I SA/Kr 416/16

|Sygn. akt I SA/Kr 416/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 czerwca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), WSA Urszula Zięba, Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 9 czerwca 2016 r., sprawy ze skargi R.M.C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 lutego 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego - skargę oddala - Postanowieniem z dnia 8 lutego 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia R. M. C., Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku R. M. C. na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...]. W uzasadnieniu wyjaśniono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 22 kwietnia 2015 r. z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie należności głównej 282.545 zł. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanemu w dniu 14 lipca 2015 r. w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. R. M. C. złożył wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 z późn. zm.). Strona stwierdziła, że zachodzi brak wymagalności obowiązku ze względu na jego nieistnienie oraz że obowiązek wygasł na skutek przedawnienia. Argumentując nieistnienie obowiązku strona zakwestionowała poprawność kwalifikacji źródła przychodów za 2007 r. Wskazała także, że w sprawie nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia w oparciu o art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015, poz. 613 z późn. zm.), gdyż nie zastosowano żadnego środka egzekucyjnego, o którym podatnik zostałby zawiadomiony przed upływem 31 grudnia 2013 r. Nie doszło także do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w oparciu o art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż podatnik nie został zawiadomiony przed upływem terminu przedawnienia o zawieszeniu biegu przedawnienia z uwagi na wszczęcie postępowania karno-skarbowego (art. 70c Ordynacji podatkowej). Zawiadomienie zostało bowiem wysłane na nieaktualne adresy. We wniosku ponadto podniesiono, że niedopuszczalnym jest prowadzenie egzekucji obowiązku wynikającego z decyzji nieistniejącej w obrocie prawnym. Zdaniem strony postępowanie podatkowe, w ramach którego została wydana decyzja wymiarowa, mająca stanowić egzekucję nie zostało nigdy wszczęte, co oznacza, że decyzja z dnia 30 lipca 2014 r. stanowiąca podstawę wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego nie weszła do obrotu prawnego. Postanowienie o wszczęciu postępowania zostało bowiem doręczone na adres pracodawcy, podczas gdy podatnik był tam zatrudniony do grudnia 2009 r. Strona jednocześnie zakwestionowała prawidłowość wszczęcia postępowania egzekucyjnego poprzez doręczenie odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu na ten sam adres. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zdaniem organu przedstawiona przez stronę argumentacja nie dotyczy przesłanek wymienionych w art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, umożliwiających umorzenie postępowania egzekucyjnego. Na tym etapie organ bada formalną dopuszczalność egzekucji administracyjnej i nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Stwierdzono ponadto, że decyzja obejmująca obowiązek objęty tytułem wykonawczym była ostateczna i jako taka podlegała wykonaniu, została też zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jednakże skarga została oddalona w wyroku z dnia 22 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 717/15. Co do przedawnienia stwierdzono, że jego bieg uległ zawieszeniu w dniu 11 grudnia 2013 r. Zawiadomienie o tym fakcie zostało wysłane pod trzy znane organowi adresy podatnika. Wobec tego, że zawiadomienie nie zostało pod żadnym z tych adresów podjęte, uznano je za doręczone w dniu 31 grudnia 2013 r. Od powyższego postanowienia zobowiązany złożył zażalenie, w którym zarzucił: 1. art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego pomimo, że obowiązek, którego dotyczy egzekucja nie istniał, gdyż wynika decyzji administracyjnej, która nie weszła do obrotu prawnego, co również świadczy o niedopuszczalności egzekucji. Zobowiązanemu również nie został skutecznie doręczony odpis tytułu wykonawczego; 2. art. 59 § 1 pkt 2 cyt. ustawy, poprzez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego pomimo wygaśnięcia zobowiązania na skutek przedawnienia; 3. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 cyt. ustawy, poprzez brak odniesienia się do zarzutów zobowiązanego kwestionujących istnienie obowiązku podlegającego egzekucji oraz kwestionujących zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązania, w szczególności do zarzutu zawiadomienia zobowiązanego o wszczęciu postępowania karnego - skarbowego po upływie terminu przedawnienia tego zobowiązania. W uzasadnieniu zażalenia zobowiązany raz jeszcze podniósł, że decyzja administracyjna, będąca podstawą egzekucji nie weszła do obrotu prawnego, gdyż postanowienie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego zostało wysłane na adres, nie będący miejscem zamieszkania ani miejscem pracy zobowiązanego i nigdy nie zostało przez niego odebrane. Z uwagi na wadliwe doręczenie zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, nie doszło też do zawieszenia biegu tego terminu, co spowodowało przedawnienie zobowiązania podatkowego. Ponadto obowiązek podatkowy nie istnieje i nigdy nie powstał po stronie zobowiązanego, gdyż źródłem przychodów zobowiązanego był stosunek pracy, a nie działalność wykonywana osobiście, wobec czego zobowiązanego nie dotyczyły obowiązki wynikające z art. 45 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dodatkowo wskazano, że pomimo, iż aktualny adres zobowiązanego znajdował się w aktach sprawy, gdyż został wskazany m.in. w uzupełnieniu braków odwołania od decyzji wymiarowej, zobowiązany nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, gdyż jego zdaniem słusznie uznano, że w sprawie nie zaistniały przesłanki umorzenia postępowania. Wyjaśniono, że instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego została uregulowana w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w którym zawarto zamknięty katalog przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania. Umorzenie postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Jednocześnie organ egzekucyjny na podstawie art 29 § 1 cyt. ustawy nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym i jest obowiązany w tym względzie opierać się na stanowisku wierzyciela. Tym bardziej organ odwoławczy nie ocenia wymagalności obowiązku, a jedynie prawidłowość prowadzonego postępowania przez nadzorowany organ. Ocena dopuszczalności egzekucji administracyjnej w trybie przepisu art. 59 § 1 pkt 7 dotyczy względów formalnych, a nie merytorycznych, słusznie więc organ egzekucyjny wskazał, że argumenty związane z wszczęciem postępowania podatkowego, nieistnieniem decyzji w obrocie prawnym czy też kwestionowanie poprawności kwalifikacji źródła przychodów osiąganych przez zobowiązanego nie upoważniają organu egzekucyjnego do ich rozpatrzenia. Odnosząc się wszelako do wytoczonych zarzutów powtórzono za organem I instancji, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 30 lipca 2014 r. była ostateczna, a określony w niej obowiązek wymagalny. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został doręczony na adres ul. [...], K. w dniu 14 lipca 2015 r. w trybie art. 44 cyt. kodeksu. Adres ten ustalony został na podstawie danych zawartych w bazach informatycznych urzędu skarbowego, które stanowią podstawowy zbiór informacji i posiadają zasadnicze znaczenie w procesie weryfikacji faktów istotnych dla prowadzenia postępowań egzekucyjnych. Podkreślono, że ani organy podatkowe ani egzekucyjne nie posiadają uprawnień do poszukiwania podatnika, działają natomiast w oparciu o dane zgłoszone przez podatników, a wynikające z prowadzonych rejestrów (Centralnego Rejestru Podatników Krajowej Ewidencji Podatkowej). Zgodnie z art. 9 ust. 1d ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji identyfikacji podatników i płatników w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Podatnicy mogą również dokonać aktualizacji adresu miejsca zamieszkania. W przedmiotowej sprawie aktualizacja adresu miejsca zamieszkania nie miała miejsca aż do daty doręczenia tytułu wykonawczego, tj. 14 lipca 2015 r. Słusznie zatem organ skierował przedmiotowy tytuł na formalnie zgłoszony adres, przy ul. [...] w K. Odpierając zarzuty związane z przedawnieniem przedstawiono regulacje zawarte w art. 70 § 1 oraz § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej i stwierdzono, że w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku ze wszczęciem dochodzenia o przestępstwo skarbowe. Zawiadomienie o tym fakcie w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej, skierowano do zobowiązanego w dniu 12 grudnia 2013 r. na cztery adresy, o których wiedzę posiadał Naczelnik Urzędu Skarbowego, choć oficjalnie zgłoszonym adresem znajdującym się w bazach danych organu był adres przy ul. [...] w K. Zobowiązany nie podjął przesyłki pod żadnym ze wskazanych krajowych adresów, wobec czego uznano, że do dręczenia zawiadomienia doszło z dniem 31 grudnia 2013 r w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Zatem bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu w dniu 11 grudnia 2013 r. Na marginesie wyjaśniono, że doręczenie przesyłki w dniu 27 stycznia 2014 r. na adres klubu piłkarskiego Club D., San M., L., P. jest bez znaczenia dla sprawy, gdyż nie był to adres oficjalnie zgłoszony przez stronę. Od powyższego postanowienia strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze podniesiono zarzuty zawarte w zażaleniu. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjna została uregulowana w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne umarza się: jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; na żądanie wierzyciela oraz w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja ta ma na celu zakończenie tego postępowania, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne (por. Przybysz Piotr Marek, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VII WK2015 - komentarz, stan prawny: 1 lipca 2015 r., inne wydania). Skarżący powołuje się w swojej skardze na przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2 i 7, twierdząc, że z uwagi na wadliwość doręczeń obowiązek strony nie istnieje, bowiem stanowiąca podstawę tytułu wykonawczego decyzja nie weszła do obrotu prawnego, a obowiązek wygasł w wyniku przedawnienia. Odnosząc się do kwestii nieistnienia obowiązku należy wyjaśnić, że chodzi o sytuację, gdy obowiązek nie powstał przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA z dnia 15 września 2010 r., II FSK 701/09), czyli np. nie wydano decyzji administracyjnej nakładającej obowiązek lub została wydana taka decyzja, ale uchylono ją, zanim stał się wymagalny obowiązek nią nałożony. Jeżeli tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony, co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sytuacji, to twierdzenie zobowiązanego o niepowstaniu egzekwowanego obowiązku powinno być zweryfikowane poza postępowaniem egzekucyjnym, a nie w jego ramach (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2000 r., III SA 2744/99). Wynika to z samego celu postępowania egzekucyjnego. Dostrzec bowiem należy, że postępowanie to dzięki zastosowaniu odpowiednich środków egzekucyjnych przez powołane do tego organy zmierza do realizacji obowiązku o charakterze publicznoprawnym i nie może "zastępować" postępowania zwykłego. O ile bowiem w toku postępowania jurysdykcyjnego chodzi o wydanie autorytatywnie określającego prawa i obowiązki stron aktu administracyjnego, to w postępowaniu egzekucyjnym chodzi o wykonanie tak nałożonych obowiązków (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. pod red. R. Hausera i A. Skoczylasa, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2011). Za niedopuszczalne należałoby zatem uznać akceptowanie sytuacji, w której zobowiązany wykorzystując uprawnienia wynikające z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mógłby doprowadzić do ponownej weryfikacji i merytorycznej oceny sprawy. Tak zakreślony cel postępowania egzekucyjnego determinuje zakres uprawnień organów podatkowych, które zgodnie z art. 29 § 1 cyt. ustawy są wprawdzie zobligowane do badania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej, jednakże nie mogą badać zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W świetle powyższego uznać należy, że powołując się na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, skarżący musi wskazać, że owo nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które miały miejsce już po wydaniu tytułu wykonawczego (wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1378/08). Sąd podziela także stanowisko wielokrotnie wyrażone w orzecznictwie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie bada się kwestii prawidłowości doręczenia decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego (por. wyroki NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1576/12, z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK1378/08, z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2383/11, z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1221/11, z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 172/07). W orzeczeniach tych prezentowana jest jednolita teza, że w postępowaniu egzekucyjnym dłużnik nie może kwestionować skuteczności doręczenia decyzji administracyjnej. Decyzja ostateczna jest wykonalna, a organ administracyjny może taką decyzję wzruszyć tylko w sytuacjach i na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej. Dopóki decyzja będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, pozostaje w obrocie prawnym, wywołuje skutki prawne wobec jej adresatów, jak również wobec innych uczestników obrotu prawnego. Postępowanie egzekucyjne nie jest kontynuacją postępowania administracyjnego i nie służy weryfikacji decyzji administracyjnych. Podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest również przedawnienie obowiązku podatkowego, mieści się ono bowiem w przesłance wymienionej w art. 59 § 1 pkt 2, który stanowi m.in., że postępowanie egzekucyjne umarza się, gdy obowiązek wygasł z innego powodu. W niniejszej sprawie bieg terminu przedawnienia został jednak zawieszony w dniu 11 grudnia 2013 r., co kwestionuje skarżący, znów w oparciu o wadliwość doręczenia zawiadomienia o tym fakcie. Tymczasem decyzja stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego zapadła później, w dniu 30 lipca 2014 r. i w chwili obecnej jest ostateczna, gdyż jak wiadomo, złożone od niej odwołanie pozostawione zostało bez rozpatrzenia, które to postanowienie spotkało się z aprobatą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Kwestia przedawnienia zobowiązania została zatem rozstrzygnięta w przedmiotowej decyzji, a prowadzenie rozważań w tym przedmiocie prowadziłoby do jej weryfikacji, co z przyczyn wskazanych powyżej należy uznać za niedopuszczalne. Raz jeszcze należy podkreślić, że w toku postępowania administracyjnego nie jest możliwe prowadzenie polemiki z poprawnością decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego. Można tego dokonać wyłącznie w jednym z trybów wzruszenia tej decyzji o charakterze zwyczajnym bądź nadzwyczajnym. Odnosząc się wszelako do kwestii prawidłowości dokonanych doręczeń, w szczególności doręczenia zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, zgodzić się należy z przedstawioną przez organy argumentacją, popartą jednolitą linią orzeczniczą, zgodnie z którą doręczeń dokonuje się na formalnie zgłoszony przez podatnika adres. Jeżeli podatnik nie dokona aktualizacji adresu, musi liczyć się z tym, że wszelka korespondencja, w tym decyzje i postanowienia wydane w toku postępowania podatkowego, czy egzekucyjnego, będzie kierowana na zgłoszony adres, a niepodjęte w terminie przesyłki będą uznane za doręczone. Stanowi o tym zarówno art. 44 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, na mocy art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mający zastosowanie również w toku postępowania administracyjnego jak i art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Trzeba również wskazać na w tym zakresie na uregulowania ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2012 r. poz. 1314 z późn. zm.). Zgodnie z jej art. 1, ustawa ta określa zasady ewidencji podatników, płatników, płatników podatków i płatników składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenia zdrowotne (pkt 1), zasady i tryb nadawania numeru identyfikacji podatkowej, zwanego dalej "NIP" (pkt 2) i zasady posługiwania się identyfikatorem podatkowym. Obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają m.in. osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne, niemające osobowości prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami (art. 2 ust. 1 cyt. ustawy). Zgłoszenia dokonuje się właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodnie z art. 4 tej ustawy. Podatnicy są obowiązani do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego, albo organu właściwego na podstawie odrębnych przepisów (art. 6 ust. 1a cyt. ustawy). Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy podmioty, o których mowa wyżej mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego, nie później niż w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych. Zgodnie z art. 9 ust. 1d w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną, objętą rejestrem PESEL, nieprowadzącą działalności gospodarczej, lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie, przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji, lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Na gruncie niniejszej sprawy ponad wszelką wątpliwość podatnik nie dokonał stosownej aktualizacji, zatem organ miał prawo oprzeć się o dane wynikające z jego bazy danych. Należy przyznać rację organowi nadzoru, że ani organy podatkowe, ani egzekucyjne nie posiadają uprawnień do poszukiwania podatnika, działają natomiast w oparciu o dane zgłoszone przez podatników, a wynikające z prowadzonych rejestrów. Wobec powyższego skargę należało oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.