I GSK 636/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Marta Zawadzka-Zasuwik po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. S.z o.o. w upadłości likwidacyjnej w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Po 598/13 w sprawie ze skargi Grand Spółki z o.o. w N. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem 13 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Po 598/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), oddalił skargę G. Sp. z o.o. w N. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące luty i maj 2007 r. Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Naczelnik Urzędu Celnego w P. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] nadał nieostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. nr [...] z dnia [...] października 2012 r. rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie określenia G. spółce z o.o. w N. zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za miesiące luty 2007 r. i maj 2007 r. Dyrektor Izby Celnej w P. postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. Nr 749 ze zm., dalej O.p.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał, że jedną z przesłanek do nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest ustalenie, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące (art. 239b § 1 pkt 4 O.p.). Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, podatek akcyzowy określony w ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej za miesiące luty 2007 r. i maj 2007 r. przedawniał się z upływem 2012 r. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu [...] listopada 2012 r. i do dnia wydania zaskarżonego postanowienia zobowiązanie podatkowe za ww. miesiące nie zostało przez podatnika uregulowane. Uchylanie się przez podatnika od wykonania obowiązków publicznoprawnych uprawdopodobnia, że zobowiązanie wynikające z decyzji wymiarowej z uwagi na krótszy niż 3 miesiące okres do upływu terminu przedawnienia nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalił skargę na powyższe postanowienie. Sąd I instancji przywołując treść przepisu art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 O.p. wskazał, że stanowił on podstawę prawną rozstrzygnięcia organu I instancji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące luty i maj 2007 r. Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że w okolicznościach faktycznych sprawy wystąpiły obie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 O.p. Poza sporem w przedmiotowej sprawie było to, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego był krótszy niż 3 miesiące. Skoro skarżąca spółka nie uiściła podatku akcyzowego za miesiące luty i maj 2007 r. także po wydaniu w dniu [...] października 2012 r. decyzji określającej przedmiotowe zobowiązanie podatkowe, jak i po upływie określonego czasu od dnia wydania tej decyzji do dnia nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, to Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo wskazały, że te okoliczności w dostateczny sposób uprawdopodobniły, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie przez spółkę wykonane przed upływem terminu jego przedawnienia, wynoszącym niecały miesiąc. W ocenie Sądu w ten sposób została spełniona przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji, która nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności. Przy przesłance z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. organy podatkowe nie były zobowiązane do badania sytuacji majątkowej spółki, gdyż te okoliczności stanowią odrębną przesłankę nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła G. Sp. z o.o. w N., zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, co miało istotny wpływ na wynik postępowania; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 239b § 2 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, co miało istotny wpływ na wynik postępowania; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 13 listopada 2013 r., a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wraz z koszami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że nie została spełniona przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 O.p., gdyż okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie był krótszy niż 3 miesiące. W dniu [...] grudnia 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zawiesił bieg terminu przedawnienia, wszczynając postępowanie karne skarbowe w sprawie uszczuplenia podatku akcyzowego należnego od spółki za miesiące luty i maj 2007 r. (sygn. akt UKS [...]). Te zmiany stanu faktycznego powinien uwzględnić organ odwoławczy, jak i Sąd I instancji, który nie był związany zakresem skargi. Nie została też spełniona przesłanka określona w art. 239b § 2 O.p., gdyż nie uprawdopodobniono, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Organ I instancji nie wskazał żadnych konkretnych faktów, okoliczności lub dowodów np. w postaci danych finansowych spółki potwierdzających, iż istnieje jakiekolwiek zagrożenie, że skarżąca nie ureguluje przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Organy podatkowe naruszają art. 121 § 1 i art. 122 O.p., gdy rzeczowo nie wyjaśniają jakie okoliczności uprawdopodobniają, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Nie bez znaczenia jest, że skarżąca w grudniu 2012 r. zwróciła się z wnioskiem o zaliczenie nadpłaty w podatku VAT za rok 2008, która wynikała ze złożonych korekt deklaracji VAT-7 m.in. na poczet zaległości w podatku akcyzowym za rok 2007. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest trafny zarzut zawarty w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej kwestionujący prawidłowość zastosowania art. 239b § 1 pkt 4 O.p. Zgodnie z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Początek wskazanego w powołanym przepisie 3-miesięcznego terminu należy liczyć od daty wydania przez organ podatkowy pierwszej instancji postanowienia o nadaniu decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 799/10, lex nr 1136583). Należy podzielić prezentowany w orzecznictwie pogląd, że skutek prawny w postaci nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności następuje w chwili wydania postanowienia o nadaniu tego rygoru, a nie z chwilą jego doręczenia. Z istoty postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności wynika, że decyzja, której ten rygor dotyczy, jest "natychmiast wykonalna". Zatem dla oceny zgodności z prawem postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności miarodajny jest dzień jego wydania (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 523/13, lex nr 1451423). W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane, co zresztą wynika w sposób oczywisty z akt sprawy, że postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej zostało wydane w dniu 4 grudnia 2012 r. Decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności dotyczyła określenia zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za luty i maj 2007 r. Obowiązek zapłaty podatku akcyzowego, którego dotyczyła ww. decyzja przedawniał się z upływem 2012 roku. Zatem w dniu wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, tj. w dniu [...] grudnia 2012 r., okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego był krótszy niż 3 miesiące. Skoro z powyższych rozważań wynika, że dla oceny zgodności z prawem postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności miarodajny jest stan z dnia wydania postanowienia, to ewentualne zawieszenie lub przerwa biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji nieostatecznej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności na etapie postępowania zażaleniowego dotyczącego postanowienia w przedmiocie nadania tego rygoru, nie ma znaczenia dla oceny spełnienia przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 814/11 – nr lex 1131694). Zważywszy na to co wyżej wskazano, nie jest trafny zarzut, że organ II instancji rozpoznając zażalenie zobowiązany był ustalić i uwzględnić okoliczność, iż: "6 grudnia 2012 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia przez wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania karnoskarbowego". Dodać jedynie należy, że skarżący w ogóle na tę okoliczność nie wskazywał na etapie postępowania przed organami podatkowymi ani w skardze do WSA w P.. Okoliczność ta nie wynika też z akt sprawy. Jednakże z uwagi na przedstawioną powyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnię art. 239b § 1 pkt 4 O.p. okoliczność ta nie miała w sprawie prawnego znaczenia. Tym samym zarzut sformułowany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za chybiony. Nie jest też trafny zarzut zawarty w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 239b § 2 O.p. W myśl art. 239b § 2 O.p. przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p. mają charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przy tym warunkiem jest uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 1 pkt 4 O.p.). Fakt zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p. organ podatkowy obowiązany jest ustalić przez udowodnienie, natomiast dla wykazania spełnienia warunku określonego w art. 239b § 2 O.p. wystarczy jedynie uprawdopodobnienie, które jest środkiem zastępczym dowodu. Uprawdopodobnienie nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu, a zatem nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1650/10, lex nr 1069309). Skarżąca zarzuca, że Sąd I instancji naruszył art. 239b § 2 O.p. akceptując stanowisko organów podatkowych, iż przy przesłance nadania rygoru natychmiastowej wykonalności wskazanej w art. 239b § 1 pkt 4 O.p. organy podatkowe nie były zobowiązane do badania sytuacji majątkowej spółki. Zarzut ten jest chybiony. Przesłanka nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, o której stanowi art. 239b § 1 pkt 4 O.p. związana jest z perspektywą wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji nieostatecznej i zbliżającym się terminem przedawnienia tego zobowiązania, a nie z sytuacją majątkową podatnika. Nie budzi wątpliwości to, że konieczność dokonania przez organy podatkowe ustaleń odnoszących się do sytuacji majątkowej podatnika dotyczy przesłanek dających podstawę do nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, przewidzianej w art. 239b § 1 pkt 2 i 3 O.p. I taki obowiązek ustalenia jaki strona posiada majątek, a w szczególności czy jest to majątek o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skargowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, dotyczy przesłanki do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności przewidzianej w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. Ustalenie jaki strona posiada majątek i czy dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości konieczne jest także dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 239b § 1 pkt 3 O.p. Natomiast jeżeli okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż trzy miesiące (art. 239 § 1 pkt 4 O.p.), to spełnienie przesłanki z § 2 tego przepisu polega na uprawdopodobnieniu, że zachodzą takie okoliczności faktyczne, które potwierdzają, że z tego właśnie powodu zobowiązanie podatkowe z decyzji nie zostanie wykonane. Nie mają natomiast istotnego znaczenia okoliczności odnoszące się do sytuacji majątkowej, czy też działań podatnika w stosunku do jego majątku, o których mowa w art. 239b § 1 pkt 1-3 O.p. Orzecznictwo sądowe w powyższej kwestii jest jednolite i Naczelny Sąd Administracyjny w całej rozciągłości podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 12 marca 2014 r. (sygn. akt I FSK 523/13, lex nr 1451423) oraz w wyrokach NSA z dnia 29 października 2015 r. (sygn. akt I GSK 413/14), z dnia 13 grudnia 2013 r. (sygn. akt I FSK 1807/12), z dnia 7 lutego 2012 r. (sygn. akt I GSK 911/10), z dnia 19 kwietnia 2013 r. (sygn. akt I GSK 1034-1037/11), z dnia 9 maja 2012 r. (sygn. akt I GSK 1041/11), z dnia 3 lipca 2013 r. (sygn. akt I FSK 1307/12), dostępnych pod adresem http: //orzeczenia.nsa.gov.pl. Zważywszy na powyższe należy podkreślić, że natychmiastowa wykonalność decyzji, wynikająca z nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest przejawem tymczasowej ochrony prawnej i ma charakter zapobiegawczy. Nadanie nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności może nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania prawa lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Takim dobrem prawnie chronionym jest w świetle regulacji przewidzianej w art. 239b § 1 pkt 4 O.p. potrzeba ochrony interesów fiskalnych w trakcie postępowania podatkowego. Zwracano na to uwagę w trakcie prac legislacyjnych nad ustawą nowelizującą Ordynację podatkową, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 r., wskazując m.in., że art. 239b § 1 pkt 4 O.p. jest związany z oczywistą sytuacją, w której należy chronić interesy fiskalne w trakcie postępowania podatkowego. Nie można bowiem dopuścić do tego, żeby odwołanie, czyli element powodujący niewykonalność decyzji nieostatecznej, stało się jednocześnie instrumentem prowadzącym do przedawnienia się zobowiązania podatkowego, stąd potrzeba nadawania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, kiedy okres do przedawnienia jest zbyt krótki. Podkreślono także, że art. 239b § 2 O.p. jest jednym z przepisów kluczowych. To swoistego rodzaju przepis wymagający indywidualizacji postępowania w zakresie nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności (zob. druk sejmowy kadencja VI nr 951, http: orka.sejm.gov.pl). Z przyczyn wyżej wskazanych nie zasługiwały na uwzględnienie argumenty skarżącej, których istota sprowadzała się do twierdzenia, że zaistnienie przesłanek z art. 239b § 1 pkt 4 w zw. z § 2 O.p. powinno być oparte o fakty wynikające z dokonanej przez organ podatkowy analizy stanu faktycznego i dowodów, w tym danych finansowych spółki. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że wykładnia art. 239b § 2 O.p. w zw. z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. przedstawiona przez skarżącą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jest nielogiczna i w istocie przekreśla znaczenie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. Skoro bowiem do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, przez ustawodawcę wyznaczony na czas krótszy niż trzy miesiące, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczenia danin publicznoprawnych. Nawet przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji organu pierwszej instancji, zobowiązanie to nie zostanie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem wygaśnie na skutek przedawnienia (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1807/12, baza orzeczeń nsa.gov.pl). Skoro w rozpoznawanej sprawie organy wskazały, że spółka nie uiściła podatku akcyzowego za miesiące luty i maj 2007 r., ponadto po wydaniu w dniu [...] października 2012 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzji określającej zobowiązanie podatkowe oraz mimo jej doręczenia, do dnia nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności skarżąca nie wykonywała tej decyzji, zaś wysokie prawdopodobieństwo niewykonania wiązało się ze zbliżającym się terminem przedawnienia tego zobowiązania, za trafne należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że wskazane w ten sposób przez organy podatkowe okoliczności w dostateczny sposób – w rozumieniu art. 239b § 2 O.p. – uprawdopodobniają, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Dodatkowo podkreślić należy, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, iż fakt wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe oraz brak zapłaty zobowiązania z tej decyzji wynikającego, może zostać uznane za spełnienie przesłanki z art. 239b § 2 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1650/10 baza orzeczeń nsa.gov.pl). Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej za chybione należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 121 i 122 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. (pkt 3 petitum skargi kasacyjnej). Skarżąca upatruje naruszenie powyższych przepisów Ordynacji podatkowej w tym, że w zaskarżonym oraz poprzedzającym je postanowieniu nie wskazano konkretnych argumentów, okoliczności a nawet pobieżnych wniosków dotyczących kondycji finansowej spółki, które miałyby przesądzić o ryzyku niewykonania zobowiązania podatkowego. Skoro z przyjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 O.p. wynika, że dla spełnienia przewidzianych w tych przepisach przesłanek nie mają istotnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące kondycji finansowej podatnika, to tym samym nie sposób przyjąć, że niepowołanie się na tego rodzaju okoliczności w zaskarżonym postanowieniu narusza art. 121 i 122 O.p. Jak już wyżej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, z przyjętych w tej sprawie przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, a dokonanych przez organy podatkowe, bezspornie wynikało, iż skarżąca nie uiściła należnego podatku akcyzowego, a po wydaniu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w tym przedmiocie, do momentu wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności skarżąca nie wykonała zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji, zatem nie sposób przyjąć, iż w sprawie naruszono art. 121 i 122 O.p., skoro wyjaśniono przesłanki faktyczne, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonego postanowienia. W sytuacji bezskuteczności zarzutu sformułowanego w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej oraz nieuwzględnienia wynikającego z treści uzasadnienia tejże skargi zarzutu błędnej wykładni art. 239b § 2 O.p. w zw. z art. 239b § 1 pkt 4 O.p., za chybiony należało uznać zarzut dotyczący niewłaściwego zastosowania art. 239b § 2 O.p. (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej). W przyjętym bowiem w sprawie stanie faktycznym, który nie został skutecznie zakwestionowany, nie sposób uznać, że Sąd I instancji naruszył art. 239b § 2 O.p. poprzez zaakceptowanie stanowiska organów podatkowych o jego prawidłowym zastosowaniu. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe uprawdopodobniły, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Wskazano bowiem na fakty pozwalające na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane, a w konsekwencji wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. Za taką okoliczność uprawdopodobniającą możliwość niewykonania zobowiązania trafnie przyjęto fakt, że podatek akcyzowy określony w decyzji z dnia [...] października 2012 r., doręczonej stronie w dniu [...] listopada 2012 r., do dnia wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie został uregulowany, w sytuacji gdy zobowiązanie podatkowe objęte tą decyzję przedawnia się z upływem 2012 roku. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.