I FSK 558/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, Protokolant Katarzyna Czuduk, po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Gminy P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 127/18 w sprawie ze skargi Gminy P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 listopada 2014 r., nr ILPP5/443-191/14-4/PG w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Gminy P. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 28 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 127/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Gminy P. (dalej w skrócie: "Gmina" lub "strona skarżąca") na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 10 listopada 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynikało, że we wniosku z 30 lipca 2014 r. o wydanie interpretacji indywidualnej Gmina podała, że jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Gmina nabywa towary i usługi jednocześnie związane z czynnościami opodatkowanymi, zwolnionymi oraz niepodlegającymi podatkowi VAT. Nie zna sposobu, aby te wydatki, tzw. mieszane, bezpośrednio i wyłącznie przyporządkować do każdej z tych czynności. W takich warunkach ponosi wydatki na usługi promocji Gminy. Polegają one na sponsoringu klubów sportowych na podstawie umów, w ramach których Gmina posiada tytuł Sponsora Tytularnego, a kluby są odpowiedzialne za jej promocję poprzez sport podczas rozgrywek, różnych wydarzeń, uroczystości o charakterze regionalnym i ponadregionalnym, które są transmitowane lub opisywane w mediach. Promocja ma na celu kreowanie pozytywnego wizerunku, rozpoznawalności i atrakcyjności Gminy, jej rozwój, wzbudzanie zainteresowania u potencjalnych inwestorów w kontekście obszaru gospodarczego, kapitału społecznego, infrastruktury, turystyki. Działania promocyjne mają zachęcać do wejścia na rynek nowych inwestorów, którzy kupią od Gminy grunty, zbudują na tych gruntach fabryki, stworzą miejsca pracy dla pracowników i będą kooperować z już istniejącymi przedsiębiorcami. Osiągnięcie zamierzonego celu zwiększy dochód ze sprzedaży mienia komunalnego w formie gruntów i zmniejszy bezrobocie. Wobec tego Gmina zapytała, czy słusznie zaliczyła wydatki związane z jej promocją do wydatków mieszanych i częściowo odliczyła podatek naliczony w oparciu o proporcję sprzedaży. Na takie pytanie udzieliła odpowiedzi twierdzącej. Minister Finansów uznał stanowisko Gminy za nieprawidłowe. Stwierdził, że: gmina jest specyficznym podmiotem, który głównie podlega prawu publicznemu i takie władztwo realizuje. Jedynie w niewielkim zakresie, tj. zawieranych umów cywilnoprawnych, jest traktowana jako podatnik podatku VAT. Na mocy art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594, ze zm.; dalej jako "u.s.g.") gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 u.s.g. do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, do których należy między innymi wspieranie i upowszechnianie idei samorządowej, w tym tworzenie warunków do działania i rozwoju jednostek pomocniczych i wdrażania programów pobudzania aktywności obywatelskiej (pkt 17) i promocja gminy (pkt 18). Z kolei w świetle art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054, ze zm.; dalej "ustawa o VAT") warunkiem odliczenia podatku naliczonego jest istnienie związku między zakupami a sprzedażą opodatkowaną co do zasady o charakterze bezpośrednim (wydatki powinny zawierać się w cenie sprzedaży) i ów związek kształtuje zakres obniżenia kwoty podatku należnego. W ocenie organu opisane przez Gminę zakupy związane z promocją w pierwszej kolejności służą do wykonywania jej publicznych zadań własnych, czyli wyłącznie do czynności niepodlegających podatkowi VAT. W przypadku realizacji celu publicznego nie można mówić o ostatecznym ich wykorzystaniu do działalności opodatkowanej, gdyż ten pierwszy nałożony odrębnymi przepisami nie podlega przepisom o podatku VAT. Wydatki na promocję Gminy co do zasady nie czynią zadość warunkom odliczenia podatku naliczonego, bo nie mają związku z czynnościami opodatkowanymi (służą szeroko pojętej promocji regionu, jego rozwojowi); w szerszym aspekcie mogą wprawdzie korzystnie wpłynąć na funkcjonowanie odrębnych podatników (przedsiębiorców) na danym obszarze, ale nie mają przełożenia na działalność opodatkowaną realizowaną przez samą Gminę. Organ uznał zatem, że do wydatków promocyjnych nie znajduje zastosowania art. 86 ust. 1 i art. 90 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z 16 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 275/15, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017, poz. 1369, ze zm.; dalej "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną interpretację, przyjmując istnienie naruszenia prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 17 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 1682/15, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny i w pełni usprawiedliwiony był zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niemożliwe było szersze skontrolowanie zaskarżonego wyroku. Prowadzenie rozważań w zakresie materii prawa materialnego, tj. zarzutu naruszenia art. 86 ust. 1 ustawy o VAT byłoby bowiem przedwczesne, zważywszy na daleko idącą wadliwość sporządzenia uzasadnienia wyroku przez Sąd pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, analizując ponownie sprawę, uznał, że Gmina we wniosku o interpretację nie wykazała na tyle oczywistego i bezpośredniego powiązania podejmowanych akcji promocyjnych z zawarciem konkretnych transakcji opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, aby możliwe było przyznanie jej prawa do odliczenia podatku naliczonego, zawartego w zakupach związanych z akcją promocyjną. W uzasadnieniu wyjaśnił, że prawo do odliczenia podatku powstaje jako konsekwencja dokonania określonych zakupów, które są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Z czynnością opodatkowaną mamy natomiast do czynienia wtedy, gdy podlega ona opodatkowaniu na podstawie art. 5 ustawy o VAT oraz jest dokonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Zdaniem Sądu I instancji na gruncie przedmiotowej sprawy zasada ta mogłaby znaleźć zastosowanie w przypadku reklamy konkretnych dóbr oferowanych przez Gminę np. nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży lub dzierżawy. Natomiast w przypadku takich wydatków na promocję, jak będące przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie, promocja dotyczy nie towarów czy usług (jak to jest z reguły w przypadku przedsiębiorców), lecz Gminy jako takiej. Skutkuje to tym, że po pierwsze, Gmina nie działa tutaj jak przedsiębiorca reklamujący swe towary w celu maksymalizacji zysku, lecz samą siebie, po wtóre, w takiej sytuacji nie powstaje wspomniany wyżej nawet pośredni związek wydatków na promocję z czynnościami opodatkowanymi. Podejmowane działania promocyjne mają bowiem z czynnościami opodatkowanymi związek tak luźny, że niewystarczający do zastosowania art. 168 lit. a Dyrektywy 112, jak i art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Sąd I instancji wskazał również, że w zakresie wykonania zadania z zakresu promocji Gmina nie jest typowym przedsiębiorcą, którego celem jest jedynie maksymalizacja zysku, lecz wykonuje zadania własne w oparciu o reżim publicznoprawny, a więc nie działa na zasadach analogicznych do przedsiębiorców. W ocenie Sądu ścisły związek ze sferą jej działań publicznych, a zatem z działalnością w interesie społeczności lokalnej, podejmowaną przez Gminę jako organ władzy publicznej, a nie podatnika podatku VAT i z tego powodu pozostającą poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Nie były to natomiast nakłady, które można by uznać za podejmowane przez podatnika i pozostające w związku z realizacją konkretnych czynności opodatkowanych, np. informacją o sprzedaży czy dzierżawie określonych nieruchomości komunalnych, które uzasadniałyby przyznanie prawa do odliczenia. Reprezentujący Gminę pełnomocnik we wniesionej skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając, w oparciu o obie podstawy przewidziane w art. 174 p.p.s.a.: I. Naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływa na wynik sprawy: 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez przeprowadzenie przez Sąd I instancji nieprawidłowej kontroli legalności działalności administracji publicznej polegającej na błędnym przyjęciu, iż Gmina we wniosku o interpretację nie wykazała powiązania podejmowanych akcji promocyjnych z zawarciem konkretnych transakcji opodatkowanych podatkiem od towarów i usług warunkujących przyznanie jej prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w zakupach związanych z akcją promocyjną, jak również błędnym przyjęciu, iż poniesione przez Gminę wydatki na promocję nie służą realizacji celów gospodarczych, lecz wyłącznie celów publicznych Gminy, jako jednostki samorządu terytorialnego, podczas gdy obydwa te cele są ze sobą ściśle sprzężone i oddziałują na siebie, bowiem dochody z działalności gospodarczej służą również działalności publicznej Gminy; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi poprzez: – wskazanie w podsumowaniu uzasadnienia wyroku, iż u podstaw oddalenia skargi legło niewykazanie przez skarżącą bezpośredniego związku z konkretnymi transakcjami sprzedaży podczas, gdy jak wynika z innej części uzasadnienia wyroku, prawnie dopuszczalne jest także odliczenie zakupów niemających bezpośredniego związku z konkretnymi transakcjami sprzedaży, o ile zakupy pozostają z nimi w związku co najmniej pośrednim, co uniemożliwia ocenę przez strony postępowania i ewentualnie skontrolowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny jakie jest stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie. II. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: 1) art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż podatek naliczony, wynikający z wydatków objętych zakresem wniosku o interpretację, będzie związany wyłącznie z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług; 2) art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że skorzystanie przez Gminę z prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu poniesienia wydatków na promocję gminy ogranicza się wyłącznie do przypadków reklamy konkretnych dóbr oferowanych przez Gminę np. nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży lub dzierżawy, a nie promocji gminy jako takiej podczas, gdy wyniki prawidłowej wykładni tego przepisu prowadzą do wniosku, iż prawnie dopuszczalne jest skorzystanie z prawa do ww. odliczenia także w przypadku promocji gminy; 3) art. 86 ust. 1 oraz art. 90 ust. 2 i 3 ustawy o VAT poprzez ich nieuzasadnione nie zastosowanie. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a ponadto zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W sporządzonej odpowiedzi na skargę kasacyjną działający w imieniu Szefa Krajowej Informacji Skarbowej pełnomocnik wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. Przede wszystkim chybiony okazał się zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Do naruszenia wskazanych przepisów miało dojść poprzez: "błędne przyjęcie, że Gmina P. we wniosku o interpretację nie wykazała powiązania podejmowanych akcji promocyjnych z zawarciem konkretnych transakcji opodatkowanych podatkiem od towarów i usług" oraz "błędnym przyjęciu, że poniesione przez Gminę wydatki na promocję nie służą realizacji celów gospodarczych lecz wyłącznie celów publicznych Gminy, podczas, gdy obydwa te cele są ze sobą ściśle sprzężone i oddziałują na siebie bowiem dochody z działalności gospodarczej służą również działalności publicznej Gminy". Pamiętać bowiem należy, że niniejsza sprawa dotyczy indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika na tle przedstawionego przez niego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK41/17, opubl. CBOSA). Tym samym w postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej nie mógł toczyć się spór w zakresie elementów stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a tym samym nie mogło być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 864/12, opubl. CBOSA). Zadaniem organu jest zaprezentowanie stanowiska w kontekście wątpliwości co do prawa podatkowego na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, a nie wyjaśniania wątpliwości co do stanu faktycznego. Tymczasem we wniosku o wydanie interpretacji Gmina podała, że: " ... Do wydatków mieszanych zaliczono m. in. Promocję. Do wydatków tych m. in. wydatki związane z promocją Gminy: – poprzez sport, – podczas obchodów jubileuszu Liceum Ogólnokształcącego, – podczas Balu Mistrzów Sportu". W dalszej części wniosku wskazano jakie czynności wykonano w tych ramach m. i. umieszczanie logo Gminy na koszulkach sportowych, rozdysponowanie gadżetów promocyjnych, emisje transmisji sportowych itp. Mając na uwadze wskazany wyżej stan faktyczny nie można uznać, aby Sąd I instancji błędnie przyjął, że Gmina P. we wniosku o interpretację niewykazała powiązania podejmowanych akcji promocyjnych z zawarciem konkretnych transakcji opodatkowanych podatkiem od towarów i usług" oraz "błędnym przyjęciu, że poniesione przez Gminę wydatki na promocję nie służą realizacji celów gospodarczych lecz wyłącznie celów publicznych Gminy". Ustosunkowując się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów błędnej wykładni i błędnego zastosowania prawa materialnego – art. 15 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 1 oraz art. 90 ust. 2 i 3 ustawy o VAT w kontekście zasadniczego przedmiotu sporu dotyczącego możliwości odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami dotyczącymi promocji Gminy, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd zaprezentowany przez Sąd I instancji, a także Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 14 września 2012 r., sygn. akt 1722/11 oraz z 17 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1212/12 (opubl. CBOSA). W ostatnim z przywołanych wyroków NSA celnie wskazał, że wydatki na promocję gminy, jako obszaru inwestycyjnego, nie mogą w opisanym stanie faktycznym być jednak uznane jako bezpośrednie narzędzie do realizacji celów komercyjnych, gdyż działalność promocyjna i wynikające z niej korzyści dla społeczności lokalnej, z punktu widzenia gminy, wydają się absolutnie dominować nad ewentualnymi czynnościami opodatkowanymi, które mogą mieć miejsce w przyszłości. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł bowiem różnicy między okolicznościami podejmowania działań o charakterze autopromocyjnym przez gminę oraz typowego przedsiębiorcę, który koszty ponoszone na te działania zalicza do kosztów ogólnych, służących czynnościom opodatkowanym. W przypadku przedsiębiorcy kampania promocyjna lub reklamowa może, choć nie musi, stanowić element cenotwórczy jego towarów. Bezsprzecznie jest jednak narzędziem służącym zwiększeniu przyszłych zysków z prowadzonej działalności gospodarczej. Z tego też względu, w przypadku przedsiębiorcy, kampania reklamowa i poniesione na nią nakłady pozostają w ścisłym związku z czynnościami opodatkowanymi. Dodać należy, że w działalności gospodarczej podejmowanie określonych czynności reklamowych służy, co do zasady, promowaniu zasadniczej działalności zarobkowej danego przedsiębiorcy. Przedsiębiorca (podatnik) nie prowadzi bowiem działalności w zakresie promocji własnych towarów lecz w zakresie ich sprzedaży w celach zarobkowych. W związku z powyższym, ponoszenie kosztów promocji ma dla przedsiębiorcy rację bytu wtedy, gdy korzystnie wpływa na jego obroty. Tym samym w powyższym przypadku promocja pozostaje w ścisłym związku ze sprzedażą towarów przez podatnika, wypełniającą definicję czynności opodatkowanych. W odniesieniu do gminy, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że promocja, niezależnie od potencjalnych korzyści z niej wynikających, stanowi sprawę publiczną, należącą do sfery działalności wymienionej jednostki samorządowej. W tym znaczeniu, promocja może być uznana za cel sam w sobie, gdyż gmina realizuje w ten sposób jedno z zadań własnych, wynikających z art. 7 ust. 1 pkt 18 ustawy o samorządzie. W takim ujęciu gmina bez wątpienia nie może być uznana za podatnika, gdyż występuje jako organ władzy publicznej, wyłączony podmiotowo na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. Odnosząc się natomiast do kwestii możliwości odliczenia wydatków w zależności od tego, czy mają one związek (i jakiego rodzaju) z czynnościami opodatkowanymi należy wskazać, że orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (obecnie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej; dalej: "Trybunał" lub "TS") początkowo opowiadało się za koncepcją związku bezpośredniego (vide sprawy C-4/94 [...], C-98/98 [...]). W tym ostatnim wyroku TS uznał, że aby powstało prawo do odliczenia podatku, nabywane towary i usługi powinny stanowić komponent ceny podlegającej opodatkowaniu transakcji. W późniejszych orzeczeniach TS kładł przede wszystkim nacisk na ścisły związek zakupów z całą działalnością gospodarczą podatnika. W wyroku w sprawie C-29/08 [...] Trybunał stwierdził, że prawo do odliczenia zostaje również przyznane podatnikowi, nawet w przypadku braku bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku a jedną lub większą liczbą transakcji objętych podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia, gdy koszty omawianych usług należą do jego kosztów ogólnych i jako takie stanowią elementy cenotwórcze dostarczanych towarów lub świadczonych usług. Koszty te zachowują bowiem bezpośredni i ścisły związek z całą działalnością gospodarczą podatnika. W innych orzeczeniach, głównie dotyczących działalności przygotowawczej do rozpoczęcia działalności gospodarczej, a także przypadków zaniechanych inwestycji, TS wskazywał, że związek z opodatkowaną działalnością należy przede wszystkim oceniać w oparciu o cel, w jakim zakupiono towary lub usługi. W sprawie C-10/94 [...] Trybunał stwierdził, że jakakolwiek inna wykładnia Dyrektywy byłaby ponadto sprzeczna z zasadą neutralności podatku VAT w zakresie obciążeń dla przedsiębiorcy. Spowodowałaby ona bowiem w odniesieniu do traktowania podatkowego tych samych czynności inwestycyjnych, nieuzasadnione różnice pomiędzy przedsiębiorstwami już wykonującymi transakcje opodatkowane, a innymi przedsiębiorstwami dążącymi poprzez inwestycje do podjęcia działalności, która w przyszłości byłaby źródłem transakcji podlegających opodatkowaniu. NSA w wyroku w sprawie I FSK 1722/11 wskazał, że powołane wyżej orzeczenia dotyczyły kosztów ogólnych podatnika przedsiębiorcy oraz zakupów inwestycyjnych, które miały służyć działalności opodatkowanej. Nie można ich więc wprost odnosić do zdarzenia przedstawionego we wniosku o interpretację. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej powołał się na tezy wyroków NSA z 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 109/14 oraz z 29 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 571/10, stwierdzając, że związek zakupów z czynnościami opodatkowanymi może być pośredni. Akceptując powyższe stwierdzenie należy z całą mocą zaakcentować, że w sprawie o wydanie interpretacji prawa podatkowego decydujące znaczenie mają okoliczności faktyczne danego przypadku. Całkowitą rację miał Sąd I instancji, że poniesione przez Gminę wydatki na promocję mają ścisły związek ze sferą jej działań publicznych, a zatem z działalnością w interesie społeczności lokalnej, podejmowanej przez Gminę jako organ władzy publicznej, a nie podatnika VAT i z tego powodu pozostają poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Nie były to natomiast nakłady, które można by uznać za podejmowane przez podatnika i pozostające w związku z realizacją konkretnych czynności opodatkowanych. Chybiony okazał się także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. określający wymogi, jakim musi odpowiadać uzasadnienie wyroku. Sąd pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, wskazał zastosowane przepisy prawa materialnego oraz uzasadnił ich uwzględnienie przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Nie jest wadą uzasadnienia wyroku samo odwołanie się do innych orzeczeń sądów administracyjnych, czy też oparcie się na argumentacji wskazanej w innej sprawie. Istotne jest, czy prawidłowe jest rozstrzygnięcie, które wspierać ma ta argumentacja. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna była pozbawiona uzasadnionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a.