III SA/Wa 3053/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Skarżąca – P. sp. z o.o. z siedzibą w W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji - Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z [...] maja 2016 r. W osnowie wniosku Skarżąca podniosła, że przymusowe wykonanie powyższej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znaczne szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki przez utratę płynności finansowej Skarżącej i konieczność dokonania zwolnień pracowników, a w konsekwencji złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie będzie mogło spowodować naprawy tego stanu rzeczy. Do wniosku dołączono rachunek zysków i strat oraz bilans za 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Sąd orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z powyższego wynika zatem, że podstawowymi przesłankami wstrzymania wykonania jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być zrekompensowana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia NSA: z 26 lutego 2013r. sygn. akt II FZ 79/13; z 20 lutego 2012 r. sygn. akt II FZ 38/12; z 26 marca 2009r. sygn. akt I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010r. sygn. akt II FZ 182/10). Tymczasem w niniejszej sprawie takich właśnie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania ww. decyzji pierwszej instancji Skarżąca nie wykazała. Wśród okoliczności tłumaczących wstrzymanie wykonania tej decyzji wymieniła utratę płynności finansowej, konieczność zwolnień pracowników, utratę istniejących zleceń oraz konieczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Jakkolwiek w orzecznictwie istotnie wskazuje się, że ryzyko zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej czy groźba redukcji zatrudnienia może świadczyć o spełnieniu przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 9 lutego 2016r. sygn. akt I FZ 570/15), to jednak w niniejszej sprawie okoliczności takiej Skarżąca nie dowiodła. Przeciwnie w przedłożonym sprawozdaniu z działalności czytamy, iż pomimo odnotowania w 2015r. obrotu w wysokości znacząco niższej w porównaniu do 2014r. (tj. nieco ponad 6.478.162 zł k. 35 akt sądowych), Skarżąca planuje zamknięcie obrotów w 2016 r. na poziomie ok. 8.000.000 zł (k. 40 akt sądowych). W tej sytuacji nie może znaleźć uznania Sądu argument Skarżącej, jakoby próba ściągnięcia należności podatkowej wynikającej z decyzji organu pierwszej instancji (275.789 zł minus zaliczki wpłacone przez Skarżącą 217.033 zł) stanowiącej zaległość podatkową powstałą wskutek wydania ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z [...] maja 2016r., miałaby doprowadzić do niewypłacalności i w konsekwencji do upadłości oraz do pozbawienia zatrudnionych pracowników miejsc pracy. Ochrona tymczasowa, jaką jest wstrzymanie wykonania decyzji nie służy zaś zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami jej wykonania, lecz jedynie przed takimi skutkami, których nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Tymczasem konieczność zapłaty egzekwowanego świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku dłużnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Poza tym powstała w ten sposób ewentualna szkoda ma charakter restytucyjny, gdyż wiąże się ze świadczeniem pieniężnym, które ze swej natury jest świadczeniem odwracalnym. Oznacza to, że w razie ewentualnego prawomocnego uwzględnienia skargi, jeśli strona poniesie szkodę z powodu niezgodnego z prawem działania organu, ma roszczenie o jej naprawienie (por. postanowienie NSA z 26 sierpnia 2016r. sygn. akt I FZ 188/16). Sąd z tych wszystkich względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.