pierwszą z przesłanek przyznania jej pozwolenia na posiadanie broni w celach ochrony osobistej, a mianowicie nie stanowi ona zagrożenia dla samej siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Natomiast Sąd w pełni podzielił stanowisko organu Policji, że nie spełniła ona drugiej z przesłanek do wydania pozwolenia na broń, tzn. nie przedstawiła ważnej przyczyny do jej posiadania, a w szczególności stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia. Analizując powyższe stwierdzono, że owo zagrożenie, aby można było uznać je za stałe, musi się przejawiać permanentnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością, natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. W rozpoznawanej sprawie bezspornym w ocenie Sądu pierwszej instancji jest to, że w życiu skarżącej występowały zdarzenia, które mogły wywołać u niej stany zagrożenia, jednakże nie miały one charakteru ponadprzeciętnego, jako to określił ustawodawca. Zdarzenia, których doświadczyła skarżąca są nieprzywidywalne, a posiadanie pozwolenia na broń tego nie zmieni. Zdaniem Sądu, argumenty podnoszone przez skarżącą we wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia, w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i w skardze nie powodują, że skargę należało uwzględnić. Skarżąca ma możliwość zapewnienia sobie poczucia bezpieczeństwa w inny sposób, np. poprzez monitorowanie nieruchomości przez firmę ochrony osób i mienia. Jednocześnie zwrócono uwagę skarżącej na to, że posiadanie pozwolenia na broń palną do obrony osobistej nakłada liczne obowiązki, które wynikają z przepisów ustawy o broni i amunicji. Nieuzasadnione użycie broni może spowodować odpowiedzialność karną. Brak poczucia bezpieczeństwa i to z różnych powodów, deklaruje bardzo wiele osób, nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpi, zaś ocena w tych sprawach należy do organów Policji, które mogą prowadzić w tym względzie mniej, lub bardziej rygorystyczną "politykę". Natomiast kontroli sądowej podlega to, czy procedowanie w tym względzie nie nosi znamion dowolności i czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa, co w rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu - nie miało miejsca. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt: II SA/Wa 869/13 wywiodła M.K. zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 2, art. 134 § 1, art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej przez sąd orzekający w sprawie co wyraża się w nienależytym wyjaśnieniu istoty sprawy i pominięciu okoliczności rażącego naruszenia przez organy administracji prawa materialnego - art. 10 ust. 3 ustawy z dn. 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. 1999 Nr 53 poz. 549) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie wydania skarżącej M.K. pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej pomimo spełnienia przez nią wszystkich przesłanek pozwalających na uwzględnienie wniosku skarżącej, której bezpieczeństwo i ochronę zapewniało wcześniej posiadanie wyżej wymienionej broni przez zmarłego męża, pozwolenie na posiadanie której zostało oparte na identycznych przesłankach jak te, które wskazała w swoim wniosku skarżąca, a zarówno Komendant Wojewódzki Policji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie okoliczności tych w ogóle nie zbadali choć są one tożsame z tymi, które podała skarżąca w swoim wniosku o pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej, gdyż sytuacja ponadprzeciętnego zagrożenia jej zdrowia i życia nie uległa zmianie po śmierci męża, wręcz przeciwnie - zagrożenie dla skarżącej nasiliło się z racji utraty mężczyzny, który zapewniał jej i jej rodzinie bezpieczeństwo wynikające m.in. z faktu posiadania przedmiotowej broni. Mając powyższe na względzie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że w realiach niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zlekceważył naruszenie przez organy administracji całego szeregu przepisów postępowania, m.in. art. 7, 8, 77 § 1, 107 § 1 i 3 k.p.a. wyrażające się w zebraniu niekompletnego materiału dowodowego, a przez to dokonaniu jego nieobiektywnej oceny, pominięciu przy rozstrzyganiu faktu, iż z podobnym, jak skarżąca wnioskiem wystąpił wcześniej jej zmarły mąż i pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej uzyskał w identycznym stanie faktycznym, jaki ustalono w sprawie niniejszej, co winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji jako sprzecznych z prawem. Strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że w myśl art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń wydaje się wnioskującemu o ile wykaże, iż nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę uważa się zaś między innymi istnienie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia. Rozważając, czy rzeczona przesłanka udzielenia pozwolenia na broń została spełniona należy mieć na względzie, iż poszczególne dobra, w stosunku do których może zaistnieć zagrożenie zostały przez ustawodawcę wymienione alternatywnie. Zatem zgodnie z wykładnią językową wystarczającym pozostaje wykazanie istnienia zagrożenia dla jednego z tych dóbr. Kwestią bezsporną pozostaje spełnianie przez skarżącą pierwszej z przesłanek przyznania jej pozwolenia na broń w celach ochrony osobistej. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez pierwotnie rozstrzygający organ administracji skarżąca nie stanowi zagrożenia dla samej siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ma pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, nadto uzyskała pozytywne orzeczenie lekarskie i psychologiczne. W odniesieniu zaś do drugiej z wskazanych przesłanek, stwierdzono, iż we wniosku z dnia 3 września 2012 r. skarżąca powołała się m.in. na istnienie wskazanej powyżej przyczyny w postaci zagrożenia mienia. W toku postępowania w niniejszej sprawie ustalono, że mienie skarżącej kilkukrotnie było zagrożone w przeszłości, bowiem zarówno dokonano włamania do domu skarżącej, dopuszczono się kradzieży z lasu stanowiącego jej własność, jak również uszkodzono jej samochód. Ponadto, z uzyskanej z posterunku policji w B. informacji wynika, iż w okolicy, w której zamieszkuje skarżąca dość często mają miejsce przestępstwa kradzieży z włamaniem. Informacji tej w toku postępowania administracyjnego nie pogłębiono, nie zweryfikowano należycie, chociaż fakt występowania w stosunku do skarżącej szczególnego zagrożenia implikują wskazane przez nią okoliczności topograficznego położenia posiadłości, jej okazałości dającej wrażenie zamożności osób ją posiadających oraz zamieszkiwania jedynie z małoletnim synem. Powyższe, w ocenie skarżącej kasacyjnie jednoznacznie wskazuje na istnienie stałego, obiektywnie realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia mienia. Podniesiono, że umknęło z pola widzenia Komendanta Wojewódzkiego Policji, a przede wszystkim - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie to, że identyczne do wskazanych przez skarżącą w jej wniosku o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej przesłanki legły u podstaw wydania takiego pozwolenia zmarłemu mężowi skarżącej, który także wskazał na opisane również przez skarżącą zdarzenia powodujące ponadprzeciętne zagrożenie bezpieczeństwa wynikające z powtarzających się naruszeń prawa i organ wydający pozwolenie na posiadanie broni zasadnie uznał wtedy, że spełnione zostały przesłanki z art. 10 ustawy o broni i amunicji. Niewątpliwie na etapie trwania tamtego postępowania organ administracji wydający pozwolenie na posiadanie broni przez męża skarżącej ustalił, że rodzina skarżącej legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób oczywisty i niewątpliwy zasługuje na posiadanie broni, co miało oparcie w utrwalonym w tym względzie orzecznictwie sądowym (vide: wyrok NSA z dnia 8 marca 2006 r., II OSK 587/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 października 2007 r., VI SA/Wa 1457/07; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2007 r., VI SA/Wa 1034/07). Strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że nic się od tamtej pory w sytuacji rodziny skarżącej nie zmieniło, wręcz przeciwnie - wraz ze śmiercią zapewniającego bezpieczeństwo rodziny męża skarżącej - zwiększyło się zagrożenie dla niej i dla syna, doszły nowe zagrożenia, a organ decyzyjny wcale się tą kwestią i zmianą własnego stanowiska w zaskarżonej decyzji nie zajął ani jej nie wyjaśnił, natomiast WSA w Warszawie tę nadzwyczaj ważną dla rozstrzygnięcia kwestię braku konsekwencji i logiki w działaniu organów administracji zupełnie zbagatelizował. Skoro bowiem przez ostatnie lata bezpieczeństwo skarżącej i jej rodziny zasadzało się m.in. na posiadaniu broni palnej bojowej, którą dysponował na podstawie ważnego pozwolenia mąż skarżącej, to nie było żadnego powodu, aby uznać, że wraz ze śmiercią uprawnionego sytuacja skarżącej uległa tak istotnej pozytywnej zmianie, iż odpadły przesłanki, dla których jej mężowi pozwolenia na posiadanie broni w celu ochrony rodziny (m.in. skarżącej) udzielono. Zdaniem skarżącej - przesłanki te wręcz się pogłębiły, a obawa o bezpieczeństwo osobiste skarżącej w sposób oczywisty i obiektywnie uzasadniony uległa nasileniu, została bowiem sama z realnymi zagrożeniami, które nie ustąpiły, a wręcz zwielokrotniły się. Wskazano, że zgodnie z wykładnią językową art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji właściwy organ ma obowiązek wydania pozwolenia na broń, jeżeli wnioskujący wykaże, iż spełnia wymienione w ustawie warunki jej posiadania. Decyzja organu wydawana na podstawie poruszanej normy prawnej nie ma zatem charakteru uznaniowego. Zgodnie z poglądami doktryny swobodne uznanie przysługuje organowi administracyjnemu w sytuacji, w której zostanie mu ono przyznane przez wyraźny przepis ustawy. W przedmiotowej sprawie przepisy ustawy wprost wykluczają dowolne działanie organu. W wyroku z dnia 12 lutego 2003 r., III SA 1515/01 NSA stwierdził wręcz, że "jeżeli zajdą bowiem okoliczności w tym przepisie wymienione (art. 10 ustawy o broni i amunicji), to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń". Obowiązek ustalenia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego wynika zarówno z przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, jak również z treści przepisów art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2005 r., VI SA/Wa 535/05). W konsekwencji wszelkie rozważania orzekającego w sprawie sądu odnoszące się do kwestii relacji słusznego interesu obywatela w stosunku do ważnego interesu ogólnego pozostają nieuzasadnione. Spełnienie warunków wskazanych w ustawie winno bowiem skutkować wydaniem pozwolenia na broń, czego zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny, jak i orzekające uprzednio organy nie dostrzegły. Strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że w wyroku z dnia 11 stycznia 2007 r., II GSK 268/06 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "w doktrynie postępowania administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że art. 7 k.p.a. wiąże zasadę praworządności z wyrażoną w art. 6 k.p.a. z zasadą legalizmu. Oznacza to obowiązek organu administracji do kontroli przestrzegania prawa przez strony i innych uczestników postępowania, co należy łączyć z faktem, iż konsekwencje naruszenia zasady praworządności obarczają wyłącznie organ administracji publicznej, nawet gdy przyczyną wadliwości postępowania lub decyzji są zachowania uczestników postępowania. Z tego względu organ administracji powinien nie tylko sam przestrzegać prawa, lecz zapobiegać naruszeniom prawa przez strony i innych uczestników postępowania (A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2000, str. 132)". W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego. Odpowiadając na skargę kasacyjną wskazano, że podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 576 z późn. zm.), zgodnie, z którym organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Brzmienie ww. przepisu więc implikuje wniosek, że powołane przez wnioskodawcę okoliczności mają uzasadniać takie rozstrzygnięcie. Jednakże ze względu na dyspozycję ust. 3 wymienionego art. 10, w którym to ust. 3 ustawodawca ustalił, że pozwolenie na broń organ Policji może wydać "w szczególności w celu...", decyzję o wydaniu pozwolenia na broń należy rozważać w świetle kryteriów celowości i słuszności, bowiem to organom Policji pozostawił ten ustawodawca prawo oceny, czy zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt: VI SA/Wa 2466/08, niepubl.). Interpretacja ww. przepisów wskazuje więc, iż dostęp do prawa posiadania broni ma charakter reglamentowany, a wolą ustawodawcy - ocenę podanych okoliczności przeprowadza właściwy organ Policji. Z powołanych przepisów ustawy o broni i amunicji wynika nadto, że organy Policji mają obowiązek wydać pozwolenie na broń tylko wówczas, gdy okoliczności faktyczne, na które powołuje się ww. osoba, uzasadniają jego wydanie. Zatem przed podjęciem rozstrzygnięcia organy Policji są zobligowane do oceny, zgodnie z określoną w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego zasadą swobodnej oceny materiału dowodowego, czy wskazywane przez wnioskodawcę okoliczności faktycznie uzasadniają wydanie mu żądanego pozwolenia. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi. M.K. występując z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną bojową poinformowała, iż obawia się o bezpieczeństwo swoje i syna, wykonuje zmianowy charakter pracy i w związku z tym częste są jej powroty do domu nad ranem i wyjazdy w ciągu nocy (do pacjentek), a jej dom jest oddalony od innych (okolica lasu i pola kukurydzy). Także i wskazywanych przez skarżącą okoliczności czyli włamania do jej mieszkania (w 1996 r.) oraz udaremnienia przez jej męża próby kolejnego włamania oraz dwukrotnego w ostatnim czasie uszkodzenia jej samochodu (w 1997 r.) - nie można utożsamiać z istnieniem stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla życia i zdrowia skarżącej, chociażby z tego tylko powodu, że zdarzenia te miały miejsce ponad 15 lat temu, a dodatkowo ww. włamanie oraz próba włamania miały miejsce w innej miejscowości, niż obecnie zamieszkiwanej przez skarżącą. Istnienia stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia nie ustaliły także organy Policji w prowadzonym postępowaniu dowodowym. Posterunek Policji w S.B., właściwy ze względu na miejsce zamieszkania skarżącej poinformował natomiast, że nie odnotowano na jego terenie zwiększonej liczby interwencji policyjnych, wybryków chuligańskich i aktów wandalizmu, a okolica nie jest zamieszkana przez element przestępczy (vide: k. 16 akt). Nie potwierdzono też, aby w miejscu zamieszkania skarżącej dochodziło do napadów i pobić, a skarżąca nie zgłaszała jakichkolwiek interwencji, jak też nie prowadzono postępowań, w których występowałaby w charakterze pokrzywdzonej, czy też świadka (vide: k. 28 akt). Dlatego też, biorąc pod uwagę poczynione ustalenia organy Policji uznały, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych (tak m.in. wskazał NSA w uzasadnieniu do wyroku z dnia 16 lutego 2008 r., sygn. akt: II OSK 334/06, niepubl.) i praktyce organów Policji utrwalił się bowiem pogląd, że okolicznością faktyczną uzasadniającą dysponowanie pozwoleniem na broń palną bojową mając na uwadze analogiczne sprawy, jest realne, stałe i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia jej posiadacza. W postępowaniu administracyjnym jedną z podstawowych jego zasad jest zasada wyrażona w art. 7 k.p.a. W myśl tego przepisu, organ administracji publicznej jest obowiązany stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponieważ skarżąca nie przedstawiła okoliczności, które potwierdzałyby, że jej życie lub zdrowie znajdują się w takim zagrożeniu, aby ich ochrona wymagała posiadania broni palnej bojowej, w niniejszej sprawie należy dać prymat interesowi społecznemu. Istotne jest bowiem - z punktu widzenia ustawowego obowiązku nałożonego na organy Policji ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz bezpieczeństwa obywateli i ich mienia - aby prawo do dysponowania bronią palną nie występowało w sytuacji, gdy taka konieczność nie wynika z rzeczywistej potrzeby. Skarżąca w ocenie organów Policji, nie wykazała, że faktycznie jej życie i zdrowie są zagrożone w takim stopniu, iż jedynym skutecznym środkiem ich ochrony winna być broń palna bojowa. Subiektywne przekonanie skarżącej, że może potencjalnie stać się obiektem napaści, nie może stanowić okoliczności uzasadniającej dysponowanie przez nią pozwoleniem na broń bojową. Przyjęcie takiego rozwiązania oznaczałoby bowiem konieczność przyznawania prawa do dysponowania bronią palną każdej osobie, która podnosiłaby, że czuje się zagrożona zamachem. Stałoby to w rażącej sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem ustawy i nie byłoby zgodne z interesem społecznym, którego racją jest, aby pozwolenia na broń nie były wydawane i utrzymywane ponad niewątpliwą konieczność określoną celem, do którego ma być ona używana. Zasługującym na oddalenie, zdaniem organu, jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 7, 8, 77 § 1, 107 § 1 i 3 k.p.a. – ustalony bowiem w sprawie stan faktyczny jest jasny i czytelny. Organy Policji w przedmiotowej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy oraz dokonały wnikliwej oceny wszystkich zgromadzonych w ten sposób dowodów, w granicach swobodnej oceny dowodów. Wskazana ocena materiału dowodowego znalazła swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego też, w ocenie organu, należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uznał, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji nie została wydana z naruszeniem prawa. Wobec powyższego nie można zgodzić się z zarzutami skarżącej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił się naruszeń prawa materialnego oraz procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej zarzucono wyłącznie naruszenie przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej kasacyjnie miało polegać na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej przez sąd orzekający w sprawie poprzez nienależyte wyjaśnienie istoty sprawy i pominięcie okoliczności rażącego naruszenia przez organy administracji prawa materialnego, które polegało na niewłaściwym zastosowaniu przez organy art. 10 ust. 3 ustawy z dn. 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. 1999 Nr 53 poz. 549). Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933). Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 3 § 2, art. 134 § 1 oraz art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego. W kontekście powyższych zarzutów należy w pierwszej kolejności podkreślić, że przepis art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 cyt. ustawy nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., I OSK 266/08, LEX nr 490087). Przepis art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, określa wyłącznie zakres postępowania sądowoadministracyjnego i nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 tej ustawy bez powiązania z innymi przepisami procesowymi (por. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., II OSK 1375/09, LEX nr 582850). Dodatkowo, aby ocenić zasadność zarzutu naruszenia powyższego przepisu w powiązaniu z innymi przepisami procesowymi, zarzut ten powinien być prawidłowo sformułowany. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 Prawa przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, według którego przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08; wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., II FSK 764/09; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd pierwszej instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Strona skarżąca kasacyjnie nie dostrzega, że art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obejmuje punkty od 1 do 8, w których wskazano przedmioty skarg w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych. Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, która zdaniem autora skargi kasacyjnej została naruszona. Ponadto zarzut naruszenia tego przepisu w związku z pozostałymi przepisami wskazanymi w skardze kasacyjnej nie został rozwinięty, ani też sprecyzowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Z tego względu ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadności zarzutu art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie była możliwa. W skardze kasacyjnej podniesiono również zarzut naruszenia art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzut ten jest niezasadny. Zgodnie z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie ugruntowany jest pogląd, że przepis art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w razie uwzględnienia skargi, tj. w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu (teza 6 w Komentarzu Lex 2009 wyd. II A. Kabata; W. Chróścielewski glosa do postanowienia NSA z dnia 7 lipca 2004 r. Gz 25/04 GSP-Prz. Orz 2005/3/11; wyroki NSA z dnia 11 października 2006 r., I GSK 3177/05 Lex nr 276695, z dnia 11 stycznia 2007 r. I OSK 275/06 Lex nr 293171, z dnia 20 kwietnia 2010 r., II OSK 699/09, LEX nr 597785). Ponadto przepis ten nie dotyczy uprawnień procesowych stron, lecz odnosząc się do fazy orzekania przez sąd administracyjny kształtuje kompetencje tego sądu w przypadku uwzględnienia skargi. W konsekwencji przepis ten w niniejszej sprawie nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r., I OSK 1199/12, LEX nr 1305295; wyrok NSA z dnia 13 lipca 2010 r., I OSK 91/10, LEX nr 672934; wyrok NSA z dnia 28 maja 2008 r., II FSK 1424/07, LEX nr 488559). Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że organy nie dopuściły się naruszenia prawa i oddalił skargę, to zarzut naruszenia powołanego przepisu nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Strona skarżąca kasacyjnie podniosła również zarzut naruszenia art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreślono, że art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por.: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., I GSK 1151/11, LEX nr 1336157; wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., I OSK 1234/12, LEX nr 1260068; wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., II OSK 2395/10, LEX nr 1138160), a także wtedy, gdy sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., II OSK 1580/11, LEX nr 1367333). Wynikający z przepisu art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi fakt niezwiązania sądu zgłoszonymi zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną nie oznacza, że sąd może pominąć lub pobieżnie odnieść się do wskazywanych przez skarżącego okoliczności faktycznych i prawnych, w szczególności, jeśli te okoliczności konsumują w istocie postawiony w skardze problem (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., II GSK 191/08, LEX nr 491266). Należy przy tym podkreślić, że obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi oznacza konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2012 r., I OZ 824/12, LEX nr 1247207). Treść uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje, że w istocie skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w powiązaniu z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji okoliczności rażącego naruszenia przez organy administracji prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przejawiające się w niezastosowaniu tego przepisu w stanie faktycznym sprawy określonym już we wniosku skarżącej, a nie zbadanym przez organy i Sąd pierwszej instancji. Powyższa argumentacja podniesiona w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mogła odnieść skutku. Skarżąca kasacyjnie bowiem w istocie kwestionuje niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, nie podnosi jednak zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym sprawy. Jeżeli wnoszący skargę kasacyjną zamierzał zarzucić Sądowi pierwszej instancji, że wadliwie nie uchylił zaskarżonej decyzji i zaakceptował stan faktyczny nieprawidłowo ustalony przez organy, wówczas powinien wskazać na naruszenie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy w powiązaniu z przepisami postępowania administracyjnego regulującymi zakres i zasady postępowania dowodowego naruszonymi w postępowaniu prowadzonym przez organy orzekające w sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2014 r., II FSK 1420/12, LEX nr 1518860). Skarżąca kasacyjnie nie zarzuciła naruszenia wskazanych wyżej przepisów, a zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego powiązała z naruszeniem art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w realiach tej sprawy nie mogło odnieść skutku zamierzonego przez skarżącą kasacyjnie. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny bada czy sąd nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności a także czy sąd rozstrzygając sprawę nie przekroczył jej granic. Sytuacja taka nie zaistniała w niniejszej sprawie. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę administracyjną w jej granicach wyznaczonych treścią art. 10 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 576). Sąd ocenił w realiach niniejszej sprawy obydwie przesłanki wydania pozwolenia na broń, o jakich stanowi art. 10 ust. 1 cyt. ustawy. Podzielił stanowisko organu, kwestionujące przedstawienie przez skarżącą ważnej przyczyny posiadania broni, wskazując, że zdarzenia, na które powoływała się skarżąca nie miały charakteru ponadprzeciętnego, jak tego wymaga ustawodawca w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy. Skoro w skardze do sądu administracyjnego skarżąca powoływała tożsame argumenty, na jakie wskazywała w toku postępowania administracyjnego (zamieszkiwanie na wsi z dala od sąsiadów wyłącznie z synem, który często wyjeżdża, okoliczność zatrzymywania się przed domem skarżącej samochodów, łatwość wtargnięcia osób z zewnątrz na posesję skarżącej, zmianowy charakter pracy skarżącej wymuszający nocne powroty do domu, tzw. głuche telefony, częste włamania do okolicznych domów, otrucie psa w maju 2012 r., nieznajomość przez skarżącą technik samoobrony, śmierć męża, który posiadając pozwolenie na broń, gwarantował rodzinie bezpieczeństwo, uszkodzenie samochodu skarżącej na parkingu przed sklepem), to podzielenie przez Sąd w całości stanowiska organu wskazuje, że analizował on wszystkie sygnalizowane w sprawie okoliczności, zwłaszcza że Sąd pierwszej instancji stwierdził jednoznacznie w treści uzasadnienia wyroku, że argumenty podnoszone przez skarżącą we wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia, w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i w skardze nie powodują, że skargę należało uwzględnić. Sąd pierwszej instancji kontrolował sprawę ze skargi M.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [..] marca 2013 r. nr [..], nie miał zatem podstaw prawnych do analizowania sprawy pozwolenia na broń, jakie wcześniej uzyskał mąż skarżącej, zwłaszcza, gdy z cytowanych wyżej przepisów wynika, że w toku takiego postępowania organy Policji badają, czy wnioskodawca przedstawia ważną przyczynę posiadania broni. Niezależnie o tej okoliczności należy stwierdzić, że w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to podlega ona oddaleniu na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Zgodnie z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Bezsporne jest, że uczestnik postępowania kasacyjnego – Komendant Główny Policji poniósł w tym postępowaniu koszty wynagrodzenia zastępującego go radcy prawnego, którego czynności polegały na sporządzeniu i wniesieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 29 października 2013 r. Strona złożyła wniosek o zwrot tych kosztów w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12 uznał, że art. 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. W związku z tym, że przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 490) nie określają stawki minimalnej wynagrodzenia radcy prawnego za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało przyjąć analogicznie stawkę ustaloną za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie jest to stawka określona w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia.