II SA/Po 879/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant referent stażysta Martyna Dziubałka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia (...) o numerze (...), II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę (...) zł (...) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia (...) czerwca 2012 r., nr (...), znak (...), Prezydent Miasta P., na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej jako "K.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku "A", z dnia (...) maja 2011 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie maksymalnie sześciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, przewidzianych do realizacji w P. przy ul. (...), na działkach nr (...), (...), ark. (...), obręb N., ustalił warunki zabudowy dla opisanej powyżej inwestycji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, zainicjowanego wnioskiem "A" w P. z dnia (...) maja 2011 r. Następnie przytoczono wnioski przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, podnosząc, że w jej świetle przedmiotowa inwestycja jest zgodna z art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie kontynuacji istniejącego ładu przestrzennego. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli L. K., M. K., T. G., H. M., W. M., M. G. oraz G. W. Zaskarżonej decyzji zarzucono, w pierwszej kolejności, rażące naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie jej nieważności, a polegające na skierowaniu decyzji do zakładu budżetowego nie posiadającego osobowości prawnej, który zgodnie z przepisami prawa materialnego nie mógł być posiadaczem uprawnień wynikających z decyzji o warunkach zabudowy, zamiast do Prezydenta Miasta P., w imieniu którego – zgodnie ze statutem "A" – działa jego Dyrektor. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegający na ustaleniu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji całkowicie sprzecznej z zabudową dostępną z tej samej drogi publicznej – ulicy (...) oraz naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 powołanej powyżej ustawy polegający na ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, pomimo, że w odniesieniu do pięciu z nich pominięto ustalenia dotyczące dostępu do drogi publicznej. Zakwestionowano również możliwość ustalenia warunków zabudowy dla budynków zlokalizowanych w głębi działki w stosunku do ul. (...), wskazując, że na nieruchomościach położonych na tej ulicy nie ma zabudowań położonych w głębi oraz podniesiono zarzut wadliwego ustalenia powierzchni zabudowy na poziomie 14% "działki albo terenu". Decyzją z dnia (...) czerwca 2013 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazano, że z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wyciągnięty został prawidłowy wniosek dotyczący możliwości dopuszczenia planowanej inwestycji. Nie zgodzono się z poglądem jakoby możliwe było dopuszczenie przedmiotowej inwestycji jedynie w przypadku stwierdzenia istnienia zabudowy wielorodzinnej przy tej samej ulicy tj. ulicy (...), podnosząc, że obowiązkiem organu było uwzględnienie zabudowy istniejącej na całym terenie zabudowanym. Podobnie za nietrafne uznano zarzuty dotyczące braku dostępu budynków położonych w głębi działki do drogi publicznej, wyjaśniając, że "dostęp do drogi publicznej" nie oznacza konieczności bezpośredniego dostępu nieruchomości do drogi publicznej. Wymóg powyższy jest już spełniony, gdy chociaż jednak z działek, na których zrealizowana ma być inwestycja, graniczy z drogą publiczną. Podkreślono, że możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla więcej niż jednego obiektu budowlanego oraz wyjaśniono, że ustalona w decyzji linia zabudowy odnosi się jedynie do strony położonej wzdłuż drogi publicznej i nie ma przeszkód do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji składającej się z kilku budynków. Wreszcie wyjaśniono, że ustalona w decyzji powierzchnia zabudowy dotyczy całości zabudowy, a więc terenu obu działek objętych wnioskiem. Odnosząc się do zarzutu skierowania decyzji do zakładu budżetowego, a więc podmiotu nieposiadającego osobowości prawnej, Kolegium wyjaśniło, że przedmiotowa nieruchomość jest nieruchomością, która jest gospodarowana przez "A". Podniesiono, że decyzja o warunkach zabudowy może zostać wydana na rzecz nieograniczonej liczby podmiotów – potencjalnych inwestorów, którzy nie muszą legitymować się tytułem prawnym do danej nieruchomości, gdyż okoliczność powyższa jest badana dopiero na etapie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodatkowo odwołano się do treści art. 29 K.p.a., zgodnie z którym stroną postępowania w postępowaniu administracyjnym mogą być również samorządowe jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej. Ponieważ "A" jest odrębna jednostką organizacyjną, mogła ona zostać uznana za stronę postępowania. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu L. K. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie jej nieważności, a polegające na skierowaniu decyzji do zakładu budżetowego nie posiadającego osobowości prawnej który zgodnie z przepisami prawa materialnego nie mógł być posiadaczem uprawnień wynikających z decyzji o warunkach zabudowy, zamiast do Prezydenta Miasta P., w imieniu którego – zgodnie ze statutem "A" – działa jego Dyrektor; naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegający na ustaleniu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji całkowicie sprzecznej z zabudową dostępną z tej samej drogi publicznej – ulicy (...); naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 powołanej powyżej ustawy polegający na ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, pomimo, że w odniesieniu do pięciu z nich pominięto ustalenia dotyczące dostępu do drogi publicznej; naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 1 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie ustalenia wymogów dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegający na ustaleniu warunków zabudowy dla budynków zlokalizowanych w głębi działki w stosunku do ul. (...); naruszenie § 5 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia poprzez wadliwe ustalenie powierzchni zabudowy; naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegający na braku uwzględnienia przebiegu nad działką nr (...) oraz (...) napowietrznej linii energetycznej. W uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów administracji publicznej w przedmiocie ustalenia na rzecz "A" warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie maksymalnie sześciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, przewidzianych do realizacji w P. przy ul. (...), na działkach nr (...), (...), ark. (...), obręb N. Podstawowym, a zarazem najdalej idącym zarzutem podnoszonym zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego, był zarzut skierowania decyzji do "A", a więc podmiotu nieposiadającego osobowości prawnej. Stąd też, w ocenie skarżącej, wydane w sprawie decyzje obarczone były kwalifikowanymi wadami skutkującymi ich nieważnością. W ocenie Sądu stanowisko powyższe uznać należało za prawidłowe. Jak wskazuje analiza akt administracyjnych, wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (s. 1 akt administracyjnych) złożył "A", przy czym podpis pod wnioskiem złożył jego Dyrektor. Podkreślenia wymaga, że zarówno w momencie składania wniosku, jak i wydania decyzji administracyjnych przez organ I instancji oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze "A" był zakładem budżetowym. Dopiero na mocy uchwały Rady Miasta z maja 2013 r., został on przekształcony, z dniem (...) września 2013 r., w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Należy przy tym zwrócić uwagę, że w aktach sprawy brak jest upoważnienia Prezydenta Miasta P. dla dyrektora "A" do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jak również nie ma informacji, aby przedmiotowa działki (działka nr [...], [...]) zostały oddane w trwały zarząd "A". Jak powyżej wskazano zarówno w momencie składania wniosku jak i rozstrzygania sprawy "A" był zakładem budżetowym, a więc, jednostką organizacyjną sektora finansów publicznych nieposiadającą osobowości prawnej, która pokrywa swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadza na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego (art. 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.), który jest powoływany dla wykonywania zadań własnych jednostki samorządu terytorialnego (art. 14 powołanej powyżej ustawy). Zakład ten wykonywał działalność w ramach gospodarki komunalnej (w myśl art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej, Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 ze zm.) za gminę i na jej rzecz. Równocześnie, realizując zadania zbiorowe Miasta w zakresie zaspokajania zborowych potrzeb wspólnoty samorządowej, gospodarując nieruchomościami gminnymi oraz wykonując zadania dotyczące gminnego budownictwa mieszkaniowego, "A" został wyposażony w szereg nieruchomości lokalowych wraz z gruntami oraz grunty niezabudowane, których właścicielem jest Miasto P., na podstawie stosownej uchwały Rady Miasta. Wskazując na powyższą sytuację prawną "A", w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Po 654/10, Baza NSA, wyjaśniono, że w obszarze prawa prywatnego dokonywane przez "A" czynność prawne następują "za" Miasto (por. uchwałę składu siedmiu sędziów SN z 16 października 1962 r., OSN 1962, poz. 41). Dotyczy to przy tym mienia oddanego tej jednostce nie mającej osobowości prawnej w tym celu, aby mogła ona wykonywać swoje zadania w zakresie zarządu nieruchomościami lokalowymi – mieszczące się w zakresie wyznaczonym gminie przez powołane powyżej normy ustawowe. Zgodnie z § 4 uchwały Rady Miasta w sprawie utworzenia zakładu budżetowego pod nazwą "A", przedmiotowy zakład był zakładem budżetowym, którego zadanie polegało na gospodarowaniu komunalnym mieniem Miasta. Równocześnie, zgodnie z § 5 ust. 1 statutu "A", zatwierdzonego zarządzeniem Prezydenta Miasta P., przedmiotem działalności Zakładu było gospodarowanie gminnymi nieruchomościami, przekazanymi na stan majątkowy Zakładu, w skład którego wchodziły: komunalny zasób lokalowy, nieruchomości zabudowane budynkami, w których znajdują się lokale stanowiące komunalny zasób lokalowy, nieruchomości zabudowane budynkami będące współwłasnością Miasta. Zgodnie z § 5 ust. 2 powołanego powyżej statutu, gospodarowanie zasobem wymienionym w ust. l polegało na wykonywaniu funkcji właścicielskich, a w szczególności na: ewidencjonowaniu nieruchomości, budynków, budowli i lokali oraz związanej z nimi infrastruktury; sprawowaniu nadzoru nad prawidłowością eksploatacji i utrzymaniem należytego stanu technicznego nieruchomości, budynków, budowli, lokali oraz związanej z nimi infrastruktury; reprezentowaniu Miasta we współwłasnościach i wspólnotach mieszkaniowych; wynajmowaniu lokali oraz zawieraniu umów cywilno – prawnych, dotyczących korzystania z budynków, budowli i lokali; wydzierżawianiu nieruchomości, na których znajdują się budynki, budowle i lokale. W wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Po 221/11, Baza NSA, oraz z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Po 197/11, Baza NSA, wskazano, że zgodnie z § 1 i § 4 ust. 1 i ust. 2 uchwały Rady Miasta w sprawie utworzenia zakładu budżetowego pod nazwą "A" oraz reorganizacji Urzędu Miasta Poznania przedmiotem działalności "A" jako komunalnego zakładu budżetowego było wyłącznie gospodarowanie komunalnym zasobem lokalowym, złożonym z lokali mieszkaniowych i lokali o innym przeznaczeniu będących własnością lub współwłasnością gminy. Gospodarowanie komunalnym zasobem lokalowym polegało na wykonywaniu wobec niego określonych funkcji właścicielskich, w tym m. in. na wynajmowaniu lokali oraz zawieraniu innych umów cywilnoprawnych dotyczących korzystania z nieruchomości. Gospodarowanie tym zasobem nie obejmowało natomiast możliwości rozporządzania lokalami jak właściciel. W konsekwencji, jak wyjaśniono w powołanych powyżej wyrokach, Dyrektor "A" pełnił jedynie funkcję podmiotu reprezentującego Miasto jako właściciela nieruchomości, a więc jako skutecznie działający reprezentant (pełnomocnik) Prezydenta Miasta. W tym miejscu należy zauważyć, że w świetle art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), zgodnie z którym kierownicy jednostek organizacyjnych gminy nieposiadających osobowości prawnej działają jednoosobowo na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez wójta, możliwość wystąpienia przez Dyrektora "A" z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy była uzależniona od uzyskania upoważnienia Prezydenta Miasta. Jak zasadnie wywiedziono w powołanym przez skarżącą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 09 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 468/08, Baza NSA, dyrektor zakładu budżetowego, jako kierownik jednostki organizacyjnej gminy nieposiadającej osobowości prawnej działał jednoosobowo na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez wójta, składając w imieniu gminy składają oświadczenia woli. Innymi słowy, upoważniony kierownik gminnej jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej występuje w imieniu organu wykonawczego danej gminy, a nie w imieniu własnym. W konsekwencji uznać należało, że stroną postępowania administracyjnego było Miasto, a nie "A", Dyrektor "A" składając wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy był zobowiązany do legitymowania się pełnomocnictwem od Prezydenta Miasta. Jak słusznie zauważono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 786/12, Baza NSA, udział jednostek organizacyjnych gminy nieposiadających osobowości prawnej w obrocie opiera się nie na ich wyodrębnieniu prawnym, lecz na umocowaniu ich kierowania do dokonywania czynności prawnych w imieniu i ze skutkiem prawnym dla gminy jako osoby prawnej. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję wadliwie odwołało się do treści 29 K.p.a., zgodnie z którym stroną może być również samorządowa jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej. Należy bowiem zauważyć, że przepis powyższy nie przyznaje statusu strony w postępowaniu, ale określa jedynie możliwość bycia stroną, gdy jednostka organizacyjna reprezentuje interes prawny jednostki samorządu terytorialnego lub wyjątkowo nawet własny interes prawny przyznany jej wprost przez przepisy prawa materialnego. Co istotne analiza ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują żadnych odrębnych zasad pozwalających na nabycie przynajmniej jakieś warunkowej osobowości prawnej dla jednostek nie posiadających osobowości prawnej, co powoduje, że zakład budżetowy nie mógł być adresatem wydanych decyzji. Wskazana powyżej wadliwość postępowania – skierowanie decyzji do podmiotu (zakładu budżetowego), który wobec braku pełnomocnictwa od Prezydenta Miasta nie mógł skutecznie wystąpić z wnioskiem o jej wydanie stanowi kwalifikowaną wadę postępowania, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały bowiem skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie (stroną tą powinno być bowiem Miasto), co skutkuje ich nieważnością. Niezależnie od powyższej, kwalifikowanej wadliwości prowadzonego postępowania administracyjnego należy zwrócić uwagę, że w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta rozstrzygał wniosek Dyrektora "A", a więc Dyrektora jednej z jednostek organizacyjnych Miasta. Sąd podziela pogląd i kierunek interpretacji wyrażony w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003, Nr 4, poz. 115, gdzie wyjaśniono, że w sytuacji pozostawania z gminą w stosunku zatrudnienia, a ponadto sprawowania funkcji organu wykonawczego miasta i pełnienia funkcji jego ustawowego przedstawiciela, zachodzi określona w art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. przyczyna wyłączenia prezydenta miasta od udziału w postępowaniu w sprawie. W tym wypadku można uznać, że pracownik (prezydent) pozostaje ze stroną (gminą) w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Stosownie do art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, prezydent miasta kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Oznacza to, że jest on przedstawicielem ustawowym gminy (miasta). W konsekwencji również wyłączeni z rozpoznawania takiej sprawy będą podlegli prezydentowi pracownicy działający z jego upoważnienia. Podobne stanowisko zajmują również inne sądy administracyjne, w tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w powołanym powyżej wyroku z dnia 09 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 468/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 276/06, Baza NSA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 sierpnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 586/06, Baza NSA, wyjaśniając, że niedopuszczalne jest prowadzenie przez prezydenta miasta postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej w przypadku gdy stroną tego postępowania jest gmina. Pozostawanie ze stroną – gminą w stosunku zatrudnienia, a ponadto sprawowanie funkcji organu wykonawczego miasta i pełnienie funkcji jego ustawowego przedstawiciela, można uznać za pozostawanie ze stroną w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć chociażby pośredni wpływ na prawa lub obowiązki prezydenta miasta. Prezydent miasta nie może jednocześnie występować w imieniu gminy jako strony w tej sprawie i jako organ rozpoznający sprawę. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie maksymalnie sześciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, przewidzianych do realizacji w Poznaniu przy ul. (...), na działkach nr (...), (...), ark. (...), obręb N., było Miasto P., a nie "A", a Dyrektor "A" składając wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy było zobowiązany do legitymowania się pełnomocnictwem od Prezydenta Miasta. Brak powyższego pełnomocnictwa i oznaczenie, jako adresata wydanych decyzji "A", skutkował nieważnością zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia (...) czerwca 2012 r. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 powołanej powyżej ustawy.