I SA/Wa 1768/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Przemysław Żmich Protokolant starszy referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Miasta I. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] września 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z [...] marca 2016 r. nr [...], w pkt 1 stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 1998 r. nr [...] stwierdzającej nabycie przez Gminę Miasto I. z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej [...] obręb [...], stanowiącej dz. nr 1 i 2 na k.m. [...] o łącznej pow. [...] ha, w części dotyczącej dz. nr 1, zaś w pkt 2 odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji w zakresie dotyczącym dz. nr 3 (powstałej w wyniku podziału dz. nr 2). Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 1998 r., na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32 poz. 191 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa komunalizacyjna", stwierdził nabycie z mocy prawa nieodpłatnie przez Gminę Miasto I. własności dz. nr 1 i 2. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że sporządzony spis inwentaryzacyjny mienia ogólnonarodowego obejmujący wskazaną nieruchomość wyłożony był do publicznego wglądu w siedzibie Zarządu Gminy Miasta I. od 1 kwietnia 1998 r. do 4 maja 1998 r. Do wyłożonego spisu nie zgłoszono zastrzeżeń. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji w części dotyczącej dz. nr 1 i dz. nr 3 (powstałej w wyniku podziału dz. nr 2) wystąpił Prezydent Miasta I. wskazując, że pierwsza z tych działek stanowi drogę krajową, zaś druga znajduje się w pasie drogowym drogi powiatowej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] marca 2016 r. w pkt 1 stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 1998 r. w zakresie dz. nr 1, zaś w pkt 2 odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji w odniesieniu do dz. nr 3. Organ nadzoru wskazał, że z pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] z 17 listopada 2015 r. nr [...] wynika, że dz. nr 1 w dacie komunalizacji znajdowała się w pasie drogowym ul. [...], która stanowiła fragment drogi krajowej nr [...]. Charakter tej drogi wynika z obowiązującej w dniu 27 maja 1990 r. uchwały Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. nr 192 w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (M.P. z 1986 r. Nr 3, poz. 16), zawierającej wykaz dróg o takim charakterze, w tym drogę krajową nr [...]. Zgodnie z kolei z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1440), w dacie komunalizacji, tj. 27 maja 1990 r., zarząd nad drogami krajowymi należał do terenowych organów administracji państwowej stopnia wojewódzkiego. W tej sytuacji drogi krajowe nie podlegały komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, co skutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 1998 r. w odniesieniu do dz. nr 1, jako wydanej z rażącym naruszeniem ww. przepisu. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał jednocześnie, że w zakresie dotyczącym dz. 3 kontrolowana decyzja nie narusza prawa. Organ wskazał, że Prezydent Miasta I. decyzją z [...] maja 2014 r. nr [...] zatwierdził podział dz. nr 2 na dz. nr 3 i 4. Z załączonych do rozpatrywanego tą decyzją wniosku dokumentów nie wynikało, aby powstała w wyniku podziału dz. nr 3 stanowiła w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej fragment pasa drogi o kategorii wojewódzkiej. W wypisie z rejestru gruntów sporządzonym na dzień 27 maja 1990 r. nieruchomość ta oznaczona została symbolem dr, czyli droga, położenie: ul. [...]. Ulica ta nie została jednak wymieniona w ówcześnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Komunikacji z dnia 11 września 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: bydgoskim, elbląskim, gdańskim, gorzowskim, legnickim, krakowskim, łódzkim, skierniewickim, toruńskim, wałbrzyskim, włocławskim i wrocławskim (Dz.U. Nr 35 poz. 179 ze zm.), jako ulica miejska o kategorii wojewódzkiej. Ponadto Zarząd Dróg Powiatowych w [...] w piśmie z 3 listopada 2015 r. poinformował, że nie posiada dokumentów potwierdzających, w skład jakiej drogi w dacie 27 maja 1990 r. wchodziła dz. nr 3. Wobec powyższego brak było podstaw do uznania, że działka ta nie podlegała komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Organ zaznaczył, że dla komunalizacji w trybie powołanego przepisu znaczenie ma stan faktyczny i prawny mienia ogólnonarodowego istniejący w dacie komunalizacji z mocy prawa, tj. 27 maja 1990 r., gdyż z tą właśnie datą określona nieruchomość stała się mieniem właściwej gminy z mocy prawa, a decyzja deklaratoryjna wojewody jedynie okoliczność tę potwierdzała. Do organu orzekającego o komunalizacji należało więc zbadanie, czy mienie mające podlegać komunalizacji stanowiło własność Skarbu Państwa oraz czy należało w tym czasie do terenowego organu administracji stopnia podstawowego. Organ podał ponadto, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1989 r. Nr 14 poz. 74), w brzmieniu obowiązującym w dacie wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej, terenowe organy administracji państwowej zarządzały gruntami, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby w dacie komunalizacji sporna nieruchomość przekazana została w zarząd lub użytkowanie, a zatem należy domniemywać, że zgodnie z powołanym przepisem, pozostawała ona w dyspozycji terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego. W ocenie organu uznać więc należało, że dz. nr 3 w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła własność państwową (ogólnonarodową) i jej nieodpłatne przekazanie na rzecz Gminy Miasta I. nastąpiło zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Brak było zatem podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 1998 r. w zakresie dz. nr 3. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej pkt 2 ww. decyzji wystąpił Prezydent Miasta I. wskazując, że dz. nr 3 w dacie 27 maja 1990 r., co wynika z wypisu z rejestru gruntów, była we władaniu Skarbu Państwa Polskiego – P. [...] (dalej jako "P.") i stanowiła tereny zamknięte. Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.) przez tereny zamknięte rozumie się tereny o charakterze zastrzeżonym, określone przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. Wobec powyższego w dniu 27 maja 1990 r. wskazana działka nie mogła być przedmiotem komunalizacji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] września 2016 r., po rozpoznaniu powyższego wniosku, utrzymał decyzję z [...] marca 2016 r. w mocy. Organ podzielił stanowisko wyrażone w decyzji pierwszoinstancyjnej odnośnie do rażącego naruszenia przez Wojewodę [...] art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej w zakresie dz. nr 1. Jeśli chodzi o dz. nr 3 organ wskazał, że ze zgromadzonych dokumentów nie wynika, aby nieruchomość ta w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła fragment drogi wojewódzkiej lub krajowej, co wyłączałoby ją z komunalizacji. W sprawie podjęto przy tym czynności zmierzające do ustalenia, czy ww. działka mogła wchodzić w skład wskazanej drogi. W ich wyniku ustalono, że Zarząd Dróg Powiatowych w [...] nie posiada dokumentów potwierdzających, w skład jakiej drogi we wskazanym okresie wchodziła dz. nr 3 (vide pismo z 3 listopada 2015 r.). Z kolei Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] wyjaśnił, że w ciągu wymienionych ulic nie przebiega droga wojewódzka, natomiast nie podsiada dokumentacji wskazującej na następstwo prawne drogi, w skład której działka ta wchodzi (vide pismo z 13 września 2016 r.). Organ nadzoru dodał, że w wypisie z rejestru gruntów działka ta oznaczona została jako dr – ul. [...], która na datę komunalizacji nie była zaliczona do dróg wojewódzkich. Odnosząc się do argumentacji zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ zauważył, że P. [...] w piśmie z 25 sierpnia 2016 r. poinformowały, że P. S.A. nie posiada dokumentów potwierdzających, że dz. nr 3 na dzień 27 maja 1990 r. znajdowała się w zarządzie lub użytkowaniu P. Powyższe nie wynika również z akt administracyjnych. W sprawie zastosowania nie znalazł także art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, bowiem w dniu 27 maja 1990 r. P. nie wykonywały zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej. W konsekwencji prawidłowo uznał organ pierwszej instancji, że przedmiotowa nieruchomość nie należała w dniu komunalizacji do P. Ze zgormadzonego materiału dowodowego nie wynika również, aby nieruchomość ta w ogóle przekazana została w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, z zatem zastosowanie znalazł art. 6 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, zgodnie z którym terenowe organy administracji państwowej zarządzały gruntami, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, a zatem brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej w odniesieniu do dz. nr 3. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Miasto I., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 1998 r. w odniesieniu do dz. nr 3, zarzucając im naruszenie: 1) art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej poprzez uznanie, że dz. nr 3 powinna stanowić własność Miasta I., mimo że znajduje się ona w pasie drogi o kategorii wojewódzkiej bądź krajowej; 2) art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej poprzez uznanie, że dz. nr 3 nie była we władaniu Skarbu Państwa – P.; 3) art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez uznanie, że ww. działka, będąca częścią drogi wojewódzkiej bądź krajowej, może stanowić własność Miasta I.; 4) art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, mimo że decyzja komunalizacyjna wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi podtrzymano argumentację przedstawioną w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz wskazano, że prawo zarządu P. do przedmiotowej nieruchomości wynika nie z decyzji o przekazaniu gruntu w zarząd, ale z generalnych przepisów regulujących strukturę tytułów prawnych po stronie P. Skoro zatem przedmiotowe mienie należało do P. na mocy przepisów ogólnych, to jednocześnie nie mogło należeć do terenowych organów administracji państwowej, a tym samym nie została spełniona przesłanka komunalizacji przedmiotowej działki. Skarżący na poparcie powyższego stanowiska przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 września 2009 r. sygn. akt I OSK 1401/09. W dalszej części uzasadnienia wskazał, że zgodnie z wykazem działek ewidencyjnych, przez które przebiegały [...] uznane jako tereny zamknięte, pod poz. [...] figuruje działka nr 2. Wykaz ten stanowi załącznik do decyzji Ministra Infrastruktury z [...] września 2005 r. nr [...] w sprawie ustalania terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych (Dz.Urz. MI z 14 października 2005 r.). Skarżący podał, że również w zweryfikowanym wykazie do decyzji Ministra Infrastruktury z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] zmieniającej decyzję w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako tereny zamknięte, pod poz. [...] figuruje dz. nr 2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał jednocześnie, że z akt sprawy nie wynika, aby w formie przewidzianej prawem przedmiotowa nieruchomość oddana została w zarząd lub użytkowanie na rzecz P. Wbrew natomiast twierdzeniom skargi, przepisy ustaw dotyczących P., jako akty o charakterze ogólnym, nie regulowały stanu prawnego konkretnych nieruchomości. Skoro więc przedmiotowa nieruchomość nie została oddana w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, to uznać należało, że pozostawała ona w zarządzie terenowego organu administracji państwowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją toczyło się w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 § 1 K.p.a., a jego przedmiotem była decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 1998 r. orzekająca o nabyciu z mocy prawa nieodpłatnie przez Gminę Miasto I. własności nieruchomości oznaczonej jako dz. nr 1 i 2, w części dotyczącej dz. nr 1 oraz aktualnej dz. nr 3 (powstałej w wyniku podziału dz. nr 2). Punkt wyjścia dla rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowią zatem przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 18 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, zgodnie z którymi, jeżeli inne przepisy ustawy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się w dniu wejścia w życie ustawy, tj. z dniem 27 maja 1990 r., z mocy prawa mieniem właściwych gmin, przy czym ustawodawca wprowadził wymóg wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nabycia mienia z mocy prawa, do czego właściwy jest wojewoda. Z treści art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że nabycie mienia ogólnonarodowego następuje z dniem 27 maja 1990 r. z mocy samego prawa. Powyższe oznacza, że skuteczność komunalizacji na podstawie tego przepisu zdeterminowana jest wystąpieniem przesłanek na dzień wskazany w tym przepisie, zaś decyzji, o której mowa w art. 18 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, przypisać można jedynie charakter deklaratoryjny, gdyż potwierdza ona zaistniały z dniem 27 maja 1990 r. skutek prawny. W sprawie bezsporne jest, że kwestionowana w trybie nadzoru decyzja z [...] sierpnia 1998 r. rażąco naruszała przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej w odniesieniu do dz. nr 1, bowiem w dacie komunalizacji stanowiła fragment drogi krajowej nr [...], natomiast zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w dacie komunalizacji zarząd nad drogami krajowymi należał do terenowych organów administracji państwowej stopnia wojewódzkiego. Powyższe ustalenia skutkowały stwierdzeniem nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 1998 r. w odniesieniu do dz. nr 1, jako wydanej z rażącym naruszeniem ww. przepisu. Skarżący zakwestionował natomiast zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim utrzymywała w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z [...] sierpnia 1998 r. w odniesieniu do dz. nr 3 (powstałej w wyniku podziału dz. nr 2). Jak wynika z rejestru gruntów sporządzonym na dzień 27 maja 1990 r. ww. nieruchomość została oznaczona symbolem dr, położenie: ul. [...]. Ulica ta nie została jednak wymieniona w ówcześnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Komunikacji z dnia 11 września 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: bydgoskim, elbląskim, gdańskim, gorzowskim, legnickim, krakowskim, łódzkim, skierniewickim, toruńskim, wałbrzyskim, włocławskim i wrocławskim, jako ulica miejska o kategorii wojewódzkiej. Ponadto Zarząd Dróg Powiatowych w [...] w piśmie z 3 listopada 2015 r. poinformował, że nie posiada dokumentów potwierdzających, w skład jakiej drogi w dacie 27 maja 1990 r. wchodziła dz. nr 3. W tej sytuacji prawidłowo uznał organ, że nieruchomość ta podlegała komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Powyższego nie zmienia powoływana przez skarżącego okoliczność, że w rejestrze gruntów obrazującym stan dz. nr 2 na datę 27 maja 1990 r. wskazano, że jej właścicielem jest Skarb Państwa Polskiego – P. Sam fakt władania (posiadania) nieruchomością nie decydował o powstaniu po stronie P. prawa zarządu ww. działki. Grunt mógł być bowiem użytkowany przez określony podmiot bez tytułu prawnego, lecz jego prawnym dysponentem był, według ustawy komunalizacyjnej, terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego. Jak trafnie wskazał organ nadzoru, zgodnie z art. 6 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym na dzień wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej, to terenowe organy administracji państwowej zarządzały gruntami państwowymi, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. Wbrew zarzutom skargi, prawa zarządu P. do spornej nieruchomości nie sposób wywieść z mających charakter ogólny aktów normatywnych dotyczących przedsiębiorstwa państwowego P. W szczególności skutek taki nie wynika z art. 16 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U. Nr 26, poz. 138 ze zm.), zgodnie z którym mienie P. stanowi wydzieloną część mienia ogólnonarodowego, mienie to stanowią środki będące w jego dyspozycji w dniu wejścia w życie ustawy oraz środki nabyte przez P. w toku jego dalszej działalności, P. gospodarując wydzielonym mu i nabytym mieniem zapewnia jego ochronę oraz racjonalne wykorzystanie oraz wykonuje wszelkie uprawnienia w stosunku do mienia będącego w jego dyspozycji, z wyjątkiem uprawnień wyłączonych w przepisach ustawowych. Z powołanego przepisu nie wynikało, aby miał on ustanawiać z mocy prawa zarząd na rzecz P. w stosunku do konkretnych nieruchomości albo choćby potwierdzać zarząd uprzednio ustanowiony. Zarząd ten musiał jednoznacznie wynikać z decyzji administracyjnej wydanej na podstawie przepisów szczególnych, regulujących gospodarowanie nieruchomościami państwowymi. Powyższe stanowisko prezentowane jest w ugruntowanym już orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki NSA: z 18 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1711/12; z 19 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1212/12, sygn. akt I OSK 1211/12, sygn. akt I OSK 1255/12, I OSK 1370/12; z 22 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1091/12; z 2 października 2013 r. sygn. akt I OSK 822/12 i I OSK 823/12; z 11 września 2013 r. sygn. akt I OSK 748/12, I OSK 727/12; z 13 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1716/12; z 6 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 1697/11, I OSK 1687/11, I OSK 1696/11, I OSK 1698/11; z 3 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1476/11, I OSK 1503/11, I OSK 1475/11, z 18 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 45/12; z 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt. I OSK 1941/11 i sygn. akt I OSK 1830/11; z 2 lutego 2012 r. sygn. akt. I OSK 282/11). Z kolei przeciwne stanowisko, zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym przez skarżącego wyroku z 6 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1401/09, ma charakter odosobniony i w wielu późniejszych orzeczeniach, dotyczących analogicznych spraw, sądy administracyjne a przede wszystkim Naczelny Sąd Administracyjny, już do tego zapatrywania nie nawiązywały. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie znajduje również zastosowania art. art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, w świetle którego komunalizacji nie podlega mienie służące wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej, gdyż przedsiębiorstwo państwowe P. do żadnego z tych podmiotów nie mogło być zaliczone, zaś wykonywane przez P. zadania nie należą do właściwości organów administracji rządowej, władzy państwowej ani sądów. Ponadto nie istnieje żaden przepis prawa, który generalnie wyłączałby z komunalizacji nieruchomości, na których znajdują się czynne tory kolejowe czy inne obiekty P. W rozpatrywanej sprawie nie znajduje też zastosowania art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy komunalizacyjnej, stosownie do którego składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa w art. 5 ust. 1-3 ustawy, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli należą do przedsiębiorstw państwowych lub jednostek organizacyjnych wykonujących zadania o charakterze ogólnokrajowym lub ponadwojewódzkim, z zastrzeżeniem przepisu art. 14. Określenie "należące" do przedsiębiorstw państwowych oznaczało bowiem należenie mienia państwowego do tych podmiotów w sensie prawnym, a nie tylko faktycznym, to jest posiadanie określonego tytułu prawnego, którego P., jak już wskazano powyżej, do przedmiotowej nieruchomości nie posiadały. Również w wykazie objętym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1990 r. w sprawie ustalenia wykazu przedsiębiorstw państwowych i jednostek organizacyjnych, których mienie nie podlega komunalizacji (Dz.U. Nr 51, poz. 301) przedsiębiorstwo państwowe P. nie zostało ujęte. W tej sytuacji Sąd podziela stanowisko organu nadzoru zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że dokonane ustalenia nie potwierdziły, aby dz. nr 3 na dzień komunalizacji należała do terenowych organów administracji państwowej stopnia wojewódzkiego, bądź była w zarządzie, czy użytkowaniu innych podmiotów, wobec czego należało przyjąć, że pozostawała ona w dyspozycji terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, co uprawniało jej komunalizację w trybie art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Żadne dokumenty nie potwierdzają, aby na dzień 27 maja 1990 r. na przedmiotowej nieruchomości istniała droga wojewódzka, bądź była ona w zarządzie P. Sama Spółka P. [...] w piśmie z 25 sierpnia 2016 r. poinformowała, że P. SA nie posiada dokumentów potwierdzających, że dz. nr 3 na dzień 27 maja 1990 r. znajdowała się w zarządzie lub użytkowaniu P. Brak było zatem podstaw do uznania, że decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 1998 r., w odniesieniu do dz. nr 3 rażąco naruszała prawa, co skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności we wskazanej części, a w konsekwencji nie sposób uznać, aby zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] marca 2016 r. wydane zostały z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów, tj. art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.