II SA/Kr 655/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi Spółdzielni [....] w K. , Firmy Handlowej [....] spółka jawna w K. , Spółdzielni [....] " w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 marca 2016 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [....] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko p.n. "Budowa instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów 19 12 12 wytwarzanych w procesie MBP w części istniejącej hali nr 2 na terenie [....] Sp.z.o.o. ul. [....] w K. " na działkach [....][....][....] obrę. [....] j.ew. [....] . W dniu 31 sierpnia 2015 r. do SKO w K. wpłynęło pismo Spółdzielni [....] , w którym wnioskowano o podjęcie przez organ z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 kwietnia 2015 r. Spółdzielnia wskazała, że powyższa decyzja narusza art. 7 i art. 8 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy przez Prezydenta Miasta K. w sposób wszechstronny i wyczerpujący. Podano, że przyjęte ustalenia nie zostały oparte na nieprecyzyjnych danych i ogólnikowych stwierdzeniach zapisów dokumentów złożonych do akt sprawy. Uzasadniając powyższe wskazano, że: 1/ w karcie informacyjnej przedsięwzięcia (pkt 5.3 Charakterystyka projektowanego przedsięwzięcia) wskazano, że w planowanej instalacji biologicznego przetwarzania poddawanych procesom przetwarzania będzie ok. 50 000 Mr/rok, z czego w dwóch etapach stabilizacji powstanie ok. 35 000 Mg/rok, taką sarną wielkością posługuje się postanowienie Prezydenta Miasta K. dnia 4 marca 2015 r., zaś w charakterystyce przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do przedmiotowej decyzji jest mową o ilości 55 000 Mg/rok odpadów przetwarzanych w planowanej instalacji, 2/ brak jest szczegółowej analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na tereny zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej w odległości 350 metrów i 800 metrów od terenu inwestycji, 3/ brak wyjaśnienia podstaw ustalenia nieistnienia skumulowanego oddziaływania już istniejących przedsięwzięć w zakresie gospodarowania odpadami i planowanego przedsięwzięcia na stan środowiska, samo założenie, że teren na którym jest ono planowane jest zdegradowany i ma przeznaczenie na cele produkcji nie są wystarczające dla przyjęcia braku negatywnego skumulowanego oddziaływania na środowisko wszystkich funkcjonujących przedsięwzięć, 4/ brak wskazania szczegółów technicznych związanych z ograniczeniem emisji substancji odorowych poprzez podanie ilości substancji neutralizujących zapach, które rocznie mają być zużyte w toku procesu oraz ich wpływu na stan środowiska i stan powietrza, 5/ brak ustalenia czasookresu wykorzystania i ilości biofiltrów, które mają zostać zastosowane w procesie gospodarowania odpadów oraz opisania procesu ich utylizacji jako odpadu, 6/ brak podania ilości wytwarzanych odcieków, ich składu chemicznego oraz czy zawierają substancje niebezpieczne. W piśmie wskazano także na naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 podpunkt a) i b) w związku z ust. 2 ustawy z dnia ustawy 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie postanowienia o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływana na środowisko z pominięciem skali przedsięwzięcia i skumulowanego oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 25 stycznia 2016 r. nr [....] działając na podstawie art. 158 § 1, art. 157 § 1 i § 2 ora art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [....] . W uzasadnieniu organ wskazał przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zgodnie z art. 156 k.p.a. Następnie SKO w K. stwierdziło, że w dołączonej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach karcie informacyjnej przedsięwzięcia podano, że w planowanej instalacji biologicznego przetwarzania w bioreaktorach betonowych poddawanych procesom przetwarzania będzie ok. 50 000 Mg/rok odpadów o kodzie 19 12 12 (punkt 5.3 "Charakterystyka projektowanego przedsięwzięcia"). Pismem z dnia 21 listopada 2014 r. organ I instancji wezwał wnioskodawcę o uzupełnienie karty informacyjnej m.in. o podanie rocznej mocy przerobowej projektowanej instalacji. Dnia 5 grudnia 2014 r. wnioskodawca uzupełnił kartę informacyjną przedsięwzięcia podając, że "Moc przerobowa planowanej instalacji będzie wynosić ok. 55 000 Mg/rok". Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w opinii, co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia wskazał, że moc przerobowa planowanej instalacji będzie wynosić ok. 55 000 Mg/rok. W będącej załącznikiem do decyzji charakterystyce przedsięwzięcia - organ I instancji określił, że w planowanej instalacji biologicznego przetwarzania w bioreaktorach betonowych poddawanych będzie ok. 55 000 Mg/rok odpadów o kodzie 19 12 12. Powyższe oznacza, że przedsiębiorca uzupełnił wniosek i w tym uzupełnieniu określił, że moc przerobowa planowanej instalacji będzie wynosić ok. 55 000 Mg/rok. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w swojej opinii również wskazał na taką ilość mocy przerobowej planowanej instalacji i w załączniku do decyzji również podano, że moc przerobowa będzie wynosiła 55000 Mg/rok. Zatem nie ma wątpliwości, ze charakteryzując przedsięwzięcie prawidłowo określono roczną moc przerobową projektowanej instalacji. Ponadto w decyzji wskazano, że najbliżejpołożone tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem MU - tereny zabudowy mieszkaniowej i usług znajdują się po stronie południowej oraz południowo-zachodniej za terenami zabudowy usługowej (symbol U) oraz terenami dróg publicznych - drogi lokalne oznaczone symbolem KDL. Wskazano, że tereny te zlokalizowane są w odległości ok. 350 m po stronie południowo-zachodniej oraz w linii prostej po stronie południowej ok. 520 m. W dalszej odległości ok. 800 m od granicy przedsiębiorstwa zlokalizowana jest zabudowa wielorodzinna tj. osiedle [....][....] przy ul. [....] . Co istotne, przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w przemysłowej części K., dlatego bezpośrednie sąsiedztwo stanowić będą wyłącznie tereny zagospodarowane przemysłowo. W najbliższym sąsiedztwie nie ma terenów wymagających ochrony akustycznej, bo jak w/w najbliższa zabudowa mieszkaniowa jest położona w odległości ok. 300 -350 m. W decyzji organ i instancji dokonał ustaleń co do powiązań z innymi przedsięwzięciami, a w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze. Wskazano, że w otoczeniu znajdują się liczne zakłady przemysłowe, firmy świadczące usługi motoryzacyjne, dystrybucji wyrobów kamieniarskich i innych. Zaznaczono, że teren przedsięwzięcia ma charakter typowo przemysłowy, gdzie obecnie prowadzona jest działalność związana z gospodarką odpadami, tj. na terenie planowanego przedsięwzięcia obecnie prowadzone są procesy segregacji odpadów komunalnych z wykorzystaniem instalacji do segregacji odpadów komunalnych w celu przygotowania ich do odzysku w tym recyklingu. Z akt sprawy wynika, że jakikolwiek negatywny wpływ na środowisko będzie w maksymalnym stopniu zminimalizowany, ponieważ cały proces prowadzony będzie w zamkniętej hali przystosowanej do prowadzenia procesu stabilizacji odpadów, a dodatkowo I etap stabilizacji wyposażony będzie w biofiltr o wysokiej skuteczności, którego zadaniem będzie wyeliminowanie emisji substancji zanieczyszczających odprowadzanych do powietrza. Z zapisów karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że przewiduje się ilość odcieków ok. 10 m3/rok oraz wskazano, że odcieki będą odprowadzane za pomocą sieci kanalizacji wewnętrznej znajdującej się w hali nr 1 do szczelnego zbiornika bezodpływowego, a zbiorniki bezodpływowe będą opróżniane przez specjalistyczną firmę-ścieki trafią na oczyszczalnię ścieków. Ponadto dnia 4 marca 2015 r. organ i instancji wydał postanowienie o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji wydał to postanowienie uwzględniając uwarunkowania, o których stanowi art. 63 ust. 1 ustawy, w tym skalę przedsięwzięcia i kumulowanie się oddziaływań znajdujących się na obszarze. Kolegium stwierdziło, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 20 kwietnia 2015 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Organ ustalił również, że decyzja ta nie jest obarczona żadną z pozostałych wad nieważności z art. 156 K.p.a. Spółdzielnia [....] złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy. Podniesiono, że wniosek z dnia 27 października 2014 r. o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów 19 12 12 wytwarzanych w procesie MBP w części istniejącej hali 2 na terenie [....] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością została błędnie zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie strony przedsięwzięcie to należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. To z kolei doprowadziło do wydania decyzji o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 17 marca 2016 r. nr [....] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu SKO w K. podniosło, że w decyzji z dnia 25 stycznia 2016 r. kolejno odniesiono się do argumentów zawartych we wniosku. Odnośnie mocy przerobowej projektowanej instalacji prześledzono dokumenty i stwierdzono, że charakteryzując przedsięwzięcie moc ta została w sposób nie budzący wątpliwości ustalona i wskazana. Zbadano kwestie odległości od zabudowań mieszkalnych w kontekście ochrony przed hałasem i stwierdzono, iż w najbliższym sąsiedztwie nie ma terenów wymagających ochrony akustycznej, bo jak w/w najbliższa zabudowa mieszkaniowa jest położona w odległości ok. 300 -350 m. Odniesiono się do kwestii kumulacji oddziaływania, wskazując, iż ustalenia w tej mierze są prawidłowe. Podobnie w przypadku zgłaszanego zagrożenia zanieczyszczenia powietrza, magazynowania i gospodarki odpadami, odprowadzania odcieków, prawidłowego uzasadnienia decyzji. Organ stwierdził w konsekwencji, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż doszło do rażącego naruszenie prawa. Słusznie w opinii organu wskazano, że nie zachodzą w niniejszej sprawie inne przesłanki do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 K.p.a., zaś przesłanek nieważności decyzji nie można interpretować rozszerzająco i dlatego ewentualne wady decyzji, które kwalifikowałyby ją do wyeliminowania z obrotu prawnego w trybie odwoławczym (art. 138 K.p.a.) nie zawsze będą podstawą do wzruszenia tej decyzji w trybie art. 156 K.p.a. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie wniosła Spółdzielnia [....] w K. zarzucając naruszenie art. 15 K.p.a. poprzez brak dwukrotnego rozpoznania i zbadania w całości zgodności z prawem postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 20 kwietnia 2015 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Budowa instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów 19 12 12 wytwarzanych w procesie MBP w części istniejącej hali nr 2 na terenie [....] Sp.z.o.o. ul. [....] w K.", co narusza prawo skarżących do dwukrotnego rozpatrzenia jego sprawy przez organ administracji publicznej, co potwierdza treść uzasadnienia przedmiotowej decyzji, w której brak szerszej analizy zarzutów przywołanych przez skarżących we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że powtórne rozpatrzenie sprawy przez organ nie może ograniczyć się wyłącznie do stwierdzenia, że zarzuty podniesione przez stronę są chybione lub były już poprzednio rozpatrywane. Organ II instancji niezależnie od ewentualnej powtarzalności zarzutów stron, zobligowany jest do ich wnikliwej analizy oraz samodzielnego zbadania zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. W niniejszej sprawie organ ponownie rozpatrując sprawę zaniechał analizy podniesionych zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji SKO w K. z dnia 25 stycznia 2016 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w ocenie Sądu zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 marca 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję SKO w K. z dnia 25 stycznia 2016 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 kwietnia 2015 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko p.n. "Budowa instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów 19 12 12 wytwarzanych w procesie MBP w części istniejącej hali nr 2 na terenie [....] Sp.z.o.o. ul. [....] w K." na działkach [....][....][....] obrę. [....] j.ew. [....] . Na wstępie rozważań wypada wskazać, że z zasady dwuinstancyjności wynika obowiązek organu administracji publicznej pierwszej instancji merytorycznego rozpoznania sprawy oraz obowiązek organu drugiej instancji jej ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia celem skontrolowania, czy działania podejmowane przez organ pierwszej instancji były prawidłowe. Celem postępowania odwoławczego nie jest sama kontrola poprawności rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji, lecz uzupełnienie stanu faktycznego i materiału dowodowego sprawy oraz uwzględnienie tych zmian w stanie prawnym sprawy, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Istota dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej (por. decyzja SKO we Wrocławiu z dnia 29 września 2003 r., OSK 4141/23/03, OwSS 2004, Nr 1, poz. 7, w której stwierdzono, że "istota dwuinstancyjności polega nie tylko na wydaniu dwóch decyzji w sprawie przez organy obu instancji (o ile strona wniesie odwołanie), ale też - a może przede wszystkim - na przeprowadzeniu dwóch postępowań, w których stronie umożliwiono udział"; zob. też wyroki WSA w Krakowie z dnia 3 grudnia 2013 r., II SA/Kr 1024/13, LEX nr 1406972, oraz z dnia 17 kwietnia 2013 r., II SA/Kr 13/13, LEX nr 1325761; wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., II OSK 1147/10, LEX nr 1083547). A. Wiktorowska (Zasada ogólna dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym (refleksje na marginesie powstania kolegiów odwoławczych przy sejmikach samorządowych), Sam. Teryt. 1995, nr 6, s. 84), trafnie podkreśla, że "charakter kontroli instancyjnej związany jest z badaniem prawidłowości zaskarżonej decyzji pod względem faktycznym i prawnym. Jej zakres jest zatem szeroki - dotyczy legalności, celowości, słuszności (zgodności z prawdą materialną), gospodarności i rzetelności. Jest to kontrola merytoryczna i kontrola formalna. Chodzi bowiem o to, by przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony" (por. też wyroki NSA: z dnia 21 lutego 2012 r., II OSK 2720/11, LEX nr 1145626; z dnia 17 maja 2011 r., II OSK 672/10, LEX nr 1081834; z dnia 21 kwietnia 2011 r., II FSK 1852/09, LEX nr 1081276). Podkreślić należy, że "organ odwoławczy ma obowiązek realizacji zasady prawdy obiektywnej, przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i wydania orzeczenia według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania swej decyzji. Nie jest przy tym związany uzasadnieniem wniesionego środka zaskarżenia; powinien skontrolować postępowanie i decyzję pierwszoinstancyjną z punktu widzenia legalności, a także celowości i słuszności rozstrzygnięcia, niezależnie od tego, czy zarzuty w tym zakresie zostały podniesione, czy też nie przez odwołującego" (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2012 r., IV SA/GI 462/11, LEX nr 1109092). Organ odwoławczy, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie, powinien uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania, a zatem musi brać pod uwagę zdarzenia faktyczne lub zmiany przepisów, które miały miejsce po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji (por. J. Zimmermann, Polska jurysdykcja..., s. 185; T. Kiełkowski, Sprawa..., s. 137). Obowiązek ich uwzględnienia przez organ odwoławczy wynika z zasady praworządności oraz z zasady prawdy obiektywnej. W niniejszej sprawie Spółdzielnia [....] w K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO w K. z dnia 25 stycznia 2016 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 kwietnia 2015 r. We wniosku tym wyraźnie podniesiono, że przedmiotowa inwestycja została błędnie zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie strony przedsięwzięcie to należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i zachodziła potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 127 § 3 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek ten różni się od odwołania tym, że nie ma konstrukcji względnie dewolutywnej, gdyż do jego istoty należy przede wszystkim to, że jest rozpatrywany przez ten sam organ, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji. Jednak do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, o czym stanowi art. 127 § 3 in fine K.p.a. Z powyższego wynika, że organ rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ma obowiązek powtórnie wnikliwie i szczegółowo rozpoznać sprawę. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie argumenty. Organ odwoławczy przed wydaniem orzeczenia w sprawie winien rozważyć charakter i istotę wad zaistniałych w postępowaniu przed organem I instancji oraz możliwość ich naprawienia bez uszczerbku dla stron w postępowaniu odwoławczym. Wady popełnione na etapie I instancji można bowiem podzielić na takie, które organ odwoławczy może usunąć przez przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego oraz takie, które wymagają przekazania sprawy organowi I instancji celem ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że w ocenie Sądu organ odwoławczy uchybił przepisom postępowania w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Przede wszystkim organ bezkrytycznie odniósł się do ustaleń faktycznych poczynionych w I instancji w zakresie faktu, iż inwestycja polegająca na budowie instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów 19 12 12 wytwarzanych w procesie MBP w części istniejącej hali nr 2 na terenie [....] Sp.z.o.o. ul. [....] w K. jest inwestycją mogącą jedynie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Co więcej organ powinien również rozważyć czy nowelizacja rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko miała wpływ na zaliczenie przedmiotowej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazać bowiem należy, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w piśmie z dnia 29 stycznia 2015 r. zakwalifikował przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 80 wyżej wskazanego rozporządzenia. Jednakże organ nie odniósł się do zarzutów strony w tym przedmiocie i w ogóle ich nie rozważył. Organ w żadnym fragmencie uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie skonfrontował się z tym problemem i nie rozważył, czy faktycznie przedmiotowe przedsięwzięcie nie powinno zostać zaliczone do inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w zaskarżonej decyzji bezrefleksyjnie powtórzyło jedynie ustalenia poczynione w decyzji z dnia 25 stycznia 2016 r. Organ nawet nie spróbował odnieść się do argumentacji zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym nie przeprowadził żadnego logicznego wnioskowania, a w konsekwencji nie dokonał żadnej wymaganej przepisami subsumcji. Działania organu, który tak naprawdę nie podjął żadnych czynności w sprawie, ograniczają się tym samym jedynie do oceny legalności zaskarżonej decyzji, czym organ II instancji niewątpliwie naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) oraz zasadę prawdy obiektywnej. W stanie faktycznym niniejszej sprawy niezbędnym jest bowiem zwrócenie uwagi na art. 7 K.p.a, w myśl którego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wyżej zaś naprowadzone uchybienia nie pozostawiają wątpliwości, że w sprawie niniejszej mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją. Wobec powyższego Sąd biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1it. C P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod rozwagę wyżej wskazane uwagi, przeprowadzi rzetelną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego z uwzględnieniem możliwości przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego (art. 136 K.p.a.).