II OSK 2020/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) Sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Systemu Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 69/14 w sprawie ze skargi [...] Systemu Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. z siedzibą w B. na uchwałę Rady Gminy w M. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; 2. zasądza od Gminy M. na rzecz [...] Systemu Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014 r. oddalił skargę [...] Systemu Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w B. (dalej: "Spółka") na uchwałę Rady Gminy w M. z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 21 czerwca 2013 r. Spółka złożyła do wójta wniosek o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na okres od dnia 1 września 2013 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r. W treści wniosku wskazano m. in., że koszty amortyzacji oszacowano na podstawie stawek, zgodnie z przyjętym przez spółkę na rok obowiązywania nowych taryf planem amortyzacji. Jako załączniki do wniosku wymieniono sprawozdanie finansowe za rok 2012, wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń, informację o ilości i cenie zakupu wody i wprowadzania ścieków oraz informacje ekonomiczno-finansowe, tabele od A do H. Przewidziano podwyższenie cen i stawek opłat zaopatrzenia w wodę o 10% i za odprowadzanie ścieków o 28,2%. W zestawieniu kosztów ujęto pozycje "Amortyzacja" w określonych kwotach oraz "Amortyzacja pokryta dotacją" – rubryka niewypełniona za ten okres. W dniu 25 lipca 2013 r. Spółka wniosła autopoprawkę w zakresie ilości odprowadzanych ścieków, co wywołało obniżenie ceny i rozmiaru podwyżki do 17,1%. W dniu 30 lipca 2013 r. wójt przekazał do rady gminy propozycję przyjęcia wnioskowanych taryf, potwierdzając ich opracowanie zgodnie z ustawą z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (art. 20 ust. 4 pkt 1 ustawy). Zaskarżoną uchwałą organ na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. oraz art. 24 ust. 1 powołanej ustawy (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.) w związku z art. 23, art. 25 i art. 27 tej ustawy w związku z § 6, 7 i 19 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 127, poz. 886) odmówił zatwierdzenia taryf. W uzasadnieniu uchwały organ podał, że zwrócił się o wyjaśnienie w zakresie okoliczności wywołujących wzrost cen, którymi były spadek ilości odprowadzanych ścieków, zmiana wartości podatku od nieruchomości oraz zmiana zasad wliczania kosztów amortyzacji w trakcie opracowywania wniosku taryfowego. Na sesji rady przedstawiciele Spółki zostali zobowiązani do wyjaśnienia przede wszystkim, na jakiej podstawie dokonano zmiany sposobu obliczania amortyzacji. Prezes Spółki wyjaśnił, że od okresu 2008/2009 amortyzację ujmowano w taryfach niewłaściwie. W poprzednich taryfach ujmowano amortyzację "podatkową" czyli od wartości podatkowej, nie zaś pełną amortyzację środka trwałego wyliczaną od wartości początkowej. Obecnie podano zgodnie z § 6 pkt 1a cyt. rozporządzenia amortyzację w pełnej wysokości, to jest bez jej pomniejszenia o część odpowiadającą otrzymanym dotacjom. Uprzednio, po wyłączeniu równowartości dotacji, nie była ona ujmowana w kosztach i znacząco obniżała ceny. Określone środki trwałe powstały w wyniku inwestycji realizowanych przez Spółkę z wykorzystaniem środków Funduszu Spójności. Obecnie pojawiło się w tym zakresie odmienne stanowisko Izby Gospodarczej Wodociągów Polskich i Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. W ocenie organu taryfy opracowane zostały niezgodnie z zasadami określonymi w art. 23 i art. 25 ustawy w związku z § 6 pkt 1a i § 7 rozporządzenia, poprzez wliczenie do kosztów świadczenia usług amortyzacji w wysokości nie pomniejszonej o część równą kwotowo otrzymanej dotacji. W tej części amortyzacja nie powinna być zaliczana do kosztów uzyskania przychodów. W kosztach eksploatacji i utrzymania uwzględnia się amortyzację, spłaty rat kapitałowych ponad wartość amortyzacji lub umorzenia i spłaty odsetek zaciągniętych od kredytów i pożyczek (tak cyt. przepisy). Koszty te planuje się według kosztów ustalonych na podstawie ewidencji księgowej sporządzonej zgodnie z przepisami o rachunkowości, przy czym obciążenie dotyczy kosztów inwestycji finansowanych ze środków własnych, w tym z kredytów lub pożyczek (§ 7 rozporządzenia). Przepisy te nie regulują sposobu uwzględniania amortyzacji w kosztach przedsiębiorstwa. W tym zakresie należało uwzględnić zasady ogólne wynikające z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej: "u.p.d.o.p."). Dotacje są wolne od podatku dochodowego (art. 12 ust. 1 pkt 1 i art. 17 ust. 1 pkt 21 u.p.d.o.p.), zaś według art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p. do kosztów uzyskania przychodów nie wlicza się odpisów z tytułu zużycia środków trwałych w części odpowiadającej wydatkom zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W szczególności równowartość uzyskanej dotacji nie stanowi kosztów uzyskania przychodów. Kolejno organ omówił treść interpretacji podatkowej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2012 r. dot. przepisów art. 15 ust. 1 i 6, art. 16 i art. 16a – 16m ustawy podatkowej. Dotacje wchodzą w zakres art. 16 ust. 1 pkt 48 tej ustawy, również w przypadku refundowania wydatków podatnika z Funduszu Spójności. W jego ocenie, skoro odpisy amortyzacyjne w części pokrytej dotacją nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, to nie powinny być ujmowane w taryfach jako pozycja kosztów przedsiębiorstwa. Byłoby to przenoszeniem na odbiorców usług kosztów nie obciążających przedsiębiorstwa. Z zasady "zanieczyszczający płaci" nie wynika możność obciążenia mieszkańców opłatą nadmierną i nieracjonalną. Nastąpiło więc naruszenie wskazanych przepisów prawnych, uzasadniające odmowę zatwierdzenia taryf. W skardze do sądu administracyjnego złożonej w dniu 26 listopada 2013 r. Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Spółka zarzuciła naruszenie art. 24 ust. 1 w związku z ust. 2, 3, 4, i 5 ustawy o zaopatrzeniu podnosząc, że jedynie wójt ma uprawnienia do dokonania weryfikacji wysokości opłat i stawek w taryfie (tak w wyroku II OSK 2306/12). Ponadto zarzuciła naruszenie art. 23 i art. 25 ustawy w zw. z § 6 pkt 1a i § 7 przez niedopuszczalne posiłkowe stosowanie przepisów prawa podatkowego. Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości reguluje amortyzację rachunkową i zagadnienie wyniku finansowego, różniące się od amortyzacji podatkowej i zysku podatkowego. W rozporządzeniu przewidziano stosowanie przepisów o rachunkowości, a nie podatkowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu posiada on uprawnienie do kontroli prawidłowości dokonanej przez wójta weryfikacji taryfy. Kontroli rady gminy podlegają wszystkie elementy taryf (art. 24 ust. 5 ustawy). Obowiązkiem przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjnego jest zapewnienie ochrony odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat (§ 3 pkt 1b rozporządzenia). Organ dokonuje ponownej weryfikacji taryf (wyroki II SA/Gl 1123/13, II SA/Wr 234/11 i 812/12). W uchwale wykazano naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny, powołanym na wstępie zaskarżonym wyrokiem, oddalił ww. skargę Spółki. Sąd I. instancji wskazał, że kontrolą legalności uchwał rady gminy w stadium przedsądowym zajmują się przykładowo organy nadzoru nad działalnością gminną lub prokurator. Skarżący również mógł przytoczyć twierdzenie o niezgodności zaskarżonej uchwały z prawem przedmiotowym, jednak aby sąd administracyjny uzyskał możność dokonania kontroli legalności uchwały, skarżący uprzednio powinien wykazać naruszenie przysługującego mu interesu prawnego. Wykazać, czyli przedstawić zespół twierdzeń faktycznych, najczęściej wraz z dowodami ich prawdziwości (co nie dotyczy okoliczności bezspornych), z których wynika powiązanie pomiędzy uchwałą a mającym opisane cechy interesem prawnym i jego naruszeniem. W niniejszej sprawie Spółka nie przedstawiła takich twierdzeń zarówno w wezwaniu do usunięcia, jak i w skardze lub w toku postępowania sądowego, przez co uniemożliwił sądowi dokonanie kontroli legalności uchwały. W ocenie Sądu omawiane zaniechanie nie pozwalało jeszcze na stwierdzenie niedopuszczalności skargi, skoro Spółka wniosła jakieś wezwanie do usunięcia naruszenia i wydawało jej się, że jest to wezwanie realizujące wymóg z art. 101 u.s.g. Podał, że oczywiście interes prawny strony nie tworzą wyłącznie przepisy powołane przez organ w podstawie prawnej lub naruszone przez organ. Nie ma też miejsca w postępowaniu sądowym na domysły sądu, że przypuszczalnie Spółce przysługuje jakiś interes, być może prawny, a przy tym jeszcze naruszony, chociaż niczego na ten temat nie twierdzi. Niewykazanie przez Spółkę naruszenia przysługującego jej interesu prawnego, doprowadziło do oddalenia skargi (art. 151 p.p.s.a.) właśnie z uwagi na brak legitymacji procesowej i bez badania przez sąd zgodności kwestionowanej uchwały z prawem. Tym niemniej można na marginesie poczynić uwagi na temat argumentacji stron i zgodności uchwały z prawem. Podał, że zgodnie z art. 24 ust. 5 ustawy rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, albo o odmowie ich zatwierdzenia, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Rada zatem kontroluje legalność projektu taryf w pełnym zakresie wymogów prawnych ustanowionych w ustawie i rozporządzeniu wykonawczym z dnia 28 czerwca 2006 r. (Dz. U. Nr 127, poz. 886). Jednym z ustawowych kryteriów kontroli jest ochrona interesów odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen (art. 23 ust. 2 pkt 1a), a kolejno wymóg należytego uzasadnienia taryf (art. 25), kryteria te zostały rozwinięte w rozporządzeniu wykonawczym. Rozporządzenie definiuje koszty uzasadnione jako koszty określone przez przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne na podstawie ustawy i tego rozporządzenia, przy zachowaniu należytej staranności zmierzającej do ochrony interesów odbiorców i minimalizacji kosztów niezbędnych do wykonania zadań wynikających z ustawy (§ 2 pkt 8). Taryfa powinna być opracowana w sposób zapewniający ochronę odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat (§ 3 pkt 1b). Opracowując projekt taryf przedsiębiorstwo powinno uwzględnić koszty eksploatacji i utrzymania, w tym amortyzację (§ 6 pkt 1a), przy czym koszty wynikające z inwestycji obejmują m. in. odsetki od kredytów lub pożyczek zaciągniętych na realizację inwestycji oraz koszty finansowe ich obsługi (§ 7 ust. 2 pkt 2). W rozporządzeniu wymienia się źródła finansowania inwestycji, a więc środki własne, kredyty lub pożyczki oraz dotacje lub subwencje (§ 7 ust. 3). Wyraźnie wskazano, że koszty świadczenia usług wodociągowych i kanalizacyjnych obciąża się kosztami inwestycji finansowych ze środków własnych, w tym z kredytów lub pożyczek spłacanych przez przedsiębiorstwo (§ 7 ust. 4). Sąd wskazał, że powyższe przepisy zostały trafnie podane w kwestionowanej uchwale, jako uzasadniające stwierdzenie, że projekty taryf zostały sporządzone niezgodnie z nimi. W niniejszej sprawie było bezsporne, że Spółka uzyskała dotację, czyli bezzwrotne i nieodpłatne przysporzenie, pozwalającą na częściowe sfinansowanie inwestycji w środki trwałe. W majątku Spółki znalazł się więc ekwiwalent dotacji w postaci określonych środków trwałych. Nie powstały one ze środków własnych Spółki, do których rozporządzenie nie zalicza dotacji. Wszelkie związane z nimi koszty nie podlegają dlatego rozliczeniu z odbiorcami usług, w tym koszty wynikające z amortyzacji lub wartości umorzenia albo rat kapitałowych. W ocenie Sądu powołanie tych zasad i przepisów było wystarczające do podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf i jej uzasadnienia. Argumentacja czerpana z przepisów prawa podatkowego była zbędna. Spółka nie tylko uzyskała częściowy zwrot poniesionych kosztów w postaci dotacji, więc nie powinna domagać się ponownego zwrotu od odbiorców usług, ale ponadto uzyskanie dotacji miało określony wpływ na koszty uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych w podatku dochodowym od osób prawnych (art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. i art. 16 ust. 1 pkt 48 tej ustawy), a w konsekwencji zwiększenie podatku dochodowego. Powiększenie to niewątpliwie zostało uwzględnione przy ustalaniu niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa (art. 23 ust. 1g ustawy, § 6 pkt 1b rozporządzenia). O ile zaś Spółka spotkała się ze strony rady gminy z wątpliwościami odnośnie uzasadnienia projektu taryfy i mogłaby teoretycznie podjąć próbę umotywowania naruszenia interesu prawnego z uwagi na niezapewnienie jej odpowiedniego poziomu rentowności przedsiębiorstwa, to powinna powołując się na zasady rachunkowości przedstawić radzie ekspertyzę z zakresu księgowości w tym zakresie. Końcowo w nawiązaniu do wyroku II OSK 2306/12 stwierdził, że rozbieżności pomiędzy radą gminy a wójtem odnosiły się do oceny prawnej bezspornego stanu faktycznego, zatem nie miała miejsca żadna wiążąca radę weryfikacja projektu taryf przez wójta. Nawet zwolennicy tez prawnych tego wyroku nie powinni więc odmawiać radzie prawa do przedstawienia odmiennej oceny prawnej, niż wyrażona przez wójta, bez pogwałcenia wówczas twierdzonej w tezach nadrzędności wójta nad radą gminy w kwestii sprawdzania i zatwierdzania taryf. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Spółka wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I. instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: - art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej jako "u.s.g.") w związku z art. 20 ust. 1, art. 24 ust 1 i 2, art. 24 ust. 5 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (dalej jako "ustawa zaopatrzeniowa") poprzez błędną wykładnię art. 101 ust. 1 u.s.g. i niezastosowanie przywołanych przepisów ustawy zaopatrzeniowej co skutkowało przyjęciem przez sąd I instancji, że Spółka nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały rady gminy o odmowie zatwierdzenia taryf podczas gdy jej interes prawny wynika z przywołanych powyżej regulacji prawa materialnego - ustawy zaopatrzeniowej. Spółka jako przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne jest inicjatorem procedury taryfowej, opracowuje jej projekt, przedstawia do zatwierdzenia, a także na podstawie zatwierdzonej taryfy prowadzi dostawę i rozliczenia za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków z odbiorcami usług, co w przypadku odmowy zatwierdzenia taryfy narusza jej interes prawny. - art. 20 ust. 4 i 5 ustawy zaopatrzeniowej w związku z § 2 pkt. 8, § 6 pkt. 1 lit. a) i lit. b) i ust. 3, § 7 ust. 1 pkt. 1, § 8 ust. 1 pkt. 3 w związku z ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (dalej jako "rozporządzenie") przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy te nie regulują kwestii zaliczenia do kosztów taryfowych amortyzacji rachunkowej od środka trwałego wybudowanego z finansowania dotacją. - art. 20 ust. 4 I 5 ustawy zaopatrzeniowej w związku z § 2 pkt. 8, § 6 pkt. 1 lit. a) i lit, b) i ust. 3, § 7 ust. 1 pkt. 1, § 8 ust. 1 pkt. 3 w związku z ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (dalej jako "rozporządzenie") przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez sąd orzekający swoistego przemilczenia w zakresie rozpoznania zarzutu skargi nie uwzględniania amortyzacji rachunkowej w kosztach taryfy. - art. 141 § 4 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przez uznanie, że w stanie faktycznym sprawy Spółka nie ma interesu prawnego podczas gdy odmowa zatwierdzenia taryf bezpośrednio wpływa na prawa i obowiązki Spółki, w szczególności uniemożliwiając prawidłowe prowadzenie statutowej działalności gospodarczej - zadania własnego zapewnienia zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zborowego odprowadzania ścieków, a tym samym brak możliwości rozliczania usług z odbiorcami na podstawie prawidłowo sporządzonej taryfy przedstawionej do zatwierdzenia zgodnie z ustawą zaopatrzeniową, a także że sposób liczenia amortyzacji nie ma znaczenia dla kalkulacji taryf z uwagi na fakt, że jej zmniejszenie powoduje zwiększenie podatku dochodowego, który stanowi element kosztów ujmowany w kalkulacji taryfy. - art. 151 oraz 147 § 1 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji gdy kwestionowana uchwała powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania , która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Podstawę prawną oddalenia skargi [...] Systemu Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w B. stanowił przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz.446), z którego w drodze wykładni Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyprowadził wniosek o braku legitymacji procesowej skarżącej spółki do zaskarżenia uchwały Rady Gminy M. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Mimo stwierdzenia iż taka sytuacja prowadzić musi do oddalenia skargi bez potrzeby badania zgodności zaskarżonej uchwały z prawem – Sąd podjął próbę jej kontroli jednak bez rozważenia wszelkich okoliczności sprawy i niejako "na marginesie". Rezultatów takiego zakresu rozważań Sądu dotyczą pozostałe materialnoprawne zarzuty skargi kasacyjnej podnoszące naruszenie przepisów art. 20 ust.4 i 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. Nr 72,poz.747 ze zm.),w związku z przepisami § 2 pkt 8, § 6 pkt 1 lit.a i lit.b i ust.3, § 7 ust.1 pkt 1, § 8 ust.1 pkt 3 w zw. z ust.2 i 3 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 7 czerwca 2006 roku w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U. Nr 127, poz.886) oraz zarzuty procesowe – naruszenia art. 141 § 4, art. 151, art.147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn.Dz.U. z 2012 r.,poz.270 ze zm.). W okolicznościach niniejszej sprawy podstawowym zarzutem skargi kasacyjnej pozostaje zatem zarzut naruszenia art. 101 ust.1 u.s.g. bo naruszenie pozostałych przepisów było rezultatem pobieżnej jedynie i nie uwzględniającej wszystkich okoliczności i aspektów sprawy , kontroli. Zarzut ten należy uznać za w pełni uzasadniony. W sytuacji gdy to skarżąca spółka, w myśl przepisów powołanej ustawy, złożyła do Wójta wniosek o zatwierdzenie opracowanych przez siebie taryf dla zbiorowego zapatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na okres od dnia 1 września 2013 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r. a, pomimo pozytywnego stanowiska Wójta który wnioskował o ich przyjęcie, Rada Gminy M. pojęła zaskarżoną uchwałę odmawiającą zatwierdzenia wskazanych taryf, naruszenie interesu prawnego [...] Systemu Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w B. jest oczywiste. Naruszenie interesu prawnego skarżącej spółki (a nie jedynie faktycznego) jest ewidentne, realne a nie jedynie potencjalne. Między zaskarżoną uchwałą a indywidualną sytuacją spółki, mającą oparcie w przepisach prawa nakładających na nią obowiązek sporządzenia projektu taryf i podejmowanie działań w celu ich zatwierdzenia, istnieje bezpośredni i obiektywny związek. Nie może budzić wątpliwości że zaskarżona uchwała i wskazywane, w jej uzasadnieniu, powody odmowy zatwierdzenia taryf, wywodzone z przepisów ustawy i rozporządzenia, dotyczące m.in. sposobu obliczania amortyzacji przez spółkę , miały bezpośredni wpływ na jej sytuację prawną. Podmiot, zobowiązany do opracowania taryf za dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków, poddania ich kontroli wstępnej wójta a następnie kontroli i zatwierdzenia przez radę gminy, posiada legitymację skargową do zaskarżenia uchwały odmawiającej zatwierdzenia tych taryf. W tej sytuacji oddalenie skargi z uwagi na niewykazanie naruszenia interesu prawnego przez skarżącą spółkę naruszało przepis art. 101 ust.1 usg. W konsekwencji tego naruszenia ogólnikowe jedynie, na marginesie, rozpatrzenie merytorycznych zarzutów skargi i jej argumentów także naruszało wskazane w skardze przepisy procesowe. Jak wynika z akt sprawy i dołączanych przez strony pism i wyjaśnień, kwestia sposobu obliczania amortyzacji przy określaniu przedmiotowych taryf może budzić istotne wątpliwości prawne i wymaga wnikliwej wykładni: przepisów ustawy, rozporządzenia wykonawczego i przepisów o rachunkowości. Takich rozważań, wobec oddalenia skargi z uwagi na wadliwe uznanie, że skarżąca nie wykazała naruszenia interesu prawnego, w zaskarżonym wyroku zabrakło. Zważywszy zatem, że skarga kasacyjna miała uzasadnione podstawy, na podstawie art.185 Ppsa i art.203 Ppsa należało orzec jak w sentencji.