II SA/Kr 28/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Magda Froncisz Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na Uchwałę Nr XLVII/701/2009 Rady Miasta Zakopane z dnia 10 grudnia 2009 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: KUŹNICE stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Wojewoda Małopolski wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę nr XLVII/701/2009 Rady Miasta Zakopane z dnia 10 grudnia 2009 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: KUŹNICE, zarzucając naruszenie procedury planistycznej, dotyczące terenów zajmujących większość obszaru objętego planem. Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w całości stwierdzając, że naruszenia procedury planistycznej, jakich dopuścił się organ planistyczny mają na tyle istotny charakter i dotyczą terenów zajmujących większość obszaru objętego planem, że zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powodują konieczność stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały w całości, inaczej pozostawiono by w mocy zdezintegrowany plan miejscowy. Naruszenia procedury uchwalenia planu są na tyle istotne i dotyczą ustaleń zarówno odnoszących się do wszystkich terenów objętych planem (chociażby zmiany wskazane dla § 4, 6, 7, 10 uchwały), jak też dotyczą one ustaleń odnoszących się do przeważającej ilości terenów dla których obowiązuje kwestionowany plan miejscowy. Nie było więc możliwym wyeliminowanie samych zapisów, które zostały podjęte z istotnym naruszeniem procedury planistycznej, tak by pozostawić w obrocie prawnym spójny i kompletny plan miejscowy dla tak newralgicznych i znajdujących się pod tak ścisłą ochroną terenów. Strona skarżąca wskazała na trzy grupy przypadków naruszenia przez organ planistyczny procedury uchwalania zakwestionowanej uchwały. Pierwsza grupa obejmie przypadki naruszenia procedury polegające na zmianach projektu dokonanych po etapie uzgodnień, przed etapem wyłożenia, jednakże nie wynikających z tych uzgodnień. Druga grupa dotyczy zmian wprowadzonych przez organ planistyczny wynikających z uwzględnionej uwagi złożonej do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu, jednakże wprowadzonej do projektu planu bez zachowania procedury planistycznej. Trzecia najszersza grupa naruszeń procedury planistycznej obejmuje zmiany w projekcie planu miejscowego wprowadzone do projektu planu po etapie wyłożenia, dokonane z naruszeniem procedury planistycznej. Strona skarżąca przedstawia następujące szczegółowe uzasadnienie w/w zarzutów: Ad. 1. W związku z tym, że cały obszar objęty zakwestionowanym planem miejscowym położony jest w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego, która to granica stanowi jednocześnie granice obszaru Natura 2000 120001 Tatry, uzgodnienia z Dyrekcją TPN musiały być przeprowadzone dla wszystkich obszarów które obejmował zakwestionowany plan miejscowy. Organ planistyczny co prawda dwukrotnie uzgadniał projekt planu miejscowego z Dyrektorem TPN, jednakże do przedmiotowego planu zostały wprowadzone zmiany nie wynikające z dokonanych uzgodnień. Wersja planu uchwalonego różni się od wersji uzgodnionej z Dyrektorem TPN. Zmiany dokonane przez organ planistyczny nie wynikają z dokonanych uzgodnień, co narusza art. 17 ust. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe dotyczy: - § 7 pkt 2 wersji planu do opiniowania i uzgodnień dotyczący zasad ochrony przyrody lit. f, który to zapis nie występuje w dalszych wersjach projektu planu, - § 25 pkt 2 projektu planu wersji do (ponownego) opiniowania i uzgodnień lit. g i h (zmieniono wartości minimalnej powierzchni biologicznej i maksymalnej powierzchni zabudowy), - § 28 pkt 2 lit e - odpowiednika § 29 ust. 2 lit e – (zmieniono maksymalną liczbę kondygnacji i maksymalną wysokość budynku do kalenicy), - na załączniku graficznym do uchwały dla terenów oznaczonych symbolem UP-2 i UP-3 - przed wyłożeniem projektu do publicznego wglądu - usunięto nieprzekraczalne linie zabudowy, które były wyznaczone dla ww. terenów w projektach planu przedłożonych do uzgodnienia. Powyższe naruszyło art. 17 pkt 7 lit. c, art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia kwestionowanej uchwały) oraz art. 10 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody. Ad. 2. Uwaga S. P. , dotycząca: "dodania funkcji mieszkalnej dla terenu oznaczonego UP-1, zgodnie z obecnym użytkowaniem budynku", co do działki nr 11 obr. 170, została uwzględniona przez Burmistrza Miasta Zakopane i na tej podstawie wprowadzono uzupełniające przeznaczenie terenu. Zmianę tą dokonano niezgodnie z art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wymaga ponowienia uzgodnienia. Strona skarżąca szczegółowo wskazała na treść: - projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu w zakresie § 19 i § 19 pkt 1 i następnie uwzględniającego w/w uwagę planu uchwalonego, - § 19, § 19 pkt 2 lit. a (dopuszczenie określonego rodzaju dobudowy), lit. c (minimalny teren biologicznie czynny), lit. d (maksymalna powierzchnia zabudowy działki), lit. f i g (maksymalna wysokość budynku określonego rodzaju) - wersji do wyłożenia oraz zmian tych zapisów w wersji uchwalonej. Ad. 3. Zmiany dotyczyły: - § 4 pkt 1 określający pojęcie: "budynku istniejącego lub zabudowy istniejącej"; - § 4 pkt 2 określający pojęcie: "inwestycji", - § 4 pkt 19 określający pojęcie: "wysokość zabudowy od strony przy stokowej", - § 4 pkt 3 określający pojęcie "maksymalnej wysokości budynku", - § 4 pkt 6 i 7 wersji uchwalonej wprowadzono nie występujące w wersji wyłożonej do publicznego wglądu definicje: "powierzchni zabudowy" , "otwarcia dachowego", - § 6 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. a, b i c, - § 6 pkt 4 lit. a, b i c, - § 7 pkt 1, - § 10 pkt 2, 3 i 4, - § 15 pkt 2, - § 17 pkt 2 i § 18 pkt 2 nie ma ona odpowiednika w wersji poddanej uzgodnieniom i wyłożonej do publicznego wglądu, - § 21 pkt 3 i § 23 ust. 3, - § 28 pkt 2 lit. e, § 30 pkt 2 lit e (zapisy usunięte z wersji uchwalonej), Powyższe naruszyło w ocenie strony skarżącej art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnośnie konieczności powtarzania nie tylko etapu uzgodnień lecz także innych etapów procedowania planów miejscowych, w tym etapu wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu do którego wprowadzono zmiany po zakończonym etapie wyłożenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów wskazał: Ad. 1 Brak zapisu jest konsekwencją usunięcia oznaczenia "biocentra roślin chronionych", zgodnie z pkt 14 uzgodnienia Dyrektora TPN z dn. 12.09.2009 r. Zmiana była konieczna z uwagi na doprowadzenie do zgodności części tekstowej z rysunkiem planu. Brak ponownego uzgodnienia wynika z faktu, że usunięte oznaczenie, a w konsekwencji przytoczony zapis wynika z przedstawionego warunku w ww. postanowieniu organu właściwego w sprawie. Rysunek przedłożony do ponownego uzgodnienia nie zawierał oznaczenia "biocentra roślin chronionych" i w tym zakresie projekt został uzgodniony pozytywnie przez Dyrektora TPN w dniu 27.08.2009 r. Takie działanie nie nosi znamion samoistnego działania organu planistycznego, ale było ono uwarunkowane stanowiskiem organu uzgadniającego. Ponadto cały obszar objęty planem znajduje się w granicach TPN. Tym samym cały obszar planu podlega ochronie w zakresie ochrony przyrody na podstawie przepisów odrębnych. Brak powyższego zapisu nie pozbawia ochrony roślin chronionych na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów. W tym wypadku kwestionowany zapis dublował obowiązek ochrony szaty roślinnej i jego usunięcie było uzasadnione zasadami techniki prawodawczej. Zmiana wskaźników zagospodarowania terenu dla terenu OT-1 i OT-2, była konieczna gdyż zgodnie z postanowieniem Dyrektora TPN z dn. 12.06.2009 r. dla przedmiotowego terenu zawarto warunek ograniczenia liniami zabudowy do obrysu wyznaczonego istniejącymi budynkami. Stosowne zmiany zostały wprowadzone i przedstawione organowi do ponownego uzgodnienia. W tej formie projekt planu został pozytywnie uzgodniony w dniu 27.08.2009 r. Po uzyskaniu wszystkich opinii i uzgodnień przewidzianych przepisami organ planistyczny dokonał całościowej analizy zebranych materiałów i wprowadził korekty przed wyłożeniem projektu planu do wyłożenia do publicznego wglądu. Podwyższenia wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej z 40% do 50% oraz ograniczenie maksymalnej powierzchni zabudowy z 40% do 20% pozostaje w zgodzie z zasadami ochrony przedmiotowego obszaru przed nadmierną ingerencją zabudowy w strukturę przyrodniczą TPN, co wykazała prognoza oddziaływania na środowisko. Tym samym zmiana nie narusza zasad ochrony TPN. Za nieuzasadnioną uznano tezę Wojewody, że każda zmiana podlega ponownemu uzgodnieniu z organami wymienionymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zakładając, że każdy organ może na tym etapie przedstawić swoje warunki w ramach uzgodnienia, jak to zrobił Dyrektor TPN, organ planistyczny bez możliwości oceny wagi przedstawionych warunków i ich wpływu na cały akt planistyczny zobligowany byłby przy każdej najmniejszej korekcie planu do ponawiania pełnego trybu opiniowania i uzgadniania. Ponadto kształtowanie polityki przestrzennej miasta należy zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym do zadań własnych Gminy Miasta Zakopane i w tym zakresie organy uzgadniające bez wskazania naruszenia przepisu prawa nie mogą ingerować w kompetencje organu planistycznego. Skarżący nie udowodnił, że zmiana przedmiotowych parametrów stanowi istotne naruszenie trybu sporządzenia planu, ponieważ ich zmiana nie narusza przepisów prawa, które stanowią o właściwości organów uzgadniających i ich uprawnienia w zakresie ingerencji w akt prawa miejscowego. Zmiana parametrów zabudowy została wprowadzona zgodnie z warunkiem uzgodnienia zawartym w punkcie 12 postanowienia Dyrektora TPN w postanowieniu z dnia 12.06.2009 r. Teren UT-2 został podzielony na teren UP-2 i UP-3 wraz z określeniem odmiennych funkcji zgodnie z warunkiem uzgodnienia zawartym w punkcie 1 postanowienia Dyrektora TPN w postanowieniu z dnia 12.06.2009 r. Ponadto ograniczenie możliwości zabudowy tych terenów również zostały zawarte w ww. postanowieniu w pkt 13. Linie zabudowy nie zostały usunięte, a jedynie zmienione. W wyłożonym i uchwalonym rysunkiem planu linie zabudowy powielają obrysy istniejących budynków na przedmiotowych terenach, co stanowi wypełnienie warunku uzgodnienia zawartego w ww. postanowieniu Dyrektora TPN. Ad. 2 Co do terenu UP-1 zmiana została wprowadzona na wniosek użytkownika przedmiotowego lokalu mieszkalnego w ramach wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Uwzględnienie złożonej uwagi stanowi usankcjonowanie faktycznego sposobu użytkowania budynku. Wnioskodawca na poparcie stanu faktycznego powołał się na dokumenty potwierdzające legalne istnienie lokalu mieszkalnego od kilkudziesięciu lat. Tym samym, na przedmiotowym terenie nie wprowadzono nowej funkcji zabudowy, a jedynie uwzględniono dotychczasowym sposób użytkowania i to tylko w zakresie funkcji uzupełniającej. Ponadto, w ramach analiz aktualnego sposobu wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości zweryfikowano obszar zajmowany przez istniejący budynek oraz parametry budynków. Wynikiem analizy była korekta wskaźników zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej oraz gabarytów. Zmiana +/-5% w obu parametrach powierzchniowych stanowi odzwierciedlenie stanu faktycznego zagospodarowania przedmiotowej działki. Budynek zajmuje 30% terenu oznaczonego symbolem UP-1. Linie zabudowy powielają obrys istniejącego budynku. Tym samym określone parametry uwzględniają stan istniejący bez możliwości powiększenia powierzchni zabudowy. Ponadto, zróżnicowano (ograniczono) parametry dla istniejącej zabudowy garażowo-gospodarczej zgodnie ze stanem faktycznym. Celem zmian było uwzględnienie stanu faktycznego, tak aby ustalenia planu umożliwiały wykorzystanie nieruchomości na dotychczasowych zasadach, ale zarazem chroniło przed nieuzasadnioną zmianą formy zabudowy, co mogłoby mieć wpływ walory krajobrazowe obszaru. Mając na uwadze, że zgodnie z art. 35 teren może być wykorzystywany w sposób dotychczasowy, do czasu zagospodarowania go zgodnie z planem, wprowadzone zmiany są nieistotne, a jednocześnie spójne z zasadami ochrony obszaru i tym samym nie wywoływały one konieczności ponowienia procedury planistycznej. Ad. 3 - § 4 pkt. 1 i 2 Wprowadzona zmiana wynikała z konieczności prawidłowego zdefiniowania istniejącej zabudowy, która zlokalizowana jest na obszarach określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane jako tereny otwarte. Dopisanie budynków, które nie zostały zewidencjonowane na mapach zasadniczych stanowiących podkłady mapowe planu, a realizowane na podstawie prawomocnych decyzji administracyjnych, do definicji w pkt 1 stanowi jedynie stwierdzenie obowiązującego stanu prawnego tych inwestycji. Zmiany w obu punktach stanowią o uporządkowaniu tych pojęć i właściwym ich umiejscowieniu wobec obowiązującego stanu prawnego regulowanego przepisami prawa, w szczególności z dziedziny prawa budowlanego. Korekty i przesunięcia pojęć w ramach dwóch definicji nie zmieniają zasad i możliwości zagospodarowania terenu, nie dają dodatkowych uprawnień podmiotom prowadzącym inwestycje i nie zmieniają sposobu zagospodarowania w obszarze planu. Tym samym uznano je za nieistotne i nie podlegające obowiązkowi ponowienia procedury planistycznej. - § 4 pkt 19 i pkt 3 Zmiana redakcyjna, która stanowi o powiązaniu dwóch definicji ze sobą korespondujących. Zamiast odnoszenia się w definicji zawartej w pkt 19 do kalenicy dachu, które to pojęcie nie było definiowane w planie, przywołano odpowiadający temu elementowi punkt budynku określony w pkt 3 tego paragrafu. Zmiana redakcyjna nie zmieniająca zakresu pojęciowego definiowanych zagadnień. Tym samym uznano je za nieistotne i nie podlegające obowiązkowi ponowienia procedury planistycznej. - § 4 pkt 6 i 7 Wprowadzone pojęcia stanowiły jedynie odzwierciedlenie powszechnego rozumienia tych sformułowań. Definicja otwarcia dachowego, które zostało użyte w tekście planu, stanowi odzwierciedlenie powszechnego rozumienia tego sformułowania i ogranicza konieczność używania wykładni językowej w celu właściwego rozumienia ustaleń planu. Natomiast definicja powierzchni zabudowy stanowi powiązanie użytego sformułowania z nieobligatoryjną w dacie sporządzania planu definicją zawartą w Polskiej Normie a powszechnie stosowaną przy określaniu parametrów zabudowy w projekcie budowlanym. Wprowadzone definicje nie ograniczają w żaden sposób możliwości zagospodarowania, nie określają innych parametrów niż ustalone w planie i tym samym nie zmieniają zasad zagospodarowania. Tym samym uznano je za nieistotne i nie podlegające obowiązkowi ponowienia procedury planistycznej. - § 6 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. a, b i c, § 6 pkt 4 lit. a, b i c. Wprowadzone zmiany nie miały charakteru istotnego naruszenia zasad sporządzania planu. Wprowadzono ograniczenie lokalizowania nowych napowietrznych i naziemnych sieci i urządzeń i naziemnych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej mogących mieć negatywny wpływ na odbiór wizualny krajobrazu. Wprowadzona zamiana uwzględnia faktyczne zagospodarowanie terenu i umożliwia modernizowanie istniejących sieci napowietrznych. Utrzymany został nakaz docelowej ich likwidacji i zastępowania ich w miarę możliwości w ramach przebudowy podziemnymi. Zmiana nie narusza zasad ochrony TPN. Wprowadzona zmiana w zakresie pojęcia wiat w lit c ma charakter porządkowy i techniczny, lokalizacja wiat została określona w lit. b. Cały obszar objęty planem znajduje się w granicach TPN, gdzie mają swój początek szlaki turystyczne, zatem dopuszczenie lokalizacji znaków informacji turystycznej miało umożliwić realizację zadań własnych przez TPN. W terenach OT i U przewidziano działalność usługową. Dopuszczenie lokalizacji szyldów stanowi doprowadzenie do spójności terenu z zasadami zagospodarowania. Jeżeli dopuszczone są usługi, winna być dopuszczona również możliwość ich oznaczenia. Wprowadzone zmiany nie ograniczają możliwości zagospodarowania, nie określają innych parametrów niż ustalone w planie i tym samym nie zmieniają zasad zagospodarowania. Tym samym uznano je za nieistotne i nie podlegające obowiązkowi ponowienia procedury planistycznej. § 7 pkt 1 Zgodnie z rysunkiem planu w jego granicach znajduje się teren przeznaczony pod plac publiczny z parkingiem podziemnym oznaczony symbolem KPP/KP-1. Biorąc pod uwagę powierzchnię terenu dostosowano zapisy planu do skali przedsięwzięcia. Nie uległa zmianie pojemność terenu, ani nie wprowadzono nowego przedsięwzięcia. Tym samym uznano je za nieistotne i nie podlegające obowiązkowi ponowienia procedury planistycznej. - § 10 pkt 2, 3 i 4, Zapisy pkt. 2 miały jedynie charakter informacyjny. Prace budowlane dla obiektów zabytkowych regulują przepisy odrębne. Wprowadzone zapisy w uchwalonym planie w pkt. 2, 3 i 4 zawierają jedynie doprecyzowanie wcześniejszych zapisów pkt. 3 i 4, dotyczących istniejących budynków w obszarze planu, niespełniających warunków określonych niniejszym planem miejscowym. W pkt 2 dopuszczono remonty i przebudowy budynków, które nie spełniają pozostałych warunków w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów. W pkt 3 dopuszczono nadbudowę budynków, które nie spełniają pozostałych warunków w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów. W pkt 4 dopuszczono nadbudowę budynków, które nie spełniają pozostałych warunków w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów. Powyższe zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu (dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu) wynikały z ustaleń szczegółowych dla poszczególnych terenów, uzgodnionych z właściwymi organami w tym TPN i wyłożone były do wglądu publicznego. Wprowadzone zmiany miały charakter jedynie techniczny i porządkujący. Wprowadzone zmiany nie ograniczają w żaden sposób możliwości zagospodarowania, nie określają innych parametrów niż ustalone wcześniej w planie i tym samym nie zmieniają zasad zagospodarowania. Tym samym uznano je za nieistotne i nie podlegające obowiązkowi ponowienia procedury planistycznej. - § 15 pkt 2, Zmiany redakcyjne, które doprecyzowały nazewnictwo (dwuspadowe - dwupołaciowe, itp.). Zmiany nieistotne. - § 17 pkt 2 i § 18 pkt 2 Zmiana precyzująca zasady zagospodarowania. W § 17 i 18 nie było określonych parametrów zabudowy dla budynków garażowych, ponieważ nie przewidywano tej funkcji w formie wolnostojącej. Zapis jedynie dookreśla zasadę obowiązującą na terenach U-1 i U-2. Tym samym uznano je za nieistotne i nie podlegające obowiązkowi ponowienia procedury planistycznej. - § 21 pkt 3 i § 23 ust. 3, Teren oznaczony symbolem UP/UT-2 ma powierzchnię ok. 2800 m2. Teren UP-3 ma powierzchnię 1507 m2. Powierzchnia działki na poziomie 4500 m2 jak i 2500 m2 dla terenu UP/UP-2 oraz powierzchnia 1400 m2 i 1500 m2 dla terenu UP-3 nie dają możliwości wtórnego podziału na dwie działki budowlane. Zmiana parametru stanowi odzwierciedlenie rzeczywistych wielkości terenu. Ponadto, zmiana miała na celu skorelowanie tych powierzchni z możliwością stosowania § 14 pkt 3 uchwały. Celem korekty jest spójność tegoż parametru z pozostałymi ustaleniami planu. Biorąc pod uwagę, że zmieniony zapis nie umożliwia wtórnego podziału terenów na kolejne działki budowlane zmiany uznano za nieistotne i nie podlegające obowiązkowi ponowienia procedury planistycznej. - § 28 pkt 2 lit. e, Usunięto zapis stanowiący oczywistą omyłkę. Dopuszczenie dotyczy terenów lasów, a przedmiotowe tereny są przeznaczony pod zieleń parkową. - § 30 pkt 2 lit e III.8 Teren oznaczony symbolami KPP/KP - 1 obejmuje działkę nr 13/1 obr 170 będącą własnością Gminy Miasto Zakopane. Gmina Miasto Zakopane zrezygnowała z realizacji kolei linowej i szynowej na terenie będącym w całości jej własnością, pozostawiając pozostałe zasady kształtowania i zabudowy terenu uzgodnione i wyłożone do wglądu publicznego. Tym samym uznano je za nieistotne i nie podlegające obowiązkowi ponowienia procedury planistycznej. W ocenie organu kwestia czy naruszenie trybu sporządzania planu jest istotne, wymaga oceny, na czym polega to naruszenie oraz skutków tego naruszenia. Naruszenie trybu sporządzania planu, które wyraża się w naruszeniu przepisów określających tzw. procedurę planistyczną, jest zdarzeniem, które następuje w określonym czasie w toku postępowania planistycznego. Natomiast ocena, czy naruszenie to jest istotne, może uwzględniać okoliczności nie tylko z czasu tego zdarzenia, ale także okoliczności, które powstały wcześniej lub później. Ustawowe zasady i tryb sporządzania planu mają na celu zapewnienie uchwalenia zgodnie z prawem prawidłowego planu miejscowego, przy przestrzeganiu zasad i trybu sporządzania planu na każdym etapie postępowania planistycznego. Ocena czy naruszenie trybu sporządzenia planu jest istotne powinna być dokonywana pod kątem tego celu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2012 r., II OSK 52/12). Sam skarżący zwrócił uwagę na to, że Dyrektor TPN uzgodnił plan dla obszaru Kuźnice bez zastrzeżeń, a dokonane później w projekcie planu zmiany dotyczyły jedynie usunięcia oczywistych pomyłek i wewnętrznych sprzeczności ustaleń planu i nie pozostawały w bezpośrednim związku z treścią zaskarżonej uchwały. A skoro tak to nie można uznać, iż organ planistyczny naruszył tryb sporządzenia planu w sposób istotny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania. Skarga jest zasadna. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem – legalności uchwały nr XLVII/701/2009 Rady Miasta Zakopane z dnia 10 grudnia 2009 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: KUŹNICE. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że w myśl poglądów prezentowanych w orzecznictwie, aby stwierdzić nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, konieczne jest ustalenie, że uchwała obarczona jest wadami kwalifikowanymi, tj. istotnymi. Wady nieistotne nie stanowią przesłanki do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę - w zakresie zaskarżonym skargą - takimi kwalifikowanymi wadami obarczona jest przedmiotowa uchwała. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że jak najbardziej uzasadniony jest zarzut istotnego naruszenia wymogów proceduralnych wynikających z art. 17 pkt 7 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co do zapisów planu wskazanych w skardze. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia kwestionowanej uchwały) wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego uzgadnia projekt planu m.in. z właściwymi na podstawie przepisów odrębnych organami, a następnie stosownie do dyspozycji zawartej w art. 17 pkt 9) tejże ustawy ten sam organ wprowadza do projektu uchwały, zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień. Stosownie do delegacji zawartej w przepisie art. 17 pkt 7 lit. c - zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody projekty m.in. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w części dotyczącej parku narodowego i jego otuliny wymagają uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku narodowego. Należy podkreślić, iż cały obszar objęty zakwestionowanym planem miejscowym położony jest w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego, która to granica stanowi jednocześnie granice obszaru Natura 2000 12001 Tatry, uzgodnienia z Dyrekcją TPN musiały być przeprowadzone dla wszystkich obszarów które obejmował zakwestionowany plan miejscowy. Z dokumentacji planistycznej wynika, iż Burmistrz Miasta Zakopane zgodnie z brzmieniem art. 17 pkt 7 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pismem z dnia 18.05.2009 r. znak: BUA.II.7322-8/06 wystąpił o uzgodnienie projektu planu miejscowego do Dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego, który w dniu 12.06.2009 r. na podstawie ww. przepisów wydał postanowienie znak: DSFP2/7481/3.1.09 w którym uzgodnił przedłożony projekt planu na warunkach wymienionych w ww. postanowieniu. Realizując wymogi określone w art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Burmistrz Miasta Zakopane wprowadził zmiany wynikające z ww. postanowienia Dyrektora TPN i pismem z dnia 25.08.2009 r. znak: BUA.II.7322-8/06 ponownie wystąpił do Dyrektora TPN o uzgodnienie projektu planu, który wydał postanowienie z dnia 27.08.2009 r. znak: DSFP2/7481/3.2/09, którym uzgodnił projekt przedmiotowego planu miejscowego bez zastrzeżeń. Następnie, po dwukrotnym uzgodnieniu projektu planu miejscowego z Dyrektorem TPN, do planu zostały wprowadzone kolejne zmiany nie wynikające z dokonanych uzgodnień, a wersja planu zarówno wyłożonego do publicznego wglądu, jak i zresztą uchwalonego różni się od wersji uzgodnionej z Dyrektorem TPN. Stanowi to istotne naruszenie art. 17 ust. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W § 7 pkt 2 wersji planu do opiniowania i uzgodnień dotyczący zasad ochrony przyrody lit. f: wskazano, iż "ustala się ochronę szaty roślinnej, w szczególności w miejscach wskazanych na rysunku planu jako biocentra ze stanowiskami gatunków roślin chronionych, w szczególności poprzez ograniczeni wykorzystania turystycznego oraz zakaz sztucznego zalesiania i zadrzewiania. Zapis ten nie wystąpił w dalszych wersjach projektu planu. Jeżeli organ planistyczny zdecydował się na usunięcie z projektu planu już uzgodnionego z Dyrektorem TPN tego zapisu to bezwzględnie musiał uzgodnić tą zmianę z Dyrektorem TPN. Biocentra roślin chronionych o których mowa w usuniętym fragmencie projektu uchwały wyznaczone były w przeważającej części terenów objętych planem miejscowym, tzn. w terenach: ZR-L ZR-2, ZR-7, ZL-8, ZL-9, ZL-12, ZL-R ZL-16. Wraz z usunięciem zapisów w tekście projektu uchwały również z rysunku planu zniknęły oznaczenia wskazujące na występowanie tychże biocentr. Pierwotnie biocentra występowały w legendzie wśród "oznaczeń informacyjnych niebędących ustaleniami planu", jednakże organ planistyczny nie powinien dowolnie już z wersji uzgodnionej z właściwymi organami ich usuwać zarówno z części tekstowej jaki i graficznej, w dodatku jeżeli z tymi obszarami (bicentrami) wiążą się konkretne ustalenia planu polegające na ustaleniu ochrony szaty roślinnej w tych miejscach, w szczególności polegające na ograniczeniu wykorzystania turystycznego wraz z zakazem sztucznego zalesiania i zadrzewiania. Nie jest dopuszczane dokonywanie dowolnych, nie wynikających jak w tym wypadku z uzgodnień zmian w projekcie planu, zmian które w sposób istotny wpływają na sposób realizacji zasad ochrony przyrody tak szczególnego terenu jakim jest Tatrzański Park Narodowy. Powyżej opisane zmiany wprowadzone przez organ planistyczny nie mają charakteru zmian jednostkowych, a wpływają na sposób zagospodarowania terenów ZR-1, ZR-2, ZR-7, ZL-8, ZL-9, ZL-12, ZL-14, ZL-16 i mogą mieć potencjalne znaczenie dla wielu podmiotów zainteresowanych kształtem zagospodarowania i ochrony powyżej określonych terenów położonych w Tatrzańskim Parku Narodowym. W § 25 pkt 2 projektu planu wersji do (ponownego) opiniowania i uzgodnień, dot. zasad kształtowania i zabudowy terenów OT-1 i OT-2 (tereny stacji dolnej kolejki linowej) lit. g: wskazano zapis - minimalna powierzchnia biologicznie w liniach rozgraniczających poszczególnych terenów - 40% powierzchni terenu; lit. h: maksymalna powierzchnia zabudowy w liniach rozgraniczających poszczególnych terenów - 40% powierzchni terenu. Natomiast w § 25 pkt 2 projektu planu wersji do wyłożenia do publicznego wglądu, (podobnie wersja uchwalona): lit. g: minimalna powierzchnia biologicznie w liniach rozgraniczających poszczególnych terenów - 50% powierzchni terenu; lit. h: maksymalna powierzchnia zabudowy w liniach rozgraniczających poszczególnych terenów - 20% powierzchni terenu. W tym zakresie wskazać należy, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Stosownie do § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustala się następujące wymogi dotyczące standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego: ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że określenie wartości powierzchni biologicznie czynnej jest obligatoryjnym składnikiem przywołanych powyżej zasad, czyli obligatoryjnie powinno być określone w uchwale w sprawie miejscowego planu gospodarowania przestrzennego. Działanie organu wykonawczego gminy polegające na wprowadzeniu niezgodnej z procedurą planistyczną zmiany uchwały polegającej na zmianie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania uchwały planistycznej, powodujące konieczność stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały w zakresie całego terenu, którego dotyczy zmiana powyższego wskaźnika, tj. terenów OT-1 i OT-, zarówno w części tekstowej jak i graficznej kwestionowanej uchwały. Jeżeli organ planistyczny zdecydował się na zmianę wartości tego wskaźnika już po etapie uzgodnień, to powinien powtórzyć procedurę planistyczną co najmniej od momentu uzgodnień, tak by właściwy organ mógł wypowiedzieć się co do tych zmian. Nie jest przy tym możliwe zdelegalizowanie tylko zapisów odnoszących się do wielkości powierzchni biologicznie czynnej, które to zapisy zostały zmienione poza procedurą planistyczną, gdyż pozostawiono by w obrocie akt prawny, który nie zawiera w/w obligatoryjnych elementów. Podobne uchybienia dotyczą zmian dokonanych przez organ planistyczny w zakresie maksymalnej powierzchni zabudowy dla terenów OT-1 i OT-2. Zgodnie z postanowieniami art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametr, i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Dokonane zamiany przez skarżony organ skutkować muszą delegalizacja uchwały w zakresie całego terenu którego dotyczy przedmiotowa zmiana, czyli całego terenu OT-1 i OT-2 zarówno w części tekstowej jak i graficznej. Zmiany te dokonane przez organ planistyczny miały charakter generalny, wpływając w sposób istotny na kształt zagospodarowania przestrzennego obszarów OT-1 i OT-2 (terenów stacji dolnej kolejki linowej). Zmiany dokonane poza procedurą powodują konieczność stwierdzenia nieważności zapisów i rysunku planu odnoszących się do terenów OT-1 i OT-2, z uwagi na niemożność przywrócenia pierwotnych, uzgodnionych z właściwymi organami zapisów. W wersji projektu planu do opiniowania i uzgodnień: zmieniono zapisy § 28 pkt 2 lit e - odpowiednika § 29 ust. 2 lit e - wersji do wyłożenia, dot. ustaleń dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem: ZR-1 do 10, tereny łąk, pastwisk i nieużytków, dotyczące warunków dopuszczalności odbudowy w przypadku uszkodzenia lub zniszczenia istniejących budynków dopuszczonych do zachowania w wyniku klęsk żywiołowych lub katastrof budowlanych w zakresie maksymalnej liczby kondygnacji na poddaszu z dwóch na jedną oraz maksymalnej wysokości budynku mieszkalnego do kalenicy dachu z 11 m na 9m nad poziom terenu od strony przystokowej. W ocenie Sądu zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Ponadto stosownie do § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności gabaryty i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrię dachu. Tak więc określenie maksymalnej liczby kondygnacji budynku i wartości maksymalnej wysokości budynków jest obligatoryjnym elementem planu miejscowego. Zmiany wprowadzone przez organ planistyczny powinny być dokonane zgodnie z procedurą planistyczną, jeżeli Burmistrz Zakopanego wprowadził tak istotne zmiany, bo dotyczące zarówno maksymalnej liczby kondygnacji budynku i wartości maksymalnej wysokości budynków już po etapie wyłożenia, to powiem poddać projekt planu miejscowego ponownie właściwym organom do uzgodnienia i powtórzyć co najmniej od tego momentu procedurę planistyczną. Brak powyższego skutkuje nieważnością zapisów planu w zakresie w jakim wprowadzono zmiany, czyli dla terenów ZR - zarówno w części tekstowej jak i graficznej. Nie jest możliwe zdelegalizowanie tylko zapisów odnoszących się do maksymalnej liczby kondygnacji budynku i wartości maksymalnej wysokości budynków dla terenów ZR, które to zapisy zostały zmienione poza procedurą planistyczną, gdyż pozostawiono by w obrocie akt prawny, który nie zawiera obligatoryjnych elementów. Wprowadzenie tego typu zmian bezwzględnie wymagało powtórzenia procedury planistycznej co najmniej od etapu uzgodnień. W załączniku graficznym do uchwały dla terenów oznaczonych symbolem UP-2 i UP-3 - przed wyłożeniem projektu do publicznego wglądu - usunięto nieprzekraczalne linie zabudowy, które były wyznaczone dla ww. terenów w projektach planu przedłożonych do uzgodnienia. Tereny UP-2 i UP-3 w wersji przedłożonej do uzgodnień były oznaczone jako jeden teren UT-2 - czyli teren zabudowy usług turystyki, na którym zaznaczona była nieprzekraczalna linia zabudowy. Zgodnie z w/w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Stosownie do § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy. Tak więc także w załączniku graficznym do planu miejscowego wyznacza się nieprzekraczalne linie zabudowy. Opisane zatem zmiany wprowadzone przez organ planistyczny powinny być dokonane zgodnie z procedurą planistyczną. Jeżeli Burmistrz Zakopanego usunął z projektu planu miejscowego po etapie uzgodnień przed etapem wyłożenia dla terenów oznaczonych symbolem UP-2 i U P-3 nieprzekraczalne linie zabudowy, które były wyznaczone dla ww terenów w projektach planu przedłożonych do uzgodnień, to powinien poddać projekt planu miejscowego ponownie właściwym organom do uzgodnienia i powtórzyć co najmniej od tego momentu procedurę planistyczną. Brak tego skutkuje nieważnością zapisów planu w zakresie, w jakim wprowadzono zmiany, czyli dla całego terenu UP-2 i UP-3, gdyż nie jest dopuszczalne ponowne wprowadzenie usuniętych przez organ planistyczny ustaleń dotyczących nieprzekraczalnych linii zabudowy, co do których wypowiedział się organ uzgadniający projekt planu miejscowego. Zatem w zakresie opisanych powyżej uchybień stwierdzić należy, iż organ planistyczny nie ponawiając procedury planistycznej w zakresie wprowadzonych zmian, poprzez pozbawianie właściwego organu do uzgodnień możliwości wypowiedzenia się co do wprowadzonych zmian, nie przeprowadził wszystkich wymaganych przepisami prawa czynności, a przeprowadzona przez niego procedura planistyczna w zakresie wyżej wymienionych terenów, nie odpowiada kształtowi postępowania planistycznego wyznaczonego wymogami obowiązującego prawa, w tym przepisu art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszenia procedury w zakresie zmienionych zapisów dotyczących wyżej wymienionych terenów, powodują konieczność stwierdzenia nieważności wszystkich postanowień zarówno części tekstowej jak i graficznej planu odnoszących się do tychże terenów, z uwagi na to, że zdelegalizowanie jedynie samych wyżej przywołanych zapisów, wprowadzonych do projektu planu niezgodnie z procedurą planistyczną - czyli bez koniecznej procedury powtarzania uzgodnień z właściwymi organami, skutkowałoby pozostawieniem w obrocie prawnych aktu prawnego, który nie zawiera w swej treści obligatoryjnie wskazanych przez ustawę elementów, w związku z powyższym zasadne jest zdelegalizowanie wszystkich zapisów kwestionowanego planu odnoszących się do wyżej wymienionych terenów, tj.: OT-1, OT-2 i wszystkich terenów ZR, UP-2 i UP-3, zarówno w części tekstowej jak i graficznej kwestionowanej uchwały. Istotne są także opisane zmiany w projekcie planu, dotyczących zasad ochrony przyrody, odnoszących się do terenów: ZR-1, ZR-2, ZR-7, ZL-8, ZL-9, ZL-12, ZL-14, ZL-16. Również uzasadnione są zarzuty istotnego naruszenia wymogów proceduralnych co zmian jakich dokonał organ planistyczny w projekcie planu miejscowego niezgodnie z procedurą planistyczną, tj. wbrew postanowieniom art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zmian projektu wynikających z rozpatrzenia uwag, wobec braku ponowienia uzgodnienia. Z dokumentacji formalno - prawnej do kwestionowanej uchwały nie wynika, aby Burmistrz Zakopanego w niezbędnym zakresie ponowił uzgodnienia. Dotyczy to zmian wynikających z uwagi S. P. o dodanie funkcji mieszkalnej dla terenu oznaczonego UP-1, zgodnie z obecnym użytkowaniem budynku", na działce nr 11 obr. 170. W § 19 pkt 1 lit b jako przeznaczenie ternu dopisano: uzupełniające przeznaczenie terenu - lokale mieszkalne. Zatem dotyczą one zmiany przeznaczenia podstawowego terenu, czyli kwestii zasadniczej, stanowiącej zakres przedmiotowy kwestionowanej uchwały. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zapisy dotyczące przeznaczenia terenów objętych planem są obligatoryjnym elementem uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli organ planistyczny dokonywał zmian w projekcie uchwały w wyniku uwzględnienia uwagi złożonej do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu, powinien stosownie do postanowień art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powtórzyć w niezbędnym zakresie procedurę i cofnąć się co najmniej do etapu uzgodnień, tak by właściwy organ mógł wypowiedzieć się co do dokonanych zmian w projekcie planu. Naruszenie procedury planistycznej w tym zakresie powoduje nieważność zapisów zarówno w części tekstowej jak i graficznej, odnoszących się do całego terenu objętego zmianami - jak w tym przypadku UP-1. Dodatkowo jednak oprócz zmian odnoszących się do terenu UP-1, jak zasadnie wskazano w skardze, dokonano także innych zmian po etapie wyłożenia do publicznego wglądu. Dotyczyło to: § 19 pkt 2) - wersji do wyłożenia dot. ustaleń dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem UP- 1 teren zabudowy użyteczności publicznej, gdzie zapis lit. a: ustala się lokalizację pomieszczeń gospodarczych wyłącznie w budynku usługowym, zamieniono na lit a: dopuszcza się budynki garażowe i gospodarcze dobudowane do budynku usługowo – mieszkalnego. Z kolei w § 19 pkt 2 lit c: minimalna powierzchnia biologicznie czynna w granicach działki budowlanej - 60% powierzchni działki budowlanej, zamieniono na § 19 pkt 2 lit c: minimalny teren biologicznie czynny w granicach działki budowlanej - 55% powierzchni działki budowlanej. W § 19 dot. ustaleń dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem UP-1 teren zabudowy użyteczności publicznej a konkretnie w § 19 pkt 2 lit d: maksymalna powierzchnia zabudowy w granicach działki budowlanej - 25% powierzchni działki budowlanej, zamieniono na § 19 pkt 2 lit d: maksymalna powierzchnia zabudowy w granicach działki budowlanej - 30% powierzchni działki budowlanej. Jak już wyżej wskazano zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 3) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w planie miejscowym określa się obowiązkowo ustalenia co do parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Zatem określenie wartości powierzchni biologicznie czynnej jest obligatoryjnym składnikiem przywołanych powyżej zasad, czyli obligatoryjnie powinno być określone w uchwale w sprawie miejscowego planu. Samo zdelegalizowanie zapisów dotyczących udziału powierzchni biologicznie czynnej wprowadzonych do uchwalonego planu niezgodnie z procedura planistyczną - czyli bez koniecznej procedury powtarzania uzgodnień z właściwymi organami, skutkowałoby pozostawieniem w obrocie prawnych aktu prawnego, który nie zawiera w swej treści obligatoryjnie wskazanych przez ustawę elementów. W związku z powyższym działanie organu wykonawczego gminy polegające na niezgodną z procedura planistyczną zmianą uchwały polegająca na zmniejszeniu wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, dokonaną wbrew wymogom procedury planistycznej, stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania uchwały planistycznej, powodujące konieczność stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały w zakresie całego terenu, którego dotyczy zmiana powyższego wskaźnika, tj. całego terenu UP-1 (terenu zabudowy użyteczności publicznej). Istotnym jest, że jeżeli organ planistyczny zdecydował się na zmianę wartości tego wskaźnika już po etapie wyłożenia, to powinien powtórzyć procedurę planistyczną co najmniej od momentu uzgodnień, tak by właściwy organ mógł wypowiedzieć się co do tych zmian. Wobec tych uchybień zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności zapisów uchwały w zakresie całego terenu, którego dotyczy zmiana powyższego wskaźnika, tj. całego terenu UP-1 (terenu zabudowy użyteczności publicznej). W zakresie zaś do zmian dokonanych przez organ planistyczny dotyczących zwiększenia maksymalnej powierzchni zabudowy w granicach działki budowlanej dla terenu UP-1, taki obowiązkowy do ustalenia w planie parametr wynika z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie wskazano na linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. W ocenie zatem podobnie jak wyżej wskazano, zamiany takie, podjęte tak jak i w tym przypadku z istotnym naruszeniem procedury planistycznej, skutkować muszą delegalizacją uchwały w zakresie całego terenu którego dotyczy przedmiotowa zmiana, czyli całego terenu UP-1. Nie jest bowiem możliwe zdelegalizowanie tylko zapisów odnoszących się do wielkości maksymalnej powierzchni zabudowy, które to zapisy zostały zmienione poza procedurą planistyczną, wtedy to bowiem pozostawiono by w obrocie akt prawny, który nie zawiera obligatoryjnych elementów. Dodatkowo również wskazać należy, iż ocenianym zakresie zmniejszenie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej przy jednoczesnym zwiększeniu wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy jest zmianą istotną, która może spowodować zwiększenie intensyfikacji zabudowy na terenie objętym szczególną ochrona jakim jest Tatrzański Park Narodowy. Podobnie rzecz ma się w ocenie Sądu w zakresie § 19 pkt 2 lit f: maksymalna wysokość budynku usługowego do kalenicy dachu 9m nad poziom terenu od strony przy stokowej, zamienionego z wyżej opisanym naruszeniem procedury na § 19 pkt 2 lit f: maksymalna wysokość budynku usługowo - mieszkalnego do kalenicy dachu 9m nad poziom terenu od strony przy stokowej, oraz dodaniem § 19 pkt 2 lit g: maksymalna wysokość budynku gospodarczego lub garażowego do kalenicy dachu 7m nad poziom terenu od strony przystokowej. Stosownie do w/w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 4 pkt 6rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Tak więc określenie wartości maksymalnej wysokości budynków jest obligatoryjnym elementem planu miejscowego. Zmiany wprowadzone przez organ planistyczny powinny być dokonane zgodnie z procedurą planistyczną, jeżeli Burmistrz Zakopanego wprowadził tak istotne zmiany, bo dotyczące zarówno maksymalnej wysokości budynków, jak i późniejszego zróżnicowania tych budynków, już po etapie wyłożenia, powiem poddać projekt planu miejscowego ponownie właściwym organom do uzgodnienia i powtórzyć co najmniej od tego momentu procedurę planistyczną. Brak tego powoduje konieczność stwierdzenia nieważności zapisów planu w zakresie w jakim wprowadzono zmiany, czyli dla całego terenu UP-1. Nie jest bowiem możliwe zdelegalizowanie tylko zapisów odnoszących się do wielkości maksymalnej wysokości budynków dla terenu UP-1, które to zapisy zostały zmienione poza procedurą planistyczną, wtedy to bowiem pozostawiono by w obrocie akt prawny, który nie zawiera obligatoryjnych elementów, przy uwzględnieniu w tym miejscu żądania stwierdzenia nieważności uchwały w całości, podniesionego w niniejszej skardze. W zakresie powyższych uchybień wskazać należy, iż w ocenie Sądu brzmienie art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oznacza, że ustawodawca nie wprowadził dla organu planistycznego uznaniowości w zakresie ponawiania lub też nieponawiania w niezbędnym zakresie procedury planistycznej od momentu uzgodnień, gdy zmiany wprowadzone przez organ planistyczny są na tyle istotne, że niezbędne jest powtórzenie procedury planistycznej. Nie dopuszczono także możliwości wartościowania uwag wniesionych do projektu planu, co oznacza, że każda zmiana projektu planu odnosząca się do danego terenu czyni koniecznym powtórzenie uzgodnień wymaganych dla tego obszaru ze względu na jego specyfikę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1091/08). Wreszcie zasadne są również zarzuty wskazane w skardze w trzeciej grupie dotyczące dokonania zmian w projekcie planu po etapie wyłożenia, a przed etapem uchwalenia, które nawet nie wynikały ze zgłoszonych do projektu planu podlegającego wyłożeniu uwag. Organ planistyczny zmienił brzmienie § 4 uchwały, będącego "słowniczkiem" uchwały w zakresie pkt 1 określającego pojęcie: "budynku istniejącego lub zabudowy istniejącej": z "wszelkie obiekty budowlane, które zostały zewidencjonowane w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z przepisami odrębnymi, a dzień wejścia w życie niniejszej uchwały" na "wszelkie obiekty budowlane, które zostały zewidencjonowane w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z przepisami odrębnymi na dzień wejścia w życie niniejszej uchwały, lub obiekty budowlane których realizacja na podstawie prawomocnych decyzji administracyjnych rozpoczęła się przed wejściem w życie niniejszej uchwały." W pkt 2 określającym pojęcie: "inwestycji": z "wszelkie obiekty budowlane, które zostały zewidencjonowane w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z przepisami odrębnymi na dzień wejścia w życie niniejszej uchwały, lub obiekty budowlane, których realizacja na podstawie prawomocnych decyzji administracyjnych rozpoczęła się przed wejściem w życie niniejszej uchwały" na "budowa, odbudowa, rozbudowa, nadbudowa, przebudowa, remont oraz zagospodarowanie terenu." W pkt 19 określającym pojęcie: "wysokość zabudowy od strony przystokowej": z "wysokość budynku liczoną od miejsca przecięcia linii stoku istniejącego terenu z najwyżej położoną na stoku ścianą zewnętrzną budynku, do kalenicy budynku" na "wysokość budynku mierzoną od miejsca przecięcia linii stoku istniejącego terenu z najwyżej położoną na stoku ścianą zewnętrzną budynku, do najwyższego punktu budynku w rozumieniu pkt 3 (maksymalnej wysokości budynku)". W pkt 3 określającym pojęcie "maksymalnej wysokości budynku": z "nieprzekraczalna wysokość budynku mierzona od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku do górnej płaszczyzny stropu bądź najwyżej położonej krawędzi stropodachu nad najwyższą kondygnacją użytkową, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, albo do najwyżej położonej górnej powierzchni innego przykrycia" na "nieprzekraczalna wysokość budynku mierzona od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu bez uwzględniania wyniesionych ponad tą płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy j ą osłaniającej, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub kondygnacji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyty stały ludzi". Oprócz tego dodano nie występujący w wyłożonym do publicznego wglądu tekście § 4 pkt 6 i 7 definicje: "powierzchni zabudowy - powierzchnia budynków liczona po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych budynku na wysokości pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku" "otwarcia dachowego - wszelkie elementy architektoniczne dachu, nie będące oknami połaciowymi, służące doświetlaniu pomieszczeń w kondygnacjach zawartych w dachu, w szczególności poddaszy dachowych." W ocenie Sądu, w tym przypadku zmiany odnoszą się do wszystkich obszarów objętych planem miejscowym, bowiem organ planistyczny dokonał modyfikacji zapisów "słowniczka", odnoszącego się do interpretacji definicji użytych w całej uchwale. Organ planistyczny modyfikując, tak kluczowe zagadnienie jak nadawanie poszczególnym definicjom istotnym dla interpretacji całej uchwały planistycznej nowego brzmienia, bez możliwości wypowiedzenia się przez organy właściwe do uzgodnień co do tych zmian, naruszył w sposób istotny procedurę planistyczną, co skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały w całości. Zmiany te miały charakter generalny, mający znaczenie dla ustalania całokształtu sposobu zagospodarowania ternu objętego zakwestionowanym planem miejscowym, w związku z tym konieczne było powtórzenie procedury planistycznej po ich wprowadzeniu, tak by właściwe organy i zainteresowane podmioty mogły się co do nich wypowiedzieć. Dokonywanie jakichkolwiek zmian poza określoną przepisami prawa procedurą planistyczną, a zwłaszcza zmian polegających na modyfikowaniu, dodawaniu, eliminowaniu z treści projektu planu po dokonanych uzgodnieniach i po etapie wyłożenia, a przed etapem uchwalenia niektórych jego zapisów powoduje, iż stwierdzeniu nieważności winny podlegać wszystkie ustalenia przedmiotowego planu odnoszące się do obszaru, do którego odnoszą się zmiany dokonane przez organ planistyczny poza procedurą planistyczną. Kolejne oceniane w tej grupie zmiany dotyczyły § 6 pkt 1 lit a, gdzie "zakaz lokalizowania nowych, napowietrznych i naziemnych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej mogących mieć negatywny wpływ na odbiór wizualny krajobrazu, w szczególności napowietrznych sieci telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych oraz masztów radiokomunikacyjnych i radiolokacyjnych; zakaz nie dotyczy urządzeń sportu i rekreacji" zamieniono na "ograniczenie lokalizowania nowych, napowietrznych i naziemnych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej mogących mieć negatywny wpływ na odbiór wizualny krajobrazu, w szczególności napowietrznych sieci telekomunikacyjnych elektroenergetycznych oraz masztów radiokomunikacyjnych i radiolokacyjnych, ograniczenie nie dotyczy urządzeń sportu i rekreacji". Podobnie w § 6 pkt 2 lit a "zakaz lokalizowania wzdłuż ciągów komunikacyjnych, dla których wyznaczono ciągi widokowe nowych, napowietrznych i naziemnych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej mogących mieć negatywny wpływ na odbiór wizualny krajobrazu, w szczególności napowietrznych sieci telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych oraz masztów radiokomunikacyjnych i radiolokacyjnych; zakaz nie dotyczy urządzeń sportu i rekreacji" zamieniono na "ograniczenie lokalizowania". W 6 pkt 2 lit b "dopuszczenie wyposażenia ciągów widokowych w urządzenia i obiekty turystyczne takie jak: wiaty, platformy widokowe, obiekty małej architektury, w szczególności ławki, tablice informacyjne, pojemniki na odpady realizowanych na warunkach określonych w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów" zmieniono na "dopuszczenie wyposażenia ciągów widokowych w obiekty małej architektury takie jak: wiaty, platformy widokowe, ławki, tablice informacyjne, pojemniki na śmieci realizowanych na warunkach określonych ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów". Zaś w 6 pkt 2 lit c: "realizację wiat i miejsc odpoczynku dla turystów wyposażonych w elementy małej architektury, w miejscach nie kolidujących z wizualnym odbiorem krajobrazu naturalnego, w szczególności w sąsiedztwie lasów lub zadrzewień, w sąsiedztwie istniejącej zabudowy" zmieniono na "realizację miejsc odpoczynku dla turystów wyposażonych w elementy małej architektury, w miejscach nie kolidujących z wizualnym odbiorem krajobrazu naturalnego, w szczególności w sąsiedztwie lasów lub zadrzewień, w sąsiedztwie istniejącej zabudowy". W § 6 pkt 4 lit a zapis "zabrania się lokalizacji szyldów i nośników informacyjnych w liniach rozgraniczających: drogi publicznej, dróg polnych, ciągów pieszo-jezdnych i pieszych, terenów otwartych oznaczonych symbolem WS, ZŁ, ZR za wyjątkiem znaków dopuszczonych przepisami odrębnymi oraz znaków dotyczących obiektów użyteczności publicznej oraz znaków informacji miejskiej" zmieniono na "zabrania się lokalizacji szyldów i nośników informacyjnych w liniach rozgraniczających: drogi publicznej klasy lokalnej, drogi polnej, ciągów pieszo-jezdnych i pieszych, terenu placu publicznego i parkingu samochodowego, terenów otwartych oznaczonych symbolem WS, ZŁ, ZP, ZR za wyjątkiem znaków dopuszczonych przepisami odrębnymi oraz znaków dotyczących obiektów użyteczności publicznej oraz znaków informacji miejskiej i turystycznej, (dopuszczono lokalizacje szyldów dodatkowo ona terenach OT - tereny stacji dolnej kolei linowej i U - teren zabudowy usługowej)". W § 6 pkt 4 lit b zapis: "dopuszcza się lokalizację szyldów na terenach oznaczonych symbolem: UP, UP/UT, UT" zmieniono poprzez dodanie "OT, U". Z kolei w § 6 pkt 4 lit c zapis: na wszystkich terenach oznaczonych symbolem E, W, UP, UP/UT, UT, OT dopuszcza się lokalizację nośników informacyjnych na elewacjach budynków lub ogrodzeniach jako tablic lub obiektów wolnostojących lub w powiązaniu z obiektami małej architektury" zmieniono na "(dopuszczono lokalizacje nośników informacyjnych dodatkowo w terenach U- tereny zabudowy usługowej) na wszystkich terenach oznaczonych symbolem E, W, U, UP,UP/UT, UT, OT dopuszcza się lokalizację nośników informacyjnych na elewacjach budynków lub ogrodzeniach jako tablic lub obiektów wolnostojących lub w powiązaniu z obiektami małej architektury". W ocenie Sądu w tym zakresie stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w planie miejscowym określa się obowiązkowo określenie zasad umieszczania w przestrzeni publicznej obiektów małej architektury, nośników reklamowych, tymczasowych obiektów usługowo-handlowych, urządzeń technicznych i zieleni, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. Tak wiec, jeżeli organ planistyczny ma zamiar wprowadzać modyfikacje do zapisów odnoszących się do kształtowania przestrzeni publicznej, w tym do wprowadzania w miejsce zakazów lokalizowania nowych napowietrznych i naziemnych sieci i urządzeń infrastruktury (jak w wersji wyłożonej) - jedynie ograniczeń ich lokalizowania (wersja uchwalona) i do wskazywania innych niż w pierwotnej (uzgodnionej i wyłożonej wersji) innych terenów, na których dopuszcza się lokalizację szyldów i nośników informacyjnych, niż w uzgodnionym z właściwymi organami zakresie, powinien ponowić procedurę planistyczną w tym zakresie, tak by właściwe organy mogły wypowiedzieć się co do tychże zmian. Skoro zaś § 6 pkt 1 i pkt 2 ustaleń tekstu planu, został zmieniony w ten sposób, iż zapisy wprowadzające zakazy zostały poza procedurą zmienione na ograniczenia – zachodzi podstawa do stwierdzenie nieważności zapisów kwestionowanej uchwały w całości, gdyż nie jest możliwym wybiórcze wyeliminowanie dotkniętych zmianą zapisów planu, gdyż bez ustaleń dotyczących kwestii zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego regulacja taka pozostanie niekompletna i nie będzie zawierała obligatoryjnych elementów. Ponadto z uwagi na położenie obszarów objętych kwestionowaną uchwałą w całości w Tatrzańskim Parku Narodowym - czyli obszarze podlegającym szczególnej ochronie, wszelkie zmiany w uzgodnionym już z Dyrektorem TPN projekcie planu miejscowego, zwłaszcza te, które powodują zliberalizowanie zakazów w zagospodarowaniu terenu, muszą być ponownie uzgodnione, tak by właściwe organy mogły się wypowiedzieć co do wprowadzonych zmian, a także powinny być poddane dalszej procedurze planistycznej. Tym samym zasadne są także zarzuty w zakresie stwierdzenia nieważności zapisów § 6 pkt 4 lit a w zakresie słów: "ZP" i "turystycznej", § 6 pkt 4 lit b w zakresie słów: "OT, U", § 6 pkt 4 lit c w zakresie słów: "U" - czyli zapisów wprowadzonych poza procedurą planistyczną, które zmodyfikowały zapisy planu, już uzgodnione z właściwymi organami i wyłożone do publicznego wglądu, zapisy dotyczące obligatoryjnego elementu uchwały planistycznej - tj. ustaleń dotyczących zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. W § 7 pkt 1 wersja do wyłożenia została zmieniona poprzez dodanie w zakresie zakazu lokalizowania wyjątku w postaci parkingów samochodowych. W tym zakresie w ocenie Sądu naruszono art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzających obowiązek określenia cech zagospodarowania przestrzennego, które wymagają ukształtowania lub rewaloryzacji, oraz określenia nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. Jeżeli organ planistyczny stwierdził konieczność zmian l w zapisach projektu planu miejscowego, ustanawiających wyjątki od zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w postaci możliwości lokalizowania parkingów samochodowych, powinien uzgodnić tą zmianę z właściwymi do uzgodnień organami, w tym z Dyrektorem TPN. Naruszenie takie powoduje konieczność stwierdzenia nieważności dodanego zapisu planu miejscowego. W § 10 pkt. 2 wersji wyłożonej zapis: "dla obiektów zabytkowych dopuszcza się prace budowlane wyłącznie na warunkach określonych w przepisach odrębnych" uszczegółowiono poprzez zamianę na "dla istniejących budynków w obszarze planu niespełniających warunków określonych niniejszym planem miejscowym, tj. budynków lub części budynków wykraczających poza ustalone nieprzekraczalne linie zabudowy, budynków przekraczających maksymalną wysokość zabudowy lub liczbę kondygnacji, budynków o powierzchni zabudowy większej niż maksymalna powierzchnia zabudowy dopuszczona planem, dopuszcza się remonty i przebudowy przy zastosowaniu ustaleń planu w zakresie kolorystyki pokryć dachowych i elewacji zewnętrznych oraz detali architektonicznych stosownie do zakresu prowadzonych robol budowlanych". Z kolei w § 10 pkt. 2 wersji wyłożonej zapis: "dopuszcza się remonty i przebudowy istniejących budynków, w szczególności prowadzące do poprawy ich estetyki i jakości z zastosowaniem ustaleń planu dla poszczególnych terenów dotyczących w szczególności: pokrycia dachu, elewacji zewnętrznych i detali architektonicznych stosownie do zakresu prowadzonych robót budowlanych, zamieniono na "dla istniejących budynków w obszarze planu niespełniających warunków określonych niniejszym planem miejscowym, tj. budynków wykraczających poza ustalone nieprzekraczalne linie zabudowy budynków przekraczających maksymalną powierzchnię zabudowy dopuszczoną planem. dopuszcza się nadbudowy wyłącznie do wysokości nieprzekraczającej wysokości określonej w przepisach szczegółowych dla poszczególnych terenów, przy zastosowaniu ustaleń w zakresie kształtu i kolorystyki dachu oraz elewacji zewnętrznych i detali architektonicznych stosownie do zakresu prowadzonych robót budowlanych". W § 10 pkt. 4: "dopuszcza się rozbudowy i nadbudowy istniejących budynków na warunkach i z zastosowaniem ustaleń planu dla poszczególnych terenów, o ile ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej" zamieniono na "dla istniejących budynków w obszarze planu niespełniających warunków określonych niniejszym planem miejscowym, tj. budynków lub części budynków wykraczających poza ustalone nieprzekraczalne linie zabudowy, budynków przekraczających maksymalną wysokość zabudowy lub liczba kondygnacji, dopuszcza się rozbudowy wyłącznie zgodnie z ustalonymi liniami zabudowy, do wysokości nieprzekraczającej wysokości określonej w przepisach szczegółowych dla poszczególnych terenów, przy zachowaniu ustaleń w zakresie kształtu i kolorystyki dachu oraz elewacji zewnętrznych i detali architektonicznych stosownie do zakresu prowadzonych robót budowlanych". W ocenie Sądu stosownie w/w art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w planie miejscowym określa się obowiązkowo elementy zagospodarowania przestrzennego, które wymagają ochrony, określenie cech zagospodarowania przestrzennego, które wymagają ukształtowania lub rewaloryzacji, oraz określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. Tak więc, jeżeli organ planistyczny stwierdził konieczność zmian w zapisach projektu planu miejscowego, ustanawiających zasady kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla wszystkich terenów objętych planem miejscowym, powinien zmiany te co najmniej uzgodnić z właściwymi organami, w tym z Dyrektorem TPN. Brak stanowi naruszenie procedury planistycznej w stopniu istotnym, z uwagi na to, że zapisy te dotyczą obligatoryjnych elementów planu (obligatoryjnych jak wyżej). Dodatkowo w projekcie planu który był uzgodniony i następnie wyłożony mowa jest o obiektach zabytkowych (§ 10 pkt 2), istniejących budynkach (§ 10 pkt 3 i 4); a w planie uchwalonym o istniejących budynkach w obszarze planu niespełniających warunków określonych niniejszym planem. Brak jest tożsamości tych pojęć. Tak więc jeżeli co innego było przedmiotem uzgodnień z właściwymi organami, gdyż pierwotna treść projektu planu dotyczyła budynków zabytkowych i budynków istniejących, a co innego potem procedowano, gdyż wyżej opisane zmiany były dokonane już etapie wyłożenia dotyczą jedynie budynków istniejących w obszarze planu niespełniających warunków określonych niniejszym planem, to wyżej opisane zmiany zostały wprowadzone przez organ planistyczny niezgodnie z wymaganą procedurą, są to zmiany nie wynikające uwag złożonych do planu, ich wprowadzenie nie zostało poprzedzone wcześniejszymi uzgodnieniami, co więcej jak wykazano uzgodnione zostało inne brzmienie projektu planu. Zmiany te, w związku z tym, że dotyczą ogólnych ustaleń planistycznych dla wszystkich terenów, co rodzi konieczność wnioskowania stwierdzenia nieważności uchwały w całości, z uwagi na charakter wprowadzonych poza procedurą planistyczną zmian. W § 15 pkt 2 wersji wyłożonej w stosunku do uchwalonej zmieniono w lit. i tiret pierwsze ustalenia geometrii dachu: "dachy: dwuspadowe, dwuspadowe z daszkiem przyzbowym, dwuspadowe naczółkowe z daszkiem przyzbowym oraz czterospadowe i wielospadowe w odmianach jak dwuspadowe, dopuszcza się dachy namiotowe dla części budynku stanowiące nie więcej niż 1/3 całości dachu na jednym obiekcie budowlanym" na "dachy: dwupołaciowe, dwupołaciowe z daszkiem przyzbowym, półszczytowe, czteropołaciowe i wielopołaciowe, zabrania się dachów namiotowych". W ocenie Sądu stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w/w § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w planie miejscowym określa się obowiązkowo ustalenia dotyczące geometrii dachu. Tak więc ustalenia dotyczące geometrii dachów są obligatoryjnym elementem planu miejscowego. Zmiany wprowadzone przez organ planistyczny powinny być dokonane zgodnie z procedurą planistyczną, jeżeli Burmistrz Zakopanego wprowadził istotne zmiany, bo dotyczące geometrii dachu, co ma znaczenie dla wyglądu budynków, już po etapie wyłożenia, powiem poddać projekt planu miejscowego ponownie właściwym organom do uzgodnienia i powtórzyć co najmniej od tego momentu procedurę planistyczną. Wobec tego braku zachodzi podstawa stwierdzenia nieważności zapisów planu w zakresie w jakim wprowadzono zmiany, czyli dla całego terenu E1. Nie jest bowiem możliwe zdelegalizowanie tylko zapisów odnoszących się do geometrii dachów budynków dla ternu E1, które to zapisy zostały zmienione poza procedurą planistyczną, wtedy to bowiem pozostawiono by w obrocie akt prawny, który nie zawiera obligatoryjnych elementów, przy uwzględnieniu w tym miejscu żądania stwierdzenia nieważności uchwały w całości, podniesionego w niniejszej skardze. Nadto analogiczne zmiany odnoszące się geometrii dachów zostały wprowadzone także dla innych terenów znajdujących się w granicach przedmiotowego planu miejscowego, a mianowicie dla terenów: - U-1: teren zabudowy usługowej (zmieniono zapisy § 17 pkt 2 lit g tiret pierwsze projektu planu - wersji do wyłożenia, odpowiednikiem tego zapisu jest inaczej brzmiący zapis § 17 pkt 2 lit h tiret pierwsze planu uchwalonego); - U-2: teren zabudowy usługowej (zmieniono zapisy § 18 pkt 2 lit g tiret pierwsze projektu planu - wersji do wyłożenia, odpowiednikiem tego zapisu jest już inaczej brzmiący zapis § 18 pkt 2 lit h tiret pierwsze planu uchwalonego); - UP-1: teren zabudowy użyteczności publicznej (zmieniono zapisy § 19 pkt 2 lit g tiret pierwsze projektu planu - wersji do wyłożenia, odpowiednikiem tego zapisu jest inaczej brzmiący zapis § 19 pkt 2 lit h planu uchwalonego); - UP-2 teren zabudowy użyteczności publicznej (zmieniono zapisy § 20 pkt 2 lit f tiret pierwsze projektu planu - wersji do wyłożenia, odpowiednikiem tego zapisu jest inaczej brzmiący zapis § 20 pkt 2 lit f tiret pierwsze planu uchwalonego); - UP-3 teren zabudowy użyteczności publicznej (zmieniono zapisy § 21 pkt 2 lit f tiret pierwsze projektu planu - wersji do wyłożenia, odpowiednikiem tego zapisu jest inaczej brzmiący zapis § 21 pkt 2 lit f tiret pierwsze planu uchwalonego); - UP/UT-1 teren zabudowy usług użyteczności publicznej oraz usług turystyki (zmieniono zapisy § 22 pkt 2 lit i tiret pierwsze projektu planu - wersji do wyłożenia, odpowiednikiem tego zapisu jest inaczej brzmiący zapis § 22 pkt 2 lit i tiret pierwsze planu uchwalonego); - UP/UT-2 teren zabudowy usług użyteczności publicznej oraz usług turystyki (zmieniono zapisy § 23 pkt 2 lit g tiret pierwsze projektu planu - wersji do wyłożenia, odpowiednikiem tego zapisu jest inaczej brzmiący zapis § 23 pkt 2 lit g tiret pierwsze planu uchwalonego); - UT-1, teren zabudowy usług turystyki (zmieniono zapisy § 24 pkt 2 lit g tiret pierwsze projektu planu - wersji do wyłożenia, odpowiednikiem tego zapisu jest inaczej brzmiący zapis § 24 pkt 2 lit g tiret pierwsze planu uchwalonego); - OT-1 i OT-2: tereny usług sportu i rekreacji, zmieniono zapisy § 25 pkt 2 lit. n projektu planu - wersji do wyłożenia, - dot. ustaleń dot. ustaleń dla dachów budynków usługowych wolnostojących, odpowiednikiem tego zapisu jest inaczej brzmiący zapis § 25 pkt 2 lit. n tiret pierwsze planu uchwalonego- dot. ustaleń dla dachów budynków usługowych wolnostojących; - ZR-1 do 10, tereny łąk, pastwisk i nieużytków, zmieniono zapisy § 29 pkt 2 lit e tiret piąte projektu planu - wersji do wyłożenia odpowiednikiem tego zapisu jest inaczej brzmiący zapis § 29 pkt 2 lit e tiret piąte planu uchwalonego; W związku z tym konieczne jest stwierdzenia nieważności zapisów planu miejscowego odnoszących się do w/w terenów zarówno w części tekstowej uchwały. Dodatkowo § 17 wersji uchwalonej — dot. ustaleń dla terenu oznaczonego symbolem U-1 - tereny zabudowy usługowej w pkt 2) dot. zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dopisano lit b); zabrania się realizacji budynków garażowej - nie ma ona odpowiednika w wersji poddanej uzgodnieniom i wyłożonej do publicznego wglądu. W § 18 wersji uchwalonej dot. ustaleń dla terenu oznaczonego na rysunku planu (symbolem U-2 tereny zabudowy usługowej w pkt 2) dot. zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dopisano lit b): zabrania się realizacji budynków garażowej - nie ma ona odpowiednika w wersji poddanej uzgodnieniom i wyłożonej do publicznego wglądu. Ja wyżej wskazano w ocenie Sądu określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów wymaga uzgodnienia z właściwymi organami, w tym z Dyrektorem TPN. Brak powoduje konieczność stwierdzenia nieważności dodanych zapisów planu miejscowego, gdyż zmiany te nie mają charakteru indywidualnego, tylko generalny, mający wpływ na sposób zagospodarowania terenów U-1 i U-2. Nadto poprzez również dokonaną poza procedurą uzgadniania zmianą w § 23 ust. 3: - minimalna powierzchnia nowowydzielanej działki budowlanej –zmniejszenie jej obszaru z 4500m2 na 2500m2, oraz w § 21 pkt 3 lit a - zasady i warunki podziału nieruchomości zmianą minimalnej powierzchni nowowydzielanej działki budowlanej – z 1400 m2 na 1500m2, naruszono art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., co do obowiązku określania zasad podziału nieruchomości i parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenia kąta położenia działek w stosunku do pasa drogowego. Tak więc jeżeli organ planistyczny zdecydował się na zmianę tego obligatoryjnego elementu planu miejscowego dla terenu UP/UT-2 i UP-3, poza procedurą uzgodnienia zachodzą podstawy stwierdzenia nieważności planu miejscowego w zakresie wszystkich ustaleń dla terenu UP/UT-2 i UP-3 zarówno w części tekstowej, jak i graficznej, z uwagi na niekompletność zapisów odnoszących się do tego terenu. Z kolei w § 28 pkt 2 lit e: projektu planu (wersja do wyłożenia) dot. ustaleń dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem: ZP-1, ZP-2, ZP-3, ZP-4 i ZP-5 - tereny zielem parkowej - zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania powyższych terenów: dopuszcza się grodzenie terenów lasów o ile konieczność wygrodzenia terenu wynika z planowanej gospodarki leśnej lub ochrony przyrody lub ogrodzenie przynależy do działki budowlanej stykającej się z linią rozgraniczającą lasu oraz § 30 pkt 2 lit e) w liniach rozgraniczających placu publicznego dopuszcza się lokalizację kolei linowej lub szynowej - zapisy ten zostały usunięte z wersji uchwalonej. W ocenie Sądu dokonywanie zmian poza określoną przepisami prawa procedurą planistyczną, a zwłaszcza zmian polegających na modyfikowaniu, dodawaniu, eliminowaniu z treści projektu planu po dokonanych uzgodnieniach i po etapie wyłożenia, a przed etapem uchwalenia niektórych jego zapisów powoduje nieważność. Organ planistyczny dokonał w tym zakresie modyfikacji obligatoryjnego elementu uchwały planistycznej jakim są zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów (art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury zadnia 26 sierpnia 2003 r.), bez możliwości wypowiedzenia się przez organy właściwe do uzgodnień co do tych zmian, naruszył w sposób istotny procedurę planistyczną. W ocenie Sądu o ile zatem istnieje możliwość dokonania zmian w projekcie uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego już po zakończonym etapie uzgodnień z właściwymi organami i po etapie wyłożenia do publicznego wglądu, jednakże powinna zostać powtórzona procedura planistyczna co najmniej od momentu ponownych uzgodnień, co nie zostało w kontrolowanym postępowaniu dochowane. Dokonywanie jakichkolwiek zmian w części opisowej lub graficznej uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego w stosunku do jego projektu wyłożonego do publicznego wglądu, poza przypadkami wskazanymi w art. 17 pkt 13 i art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest niedopuszczalne i stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu w rozumieniu art. 28 tejże ustawy. Zmiana treści lub rysunku projektu planu (zakres i rodzaj tych zmian) pozostaje bowiem w takim wypadku poza wiedzą zainteresowanej społeczności lokalnej i poza jej kontrolą (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 250/07). Wszelkie dokonywane w ramach procedury planistycznej ewentualne zmiany projektu planu mogą być wprowadzane tylko w ściśle określonych przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przypadkach - i to też w ramach procedury planistycznej, która w zależności o tego w którym momencie zmiany mają być dokonywane, określa od jakiego etapu procedura ma zostać powtórzona, np. art. 17 pkt 13) czy art. 19 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowisko zaś w zakresie interpretacji przepisu art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnośnie konieczności powtarzania nie tylko etapu uzgodnień lecz także innych etapów procedowania planów miejscowych, w tym etapu wyłożenia do publicznego wglądu, konieczności ponawiania procedury planistycznej, nie tylko odnośnie etapu uzgodnień, lecz także w zakresie etapu wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu do którego wprowadzono zmiany po zakończonym etapie wyłożenia, zostało zawarte w szeregu wyroków: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt II OSK 367/08 i z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1151/08, a także w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 927/05, z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 373/08, z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 372/08, z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 375/08, z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 376/08, z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 377/08, z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 378/08, z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 29/07, z dnia 23 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 1294/06, z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 319/09 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 324/07, z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 981/07, z dnia 13 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 417/08 i w wyroku z dnia 17 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 327/10. Natomiast ze względu na okoliczność, iż przedstawione powyżej naruszenia procedury planistycznej, jakich dopuścił się organ planistyczny mają na tyle istotny charakter i dotyczą terenów zajmujących większość obszaru objętego planem, to zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powoduje konieczność stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały w całości, inaczej pozostawiono by w mocy zdezintegrowany plan miejscowy. Naruszenia procedury uchwalenia planu są na tyle istotne i dotyczą ustaleń zarówno odnoszących się do wszystkich terenów objętych planem (chociażby zmiany wskazane dla § 4, 6,7, 10 uchwały ), jak też dotyczą one ustaleń odnoszących się do przeważającej ilości terenów dla których obowiązuje kwestionowany plan miejscowy. Nie było więc możliwym wyeliminowanie samych zapisów, które zostały podjęte z istotnym naruszeniem procedury planistycznej, tak by pozostawić w obrocie prawnym spójny i kompletny plan miejscowy dla tak newralgicznych i znajdujących się pod tak ścisłą ochroną terenów. Z uwagi na powyższe orzeczono jak sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.