III SA/Łd 992/15

Dnia 20 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Sekretarz sądowy Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 roku sprawy ze skargi J. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu środków zastępczych, nakazania ich wycofania z obrotu oraz zniszczenia na koszt strony oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1, art. 27c ust. 6 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212 poz. 1263 z późn. zm.) w związku z art. 4 pkt 27 oraz art. 44c ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) w związku z art. 6 ustawy z 24 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2012 r., poz. 124 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję nr 4 Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] r., zakazującą wprowadzania do obrotu środków zastępczych, nakazującą ich wycofanie z obrotu oraz ich zniszczenie na koszt strony postępowania – J.G. Przedmiotem decyzji były środki zastępcze: KOSIOR, MOCARZ i Amsterdam Shop. W odwołaniu od powyższej decyzji J.G. wniósł o uchylenie jej w całości i umorzenie postępowania I instancji, a także o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez nierozpoznanie całego materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia kto był w chwili zatrzymania paczek faktycznym posiadaczem skrzynki pocztowej nr [...] w Filii Urzędu Pocztowego, mimo, że skrzynka z dniem 8 stycznia 2013 r. została przeniesiona na własność spółki A. sp. z o.o. z siedzibą w P., a ponadto organ nie ustalił czy doszło do wprowadzenia do obrotu środków zastępczych, skoro paczki pocztowe zostały zajęte przed ich doręczeniem, a także dlaczego środki "Kosior" i "Mocarz" uznano za środki zastępcze i czy produkty te były używane w celu odurzenia, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że J.G. jako osoba fizyczna był za skrytkę pocztową odpowiedzialny i wprowadził do obrotu środki zastępcze. Zarzucono również naruszenie art. 7 i art. 11 kpa poprzez zaniechanie wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ, skoro nie wyjaśnił dlaczego uznał odpowiedzialność J.G. wyłącznie na podstawie rzekomej własności skrzynki pocztowej, a pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie, nie wskazuje by wprowadzał on do obrotu jakiekolwiek środki zastępcze; art. 107 § 3 kpa poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji poprzez niewskazanie faktów, że środki "Kosior" i "Mocarz" zostały wprowadzone do obrotu skoro dokonano ich zatrzymania przed udostępnianiem ich komukolwiek; art. 107 § 1 kpa poprzez niewskazanie w punkcie 3 dyspozycji decyzji wysokości maksymalnego obciążenia strony za zniszczenie produktów; art. 108 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; art. 44 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i zakazanie stronie wprowadzania do obrotu wymienionych w decyzji produktów, wycofanie ich z obrotu oraz obciążenie strony kosztami za zniszczenie zajętych produktów, w sytuacji, w której nie ustalono by doszło do wprowadzenia do obrotu przez stronę jakichkolwiek środków zastępczych, skoro zajęcia paczek dokonano przed udostępnieniem produktów osobom trzecim; art. 44 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, w której nie wykazano by zatrzymane w paczkach produkty były środkami zastępczymi; art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że wskazane w decyzji środki stanowią środki zastępcze mimo, iż organ nie udowodnił, by były one w tym celu używane, tym bardziej, że nie mogło dojść do ich użycia skoro przed doręczeniem paczek doszło do ich zatrzymania przez funkcjonariuszy Służby Celnej, art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że mogło dojść do "wprowadzania do obrotu" zatrzymanych środków, w sytuacji, w której żaden produkt nie został udostępniony osobom trzecim, gdyż zatrzymane produkty nigdy nie znalazły się w posiadaniu osób trzecich. W niniejszej sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. w dniu 21 maja 2014 r. na podstawie dokumentacji przekazanej przez Izbę Celną w Gdyni - Graniczny Referat Zwalczania Przestępczości pismem z dnia 30 sierpnia 2013 r., wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzania przez J.G. do obrotu za pośrednictwem przesyłek pocztowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych. Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przez organ I instancji wynika, że Graniczny Referat Zwalczania Przestępczości Izby Celnej w Gdyni zatrzymał w dniu 2 lutego 2013 r. do kontroli przesyłki pocztowe, których nadawcą był J.G. a odbiorcami mieszkańcy K. W wyniku przeprowadzonych badań przez Laboratorium Izby Celnej w Gdyni stwierdzono w produktach w przejętych przesyłkach obecność substancji psychoaktywnych tj. UR-114 i MDPBP. Stwierdzono, że mogą być one klasyfikowane jako środek zastępczy a zatem stwarzać zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi po jego użyciu. W treści dokumentów Izby Celnej w Gdyni uwidoczniono, że J.G. wysłał pocztą za pośrednictwem skrytki pocztowej nr [...] znajdującej się w Filii Urzędu Pocztowego Nr [...] przy ul. B. 22 w Ł. przesyłki pobraniowe zawierające susz roślinny. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 27 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii przez środek zastępczy rozumie się substancje pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w każdym stanie fizycznym lub produkt, roślinę, grzyba lub ich część, zawierające taką substancję, używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa. Stosownie do art. 44c ust 1 tej ustawy w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27c ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - zakazuje, w drodze decyzji, wytwarzania produktu lub wprowadzania do obrotu, a także nakazuje wycofanie produktu z obrotu oraz jego zniszczenie na koszt strony postępowania. Organ przyjął, iż substancje o których mowa powyżej, używane są jako środek zastępczy. O wprowadzaniu do obrotu wymienionych substancji, jako środka zastępczego, świadczy postać substancji (mieszanina suszu roślinnego), bardzo małe ilości zawarte w jednostkowych opakowaniach oferowanych do nabywania substancji, sposób pakowania w woreczki strunowe), brak składu produktu na jednostkowym opakowaniu, brak informacji co do zawartości, brak identyfikacji towaru, czy jakichkolwiek dokumentów zezwalających na sprzedaż produktu ,,KOSIOR" i "MOCARZ" i "Amsterdam Shop". Wobec powyższego organ stwierdził, że produkty stwarzają zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzi i zakazał wprowadzania do obrotu oraz nakazał ich wycofanie oraz zniszczenie na koszt strony postępowania i w związku z tym przyjął za podstawę takiego działania treść art. 108 § 1 kpa i nadał rygor natychmiastowej wykonalności w punkcie 1 i 2 swojej decyzji. Odnosząc się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu, dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, organ uznał, że są one niezasadne. Żądanie strony przedłożenia dowodów wskazujących nadającego z uwagi na "przeniesienie na własność" innej spółki skrytki pocztowej jest bezpodstawne, bowiem przepisy obowiązujące w Poczcie Polskiej S.A. nie przewidują formy "przeniesienia" skrytki na innego adresata, zaś strona w dniu 8 stycznia 2013 r. wynajmując skrytkę, oświadczyła, iż zapoznała się z Regulaminem udostępniania skrytek i przegródek pocztowych oraz zaakceptowała jego postanowienia, w tym § 12 pkt. 3 Regulaminu, który stanowi: "Adresat korzystający ze skrytki/przegródki pocztowej zobowiązuje się do (...) 3) nie udostępniania skrytki/przegródki pocztowej oraz otrzymanego kluczyka innym adresatom, niż określeni w oświadczeniu...". W oświadczeniu nr [...] z dnia 8 lutego 2013r. nie zostały wskazane żadne osoby współkorzystające z przedmiotowej skrytki pocztowej nr [...]. Okoliczność, jakoby strona umową przeniosła prawo korzystania ze skrytki pocztowej nr [...] na spółkę A. Sp. z o.o., nie została przez stronę potwierdzona żadnym dokumentem i nie jest przekonująca, gdyż oznaczałoby to, że skrytka pocztowa została udostępniona innemu podmiotowi już w dniu zawarcia umowy przez stronę z Pocztą Polską, co należy zaś uznać za niecelowe i nie zostało ono w żaden sposób przez stronę wyjaśnione. W ocenie organu, zarówno I jak i II instancji, zawarcie umowy o przeniesienie skrytki pocztowej jest niewiarygodne, a ponadto nie oznacza, że strona nie mogła posługiwać się numerem skrytki pocztowej jako adresem. Potwierdzeniem, iż nadawcą przedmiotowych przesyłek zawierających środki zastępcze był J.G., jest również treść nalepek adresowych nadawcy umieszczonych przez stronę na kopertach przesyłek, o których mowa powyżej. Organ wskazał, że art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii definiuje pojęcie wprowadzania do obrotu środka zastępczego, co oznacza, że wprowadzaniem do obrotu jest udostępnianie go osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie i przepis ten nie określa jak dokonywane jest przekazywanie tych środków zastępczych odpłatnie - czy jest to sprzedaż hurtowa czy detaliczna, bezpośrednia bądź wysyłkowa. Tak więc nadanie przez J.G. wyżej wymienionych środków zastępczych przesyłkami pocztowymi do odbiorców detalicznych jako osób trzecich, organ uznał zgodnie z powołanym powyżej przepisem art. 4 pkt 34 za wprowadzanie do obrotu. Okoliczność jaką było zatrzymanie przesyłek przez Izbę Celną do kontroli przed ich doręczeniem nie ma znaczenia w sytuacji, gdy już samo skierowanie pocztą przesyłki ze środkiem zastępczym do odbiorcy (czyli ich nadanie na poczcie), jest równoznaczne z udostępnianiem, a tym samym wprowadzaniem do obrotu. Organ zwrócił uwagę na wyniki badań produktów zatrzymanych podczas kontroli przesyłek pocztowych. Nakazując ich wycofanie z obrotu oraz zniszczenie na koszt strony postępowania organ nie wskazał kosztów zniszczenia przez podanie konkretnej kwoty, bowiem zniszczenia tego winien dokonać skarżący. Organ I instancji zaskarżonej decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 Kpa przyjmując, iż okoliczności sprawy wskazują na stwarzanie zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego poprzez wprowadzanie do obrotu produktów, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że wykazują działanie psychoaktywne i mogą być sklasyfikowane jako środki zastępcze. Organ powołał się również na informacje z toczących się innych postępowań dotyczących sprzedaży środków zastępczych, w których J.G. występuje jako Prezes Zarządu licznych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, m.in. C. Sp. z o.o., D. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., a także byt wspólnikiem w spółkach F. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o., H. Sp. z o.o., I. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., prowadzących działalność w zakresie wprowadzania do obrotu środków zastępczych. Nowa forma sprzedaży środków zastępczych za pośrednictwem przesyłek ze skrytki pocztowej jest zdaniem organu dodatkowym sposobem wprowadzania ich do obrotu. Powołano się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 października 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 753/14 i z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 752/14 oraz wyrok z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 617/14 i z dnia 9 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 616/14 oddalające skargi J.G., wydane w podobnych stanach faktycznych. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik J.G. zarzucił: Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez nierozpoznanie i niezebranie przez organ administracji publicznej, w sposób wyczerpujący, całego materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia kto był w chwili zatrzymania paczek faktycznym posiadaczem skrzynki pocztowej nr [...] w Filii Urzędów Pocztowego, mimo, że własność skrzynki z dniem 8 stycznia 2013 r. została przeniesiona na własność spółki A. sp. z o.o. z siedzibą w P., a informacja o tym fakcie była przekazana do spółki Poczta Polska SA - Urząd Pocztowy [...] w dniu 18 marca 2013 r., ponadto organ nie ustalił czy doszło do jakiegokolwiek wprowadzenia do obrotu środków zastępczych, skoro paczki pocztowe zostały zajęte przed ich doręczeniem, a także dlaczego środki "Kosior" i "Mocarz" uznano za środki zastępcze i czy produkty te były używane w celu odurzenia, co konieczne jest dla przypisania im charakteru środka zastępczego, co wszystko doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, że p. J.G. jako osoba fizyczna był za skrytkę pocztową odpowiedzialny i wprowadził do obrotu środki zastępcze; Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 7 i art. 11 kpa poprzez całkowite zaniechanie przez organ wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, skoro nie wyjaśnił dlaczego uznał odpowiedzialność p. J.G. wyłącznie na podstawie rzekomej własności skrzynki pocztowej, skoro w chwili zatrzymania i badania zawartości paczek, skrzynka pocztowa należała do A. sp. z o.o., a pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie, nie wskazuje by J.G. wprowadzał do obrotu jakiekolwiek środki zastępcze; Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 107 § 3 kpa poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji, zarówno na płaszczyźnie uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego, w szczególności poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, okoliczności, które wskazywałyby że środki "Kosior" i "Mocarz" i "Amsterdam Shop" zostały wprowadzone do obrotu skoro dokonano ich zatrzymania przed udostępnianiem ich komukolwiek, a także dowodów które świadczyłyby że jeżeli doszłoby do wprowadzenia do obrotu - dokonał tego J.G., organ nie wskazał przyczyn dla których byłego właściciela skrzynki pocztowej uznał odpowiedzialnego za to w jaki sposób jest wykorzystywana przez kolejnego użytkownika, a na płaszczyźnie uzasadnienia prawnego nie wyjaśnił podstawy prawnej wydanej przez siebie decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa i wyjaśnienia spełnienia przesłanek ustawowych, a w szczególności na jakiej podstawie uznał, że doszło do wprowadzenia do obrotu środków zastępczych; Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 8 kpa i art. 12 § 1 kpa poprzez całkowite zignorowanie przedstawionego przez stronę stanowiska, nierozważenie jego słuszności, pominięcie przy wydawaniu decyzji złożonych przez stronę wniosków i twierdzeń, brak wnikliwego rozważenia materiału dowodowego, co doprowadziło do mylnych wniosków organu co do rzeczywistego posiadacza skrzynki pocztowej, skutkujące powzięciem wątpliwości co do prawidłowości i rzetelności działań organu. Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 107 § 1 kpa poprzez nieprecyzyjne określenie obowiązku strony i niewskazanie w punkcie 3 dyspozycji decyzji wysokości maksymalnego obciążenia strony za zniszczenie produktów, co uniemożliwia weryfikację prawidłowości i legalności tego postanowienia; Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 108 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo braku istnienia do tego podstaw faktycznych i prawnych, których zaistnienie nie zostało przez organ wykazane; Naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 44 ust. l ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i zakazanie stronie wprowadzania do obrotu wymienionych w decyzji produktów, wycofanie ich z obrotu oraz obciążenie strony kosztami za zniszczenie zajętych produktów, w sytuacji, w której nie ustalono by doszło do wprowadzenia do obrotu przez stronę jakichkolwiek środków zastępczych, skoro zajęcia paczek dokonano przed udostępnieniem produktów osobom trzecim, a zatem nie można było zastosować powołanej powyżej normy; h) Naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 44 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, w której nie wykazano by zatrzymane w paczkach produkty były środkami zastępczymi, gdyż nie wykazano by były używane "zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach", a także nie wykazano by właścicielem wskazanych w decyzji produktów była strona postępowania, a nie spółka A. sp. z o.o.; i) Naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 4 pkt 27) ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że wskazane w decyzji środki stanowią środki zastępcze w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii mimo, iż organ nie udowodnił, by były one w tym celu używane, tym bardziej że nie mogło dojść do ich użycia skoro przed doręczeniem paczek doszło do ich zatrzymania przez funkcjonariuszy Służby Celnej; j) Naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 4 pkt 34) ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że mogło dojść do "wprowadzania do obrotu" zatrzymanych środków, w sytuacji, w której żaden produkt nie został udostępniony osobom trzecim, gdyż zatrzymane produkty nigdy nie znalazły się w posiadaniu osób trzecich, a definicja legalna "wprowadzania do obrotu" wskazuje wprost na konieczność dokonania czynności udostępnienia środków osobom trzecim, ponadto, definicja nie obejmuje swą dyspozycją "usiłowania" wprowadzania do obrotu; k) Błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący przyjęciem, że skarżący był w chwili nadania przedmiotowych przesyłek posiadaczem skrzynki pocztowej nr [...] podczas gdy prawidłowa analiza stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że faktycznym posiadaczem na mocy umowy przeniesienia skrzynki była spółka A. Sp. z o. o. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący wniósł ponadto o dopuszczenie dowodu z dokumentu umowy przeniesienia skrytki pocztowej z dnia 21 stycznia 2013 r. na okoliczność, że w dniu nadania paczki skarżący nie posługiwał się tą skrytka jako swoim adresem. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga J.G. jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] r. w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu środków zastępczych, nakazu ich wycofania oraz zniszczenia na koszt strony postępowania jest zgodna z przepisami prawa materialnego i procedury. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 27c ust. 6 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2011 r. nr 212 poz. 1263 ze zm.) w związku z art. 4 pkt 27 oraz art. 44c ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ( tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 124 ze zm.). Przepis art. 44b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zakazuje wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych, a w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, art. 44c ust. 1 tej ustawy nakazuje właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu stosowanie odpowiednio art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zgodnie z zawartą w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii definicją ustawową, "środkiem zastępczym" jest substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używana zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Ustawa ta definiuje też w art. 4 pkt 34 pojęcie "wprowadzanie do obrotu" jako udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Stosownie natomiast do art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, do którego odsyła art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w przypadku stwierdzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny zakazuje, w drodze decyzji, wytwarzania produktu lub wprowadzania produktu do obrotu, a także nakazuje wycofanie produktu z obrotu oraz jego zniszczenie na koszt strony postępowania. Podkreślić także należy, że z przepisu art. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej wynika, że rolą Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest realizacja zadań z zakresu zdrowia publicznego, a katalog sposobu realizacji tych zadań nie ma charakteru zamkniętego – na co wskazuje użyte w tym przepisie sformułowanie "w szczególności". Przeciwdziałanie narkomanii, jak stanowi art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012r., poz. 124 ze zm.), realizuje się m. in. przez działalność zapobiegawczą, ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych, zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii. W ocenie Sądu stan faktyczny ustalony przez organy inspekcji sanitarnej w rozpatrywanej sprawie był wystarczający do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie wskazanych powyżej przepisów, nawet jeżeli w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie odnosi się w sposób wyczerpujący do wszystkich kwestii. Przedmiotem skargi jest decyzja zakazująca wprowadzania do obrotu produktów o nazwach KOSIOR, MOCARZ i Amsterdam Shop, nakazująca wycofanie ich z obrotu oraz ich zniszczenie na koszt strony. W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo uznały, że to skarżący wprowadzał do obrotu wskazane wyżej produkty i że stanowiły one środki zastępcze w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że J.G. wysłał pocztą za pośrednictwem skrytki pocztowej nr [...] znajdującej się w Filii Urzędu Pocztowego nr [...] przy ul. B. nr 22 w Ł. przesyłki pobraniowe zawierające susz roślinny, których odbiorcami mieli być mieszkańcy K – J.Z. – woreczka strunowego z zawartością 10 gram suszu roślinnego o nazwie KOSIOR, B.Ż. – woreczka strunowego z zawartością 10 gram suszu roślinnego o nazwie MOCARZ oraz woreczka strunowego umieszczonego w opakowaniu foliowym termozgrzewalnym z proszkiem koloru beżowego z nadrukiem Amsterdam Shop o wadze 0,158 grama oraz M.D. - woreczka strunowego z zawartością 10 gram suszu roślinnego o nazwie KOSIOR. Przesyłki te zostały zatrzymane do kontroli w dniu 2 lutego 2013 r. przez Graniczny Referat Zwalczania Przestępczości Izby Celnej w Gdyni. Analiza próbek zatrzymanych produktów dokonana przez Laboratorium Celne Izby Celnej w Gdyni wykazała w produktach KOSIOR i MOCARZ obecność substancji psychoaktywnej UR-144 zaś w produkcie Amsterdam Shop substancji MDPBP, co opisane zostało w sprawozdaniu z badań z dnia 16 maja 2013 r. – k. 3 akt administracyjnych. Zdaniem skarżącego J.G., z umowy przeniesienia skrytki pocztowej wynika, że przeniósł on umowę o prowadzenie skrytki pocztowej na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w P. reprezentowanej przez M.W., stąd nie mógł być nadawcą przedmiotowej przesyłki. Odnosząc się do kwestionowanych przez stronę skarżącą ustaleń stwierdzić należy, że organ miał podstawy do przyjęcia, że osobą która przesyłkę nadała był J.G. Z informacji Poczty Polskiej S.A. z dnia 9 grudnia 2014 r. wynika, że skarżący zam. w P. przy ul. J. 8 m. 1 wynajmował skrytkę pocztową nr [...] na podstawie oświadczenia nr [...] w dniu 8 stycznia 2013 r. na czas nieokreślony w Filii Urzędu Pocztowego Ł. [...] przy ul B. 22. Jego dane, jako nadawcy, figurowały na przesyłce. Wyjaśniono, że obowiązujące w Poczcie Polskiej S.A. przepisy nie przewidują formy "przeniesienia skrytki" na innego adresata. Powyższe potwierdzono przesłaną w załączeniu do ww. pisma uchwałą nr 315/2011 Zarządu Poczty Polskiej S.A. z dn. 20 grudnia 2011 r. w sprawie udostępniania skrytek i przegródek pocztowych. Podnoszona w toku postępowania okoliczność, jakoby skarżący umową z dnia 8 stycznia 2013 r. przeniósł umowę o prowadzenie skrytki pocztowej na spółkę z o.o. A., nie jest przekonująca, gdyż oznaczałoby to, że skrytka pocztowa została udostępniona spółce od razu w dniu zawarcia przez skarżącego umowy z Pocztą Polską. Takie działanie, należy zaś uznać za mało celowe i nie zostało ono w żaden sposób przez skarżącego wyjaśnione. W ocenie Sądu, zawarcie umowy o przeniesienie skrytki pocztowej jest niewiarygodne, a ponadto nie oznacza, że skarżący nie mógł posługiwać się numerem skrytki jako adresem. Wskazuje raczej na chęć zaciemnienia okoliczności sprawy i rozmycia odpowiedzialności. Należy ponadto wskazać, że art. 49 w związku z art. 184 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529) stanowią podstawę do ustalenia Regulaminu świadczenia usług powszechnych, który zawiera definicję skrytki pocztowej i odsyła do odrębnych zasad. W Regulaminie udostępniania skrytek i przegródek pocztowych (ww. uchwała nr 315/2011 Zarządu Poczty Polskiej SA z dnia 20 grudnia 2011 r.) zabrania się udostępnienia skrytek innym osobom (§ 12 ust. 3), a więc czynność tę należy uznać za bezskuteczną. Organ miał więc podstawy uznać, że wynajęcie skrytki przez skarżącego służyło do kontynuowania przez niego działalności na rynku handlu dopalaczami. Ponadto warto zauważyć, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi toczyło się wiele postępowań związanych ze skargami J.G., będącego prezesem kilku spółek, na decyzje Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł., zakończonych wydaniem wyroków oddalających skargi, z których jednoznacznie wynika, że skarżący na terenie województwa [...] zajmował się działalnością w postaci wprowadzania do obrotu produktów, które organy sanitarne zatrzymywały w czasie kolejnych kontroli – jako środki zastępcze (m.in. sygn. III SA/Łd 172/13, III SA/Łd 423/13, III SA/Łd 562/13, III SA/Łd 1067/13 – F. sp. z o.o. w P., III SA/Łd 962/13 I. sp. z o.o. w P., III SA/Łd 242/14 K. sp. z o.o. w P.). Na okoliczności takie zasadnie powołały się również organy sanitarne w uzasadnieniu swojej decyzji. W ocenie Sądu nie zasługuje więc na uwzględnienie zarzut naruszenia treści art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j. ze zm.), poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że skarżący był nadawcą przedmiotowej przesyłki poleconej. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało także, że zatrzymane produkty należą do środków zastępczych. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że produkty KOSIOR i MOCARZ zawierają syntetyczny kannabinoid UR-144, natomiast produkt Amsterdam Shop zawiera substancję MDPBP. Stwierdzone substancje wykazują właściwości psychoaktywne odpowiadające definicji "środka zastępczego" zawartej w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (sprawozdanie przeprowadzone przez Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w Gdyni z dnia 16 maja 2013 r.). Zatem uznać należy, że niewątpliwie przedmiotowe produkty stwarzają zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Z uwagi na treść art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, na akceptację zasługuje stanowisko organu odnośnie przyjęcia oceny bezpieczeństwa produktu na podstawie jego badań. Ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w oparciu o sprawozdanie z badań Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w Gdyni, która nosi walor opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w Gdyni posiada akredytację nr AB907 Polskiego Centrum Akredytacji w zakresie badań chemicznych i biochemicznych produktów. Treść sprawozdania wydanego przez uprawnioną jednostkę badawczą w zakresie objętym jej działaniem, jednoznacznie wskazuje, że zidentyfikowane w pobranych produktach grupy związków są analogami strukturalnymi substancji wymienionych w załącznikach do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wykazującymi działanie psychoaktywne i są środkami zastępczymi w rozumieniu art. 4 pkt 27 tej ustawy. Z protokołu badań z dnia 16 maja 2013 r. wynika, że w produktach stwierdzono obecność kannabinoidu UR-144 oraz chlorowodorku MDPBP, czyli substancji wykazujących działanie psychoaktywne. Nie budzi wątpliwości Sądu, że tego typu środki stwarzają zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a stan ten potwierdza unormowany w art. 44b ustawy zakaz wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych. W ocenie Sądu, ustalenie przez organ, że produkt spełnia definicję środka zastępczego w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, z uwagi na brzmienie art. 44 b i regulacje zawarte w art. 44c ust. 1 tej ustawy jest jednoznaczne z ustaleniem, że taki produkt stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Pogląd taki wyrażał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi m in. w wyroku z dnia 23 stycznia 2014r sygn. III SA/Łd 949/13. Środki te nie musiały więc być użyte jako odurzające – aby zostały uznane za środki zastępcze. Nie mają też istotnego znaczenia ewentualne opisy na etykietach zatrzymanych środków dotyczące ich rzekomo odmiennego stosowania. Z okoliczności sprawy wynika, że zmierzają one w sposób oczywisty do obejścia prawa i uniknięcia odpowiedzialności przez osoby trudniące się tą szkodliwą społecznie działalnością. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut niewykazania przez organ, że wymienione w decyzji produkty stanowiły zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi w sytuacji, gdy zawarte w sprawozdaniu Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w Gdyni wyniki badań jednoznacznie wskazują, że w badanych produktach znajdują się substancje stanowiące środki zastępcze w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy. Organ podejmując decyzję w trybie art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, nie miał żadnych podstaw do kwestionowania treści wydanej przez uprawnioną jednostkę badawczą ekspertyzy w zakresie poczynionych w niej ustaleń co do oceny bezpieczeństwa produktu. Odnosząc się w tym kontekście do zarzutów skargi wskazać należy, że okoliczność wprowadzania środka zastępczego do obrotu oraz stwierdzenia bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi może być nie tylko rezultatem kontroli przeprowadzonej przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, ale może być także dodatkowo wynikiem innych ustaleń, czy ocen, jak to miało miejsce w tej sprawie. W analizowanym bowiem przypadku ustalenia co do wprowadzania produktu do obrotu oraz stanu zagrożenia zdrowia i życia ludzi organ poczynił opierając się na informacjach uzyskanych od Grupy Mobilnej w związku z kontrolą przesyłki pocztowej oraz wyników badań Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w Gdyni. W ocenie Sądu, w świetle ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w zaistniałym stanie faktycznym, należy przyjąć, że skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze, stanowiące zagrożenie dla życia i zdrowia. Na gruncie ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, do uznania, że osoba wprowadza do obrotu produkt stanowiący środek zastępczy wystarczające jest stwierdzenie, że osoba udostępnia dane środki odpłatnie lub nieodpłatnie osobie trzeciej. Zdaniem Sądu poprzez pojęcie wprowadzania do obrotu w zaistniałym stanie faktycznym niniejszej sprawy należy więc rozumieć odpłatne lub nieodpłatne udostępnienie innej osobie środka zastępczego, a więc tak jak literalnie definiuje to art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Bez znaczenia z punktu widzenia zastosowania art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jest to czy, osoba której ma być dostarczony (udostępniony) środek zastępczy jest bezpośrednim konsumentem czy też osobą, która następnie udostępnia nabyty towar jeszcze innym osobom. Ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej posługuje się pojęciem (zakazu) wprowadzenia do obrotu nie tylko środków zastępczych, ale także wprowadzenia do obrotu detergentów (art. 27a) czy substancji chemicznych (art. 27b), ale sama nie definiuje tego pojęcia. Można natomiast odwołać do definicji "wprowadzania do obrotu" zawartych w treści rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady, na które powołuje się ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych w art. 1 wskazuje, że ustanawia zharmonizowane środki służące wewnątrzunijnemu kontrolowaniu i monitorowaniu niektórych substancji często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych w celu zapobiegania wykorzystywaniu takich substancji (DZ.U.UE L z 2004 r. nr 47, poz. 1). Zgodnie z treścią art. 2 pkt c powyższego rozporządzenia "wprowadzanie do obrotu" oznacza każdą, zarówno odpłatną jak i nieodpłatną dostawę substancji sklasyfikowanych w Unii, lub też składowanie, wytwarzanie, produkcję, przetwarzanie, handel, dystrybucję lub pośrednictwo w handlu tymi substancjami w celu dostawy w Unii. Z kolei w art. 3 pkt 12 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE "wprowadzenie do obrotu" oznacza odpłatne lub nieodpłatne dostarczenie lub udostępnienie stronie trzeciej. Import jest równoznaczny z wprowadzeniem do obrotu. Treść wskazanych przepisów wskazuje, że pojęcie "wprowadzenia do obrotu" na gruncie ustawy o PIS należy rozumieć szeroko. Wobec powyższego "wprowadzenie do obrotu środków zastępczych" na gruncie ustawy o PIS warunkujące zastosowanie środków administracyjnoprawnych przewidzianych w tej ustawie nie jest tożsame z "wprowadzeniem produktu do obrotu" stanowiącym przesłankę odpowiedzialności karnej za przestępstwo określone w art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie rozpoznającym niniejszą skargę nie podziela stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu i Opolu w wyrokach: z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Po 326/13, z dnia 10 października 2013 r. sygn. II SA/Op 269/13 i z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. II SA/Op 512/13 (publ. Baza orzeczeń CBOIS). Np. w uzasadnieniu wyroku w sprawie IISA/Op 269/13 WSA w Opolu wyraził pogląd, że "wprowadzenie do obrotu m.in. środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt 34 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, oznacza udostępnienie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim, które nie są konsumentami tychże środków" Wskazał, że "osobą trzecią w rozumieniu art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (u.p.n.) nie jest konsument, a zatem osoba nabywająca środki psychoaktywne w celu ich użycia. W sytuacji, w której odbiorcą jest konsument, nie następuje wprowadzenie do obrotu środków psychoaktywnych, ale ich udzielenie innej osobie, które to zachowanie penalizuje art. 58 i art. 59 u.p.n.". Sąd ten odwołał się do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2008 r.(sygn. III KK 36/08, publ Lex nr 448971)), który stwierdził, że uczestniczenie w obrocie to przyjęcie odpłatnie bądź nieodpłatnie przez osobę nie będącą konsumentem tychże środków lub substancji w celu późniejszego ich przekazania innej osobie, przy czym nabywca nie jest konsumentem. "Uczestniczenie w obrocie, czy wprowadzanie do obrotu w rozumieniu art. 56 ust. 1 u.p.n. polega na hurtowym uzyskiwaniu narkotyków i takim też przekazywaniu ich kolejnym osobom.". "Sprzedaż środka zastępczego konsumentom /../ jest udzieleniem tego środka innej osobie, a nie wprowadzeniem do obrotu". W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą skargę, zawężająca wykładnia definicji zawartej w art. 4 pkt 34 u.p.n. dokonana przez Sąd Najwyższy w sprawie karnej nie może być wykorzystana w postępowaniach administracyjnych toczących się na podstawie przepisów ustawy o PIS. Wykładni tego przepisu Sąd Najwyższy dokonywał na potrzeby postępowania karnego w sytuacji, gdy ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii przewiduje inną odpowiedzialność karną za uczestniczenie w obrocie środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi lub wprowadzenie ich obrotu (art. 56 u.p.n.) a inną za udzielenie innej osobie (konsumentowi) środka odurzającego. W sprawie chodziło zaś o poniesienie przez osobę odpowiedzialności karnej za popełnienie określonego czynu zabronionego. W przypadku środków stosowanych przez organy inspekcji sanitarnej na podstawie art. 27c ustawy o PIS w zw. z art. 44c ust. 1 u.p.n. zawężanie w powyższy sposób znaczenia pojęcia "wprowadzenie do obrotu" jest niczym nie uzasadnione i oznaczałoby uniemożliwienie w znacznym zakresie realizacji zadań nałożonych na te organy przez ustawę, w tym celów jakie ma spełniać art. 27 c ust. 6 ustawy o PIS. Należy podkreślić, że jak stanowi art. 1 pkt 6 ustawy o PIS, Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołania do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami m.in. zdrowotnymi żywności, żywienia i przedmiotów użytku. Wykonywanie zadań przez PIS polega, jak stanowi art. 2 ustawy, na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego oraz prowadzeniu działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska, a także na prowadzeniu działalności oświatowo-zdrowotnej. Realizacji tych zadań służy m.in. regulacja zawarta w art. 27c ust. 6 ustawy, stanowiąca podstawę rozstrzygania w przedmiotowej sprawie. Należy rozróżniać warunki do stosowania określonych środków przez organy w trybie administracyjnym od przesłanek warunkujących stosowanie środków w postępowaniu karnym. Czym innym jest karanie sprawcy czynu zabronionego w ustawie i sprecyzowanie przesłanek jego odpowiedzialności, a czym innym podjęcie środków mających zapewnić należyte warunki zdrowotne żywności, żywienia i przedmiotów użytku w celu ochrony zdrowia ludzkiego. w tym także zdrowia i życia tych "bezpośrednich konsumentów środków zastępczych". Reasumując, w ocenie Sądu na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego należało uznać, że skarżący był nadawcą przedmiotowej przesyłki, a zatem wprowadzał do obrotu środki zastępcze pod nazwą: KOSIOR, MOCARZ i Amsterdam Shop. Powyższe ustalenia uzasadniały użycie interwencyjnych instrumentów, w które wyposażone zostały organy Inspekcji Sanitarnej, a które pozwalają wyeliminować stan zagrożenia bezpieczeństwa dla życia i zdrowia. Słusznie podnosił organ, że zaniechanie działania w tym przypadku i nie wydanie zakwestionowanej decyzji stanowiłoby dopuszczenie do sytuacji, w której to realne zagrożenie dla bezpieczeństwa życia lub zdrowia ludzi utrzymywałoby się. Brak reakcji w tym zakresie oznaczałby zagrożenie dla zdrowia publicznego, które przy wydaniu takiej decyzji powinno stanowić priorytet. Ochrona zdrowia i życia obywateli stanowi jeden z podstawowych obowiązków Państwa (art. 38 i art. 68 Konstytucji RP). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nastąpiło udostępnienie środków zastępczych osobie trzeciej przez J.G. Okoliczność, że przesyłka nie dotarła do adresatów, gdyż została przechwycona przez Grupę Mobilną, nie ma znaczenia dla oceny zachowania skarżącego. Udaremnienie przez organy celne dostarczenia środków zastępczych wskazanemu na przesyłce odbiorcy, nie oznacza, że nie doszło do wprowadzenia przez skarżącego do obrotu powyższych środków, gdyż nadając przesyłkę za pośrednictwem poczty skarżący swój zamiar udostępnienia środków zastępczych innej osobie (wprowadzenia do obrotu) w całości zrealizował. Przesyłka nie dotarła do adresatów z przyczyn od niego niezależnych. W świetle powyższych rozważań zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 27c ust. 6 ustawy o PiS uznać należało za nieuzasadnione. Konsekwencją stwierdzenia, że produkt stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia, jest nałożony w drodze decyzji przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego zakaz wprowadzania tego produktu do obrotu. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych niniejszej sprawy potwierdza, że w prowadzonym postępowaniu zapewniono realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Okoliczności te, podobnie jak i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, spełniających podstawowe wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Podkreślić ponownie należy, że rozpoznając sprawę organ dysponował ekspertyzą Laboratorium Celnego Izby Celnej w Gdyni, które posiada akredytację nr AB907 Polskiego Centrum Akredytacji w zakresie badań chemicznych i biochemicznych produktów, która ma walor opinii biegłego. Strona nie wskazała żadnych okoliczności, które dawałyby podstawę do kwestionowania tej opinii. Wskazać też należy, że organ I instancji nadając decyzji, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności, prawidłowo powołał się na zawartą w tym przepisie przesłankę ochrony życia i zdrowia ludzkiego. Odnosząc się do zarzutu nieustalenia w decyzji wysokości kosztów zniszczenia produktów należy wskazać, że jest nie zasługuje na uwzględnienie. Obciążenie kosztami zniszczenia na podstawie art. 27 c ust, 6 ustawy o PIS oznacza przesądzenie zasady, natomiast określenie wysokości tych kosztów, może nastąpić odrębnie. Reasumując, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. bg