I OSK 2295/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek del. WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 76/17 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz M.K. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 76/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi M.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] 2016 r., nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] 2016 r., nr [...] oraz umorzył postępowanie administracyjne. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.), co do pkt 1 sentencji wyroku oraz art. 145 § 3 tej samej ustawy co pkt 2 sentencji. W uzasadnieniu wyroku z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 76/17 wskazano, że zaskarżone decyzje dotyczyły przyznania z dniem [...] 2015 r. M.K., pełniącemu obowiązki Zastępcy Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, dodatku służbowego w nowej, niższej niż uprzednio wysokości, tj. w kwocie 4 570,00 zł. Do ich wydania doszło w następstwie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. II SA/Wa 368/15, którym to orzeczeniem Sąd uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] 2015 r., nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego przyznanego M.K. w nowej niższej wysokości oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] 2015 r., ze względu na stwierdzone naruszenia przepisów postępowania. W wyroku tym WSA w warszawie wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do ustalenia stanu faktycznego w zakresie warunków przyznawania i okoliczności uwzględnianych przy ustalaniu i zmianie wysokości dodatku służbowego, jakie prawodawca określił w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 37, poz. 212), jak również do sporządzenia wyczerpującego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, z uwzględnieniem uwag poczynionych przez Sąd. Dalej Sąd I instancji wyjaśnił, iż w przypadku zaskarżenia rozstrzygnięcia organu administracyjnego, wydanego w powtórnym postępowaniu, prowadzonym po uchyleniu decyzji - sąd administracyjny jest związany swoją uprzednią oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, tylko wtedy gdy nie zmieniły się okoliczności sprawy powodujące nieaktualność tej oceny i wskazań. Z powyższego stwierdzenia należy wyprowadzić wniosek, że aby można było rozważać zasadność związania sądu, swoim uprzednim wyrokiem w trybie art. 153 P.p.s.a., koniecznym jest - aby była to ta sama sprawa, rozumiana jako te same podstawy prawne i faktyczne. Dalej wskazano, że w opinii składu orzekającego, w sprawie nie mamy do czynienia z tą samą sprawą gdyż diametralnie zmieniła się podstawa faktyczna i to w takim zakresie, który nie pozwala na zastosowanie art. 153 P.p.s.a. Zmiana ta polegała na tym, iż na dzień wydania decyzji z dnia 5 października 2016 r. skarżący od [...] 2016 r. przestał pełnić służbę w Państwowej Straży Pożarnej. W związku z powyższym Sąd I instancji wskazał, iż w świetle art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 603.) oraz § 1 ust. 1 § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej obniżenie dodatku służbowego dotyczy wyłącznie czynnego strażaka. Tylko bowiem strażakowi przysługuje uposażenie. Natomiast prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby. Z kolei ustalenie wysokości dodatku służbowego jest ściśle związane z uposażeniem, nie istnieje bowiem bez prawa do uposażenia. Nie można zatem ustalić wysokości tego dodatku w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie i dodatki z nim związane jest świadczeniem przysługującym wyłącznie z tytułu stosunku służbowego. W ocenie Sądu I instancji skoro w niniejszej sprawie w toku postępowania doszło do zmiany stanu faktycznego tego rodzaju, że postępowanie w sprawie obniżenia dodatku służbowego w trybie przepisów o Państwowej Straży Pożarnej, stało się bezprzedmiotowe wobec zwolnienia skarżącego ze służby, to prawidłowe jest stwierdzenie, że brak jest podstaw do decyzyjnego rozstrzygania w sprawie. Wobec tego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w takiej sytuacji na podstawie art. 105 § 1 winien podjąć rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania. WSA w Warszawie podkreślił, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, będąc związany wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2016 r. i rozpatrując ponownie sprawę w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku służbowego, całkowicie pominął zaś kwestię związaną ze zmianą stanu faktycznego, która nastąpiła na etapie rozpoznawania, która spowodowała automatycznie zmianę sytuacji prawnej strony skarżącej, którą organ zobligowany był uwzględnić. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") poprzez przyjęcie, że w opinii składu orzekającego w niniejszej sprawi nie mamy do czynienia z tą samą sprawą, gdyż diametralnie zmieniła się podstawa faktyczna i to w takim zakresie, który nie pozwala na zastosowanie art. 153 P.p.s.a. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, będąc związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2016 r., rozpatrując ponownie sprawę w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku służbowego, całkowicie pominął kwestię związaną ze zmianą stanu faktycznego, która nastąpiła na etapie rozpoznawania, która spowodowała automatycznie zmianę sytuacji prawnej skarżącego i organ zobligowany był ją uwzględnić, gdy w rzeczywistości organ w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 368/16, nie był zobowiązany do umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie, a do ponownego rozpatrzenia sprawy dodatku służbowego skarżącego. Ponadto już w wyroku z dnia 8 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny mógł umorzyć postępowanie w sprawie, gdyż skarżący od dnia [...] 2016 r. przestał pełnić służbę w Państwowej Straży Pożarnej (prawidłowo tego nie dokonał, gdyż decyzje w sprawie wysokości dodatku służbowego zostały wydane w czasie, gdy skarżący pozostawał w służbie), a nie dokonał tego, zobowiązując organ do ponownego rozpatrzenia sprawy. W związku z tym oczywistym jest, że w sprawie nie doszło do zmiany stanu faktycznego sprawy od dnia wydania wyroku z dnia 8 czerwca 2016 r. Stawiając powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika M.K., wnosząc o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2019 r. stawił się M.K. wraz z profesjonalnym pełnomocnikiem wnosząc i wywodząc jak w odpowiedzi na skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu przesłanek nieważności, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. W realiach niniejszej sprawy istotnym jest podkreślenie, że rozpoznanie sprawy tylko w granicach skargi kasacyjnej oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma prawa rozwijać, czy też doprecyzowywać, bądź uzupełniać stawianych zarzutów. Dlatego też przedmiotem oceny Sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 P.p.s.a. W świetle art. 174 powołanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z wymogiem wykazania istotnego wpływu naruszeń przepisów postępowania na wynik sprawy koresponduje regulacja zawarta w art. 184 P.p.s.a. zgodnie z którą Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, lecz także gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Przechodząc do rozpoznania jedynego zgłoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu przypomnieć należy, iż wskazany jako wzorzec kontroli kasacyjnej art. 153 P.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania, co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Wskazania te są zatem następstwem dokonanej przez sąd oceny prawnej oraz poczynionych przez sąd ustaleń co do stanu faktycznego sprawy. W związku z powyższym moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy. Tym samym wprawdzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie administracyjnym i na sądach, ale jest on wyłączony w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. O tym zaś czy określona zmiana stanu faktycznego ma charakter istotny dla rozstrzygnięcia danej sprawy decydują nie przepisy proceduralne regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi, lecz przepisy prawa materialnego regulujące dany stosunek prawny. To prawidłowa wykładnia prawa materialnego stanowi bowiem podstawę prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, albowiem przesądza o tym jakie okoliczności faktyczne są istotnie prawne i wymagają ustalenia. Przypomnieć wreszcie trzeba, iż w pojęciu "oceny prawnej" w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. mieści się tylko to stanowisko sądu na temat znaczenia przepisów prawa i sposobu ich zastosowania w sprawie, które zostało zamieszczone w treści uzasadnienia orzeczenia. Ocena prawna musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone przez sąd w wydanym przez niego orzeczeniu. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający organowi administracji publicznej oraz sądowi ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. Oznacza to, że z zakresu związania wyłączyć należy oceny wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak też oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z przedstawionych przez sąd w uzasadnieniu orzeczenia rozważań. Stanowisko to należy uzasadnić tym, że związanie sądu oceną prawną zawartą w innym orzeczeniu stanowi ingerencję w konstytucyjną zasadę niezawisłości sędziowskiej (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). Niezawisłość sędziowska podlega szczególnej ochronie, co oznacza, że wyjątki od niej zawarte w przepisie szczególnym muszą być objęte wykładnią restryktywną (por. wyroki NSA z dnia: 15 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2562/10, 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 781/17 oraz z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 674/18 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Inaczej rzecz ujmując wiążącej oceny prawnej nie można domniemywać – powinna ona wprost i jednoznacznie wynikać z motywów prawomocnego orzeczenia sądu (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2006 r., I OSK 1109/05, postanowienie NSA z 31 marca 2015 r., sygn. II OSK 641/15 – dostępne w CBOSA). Przypomnieć nadto trzeba, że sądy administracyjne jedynie kontrolują działalność organów administracji, a nie zastępują tych organów, jak też nie stanowią kolejnej instancji w rozpoznaniu sprawy administracyjnej. Z powyższego wynika, że zmiana stanu prawnego czy też faktycznego zaistniała już po wydaniu decyzji, nie może wpłynąć na wynik sądowej kontroli legalności badanej decyzji, a oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, z której to oceny wynikają także wskazania co do dalszego postępowania dokonuje się w postępowaniu sądowoadministracyjnym według stanu prawnego i faktycznego istniejącego na dzień wydania decyzji zaskarżonej następnie do sądu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy zauważyć należy, iż WSA w Warszawie wyrokując w dniu 8 czerwca 2016 r. w sprawie, sygn. II SA/Wa 368/15 oceniał zgodność z prawem decyzji w przedmiocie ustalenia uposażenia strażaka obejmującego między innymi dodatek służbowy wydanej w czasie, gdy strażak ten pozostawał w służbie. Orzekając zaś w sprawie zakończonej wyrokiem zaskarżonym rozpoznawaną skargą kasacyjną Sąd I instancji orzekał co do zgodności z prawem analogicznej decyzji wydanej w stosunku do tego samego strażaka, który jednakże na czas orzekania przez organ administracji nie pozostawał już w służbie. Dla przypisania ponownie orzekającemu w sprawie Sądowi I instancji samodzielnego naruszenia art. 153 P.p.s.a. koniecznym byłoby zatem wykazanie, iż WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. II SA/Wa 368/15 dokonał oceny co do wpływu rozwiązania stosunku służbowego strażaka na możliwość prowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia (zmiany) wysokości dodatku służbowego. Sytuacja takowa w kontrolowanej sprawie nie miała miejsca. W żadnym fragmencie uzasadnienia prawomocnego wyroku z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. II SA/Wa 368/15 nie wyrażono bowiem jakichkolwiek poglądów co do tego jaki wpływ na bieg postępowania w przedmiocie ustalenia dodatku służbowego strażaka ma odejście tegoż funkcjonariusza ze służby w toku tego postępowania. Zauważyć dalej trzeba, iż z uzasadnienia prawomocnego wyroku z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. II SA/Wa 368/15 nie wynika, by WSA w Warszawie orzekając w sprawie miał wiedzę co do tego, iż M.K., już po wydaniu zaskarżonej ówcześnie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] 2015 r., nr [...], a przed wydaniem przez Sąd wyroku przestał pełnić służbę w Państwowej Straży Pożarnej i by swoimi rozważaniami objął tą okoliczność faktyczną, w tym w szczególności by rozważał istnienie przesłanek dla zastosowania art. 145 § 3 P.p.s.a. i doszedł do wniosku, iż w kontrolowanej sprawie sytuacja wskazana w hipotezie tej regulacji nie zachodzi. Odnosząc powyższe do argumentacji podnoszonej w skardze kasacyjnej podkreślić należy, iż skoro wiążącej oceny prawnej nie można domniemywać i musi ona wynikać wprost z treści prawomocnego wyroku i jego uzasadnienia, to nie można podzielić poglądu skarżącego kasacyjnie, iż sama okoliczność, że WSA w Warszawie orzekając w dniu 8 czerwca 2016 r. nie umorzył postępowania administracyjnego, jak też nie nakazał jego umorzenia organowi, przesądza o tym, iż wykluczył on możliwość podjęcia tego rodzaju rozstrzygnięcia przy zaleconym ponownym rozpoznaniu sprawy. Ponownie przy tym przypomnieć należy, iż w wyroku z dnia 8 czerwca 2016 r. WSA w Warszawie orzekał w sprawie skargi na decyzję wydaną, gdy M.K. pozostawał w służbie w Państwowej Straży Pożarnej. Dalej wskazać należy, iż Sąd I instancji wyraźnie wskazał na przepisy prawa materialnego, z których odkodował normę prawną stanowiącą, że ustalenie, (faktycznie obniżenie) dodatku służbowego dotyczyć może wyłącznie czynnego strażaka, z czego wprowadził wniosek, że zmiana statusu M.K. jak strażaka niepozostającego w czynnej służbie, jest tak istotną zmianą stanu faktycznego sprawy, że powoduje, że cyt. "w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z tą sama sprawą gdyż diametralnie zmieniła się podstawa faktyczna i to w takim zakresie, który nie pozwala na zastosowanie art. 153 P.p.s.a." Zauważyć w tym miejscu trzeba, że pogląd ten w zakresie braku tożsamości sprawy administracyjnej jest zbyt daleko idący. Zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96, OSP 1999/1, s. 51) na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Przedmiotem rozpoznania zarówno w postępowaniu zakończonym decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] 2016 r., jak i w postępowaniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] 2015 r. jest ta sama sprawa w rozumieniu materialnym, bowiem zachodzi tożsamość tak adresata, jak i przedmiotu postępowania jakim jest ustalenie wysokości wynagrodzenia, w tym dodatku służbowego tej samej osoby oraz tożsamość podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a zaistniała jedynie zmiana w stanie faktycznym sprawy polegająca na zwolnieniu strażaka, którego postępowanie dotyczyło, ze służby. Powyższe nie zmienia jednak faktu, iż Sąd I instancji zwolnienie M.K. ze służby w Państwowej Straży Pożarnej ocenił jako istotną zmianę stanu faktycznego sprawy uzasadniającą odstąpienie przez organ od wskazań co do dalszego toku postępowania wyrażonych we wcześniejszym prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. II SA/Wa 368/15. Przedstawionej przez Sąd I instancji wykładni odpowiednich przepisów prawa materialnego w skardze kasacyjnej w ogóle zaś nie zakwestionowano. Bez zakwestionowania tejże wykładni przepisów prawa materialnego nie sposób zaś przypisać Sądowi I instancji naruszenia art. 153 P.p.s.a. polegającego odstąpieniu od wskazań co do dalszego postępowania, mimo że zaistniała zmiana stanu faktycznego sprawy nie miała charakteru istotnego, w sytuacji, gdy to właśnie ona przesądziła o zajęciu przez tenże Sąd stanowiska, że zmiana ta miała charakter na tyle istotny, że uzasadniała odstąpienie od wyrażonych uprzednio w prawomocnym wyroku wskazań co do dalszego postępowania. Taki sposób skonstruowania skargi kasacyjnej ograniczającej się po postawienia zarzutu naruszenia art. 153 P.p.s.a. uniemożliwił nadto Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu – ze względu na wynikającą z art. 183 § 1 P.p.s.a. zasadę związania w rozpoznaniu sprawy granicami zakreślonymi przez skargę kasacyjną – oceny prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej oraz § 1 ust. 1 § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej, zgodnie z którą decyzja w przedmiocie ustalenia wysokości wynagrodzenia, w tym dodatku służbowego może zostać wydana tylko w stosunku do strażaka pozostającego w dacie jej wydawania w służbie w Państwowej Straży Pożarnej, jak i oceny stanowiska tegoż Sądu co do naruszenia przez orzekający w sprawie organ art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, czy wreszcie oceny prawidłowości zastosowania w sprawie przez Sąd I instancji stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2, art. 145 § 3 P.p.s.a., albowiem żaden z tych przepisów nie został wskazany przez autora skargi kasacyjnej jako wzorzec kontroli. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej skutkuje bowiem niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy administracyjne, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których skargę kasacyjną oparto (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2457/17, z dnia 8 marca 2018 r., sygn. I OSK 955/16, z dnia 2 marca 2018 r., sygn. I OSK 2306/17, z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. II GSK 1253/13, z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. I OSK 902/14 – wszystkie dostępne w CBOSA). Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako nie zawierającą usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a., art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 207 § 1 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. II FPS 4/12, wskazującą, że stanowią one podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. Odpowiedz na skargę kasacyjną sporządzona została w terminie określonym w art. 179 P.p.s.a. przez profesjonalnego pełnomocnika, który reprezentował skarżącego M.K. w postępowaniu przed Sądem I instancji oraz brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.