V SA/Wa 921/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2016 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia o charakterze gry: oddala skargę. Przedmiotem skargi [....] jest decyzja Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] rozstrzygającą, że przedstawione we wniosku skarżącej przedsięwzięcie, określone przez nią jako "badania sondażowe" polegające na nagradzaniu losowo wybranych uczestników, jest grą losową w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 5 października 2011 r. skarżąca zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie decyzji rozstrzygającej w trybie art. 2 ust. 6 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.) – dalej jako u.g.h., czy przedstawione we wniosku przedsięwzięcie stanowi grę losową w rozumieniu tej ustawy. We wniosku skarżąca wyjaśniła, że planowane przedsięwzięcie ma polegać na przeprowadzaniu badań marketingowych na zlecenie odrębnych podmiotów gospodarczych wśród osób, które będą widzami programu telewizyjnego. Uczestnicy badań sondażowych będą mieli prawo wziąć udział w badaniu poprzez wysłanie sms. Uczestnicy będą pozyskiwani poprzez prezentacje pytań na ekranie telewizora podczas trwania programu reality show. Badanie sondażowe będzie przeprowadzane wśród wszystkich oglądających program TV. Wylosowani uczestnicy badań sondażowych otrzymają nagrody rzeczowe i/lub pieniężne. W ocenie skarżącej opisane badanie sondażowe nie stanowi gry losowej w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, bowiem brak w nim elementu przypadkowości. Minister Finansów uznał, że wyjaśnienia te są niewystarczające do dokonania oceny wniosku w świetle przepisów u.g.h. wobec czego pismem z dnia [...] listopada 2011 r. oraz pismem z dnia [...] marca 2012 r. wezwał stronę do jego uzupełnienia. Po rozpatrzeniu wniosku strony i nadesłanych przez nią uzupełnień Minister Finansów decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz art. 2 ust. 6 w zw. z art. 2 ust. 1 u.g.h. rozstrzygnął, że przedstawione we wniosku strony przedsięwzięcie określone jako "badania sondażowe" polegające na nagradzaniu losowo wybranych uczestników, jest grą losową w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że jak wynika z informacji zawartych we wniosku oraz w pismach uzupełniających, strona zamierza urządzać i przeprowadzać "badania marketingowe" na zlecenie odrębnych podmiotów gospodarczych. Przedsięwzięcia te mają być adresowane do telewidzów, słuchaczy, internautów bądź nabywców samochodów. Udział w badaniach polegać ma na wypełnieniu i wysłaniu przez uczestników ankiety dostępnej w różnej formie (sms, papierowa, internetowa). Ankieta zawiera dane uczestnika oraz pytania określające jego preferencje konsumenckie. Uczestnicy mogą wielokrotnie przesyłać odpowiedzi. Zebrane w tym trybie dane są przez spółkę wykorzystywane w prowadzonej działalności. W celu pozyskania jak największej liczby uczestników, a tym samym jak największej bazy danych, spółka zachęca respondentów do wypełniania kwestionariuszy poprzez system nagród. Nagrody te przyznawane są w drodze losowania, a warunkiem ich wydania laureatom jest udzielenie poprawnych odpowiedzi na pytania związane z przedmiotem badania. Oceniając działalność będącą przedmiotem postępowania organ uwzględnił ogólną definicję pojęcia "badania sondażowe", nawiązującą do właściwego doboru respondentów (reprezentatywna grupa) oraz wymagającą zastosowania odpowiedniej metody interpretacji uzyskanych wyników. Wskazał, że warunki i zasady przeprowadzania badań sondażowych określone przez stronę są wzajemnie sprzeczne oraz nie są zgodne z ogólnie przyjętymi zasadami prowadzenia sondaży. Z jednej strony spółka zamierza zdobyć jak najwięcej opinii uczestników, aby sondaże były miarodajne, z drugiej zaś dopuszcza do wielokrotnego udziału poszczególnych uczestników, co może doprowadzić do zafałszowania wyniku sondażu. Możliwość wielokrotnego udziału w badaniach, z punktu widzenia respondenta, może sugerować, że celem uczestnictwa jest zdobycie nagrody, nie zaś jest oddanie głosu. Ponadto analiza treści przykładowych pytań "sondażowych" pozwala stwierdzić, iż pytania te nie odpowiadają idei sondaży. W przedstawionej przez wnioskodawcę działalności nagrody otrzymają losowo wyłonieni uczestnicy, którzy następnie udzielą poprawnych odpowiedzi na pytania tematyczne. Zastosowany mechanizm wyłaniania laureatów, polegający na przeprowadzeniu losowania, kwalifikuje się jako zależny od przypadku. Z przedstawionych zasad konkursu jednoznacznie wynika, że na etapie przyznawania wygranych występuje element losowości (losowanie). Organ podkreślił, że w grach, w których jeden z etapów zależy od przypadku, również wynik całej gry zależy od przypadku i w konsekwencji gra ma charakter losowy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej zmianę, wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Po rozpoznaniu odwołania Minister Finansów decyzją z dnia [...] października 2012 r. utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu organ – odnosząc się kolejno do zarzutów podniesionych w odwołaniu – wskazał, że dysponował wystarczającym materiałem dowodowym niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w postaci wniosku strony zawierającego opis gry, a także dwóch uzupełnień zawierających szczegółowy opis planowanego przedsięwzięcia. Tym samym, nie istniały okoliczności wymagające dodatkowych wyjaśnień, lub podjęcia ze strony organu dodatkowych działań. Organ oparł się na analizie złożonego przez stronę opisu przedsięwzięcia, co wyklucza m.in. zarzut nieuwzględnienia wyjaśnień złożonych przez stronę w dniu [...] marca 2012 r. i w dniu [....] listopada 2011 r. Podkreślił, że niezasadne są twierdzenia strony, jakoby postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób niewłaściwy. W ocenie organu materiał zebrany w sprawie był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a tym samym nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów, w tym przesłuchania wnioskodawcy w charakterze świadka. Nie istniały również okoliczności wymagające złożenia przez stronę dodatkowych wyjaśnień, a także podjęcia dodatkowych działań przez organ. W opinii organu nieprawdziwe jest stwierdzenie, że organ lakonicznie wskazał, iż planowe przez spółkę przedsięwzięcie stanowi grę losową. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo bowiem przedstawiono argumenty przemawiające za stanowiskiem organu, a także dokonano wnikliwej analizy planowanego przedsięwzięcia. Za bezzasadne uznano również zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego podzielając w całości stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. Organ podkreślił w szczególności, że w wypadku badań sondażowych (marketingowych) należy uwzględnić ogólną definicję pojęcia "badania sondażowe" oraz metodę doboru respondentów i interpretacji wyników. Sondaże i plebiscyty mają na celu wyłonienie najlepszego - zdaniem respondentów - produktu, aktora, zdarzenia itp. Zdaniem organu w ocenianym przedsięwzięciu nie ma właściwego doboru respondentów bowiem udział w badaniu może wziąć każdy telewidz (słuchacz, osoba zainteresowana zakupem samochodu) a w celu zmotywowania jak największej liczby uczestników do oddania swego głosu, skarżąca zamierza przyznawać nagrody i w tym celu przeprowadzi losowanie. Z "Zasad przeprowadzania badań" opracowanych przez stronę wynika ponadto, że każdy uczestnik będzie miał prawo do przesłania wielu odpowiedzi. Tak określone warunki i zasady przeprowadzania badań sondażowych są zdaniem organu wzajemnie sprzeczne oraz nie są zgodne z ogólnie przyjętymi zasadami prowadzenia sondaży. Organ podtrzymał w tej kwestii stanowisko wyrażone w decyzji wydanej w I instancji. Ponadto dodał, że jak wskazywała strona, celem przedmiotowej działalności ma być pozyskanie przez nią jak najszerszej bazy danych, która w dalszej kolejności podlega wynajmowaniu do jednokrotnego lub wielokrotnego wykorzystania przez kontrahentów. Na tym polega działalność gospodarcza wnioskodawcy. Jest to działalność komercyjna. Wielkość posiadanej przez spółkę bazy wpływa na jej wynik finansowy. Tym samym organ nie podzielił stanowiska prezentowanego przez stronę, iż opisana przez nią działalność stanowi badanie sondażowe. W ocenie organu, zastosowany mechanizm wyłaniania laureatów, polegający na przeprowadzeniu losowania, kwalifikuje się jako zależny od przypadku. Z przedstawionych zasad jednoznacznie wynika, że na etapie przyznawania wygranych występuje element losowości. Z twierdzeń strony zawartych w odwołaniu od decyzji jednoznacznie wynika, iż w niewłaściwy sposób interpretuje przepisy u.g.h. odnoszące się do rozstrzygania charakteru gry przez Ministra Finansów, charakteru katalogu gier losowych, a także definicji gry losowej. Stosownie do art. 2 ust. 6 u.g.h., minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Dalej organ podkreślił, że w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h., Minister Finansów rozstrzyga co do charakteru organizowanego bądź planowanego (projektowanego) przedsięwzięcia w kontekście, czy posiada ono cechy wymienione w art. 2 ust. 1 -5 ustawy, a tym samym czy wypełnia znamiona (cechy) uznania za grę losową zakład wzajemny lub grę na automatach. A zatem organ kształtuje sytuację prawną organizatora lub projektodawcy przedsięwzięcia, rozstrzygając czy działalność ta wypełnia przesłanki do uznania jej za grę hazardową, a tym samym czy podlega reglamentacji uregulowanej ustawą o grach hazardowych. Kompetencja Ministra Finansów unormowana w art. 2 ust. 6 ustawy dotyczy tylko i wyłącznie rozstrzygnięcia, czy organizowane bądź projektowane przedsięwzięcie posiada cechy gry hazardowej (gry losowej, zakładu wzajemnego, gry na automatach), o której mowa w art. 2 ust. 1-5 u.g.h. Organ zaakcentował, iż nie ma dowolności w uznaniu danej gry za grę losową, jest bowiem zobowiązany do zbadania, czy dane przedsięwzięcie posiada cechy wyróżnione ogólną definicją gry losowej, która wskazuje niezbędne ich elementy, tj. wygrane pieniężne lub rzeczowe, zależność wyniku w szczególności od przypadku oraz określenie warunków gry w regulaminie. Po sprawdzeniu przez organ, że w danym przedsięwzięciu występują ww. elementy gry losowej organ przechodzi do zakwalifikowania danego przedsięwzięcia jako jednej z nazwanych gier losowych, bądź jako gry nienazwanej - w sytuacji, gdy dane przedsięwzięcie wypełnia niezbędne elementy gry losowej, ale nie posiada cech wymaganych dla konkretnej gry. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał liczne przykłady z orzecznictwa sądów administracyjnych potwierdzające, że katalog gier losowych określony w art. 2 ust. 1 u.g.h. nie ma charakteru zamkniętego. Organ w kontekście powołanych wyroków podkreślił, że przedsięwzięcia objęte rygorami ustawy o grach i zakładach wzajemnych (a także zastępującej ją ustawy o grach hazardowych) można podzielić na takie, które mieszczą się w katalogu ustawowym oraz na takie, których charakter określono w wyniku rozstrzygnięcia. W przypadku przedsięwzięć pierwszego rodzaju możliwe jest wskazanie, do której z wymienionych gier losowych/zakładów wzajemnych ono się zalicza. W przypadku tych przedsięwzięć o ich charakterze przesądził ustawodawca i co do zasady nie ma potrzeby ich rozstrzygania przez organ w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h. Natomiast w przypadku przedsięwzięć niewymienionych w katalogu ustawowym, których charakter zostaje określony przez organ w drodze decyzji, takie przyporządkowanie nie jest z założenia możliwe. Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.g.h. grami losowymi są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik zależy w szczególności od przypadku, a warunki gry określa regulamin. Tym samym, aby określoną grę uznać za losową niezbędne jest łączne spełnienie trzech przesłanek: - warunki gry określa regulamin, - organizator oferuje wygrane rzeczowe lub pieniężne, - wynik zależy od przypadku. A zatem, cechy gry losowej, których wystąpienie determinuje uznanie danego przedsięwzięcia za grę losową zostały ściśle i jednoznacznie określone w powołanym przepisie. Tylko i wyłącznie wystąpienie tych cech przesądza o uznaniu określonego przedsięwzięcia za grę losową w rozumieniu ustawy. Tym samym w ocenie organu stanowisko prezentowane przez stronę w odwołaniu jest bezpodstawne i nie znajduje umocowania w powołanym przepisie. W skardze na powyższą decyzję skarżąca podniosła zarzuty naruszenia: - zasady pewności prawa i równości wobec prawa, określonych w art. 2 i art. 32 Konstytucji RP poprzez uznanie, że sondaż i plebiscyt planowany przez spółkę będzie grą losową podczas, gdy inne podmioty w skali masowej organizują tego typu sondaże i plebiscyty, które nie są uznawane za gry losowe; - art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych poprzez przyjęcie, iż planowane przez stronę badania plebiscytowe i sondażowe spełniają przesłanki gry losowej w rozumieniu ustawy o grach hazardowych; - art. 200 O.p. poprzez niewyznaczenie stronie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; - art. 180 § 1 i art. 187 § 1 w związku z art. 292 O.p. przez nieuwzględnienie wyjaśnień złożonych przez stronę w dniu [...] marca 2012 r. i w dniu [...] listopada 2011 r.; - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości na niekorzyść strony, nieprzeprowadzeniu dowodu z przesłuchania w charakterze świadka strony na okoliczność kwalifikacji czynności wykonywanych przez stronę jako gry losowej, przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, a także nieuwzględnieniu okoliczności istotnych dla rozpatrzenia sprawy; - art. 120, 121 i 122, art. 187, a także art. 180, 181 i 188 oraz art. 191, art. 210 § 4 O.p. poprzez: nieprzeprowadzenie w ogóle postępowania dowodowego w zakresie kwalifikacji czynności planowanych przez stronę na gruncie ustawy o grach hazardowych; prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania publicznego, tj. poprzez wydanie odmiennej decyzji w takim samym stanie faktycznym; prowadzenie postępowania przewlekle z naruszeniem ustawowych terminów do rozpatrzenia sprawy, narażając stronę na negatywne konsekwencje ekonomiczne poprzez blokowanie działalności gospodarczej i wydanie decyzji po upływie 8 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania; - art. 122 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ograniczając inicjatywę dowodową strony i niewyjaśnienie, czy świadczone usług planowanych przez spółkę zawiera element losowości, odpłatności i innych przesłanek warunkujących zaklasyfikowanie ich jako gry losowej w oparciu o ustawę o grach hazardowych; - art. 187 w zw. z art. 180 § 1 O.p. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie i potraktowanie istniejących wątpliwości na niekorzyść strony, w aktach sprawy są sprzeczne ze sobą oświadczenia w tym względzie, które zostały zinterpretowane na niekorzyść strony; - praworządności i zasady zaufania podatnika do organów podatkowych poprzez wydanie odmiennej decyzji w identycznym stanie faktycznym, tj. decyzji o sygn. [...]; - art. 2 ust. 6 u.g.h. poprzez lakonicznie stwierdzenie, że badania sondażowe są grą losową i nieokreślenie ich charakteru jako gry losowej, niezaklasyfikowanie sondażu i plebiscytu do katalogu gier losowych, który ma enumeratywny charakter w świetle art. 2 u.g.h. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2012 r. oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że uprawnienie Ministra Finansów obejmuje ocenę, czy gra losowa posiada cechy wymienione w ust. 1 art. 2 u.g.h., a nie czy należy do katalogu w nim zawartego. Przyjął, że każda gra o wygrane pieniężne lub rzeczowe i określona regulaminem, a wymieniona wprost w omawianym przepisie jest grą losową. Nie jest to jednak katalog zamknięty, bowiem uprawniony organ może decyzją rozstrzygnąć, że także gra spoza zawartego w art. 2 ust. 1 u.g.h. katalogu jest taką grą, jeżeli spełnia wskazane warunki. Do warunków tych należy spełnienie łącznie trzech przesłanek: organizator oferuje nagrody rzeczowe lub pieniężne, wynik w szczególności zależy od przypadku, warunki gry określa regulamin. Zatem zasadniczym elementem gry losowej jest zależność jej wyniku od przypadku. Sąd dodał, że przez "regulamin" należy rozumieć zasady (reguły) rządzące przedsięwzięciem sformułowanym we wniosku. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił i w efekcie uznał, że proponowane przez skarżącą przedsięwzięcie należy zakwalifikować jako grę losową w rozumieniu art. 2 ust. 1 ug.h. Przedstawione przedsięwzięcie zawiera bowiem element losowy, bo otrzymanie nagród przez uczestników zależeć będzie od przypadku gdyż wyłonienie uczestników będąc pierwszym (nieodzownym) etapem spornego przedsięwzięcia zawiera element losowy. Z wyjaśnień zawartych w piśmie Spółki z 30 marca 2010 r. wynika, że wyłanianie finalistów gry następuje przez system komputerowy spośród wszystkich osób, które wysłały sms. Nie zmienia tej oceny wprowadzenie na późniejszym etapie dodatkowego elementu w postaci konieczności odpowiedzi na pytanie. W konsekwencji Sąd – powołując się również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. akt II GSK 1010/11 – uznał, że jeżeli jeden z etapów zależy od przypadku, również wynik całej gry zależy od przypadku a w konsekwencji taka gra ma charakter losowy. Podsumowując Sąd wskazał, że stanowisko organu co do ustalenia przedsięwzięcia Spółki za grę losową znajduje oparcie w stanie faktycznym sprawy, ustalonym na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, ocenionego w granicach prawem przyznanej organowi administracji swobody, która nie została naruszona dowolnością oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie. Od powyższego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 1647/14 uwzględnił uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W uzasadnieniu NSA wskazał, że na uwzględnienie zasługiwał zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich argumentów podnoszonych w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego oraz nie odniósł się do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy i zarzutów podniesionych w skardze. Zdaniem NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku sprowadzało się de facto do rozważań natury teoretycznej. Argumentując swoje stanowisko w niniejszej sprawie Sąd I instancji w zasadzie w żaden sposób nie odniósł się do okoliczności faktycznych przywołanych przez stronę we wniosku, przemawiających – zdaniem tejże strony – za niezasadnością kwestionowanej decyzji. Sąd I instancji po przytoczeniu treści przepisów art. 2 ust. 1 i 6 u.g.h., arbitralnie, bez jakichkolwiek szczegółowych rozważań, przesądził, że "organ prawidłowo ustalił i w efekcie uznał, że proponowane przez skarżącą przedsięwzięcie należy zakwalifikować jako grę losową w rozumieniu art. 2 ust. 1 ww. ustawy". Na poparcie swojego stanowiska Sąd I instancji przytoczył poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podsumowując NSA podkreślił, że ww. działanie Sądu I instancji stanowi naruszenie postępowania sądowoadministracyjnego (art. 141 § 4 p.p.s.a.), co w połączeniu z brakiem stanowiska co do stanu faktycznego i lakonicznością merytorycznego wywodu, stanowi istotne naruszenie prawa, mające wpływ na rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznając sprawę ponownie Sąd jest związany treścią art. 190 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Na wstępie Sąd zaznacza również, że uznaje stan faktyczny ustalony przez organ za prawidłowy i uczynił go przedmiotem własnych ustaleń. Sąd wskazuje, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia odpowiedniej wykładni art. 2 ust. 1 u.g.h. w powiązaniu z art. 2 ust. 6 tej ustawy. Zdaniem strony planowane przez nią przedsięwzięcie nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 2 ust. 1 – w szczególności przesłanki losowości. Poza tym skarżąca twierdzi, że katalog gier losowych zawarty w powołanym przepisie ma charakter enumeratywny, a planowane przez nią przedsięwzięcie do tego katalogu nie należy. Skarżąca podnosi również, że wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył szereg przepisów proceduralnych. W ocenie organu natomiast przedsięwzięcie to spełnia wszystkie trzy przesłanki wskazane w art. 2 ust. 1 u.g.h., zaś katalog gier ma charakter przykładowy, co potwierdza uprawnienie Ministra Finansów (wynikające z treści art. 2 ust. 6 u.g.h.) do rozstrzygania w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w art. 2 ust. 1-5 u.g.h. są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Organ twierdzi też, że nie naruszył powołanych przez skarżącą przepisów Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu zasadne jest stanowisko prezentowane przez organ. Przechodząc do uzasadnienia tak dokonanego wyboru wskazać należy, że pierwszy z powołanych przepisów (art. 2 ust. 1 zdanie pierwsze u.g.h.) stanowi, iż grami losowymi są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku, a warunki gry określa regulamin. Tym samym – jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – aby określoną grę uznać za losową niezbędne jest łączne spełnienie trzech przesłanek: - warunki gry określa regulamin, - organizator oferuje wygrane rzeczowe lub pieniężne, - wynik zależy od przypadku. W rozpoznawanej sprawie skarżąca podważa ustalenia organu co do każdej z tych przesłanek. W ocenie Sądu trafne jest jednak stanowisko organu, że przez "regulamin" należy rozumieć zasady (reguły) rządzące przedsięwzięciem sformułowanym we wniosku. Sformułowania tego nie należy zatem rozumieć formalnie. Tym samym opracowanie i posiadanie przez skarżącą dokumentu o nazwie "regulamin" nie jest konieczne do uznania, że warunki gry zostały określone w sposób przewidziany w art. 2 ust. 1 u.g.h. Kluczowy jest tu bowiem wymóg materialny, tj. obiektywne istnienie takiego regulaminu, rozumianego jako ustanowienie zasad na jakich prowadzone jest dane przedsięwzięcie i poinformowanie o nich uczestników. Ten warunek został zaś w niniejszej sprawie spełniony. Skarżąca w złożonym wniosku – a dokładnie w "Zasadach przeprowadzania badań" – opisała jakie warunki będą musieli spełnić uczestnicy przedsięwzięcia. Nie sposób zaś uznać, że o warunkach tych uczestnicy nie byliby poinformowani. Minister Finansów prawidłowo też ustalił spełnienie drugiej przesłanki, ponieważ za udział w przedsięwzięciu oferowane były nagrody rzeczowe i/lub pieniężne. Skarżąca twierdzi co prawda, że nagrody te miały być finansowane przez zleceniodawców, jednak w ocenie Sądu okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W powołanym przepisie jest bowiem mowa o oferowaniu wygranych przez organizatora gry, a nie ich finansowaniu. Nie ulega zaś wątpliwości, że organizatorem gry byłaby w tym przypadku skarżąca. Odnosząc się do kwestii uzależnienia wyniku gry od przypadku wskazać należy, że i ten wymóg został w rozpoznawanej sprawie spełniony. Sąd zaznacza, że przepis art. 2 ust. 1 zdanie pierwsze u.g.h. w takim samym brzmieniu obowiązywał na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych (art. 2 ust. 1 zdanie pierwsze tejże ustawy). Sam projekt ustawy o grach hazardowych w uzasadnieniu nawiązywał do uregulowań ustawy o grach i zakładach wzajemnych, wskazując: "Z uwagi na fakt, iż przedmiotowy projekt został przygotowany z zachowaniem dużej części sprawdzonych rozwiązań zawartych w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, metodologia uzasadnienia opiera się przede wszystkim na wyjaśnieniu nowych przepisów prawnych, z pominięciem szczegółowych wyjaśnień dotyczących przepisów, które funkcjonowały w dotychczasowej ustawie." – (por. druk sejmowy VI.2481). W tej sytuacji sposób pojmowania "gry losowej" wypracowany przez orzecznictwo sądowoadministracyjne pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych pozostał aktualny w odniesieniu do uregulowań ustawy o grach hazardowych (po. wyroki NSA z dnia 14 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 714/10, z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1852/13, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 5 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 87/07, opubl. Lex nr 368221, akceptowanym przez skład orzekający, NSA stwierdził, że wyrażony w art. 2 ust. 1 u.g.z.w. warunek "przypadku", jaki wystąpić musi w grze losowej i to jedynie w "szczególności", a tym samym nie wyłącznie, dotyczyć musi wyniku gry. Jednocześnie zależność wyniku gry od przypadku - o którym mowa w przywołanym art. 2 ust. 1 u.g.h. - nie oznacza, iż wynik ten zależy tylko i wyłącznie od przypadku. Zasady gry mogą przewidywać dodatkowe warunki, które uczestnik postępowania musi spełnić. Do warunków takich w orzecznictwie zalicza się właśnie – tak jak w rozpoznawanej sprawie – obowiązek udzielenia odpowiedzi na zadane pytania (por. wyroki NSA w sprawie II GSK 87/07, z dnia 5 maja 2003 r., sygn. akt II SA 2145/01, Lex nr 147717, z dnia 6 grudnia 1999 r., sygn. akt II SA 1513/99, Lex nr 45489, z dnia 18 maja 1999 r., sygn. akt II SA 453/99, Lex nr 46205). Tym samym, wprowadzenie dodatkowego wymogu udzielenia odpowiedzi na pytanie automatycznie nie przesądza, że gra nie ma charakteru gry losowej. Rozważenia w takiej sytuacji wymaga, czy wprowadzenie elementu wiedzy nie ma na celu jedynie stworzenia pozorów braku losowości, albowiem ostateczny wynik gry i tak nie jest determinowany posiadaniem przez jej uczestnika określonego rodzaju wiedzy (poziomem wiedzy), która podlega obiektywnej ocenie i weryfikacji i ma decydujący wpływ na rezultat konkursu, lecz uzależniony jest od przypadku – czynnika, na który uczestnik nie ma wpływu. Wskazany kierunek wykładni gry losowej już na gruncie art. 2 ust. 1 zdanie pierwsze u.g.h. zaprezentował NSA w wyrokach z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 849/11, II GSK 1010/11, II GSK 1170/11, w sprawie II GSK 1852/13 (opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl), w których stwierdził, że wspomniany przepis należy rozumieć w ten sposób, że z grą losową mamy do czynienia wówczas, gdy na jej wynik wpływa, poza różnymi innymi możliwymi czynnikami, przypadek jako szczególny i typowy wyróżnik gry losowej, bez względu na to na jakim etapie gry ta przypadkowość ma miejsce i jaka była waga tego przypadku. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Z oświadczeń skarżącej złożonych w toku postępowania administracyjnego – na które zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – wynika bowiem, że nagrody mieli otrzymać losowo wyłonieni uczestnicy, którzy następnie udzielą poprawnych odpowiedzi na pytania tematyczne. W ocenie Sądu organ trafnie więc stwierdził, że zastosowany mechanizm wyłaniania laureatów, polegający na przeprowadzeniu losowania, kwalifikuje się jako zależny od przypadku. Z przedstawionych zasad konkursu jednoznacznie wynika, że na etapie przyznawania wygranych występuje element losowości (losowanie). Jak już wspomniano z treści art. 2 ust. 1 zd. pierwsze u.g.h. należy wnioskować, że wynik gry może lecz nie musi być uzależniony od przypadku; wystarcza, aby inne elementy gry nosiły element losowości, po drugie zaś - ustawodawca, posługując się słowem "wynik" nie odniósł się wprost do wyniku kończącego grę. Uczynił to celowo z uwagi na różnorodność gier hazardowych, w których możliwe jest osiąganie zarówno wyników końcowych jak i pośrednich, uzyskiwanych w toku gry i umożliwiających np. przejście do następnego etapu gry. W analizowanym przypadku tak właśnie się dzieje: uczestnik przedsięwzięcia po wysłaniu sms, wypełnieniu formularza np. drogą elektroniczną bierze udział w losowaniu, które jest etapem gry (wynikiem pośrednim), którego pozytywne przejście (wylosowanie uczestnika) prowadzi do udziału w kolejnym etapie gry – otrzymaniu pytania i uzyskaniu nagrody w przypadku podania prawidłowej odpowiedzi. W chwili wysłania sms lub wypełnienia formularza uczestnik nie wie czy zostanie wylosowany. Jeżeli zatem – tak jak w przedsięwzięciu organizowanym przez skarżącą – wynik jednego z etapów gry zależy od przypadku, nie ma znaczenia dalsze ustalanie, jaki jest zakres losowości w danej grze. Dodać też należy, że konieczność udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie nie czyni z planowanego przedsięwzięcia, jak zdaje się to sugerować skarżąca, konkursu wiedzowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie zwrócono uwagę na to, że konkursy wiedzowe obiektywnie weryfikują wiedzę uczestnika z wyłączeniem możliwości udzielania odpowiedzi niesamodzielnie. W przypadku przedsięwzięcia organizowanego przez skarżącą ta możliwość nie byłaby wyłączona. W ocenie Sądu już z przedstawionych powyżej przyczyn nie było możliwe zakwalifikowanie przedsięwzięcia planowanego przez skarżącą jako badań sondażowych. Niezależnie od tego należy wskazać, że organ szczegółowo przeanalizował możliwość uznania ww. przedsięwzięcia za rodzaj takiego badania. Sąd zaś w całości te ustalenia podziela. Trafnie bowiem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że analiza zasad owego przedsięwzięcia pozwala stwierdzić, iż nie odpowiada ono idei sondaży. Skarżąca zakłada bowiem dopuszczenie do wielokrotnego udziału w badaniu poszczególnych uczestników, co w oczywisty sposób uniemożliwia jego miarodajność, a nadto sugeruje, iż celem uczestnictwa jest uzyskanie nagrody, a nie oddanie głosu. Dodatkowo skarżąca stwierdziła wprost, że celem przedmiotowego przedsięwzięcia ma być pozyskanie przez nią jak najszerszej bazy danych, która w dalszej kolejności podlega wynajmowaniu do jednokrotnego lub wielokrotnego wykorzystania przez kontrahentów. W związku z powyższym należało uznać, że Minister Finansów zasadnie uznał, że planowane przez skarżącą przedsięwzięcie jest grą losową w rozumieniu art. 2 ust. 1 zdanie pierwsze u.g.h. chociaż jest to gra niewymieniona w art. 2 ust. 1 pkt 1-11 u.g.h. Sąd orzekający w niniejszej sprawie przychyla się bowiem do stanowiska organu stwierdzającego, że katalog gier losowych zawarty w art. 2 ust. 1 u.g.h. nie ma charakteru zamkniętego. Jak trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 714/10, brak literalnego zastrzeżenia ustawodawcy (który najczęściej wskazuje na otwartość katalogu poprzez dodanie sformułowania "w szczególności" tuż przed początkiem wyliczenia), iż katalog ma charakter otwarty, nie przesądza o jego charakterze. Wręcz odwrotnie – ocena, jak należy rozumieć zbiór z art. 2 ust. 1 u.g.h. wymaga uwzględnienia całokształtu przedmiotowego unormowania. Argumentem najmocniej przemawiającym za przyjęciem stanowiska o otwartości tego katalogu jest bez wątpienia fakt, iż w art. 2 ust. 6 u.g.h. wskazano jednoznacznie, iż decyzję o kwalifikacji danego przedsięwzięcia (gry) jako gry losowej podejmuje minister właściwy do spraw finansów publicznych. Organ ten, czyni to zawsze w sprawach indywidualnych, działając in casu. Gdyby grami losowymi miałyby być tylko i wyłącznie te wymienione w art. 2 ust. 1 u.g.h., to cała regulacja nadająca ministrowi kompetencje do rozstrzygania w sprawach indywidualnych byłaby pozbawiona sensu. Analogiczne stanowisko wyrażono w wyroku NSA z dnia 30 września 2014 r. sygn. akt II GSK 1852/13. W wyroku tym Sąd zwrócił uwagę na konsekwencję działań ustawodawcy podejmowanych w sferze polityki państwa dotyczącej gier hazardowych, która wyraża się w potrzebie tworzenia i funkcjonowania skutecznych instrumentów jej nadzorowania, w obrębie których mieszczą się również i te, których celem jest usuwanie i rozstrzyganie wątpliwości odnośnie charakteru i cech danej gry, jako gry losowej, a w konsekwencji rozstrzygania kwestii konieczności poddania urządzania tej gry regulacji ustawy o grach hazardowych. W tej mierze Sąd również podkreślił, że jakkolwiek na gruncie art. 2 u.g.h., prawodawca nie operuje określeniem "w szczególności", co mogłoby wskazywać na to, że zawarte w tym przepisie wyliczenie nie ma charakteru przykładowego, to jednak dokonując wykładni tego przepisu, nie można tracić z pola widzenia tego elementu zawartej w nim wypowiedzi normatywnej, z którego wynika, że z punktu widzenia rozstrzygnięcia, czy dana gra jest grą losową, czy też nie, zasadnicze znaczenie ma to, czy posiada ona cechy wymienione w ust. 1 – 5 tego przepisu (art. 2 ust. 6), a mianowicie, czy chodzi o grę o wygrane pieniężne lub rzeczowe, czy wynik gry zależy w szczególności od przypadku, czy jej warunki określone zostały regulaminem. Z powyższego wynika, że celem regulacji zawartej w pkt 1 – 11 ust. 1 art. 2 ustawy, na gruncie którego ustawodawca wymieniając gry losowe, zwłaszcza zaś ich zasady i warunki oraz ograniczając się również w pewnych przypadkach tylko do podania konkretnych nazw znanych gier losowych bez bliższego ich opisu (por. pkt 5, 6), nie było określenie pełnego zbioru gier losowych, których urządzenie podlega ustawie. Gdyby tak miało być, to pozostawałoby to w logicznej sprzeczności z przyznaną ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych w ust. 6 art. 2 u.g.h. kompetencją do rozstrzygania, czy dana gra posiada przywołane powyżej cechy nakazujące uznać ją za grę losową i jednocześnie pozbawiałoby omawianą część przepisu art. 2 cechy wypowiedzi normatywnej czyniąc ją zbędną. Wobec tego zaś, że jedną z podstawowych zasad przyjmowanych przy dokonywaniu wykładni prawa jest zasada, wedle której za wadliwą uznaje się taką wykładnię, której rezultat czyni jakąś część przepisu prawnego zbędną, co stanowi konsekwencję założenia, że w ustawie nie zamieszcza się wypowiedzi nie służących wyrażaniu norm prawnych, nie może ulegać wątpliwości, iż ten element wypowiedzi normatywnej, który zawarty został w ust. 6 art. 2 u.g.h. - wobec domniemania racjonalności działań ustawodawcy - nie może być pomijany, zwłaszcza zaś uznawany za zbędny. Co ważne przedstawiony kierunek wykładni prezentowany był i jest nie tylko na gruncie przepisów u.g.h., lecz również na gruncie analogicznej regulacji prawnej zawartej w art. 2 ust. 1 – 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych (por. wyroki: NSA z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 714/10; z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt II GSK 87/07; z dnia 10 lutego 1998 r., sygn. akt II SA 1551/97; WSA w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1114/14; WSA w Warszawie z dnia 25 września 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1000/06, wyrokiem z 24 sierpnia 2004 r. sygn. akt II SA 2236/03; z dnia 23 kwietnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 146/12; z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 269/15). Pogląd taki wyrażono również w wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2636/12 pierwotnie rozstrzygającym niniejszą sprawę i co istotne pomimo uchylenia tego wyroku przez NSA, Sąd kasacyjny nie zakwestionował takiej wykładni powołanego przepisu. Podkreślenia wymaga to, że analogiczny charakter aktualnie i pierwotnie obowiązujących w analizowanym zakresie rozwiązań prawnych, świadczy również o konsekwencji ustawodawcy, którego działania, wobec charakteru i specyfiki działalności polegającej na urządzaniu i prowadzeniu gier hazardowych, wprost zmierzają do zapewnienia skutecznego jej nadzorowania. Należy wskazać, że w orzecznictwie NSA istnieją również incydentalne orzeczenia zawierające odmienną wykładnię art. 2 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h. i wskazujące, że katalog gier losowych wymienionych w art. 2 ust. 1 u.g.h ma charakter zamknięty (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt II GSK 2247/14). Jednak tego poglądu z przyczyn powołanych powyżej Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela. W związku z powyższym podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego należało uznać za chybione. Podobnie niezasadny jest podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 2 i art. 32 Konstytucji. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z faktu, że różne podmioty urządzają przedsięwzięcia wbrew przepisom ustawy nie można wnioskować, iż robią to za przyzwoleniem Ministra Finansów. Formułując powyższy zarzut skarżąca zdaje się oczekiwać akceptacji dla własnych działań niezgodnych z przepisami prawa, które miałyby znajdować usprawiedliwienie w analogicznych działaniach innych podmiotów. Za nietrafne należało też uznać zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 200 O.p. poprzez niewyznaczenie stronie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazać należy, że zarzut ten mógłby być skuteczny jedynie wtedy, gdyby skarżąca wykazała, iż naruszenie ww. przepisu uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W przedmiotowym postępowaniu skarżąca nie wskazała na takie czynności. Zarzut ten jest gołosłowny również z tego powodu, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji pismem z dnia 11 lipca 2012 r. nr [...] organ poinformował stronę, iż zgodnie z art. 200 § 1 O.p. przed wydaniem decyzji przysługuje jej prawo do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Przedmiotowe pismo strona odebrała w dniu [...] lipca 2012 r. (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru). Do dnia wydania zaskarżonej decyzji strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia w ww. zakresie. Z tożsamych względów niezasadny jest zarzut polegający na naruszeniu art. 122 O.p. poprzez ograniczanie inicjatywy dowodowej strony. Odnosząc się zbiorczo do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów O.p. Sąd wskazuje, że organ przeprowadził postępowanie zgodnie z normami Działu IV Ordynacji podatkowej, w tym w zgodzie z art. 120, art. 121 § 1, art. 122 tej ustawy oraz z zachowaniem reguł dotyczących przeprowadzania dowodów i ich oceny w postępowaniu jurysdykcyjnym, czyli zgodnie z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji należy także uznać za wystarczające dla oceny jej legalności, co niezasadnym czyni zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ wziął w szczególności pod uwagę jej dodatkowe, szczegółowe wyjaśnienia zawarte w pismach z dnia [...] listopada 2011 r. i [...] marca 2012 r. i m.in. na ich podstawie orzekł o charakterze planowanego przedsięwzięcia. Dodać należy, że oparcie rozstrzygnięcia na całości zgromadzonego materiału dowodowego, w tym na wyjaśnieniach strony, nie oznacza, że na organie ciąży obowiązek zgodzenia się z przedstawioną w tych wyjaśnieniach interpretacją przepisów u.g.h. W ocenie Sądu formułując zarzut naruszenia ww. przepisów poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka strony, zdaje się ona nie dostrzegać, że zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei z art. 122 tej ustawy wynika, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W orzecznictwie podnosi się, że postępowanie dowodowe powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego stanu faktycznego, czyli musi obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W świetle art. 187 § 1 O.p. nie ma podstaw do poszukiwania elementów stanu faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, czyli nie zmierzają do ustalenia (lub zaprzeczenia) warunków hipotezy określonej normy prawa materialnego, która ma mieć w sprawie zastosowanie. Postępowanie dowodowe nie jest zatem celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja strony podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy prawa. Takie stanowisko nawiązuje do treści art. 180 § 1 i art. 188 O.p.. Zgodnie natomiast z art. 180 § 1 tej ustawy jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem to co nie może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, nie jest dopuszczane jako dowód. Należy też mieć na względzie, że chodzi o okoliczności mające znaczenie dla sprawy. W sytuacji, gdy dowód dotyczy okoliczności nie mających znaczenia dla sprawy lub gdy zgłoszony jest na okoliczność, która została już stwierdzona innym dowodem, nie istnieje nakaz jego przeprowadzenia (art. 188 O.p.). Konieczne jest to jedynie wówczas, gdy ocena zgromadzonych w sprawie dowodów uniemożliwia jednoznaczne i prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w konkretnej sprawie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, że taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Na gruncie przedmiotowej sprawy organ ustalił bowiem okoliczności, które musiały skutkować uznaniem, że planowane przez skarżącą przedsięwzięcie spełnia przesłanki określone w art. 2 ust. 1 zdanie pierwsze u.g.h. wobec czego zasadne było uznanie tego przedsięwzięcia za grę losową. Wynikało to bezsprzecznie ze zgromadzonych przez organy i znajdujących się w aktach sprawy dowodów – w szczególności z treści wniosku oraz z wyjaśnień samej skarżącej. W tej sytuacji organ słusznie uznał, że przesłuchanie przedstawiciela wnioskodawcy w charakterze świadka nie wniosłoby niczego nowego do sprawy. W konsekwencji Sąd uznał zarzuty strony w odniesieniu do stanu faktycznego za bezzasadne. Odnosząc się natomiast do przewlekłego w ocenie skarżącej prowadzenia tego postępowania przez organ wskazać należy, że na czas jego trwania decydujący wpływ miała sama skarżąca. Złożony przez nią wniosek wymagał bowiem składania dodatkowych wyjaśnień, do których była wzywana pismami organu z dnia [...] listopada 2011 r. i [...] marca 2012 r. Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.