I SA/Łd 306/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. określającą A S.A. (dawnej B S.A.) w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości 143.227 zł. Podstawą decyzji były następujące ustalenia i wnioski organów prowadzących postępowanie. B S.A. w W. złożyła w dniu 19 stycznia 2010 r. deklarację (datowaną na 11 stycznia 2010 r.) na podatek od nieruchomości na rok 2010 na kwotę 44.559 zł, w której zadeklarowała do opodatkowania: 3.944,20 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 2.264,49 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle o wartości 118.153 zł. Pismem z dnia 2 lipca 2010 r., które wpłynęło do urzędu w dniu 12 lipca 2010 r., Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 rok na kwotę 41.991 zł, w której zadeklarowała do opodatkowania: za okres od stycznia do czerwca 2010 roku - 3.944,20 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i od lipca do grudnia 2010 roku 3.083,40 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, za okres od stycznia do czerwca 2010 roku - 2.264,69 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i od lipca do grudnia 2010 roku 2.003,22 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle o wartości 118.153,00 zł. Spółka wyjaśniła, że przyczyną korekty jest sprzedaż K. S. nieruchomości położonej w P. przy ul. A 14 (powierzchnia użytkowa 261,47 m2, powierzchnia gruntu 861 m2) na podstawie aktu notarialnego Rep. [...] nr [...] z dnia [...] r. Z dniem 31 grudnia 2013 r. na podstawie przepisu art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych nastąpiło połączenie spółki C Sp. z o.o. z siedzibą w W. (spółka przejmowana) ze spółką B S.A. (spółka przejmująca). Jednocześnie spółka przejmująca zmieniła nazwę na A S.A. Postanowieniem z dnia 12 marca 2014 r. Prezydent Miasta P. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia A S.A. (poprzednio B S.A.) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok. W ramach prowadzonego postępowania Prezydent Miasta P. pismem z dnia 27 marca 2014 r. wezwał A S.A. do przedłożenia ewidencji środków trwałych B S.A. oraz wykazu środków trwałych w grupie budowle - kanalizacji i ułożonych w niej linii kablowych wg stanu na dzień 1 stycznia 2010 roku położonych na terenie Gminy Miejskiej P. oraz wskazania ich wartości ustalonej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.). Następnie pismem z dnia 31 marca 2014 r. Prezydent Miasta P. wystąpił do Starostwa Powiatowego Wydziału Geodezji i Kartografii o wydanie wypisu z rejestru gruntów i wypisu z kartoteki budynków dot. B S.A. z siedzibą w W., przy B 160. Pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r. Starostwo Powiatowe w P. przekazało aktualne wypisy z ewidencji gruntów i budynków. Pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. (doręczonym w dniu 11 kwietnia 2014 r.) pełnomocnik A S.A. wystąpił z prośbą o przedłużenie terminu do przedłożenia informacji wskazanych w wezwaniu z dnia 27 marca 2014 r. z uwagi na konieczność zweryfikowania danych z dokumentami źródłowymi w celu udzielenia precyzyjnej odpowiedzi. Kolejnym pismem z dnia 10 kwietnia 2014 r. Prezydent Miasta P. wezwał A S.A. do złożenia wyjaśnień dotyczących własności powierzchni gruntów - 6,40 m2 i powierzchni budynków 3,15 m2 wykazanych w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2010 rok. W odpowiedzi na wezwania z dnia 27 marca 2014 r. i 10 kwietnia 2014 r. A S.A. wyjaśniła, że w wyniku analizy dokonanej przed sporządzeniem deklaracji na rok 2009 i 2010 zostały wyodrębnione tylko obiekty, które są obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i te właśnie zadeklarowano do opodatkowania w roku 2009 i 2010. Natomiast Spółka nie sporządziła zestawienia obiektów nieuwzględnionych w deklaracji. Sporządzone zostało tylko zestawienie budowli ujętych w deklaracji za 2009 i 2010 rok. Jednakże w następstwie wezwania zdecydowano o rozpoczęciu procesu identyfikacji obiektów, które były deklarowane do podstawy opodatkowania w latach wcześniejszych, a jednocześnie nie zostały uwzględnione w podstawie opodatkowania od budowli zadeklarowanej za rok 2009 i 2010, gdyż są to obiekty, które nie wypełniają definicji budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zestawienie tych obiektów zostało przygotowane i ich wartość na terenie Miasta P. wynosi 4.194.506,51 zł. W odniesieniu do wezwania z dnia 10 kwietnia 2014 r. Spółka nadmieniła, iż słowo "własność" użyte zostało w odniesieniu do powierzchni budynkowej. Mając na uwadze powyższe Prezydent Miasta P. pismem z dnia 21 maja 2014 r. wezwał A S.A. do złożenia wyjaśnień dotyczących: wyciągu z ewidencji środków trwałych Spółki dla grupy 2 KŚT i dla grupy 6 KŚT przesłanej na płycie CD (uzupełnienie ewidencji środków trwałych poprzez wpisanie nazwy miejscowości położenia środków trwałych oraz udziału procentowego poszczególnych wartości środków trwałych, a także wskazanie, czy wyciąg z ewidencji środków trwałych dla grupy 2 KŚT i dla grupy 6 KŚT dotyczy stanu na dzień 1 stycznia 2009 roku i na dzień 1 stycznia 2010 roku) i powierzchni gruntów - 6,40 m2 wskazanych przez B S.A. w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2014 rok). Jednocześnie postanowieniem z dnia 24 czerwca 2014 r. Prezydent Miasta P. dopuścił dowód z dokumentów - wyniku kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 31 marca 2014 roku. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2014 r. Prezydent Miasta P. ponownie wezwał A S.A. do złożenia ww. wyjaśnień dotyczących: wyciągu z ewidencji środków trwałych Spółki dla grupy 2 KŚT i dla grupy 6 KŚT przesłanej na płycie CD. W odpowiedzi na to wezwanie A S.A. pismem z dnia 25 czerwca 2014 r. wyjaśniła, iż środki trwałe w formie przekazanej przez Prezydenta Miasta P. nie pozwalają na ich zidentyfikowanie w ewidencji środków trwałych A S.A. i zwróciła się z prośbą o przesłanie tych danych w formacie pozwalającym na ich precyzyjne odczytanie. Postanowieniem z dnia 2 lipca 2014 roku Prezydent Miasta P. po raz kolejny wezwał A S.A. do złożenia wyjaśnień dotyczących: wyciągu z ewidencji środków trwałych Spółki dla grupy 2 KŚT i dla grupy 6 KŚT przesłanej na płycie CD (uzupełnienie ewidencji środków trwałych poprzez wpisanie nazwy miejscowości położenia środków trwałych oraz udziału procentowego poszczególnych wartości środków trwałych, a także wskazanie, czy wyciąg z ewidencji środków trwałych dla grupy 2 KŚT i dla grupy 6 KŚT dotyczy stanu na dzień 1 stycznia 2009 roku i na dzień 1 stycznia 2010 roku). Następnie postanowieniem z dnia 28 lipca 2014 r. Prezydent Miasta P. wezwał A S.A. do przedłożenia wykazu budowli zgłoszonych do opodatkowania w 2010 roku oraz uzupełnienia wydruku z ewidencji środków trwałych poprzez wpisanie nazwy miejscowości położenia środków trwałych oraz udziału procentowego poszczególnych wartości środków trwałych, a także wskazania, czy wyciąg z ewidencji środków trwałych dla grupy 2 KŚT i dla grupy 6 KŚT dotyczy stanu na dzień 1 stycznia 2009 roku i na dzień 1 stycznia 2010 roku, nadto do złożenia wyjaśnień, czy zestawienie obiektów o łącznej wartości 4.194.506,51 zł zawiera wszystkie linie telekomunikacyjne umieszczone w kanalizacji kablowej położonej na terenie Gminy Miejskiej P.. Pismem z dnia 18 sierpnia 2014 roku A S.A. przesłała wykaz budowli położonych na terenie Miasta P. według stanu na dzień 1 stycznia 2010 roku, podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jednocześnie wskazała, że wyjaśnienia w pozostałym zakresie zostaną przesłane do dnia 27 sierpnia 2014 r. Następnie pismem z dnia 27 sierpnia 2014 r. Spółka przesłała wykaz środków trwałych wyodrębnionych przez Prezydenta Miasta P. wraz z informacją o położeniu tych środków trwałych oraz o udziale procentowym dla Miasta P.. Postanowieniem z dnia 6 października 2014 r. Prezydent Miasta P. wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi na to postanowienie Spółka wskazała, iż nie zostało ono prawidłowo doręczone, niezależnie od tego wniosła o przeprowadzenie dowodu z ewidencji gruntów i budynków w celu ustalenia własności gruntów, na których zainstalowane zostały deklarowane przez A S.A. budki telefoniczne. Mając na uwadze powyższe Prezydent Miasta P. pismem z dnia 13 listopada 2014 r. ponownie wezwał A S.A. do złożenia wyjaśnień dotyczących powierzchni gruntów - 6,40 m2 i powierzchni budynków 3,15 m2 wskazanych w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2010 rok. Ponadto pismem z dnia 4 marca 2015 r. Prezydent Miasta P. wystąpił do Wydziału Dróg i Mostów Starostwa Powiatowego w P. o wydanie kopii decyzji wydanych B S.A. (obecnie A S.A.) zezwalających na zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2010 roku. Jednocześnie pismem z dnia 4 marca 2015 r. Prezydent Miasta P. wystąpił do Zarządu Dróg i Zieleni Miejskiej w P. o wydanie kopii decyzji wydanych B S.A. (obecnie A S.A.) zezwalających na zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2010 roku. W odpowiedzi na powyższe wezwania pismem z dnia 12 marca 2015 r. zarządca drogi przekazał kopie decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2010 roku, a Starostwo Powiatowe w P. przekazało kopie decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego w okresie od l stycznia do 31 grudnia 2010 roku. Decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Prezydent Miasta P. określił A S.A. (poprzednio B S.A.) wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 143.227 zł, opodatkowując: od stycznia do czerwca 2010 roku 3.942,50 m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od lipca do grudnia 2010 roku 3.081,50 m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od stycznia do czerwca 2010 roku 2.261,54 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od lipca do grudnia 2010 roku 2.000,07 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od stycznia do lipca 2010 roku budowle o wartości 8.800.310 zł, zaś od sierpnia do grudnia 2010 roku budowle o wartości 118.153 zł. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie: - art. 122, art. 187 § 1 i art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z powodu nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych Spółki w celu ustalenia stanu faktycznego w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu, - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej uniemożliwiające zrekonstruowanie sposobu wnioskowania organu, co pozbawiło Spółkę możliwości precyzyjnego ustosunkowania się do efektów tego wnioskowania. Decyzją z dnia [...] r., wydaną w wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając w pełni stanowisko tego organu w kwestii zasadności opodatkowania gruntów, budynków i budowli objętych zaskarżoną decyzją. Powyższą decyzję A S.A. w W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta P. oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 193 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia w zakresie podstawy opodatkowania od spornych budowli, co jest konsekwencją zaniechania ustaleń faktycznych w tym zakresie, w tym zwłaszcza zaniechania wnioskowanego przez skarżącą dowodu z ewidencji środków trwałych oraz nieuwzględniania wyjaśnień skarżącej, 2. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż w 2010 r. ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się, nie stanowią one dla skarżącej budowli w rozumieniu powołanej ustawy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Przedmiotem sporu, jak wynika z treści skargi, są dwa zagadnienia. Po pierwsze, tego dotyczy zarzut sformułowany w pkt 2, zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjnej linii kablowej ułożonej w kanalizacji kablowej, w sytuacji gdy własność kanalizacji kablowej i własność położonych w niej linii nie pokrywa się, a więc, gdy A S.A. pozostała właścicielem linii kablowych, a właścicielem kanalizacji kablowej jest inny podmiot. Rozbieżność stanowisk pomiędzy podatnikiem i organami dotyczy tego, czy w takiej sytuacji kable telekomunikacyjne są budowlą lub jej częścią. Po drugie, tego dotyczy zarzut sformułowany w pkt 1, właściwego ustalenia podstawy opodatkowania, to jest prawidłowego ustalenia wartości spornych linii telekomunikacyjnych, przy założeniu, że podlegają one opodatkowaniu jako budowle lub jako część budowli. Odnosząc się do pierwszego zagadnienia Sąd stwierdza, że stanowisko zaprezentowane w decyzjach przez organy podatkowe jest prawidłowe i znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Sąd podziela dotychczasową ugruntowaną linię orzeczniczą, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno-użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (m. in. wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II FSK 182/11). Jak trafnie ujął to NSA w wyroku z dnia 27 maja 2014 r. II FSK 1498/12 "Całość techniczno-użytkową należy zatem rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł służyć określonemu celowi. W zależności od konkretnego stanu faktycznego, obiektem budowlanym może być zatem budowla, budowla wraz z instalacjami i urządzeniami, a także traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle, pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno-użytkową (por. Prawo budowlane. Komentarz pod. red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2007, s. 41-42). Nie budzi wątpliwości, że całość techniczno-użytkową mogą tworzyć zarówno kable wraz z urządzeniami wzmacniającymi i rozdzielczymi, jak i kanalizacja kablowa. Jeżeli jednak kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas obie te budowle tworzą całość". Należy przyjąć, że sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług, np. telekomunikacyjnych, to jednak wypełniające ją kable należałoby uznać, jeśli nie za odrębną budowlę, to przynajmniej za urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania kanalizacji zgodnie z jej przeznaczeniem (por. G. Liszewski, Glosa do wyroku WSA z dnia 25 stycznia 2008 r., I SA/Lu 703/07, PPLiFS 2015/1/33-37). Ponadto – zdaniem WSA w Łodzi – obowiązek podatkowy ciąży zarówno na właścicielach całych budowli, jak i na właścicielach poszczególnych ich części. Przecząc temu stanowisku skarżąca Spółka odwołała się do cytowanego wyżej wyroku z dnia 27 maja 2014 r. II FSK 1498/12, w którym NSA przyjął, że nie można opodatkować części budowli, jaką stanowią kable położone w kanalizacji kablowej, z tego tylko powodu, że właścicielem kanalizacji kablowej jest inny podmiot niż właściciel kabli. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela jednak tego stanowiska. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 849), dalej w skrócie "u.p.o.l.", opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również części budowli związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 3 u.p.o.l. podatnikami są właściciele obiektów budowlanych i – jak należy zakładać – chodzi tu o obiekty budowlane wskazane w art. 2, a więc zarówno całe budowle, jak i części budowli. Również w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca definiując podstawę opodatkowania odnosi ją między innymi do budowli lub ich części. Zatem pod pojęciem właściciela budowli, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., należy rozumieć również właściciela części budowli, nawet w sytuacji gdy poszczególne części tej budowli samodzielnie nie stanowią budowli. W związku z powyższym nie ma przeszkód prawnych, aby opodatkować część budowli stanowiącą, z innymi elementami budowli, integralną całość użytkowo techniczną, nadającą się do określonego użytku. W niniejszej sprawie zmiana właściciela jednego z elementów budowli (sieci telekomunikacyjnej) nie spowodowała zmiany jej charakteru, dalej bowiem mamy do czynienia z przewodami telekomunikacyjnymi ułożonymi w kanalizacji kablowej tworzącej całość techniczno-użytkową. Sprzedaż na podstawie umowy z dnia 31 stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej D Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych w rękach skarżącej Spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność ta nie prowadzi do wyłączenia od opodatkowania części budowli, tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność Spółki. Mimo rozbieżności orzecznictwa w tej kwestii, pogląd dotyczący zasadności opodatkowania linii kablowych skarżącej prezentowany jest w wielu wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych, m. in.: WSA w Łodzi z 3 czerwca 2015 r., I SA/Łd 288/15 i z 10 lutego 2016 r., I SA/Łd 1379/15; WSA w Białymstoku z 14 października 2015 r., I SA/Bk 277/15; WSA w Rzeszowie z 10 listopada 2015 r., I SA/Rz 289/15; WSA w Krakowie z 25 listopada 2015 r., I SA/Kr 1459/15 (wszystkie dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/)). Poza sporem jest fakt, że organy uwzględniły zmianę przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290), która weszła w życie z dniem 17 lipca 2010 r. (ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675), polegającą na dodaniu do art. 3 pkt 3a, i w okresie od sierpnia 2010 r. nie traktowały już kabli telekomunikacyjnych umieszczonych w kanalizacji kablowej jako obiektu budowlanego lub jego części. Należy jednak wyrazić pogląd, że zmiana ta ma charakter prawotwórczy, a więc potwierdza stanowisko, że w okresie wcześniejszym stan prawny był inny. Nie są też uzasadnione zarzuty podniesione w pkt 1 skargi, bowiem organy prawidłowo ustaliły podstawę opodatkowania w odniesieniu do spornych kabli ułożonych w kanalizacji kablowej po przeprowadzeniu postępowania podatkowego bez naruszenia wskazanych w skardze przepisów proceduralnych, to jest bez naruszenia art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 Ordynacji podatkowej, dalej w skrócie: "O.p.". Na wstępie należy podzielić pogląd wyrażony w wyroku tutejszego Sądu z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie I SA/Łd 522/14 (dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym złożona przez podatnika deklaracja podatkowa w podatku od nieruchomości stanowi formę oświadczenia wiedzy i służy przede wszystkim ustaleniu przedmiotu opodatkowania oraz podstawy opodatkowania. Wynikające z niej domniemanie prawne, że podatek obliczony w deklaracji jest podatkiem, który w podanej przez podatnika wysokości powinien być zapłacony, jest jednak domniemaniem wzruszalnym. W sytuacji gdy wartość budowli podana w deklaracji za dany rok podatkowy zmienia się w stosunku do podanej za rok wcześniejszy, tylko dlatego, że podatnik dokonuje odmiennej subsumcji identycznego stanu faktycznego pod przepis prawa materialnego, wystarczającym dowodem przeciwnym, zgodnie z art. 181 O.p., są deklaracje na podatek złożone za lata poprzedzające. Deklaracje te zawierają dane, które organ podatkowy realnie może wykorzystać kontrolując wysokość podatku do zapłaty. Organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania, że wartość spornych linii telekomunikacyjnych została przez podatnika wskazana i ta wartość powinna być ewentualnie przyjęta jako podstawa obliczenia podatku. Kolegium zasadnie oceniło jako niewiarygodny w zakresie podania jako wartości budowli obejmujących linie kablowe w kanalizacji kablowej dowód z przekazanej przez podatnika płyty CD zawierającej wyciąg ze środków trwałych, gdyż z dowodu tego nie wynika wcale, jaka była wartość budowli Spółki na dzień 1 stycznia 2010 r. z uwzględnieniem linii kablowych w kanalizacji kablowej. W piśmie z dnia 8 maja 2014 r. w tej sprawie Spółka podała, że po obliczeniach ich wartość wynosi 4.194.506,51 zł nie wskazując według stanu, na jaki dzień ani jak tę kwotę obliczyła, a Spółka, znając wartość wszystkich swoich obiektów (niezależnie od różnicy ich kwalifikacji jako budowli), nie przedstawiła ich wartości na terenie Gminy Miasta P. według stanu na 1 stycznia 2010 r., pomimo kilkukrotnych wezwań organu pierwszej instancji, ani też nie przedstawiła tych wartości choćby w toku postępowania odwoławczego, podkreślając jedynie swój pogląd, że sporne kable nie podlegają opodatkowaniu jako budowle. Podana przez Spółkę powyższa wartość słusznie została przez organy uznana za niewiarygodną, w sytuacji gdy w ostatniej korekcie deklaracji za 2009 r. Spółka wskazała wartość budowli na 21.224.314,00 zł (ta wartość nie obejmowała linii kablowych w kanalizacji kablowej) i jednocześnie Spółka nie deklarowała żadnych zmian w zakresie ich wartości w stosunku do 2007 r., to jest w stosunku do zgłoszonej wartości 29.906.471,00 zł (ostatnia korekta deklaracji za 2007 r. obejmująca wartość kanalizacji i kabli w niej umieszczonych). Tym samym różnica pomiędzy tymi kwotami, to jest 8.682.157,00 zł, stanowi wartość budowli tylko w zakresie linii kablowych w 2009 r. Skoro zaś Spółka nie wykazała, że wartość budowli w zakresie linii kablowych zmieniła się do 1 stycznia 2010 r., to ich wartość na tenże rok wynosiła tyle, ile w 2009 r., a za rok 2009 tyle, ile w 2008 r. i w 2007 r. Podkreślić jeszcze raz należy, że Spółka żadnych zmian w zakresie linii kablowych w kanalizacjach kablowych nie przedstawiła, natomiast zmieniła już od 2008 r. ocenę prawną, co do kwalifikowania jako budowli linii kablowych w kanalizacji. Należy wskazać, że podstawę opodatkowania budowli stanowi wartość początkowa ustalona na potrzeby amortyzacji w oparciu o ewidencję środków trwałych, co wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 16a i zał. Nr 1 do ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54 poz. 654 ze zm.) – zob. L. Etel i S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe, Dom. Wyd. ABC 2003 r., str. 65 i 66; L. Etel, Podatek od nieruchomości rolny i leśny, Wyd. C.H. Beck 2005 r., str. 101-103. Dla ustalenia wartości podstawy opodatkowania budowli nie są brane pod uwagę zmiany wartości środka trwałego wynikające z tytułu dokonywania od nich odpisów amortyzacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2014 r., II FSK 470/12, a także wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., II FSK 2027/09, CBOSA). W sytuacji gdy znana jest organom podatkowym wartość początkowa budowli oraz zakres zmian w środkach trwałych, które mogły mieć wpływ na tę wartość, a wiedza ta wynika wprost z deklaracji i oświadczeń strony, szczegółowa (i w istocie ponowna) analiza ewidencji środków trwałych jest zbędna. W niniejszej sprawie wartość początkową budowli pozostałych we władaniu podatnika, można było ustalić analizując jego deklaracje podatkowe za 2007, 2009 i 2010 r., a także wyjaśnienia udzielane w toku postępowania. W wyniku umowy ze spółką D podatnik pozbył się zatem części posiadanych środków trwałych, pozostawiając jedynie linie kablowe oraz nieliczne inne środki zadeklarowane w deklaracji ze stycznia 20010 r. Posługując się zatem wartością budowli zadeklarowaną w 2007 r. organ podatkowy mógł przyjąć prawidłową wartość budowli dla potrzeb ustalenia wielkości podstawy opodatkowania w 20010 r. Zbędne było tym samym poszukiwanie wartości linii telekomunikacyjnych w ewidencji środków trwałych, zwłaszcza w sytuacji gdy podatnik nie przedstawił jasnych, czytelnych i wiarygodnych danych w tym zakresie, mimo wezwań organu podatkowego. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. E.B.