III SA/Wa 1770/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Radosław Teresiak, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji po wznowieniu postępowania i ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę Burmistrz W. (dalej jako "Burmistrz") po wznowieniu postępowania podatkowego, decyzją z [...] stycznia 2013 r., nr [...], uchylił w całości swoją decyzję z [...] lutego 2011 r.nr [...] ustalającą podatek od nieruchomości na rok 2011 w kwocie 2914,00 i dokonał ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2011 w kwocie 4206,00 zł za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] w obrębie [...] działka nr ewid. [...] o pow. 14571 m2 KW [...]. Ustalenia podatku dokonano wobec współwłaścicieli wymienionej nieruchomości tj; P. R., D. Z., M. R., L. K., R. K., M. K., M. Z., M. S., D. K.. Burmistrz wskazał w uzasadnieniu, że ustalenia stanu faktycznego dokonano na podstawie złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2010-2012 przez P. R. w dniu 25 października 2012 r. oraz w oparciu o dane z ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w W. oraz dane z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. D. K., M. S. i L. K. odwołaniem z 4 lutego 2013 r., zakwestionowali decyzję Burmistrza. Ich zdaniem, sprawiedliwe byłoby gdyby wyższe kwoty podatkowe obciążały tylko współwłaścicieli prowadzących działalność budowlaną i gospodarczą. Uważają, że nieuprawnione i niesprawiedliwe jest stosowanie zasady odpowiedzialności zbiorowej w stosunku do nich. Powołali się na samowolę Urzędu Miejskiego w W. w stosunku do ich nieruchomości oraz jednego ze współwłaścicieli tj P. R.. Nadto, w dniu 4 lutego 2013 r,. odwołanie złożył P. R. i wniósł o umorzenie zakwestionowanych decyzji, co uzasadnił faktem, że podatek został zapłacony. Powołał się na to, że działalność gospodarczą rozpoczął w dniu 19 września 2012 r., co potwierdza zaświadczenie Starosty W. o wpisie do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodki szkolenia kierowców. Załączył ksero oświadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako "SKO"), zaskarżoną decyzją z [...] marca 2016 r., na podstawie art. 13 § 1 pkt. 3 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej jako "O.p.") oraz art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt. 1 i art. 3 ust. 4, ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r., o podatkach i opatach lokalnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm., dalej jako "u.p.l.") utrzymało w mocy w całości zaskarżoną decyzję Burmistrza z dnia [...] stycznia 2013r. Zdaniem SKO, zarzuty Skarżących nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ z przedstawionego materiału dowodowego wynika, że wszyscy skarżący posiadają tytuł prawny do nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją. W szczególności, na nieruchomości jest prowadzona działalność gospodarcza od dnia 1 grudnia 2009 co potwierdza złożona przez P. R. informacja w sprawie podatku od nieruchomości oraz wpis w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W tym miejscu należy wyjaśnić, że zaświadczenie o rejestracji ośrodka szkolenia kierowców w ewidencji prowadzonej przez Starostę W. nie jest tożsame z poświadczeniem rozpoczęcia działalności gospodarczej przez skarżącego P. R.. Rejestracja ośrodków szkolenia kierowców została wprowadzona ustawą z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r., nr 30 poz. 151). Dla ustalenia wymiaru podatku nie ma znaczenia, w jakim zakresie była prowadzona działalność gospodarcza, jak też to, czy przynosiła ona korzyści czy powodowała straty. SKO powołało się na art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 4 i ust. 5 u.p.l. i wskazał, ze to obowiązkiem współwłaścicieli nieruchomości jest ustalenie swoich obowiązków wynikających z faktu posiadania nieruchomości jak również pożytków jakie nieruchomość przynosi. Organy podatkowe nie mogą naruszać tych uprawnień właścicieli nieruchomości. W Skarżący D. K., w skardze, która została złożona 4 maja 2016 r., ponowił zarzuty wskazane w odwołaniu od decyzji. Skarżący odniósł się do problemów występujących pomiędzy współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości, a konkretnie do sposobu jej wykorzystywania przez jednego z nich. W uzasadnieniu skargi wskazał, w szczególności, że: - zostało wykazane, ze P. R. na części działki prowadzi działalność gospodarczą i ma budynki gospodarcze; - P. R. łamie prawo, bo prowadzi działalność gospodarczą i posiada budynki bez zgody współwłaścicieli nieruchomości i właściwych organów; - P. R., czując bezkarność, "wręcz eskaluje przestępcze działania" i nawiózł kilkanaście ciężarówek z gruzem; - walorem ekologicznym działki jest "oczko wodne", do którego współwłaściciele nie ograniczają dostępu miłośnikom przyrody; - współwłaściciele nie odnoszą korzyści z terenu, natomiast środowisko lokalne – tak. Niezrozumiałe zatem jest obciążanie współwłaścicieli podatkiem; - współwłaściciele podejmują starania w celu zniesienia współwłasności z P. R., co nie nastąpiło do tej pory z powodu opieszałości sądów; - Skarżący powołał się na konstytucyjne zasady (m.in., sprawiedliwości społecznej, praworządności, godności człowieka, równości wobec prawa); - Skarżący powołał się na prawo do otrzymywania decyzji "jasnych, jednoznacznych, logicznych, opartych na prawdzie i rzetelności". W szczególności powinny zostać zachowane reguły języka polskiego umożliwiające komunikacje, tj. zasady pisowni, składni, interpunkcji" W podsumowaniu Skarżący podkreślił, że "pismo to (skarga) jest wyrazem pragnień, marzeń, nadziei nie tylko moich, ale też innych współwłaścicieli ww nieruchomości". SKO, w odpowiedzi na skargę, wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skargę należy oddalić. 2. Jako przyczynę sporu Skarżący wskazał to, że jeden ze współwłaścicieli (P. R.) na wydzielonej, ogrodzonej części prowadzi, bez zgody pozostałych współwłaścicieli, działalność gospodarczą i postawił tam budynki, natomiast pozostali współwłaściciele ponoszą konsekwencje tego "szkodliwego działania". Tą okoliczność, podobnie jak fakt, że dostęp do działki nie jest dla nikogo ograniczony, powinny (czego nie dokonały), uwzględnić organy administracji, w szczególności organy podatkowe i ochrony środowiska. Tym samym zostały naruszone art. 2, art. 7, art. 30, art. 31, art. 32 Konstytucji RP, zwłaszcza, że wydawane przez organy decyzje w sprawie nie zapewniają wyjaśnienia sprawy i nie mają waloru informacyjnego. 3. Należy, że postulatywny charakter skargi z 4 maja 2016 r., o czym Skarżący wprost informuje in fine ("pismo to (skarga) jest wyrazem pragnień, marzeń, nadziei nie tylko moich, ale też innych współwłaścicieli ww nieruchomości") nie zwalnia Sądu od dokonania kontroli legalności zaskarżonej decyzji – i to bez względu na zarzuty skargi (art. 133 i art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz 718 ze zm, dalej jako "u.p.p.s.a."). 4. Sąd kontroluje decyzję wydaną w trybie nadzoru, tj. w trybie z Rozdziału 17 O.p., tj. wznowienia postępowania. Z zasady trwałości decyzji (postanowień) wynika, że rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie (zażalenie) w postępowaniu podatkowym, stają się ostateczne (art. 128 O.p.). Oznacza to, że uchylenie lub zmiana tych decyzji (wyeliminowanie ich z obrotu prawnego) mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w O.p. oraz w ustawach dodatkowych. 5. Podstawą wznowienia postępowania był art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. "istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję". Podstawą wznowienia postępowania w sprawie za podatek od nieruchomości była informacja przedłożona przez P. R. (w dniu 25 października 2012 r.) w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2010-2012, z której wynika, że P. R. "prowadzi działalność gospodarczą Ośrodek szkolenia zawodowego doskonalenia techniki jazdy od dn. 01.12.2009 r., adres wykonywania działalności ul [...], [...] W.". Dane te zostały potwierdzone informacjami wynikającymi z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. 6. Nową okolicznością był związek nieruchomości z działalnością gospodarczą, ponieważ stawki podatku od nieruchomości zostały ustalone w odniesieniu do gruntu, budynków i budowli z uwzględnieniem deklarowanego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by okoliczność ta była znana i rozważana uprzednio. W tym względzie Sąd zauważa, że określoną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przesłanką do wznowienia postępowania jest ujawnienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, jak i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Natomiast użyty w przepisie łącznik "lub" jednoznacznie wskazuje na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, jeżeli równocześnie są spełnione pozostałe przesłanki tego przepisu. Przesłanka ta została w sprawie spełniona. 7. Powyższe oznacza, że w niniejszym postępowaniu będą badane – przede wszystkim – okoliczności związane z podstawą wznowienia postępowania, czyli kwestie związane z opodatkowaniem stawką przeznaczoną dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. 8. SKO rozpatrywało dwa odwołania stron o opozycyjnych celach: odwołanie, m.in. Skarżącego D. K. oraz odwołanie P. R.. SKO, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, prawidłowo wyjaśniło obowiązki (także podatkowe) ciążące na współwłaścicielach nieruchomości, w tym solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz podniosło kwestię związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą. W uzasadnieniu potwierdziło prawidłowość obszernego uzasadnienia decyzji burmistrza, powołało i wyjaśniło treść art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, ust. 4, ust. 5 u.p.l. 9. Trafnie SKO zaakcentowało, że podstawową przesłanką odpowiedzialności podatkowej jest posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości, zaś nieistotny jest sposób korzystania przez właścicieli z nieruchomości, jak udostępnianie jej nieodpłatne dla osób trzecich. 10. Równie trafne jest spostrzeżenie – i to organów obu instancji – że na nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza i że czynnik ten ma wpływ na wysokość i sposób ustalania zobowiązania podatkowego. Sąd nie doszukał się błędu w wyjaśnieniach organów dotyczących solidarnej odpowiedzialności współwłaścicieli działki za zobowiązania podatkowe. 11. Jak wskazał Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z 24 listopada 2016 r. II FSK 3146/14, solidarny obowiązek podatkowy wszystkich współwłaścicieli, będącej przedmiotem opodatkowania nieruchomości, określony w art. 3 ust. 4 u.p.l., zobowiązuje organ do objęcia postępowaniem podatkowym wszystkich współwłaścicieli (posiadaczy) i skierowania do nich decyzji. Tak więc, organ podatkowy przed ustaleniem zobowiązania podatkowego konkretnym osobom, winien dołożyć wszelkich starań w celu ustalenia tożsamości wszystkich właścicieli nieruchomości, na których ciąży obowiązek podatkowy, a w miarę możliwości przeprowadzić postępowanie podatkowe z udziałem wszystkich współwłaścicieli. Dopiero, gdy, przy zachowaniu należytej staranności, przedsięwzięte środki nie doprowadziły do efektywnego ustalenia kręgu podatników - może zrealizować uprawnienie do ustalenia zobowiązania podatkowego jedynie wobec osób, których tożsamość udało się ustalić w toku postępowania, a postępowanie takie nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Co więcej, w orzecznictwie uznaje się nieodmiennie, że z zasady o solidarnym obowiązku podatkowym, wyrażonej w przepisie art. 3 ust. 4 u.p.l., wynika że każdemu z podatników podatku od nieruchomości, powinna zostać doręczona identyczna decyzja podatkowa określająca (ustalająca) całą wysokość zobowiązania podatkowego od danej całej nieruchomości (wyrok z 3 listopada 2016 r., II FSK 2082/14, CBOSA). Nadto, wzajemne relacje współwłaścicieli oraz ograniczony jedynie do fragmentu nieruchomości wspólnej zakres posiadania pozostają bez znaczenia z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości (wyrok z 13 września 2016 r., II FSK 2337/14, CBOSA). W szczególności, podatnicy wpisani w ewidencji gruntów i budynków jako współwłaściciele nieruchomości odpowiadają za majątek solidarnie. Ich wzajemne relacje nie mają znaczenia dla celów opodatkowania. W przypadku zobowiązań w podatku od nieruchomości wielu właścicieli (posiadaczy) przyjęcie w art. 3 ust. 4 u.p.l. zasady o solidarnej odpowiedzialności współwłaścicieli nieruchomości z tytułu zobowiązania w podatku od nieruchomości, oznacza konieczność wydania decyzji wymiarowej (w zależności od statusu prawnego podatnika będzie to decyzja ustalająca albo określająca wysokość zobowiązania podatkowego) w stosunku – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - do każdego współwłaściciela (podatnika) i wskazania w tych decyzjach obowiązku podatkowego odnoszącego się do całego przedmiotu opodatkowania (wyrok z 19 listopada 2015 r., II FSK 2397/13, CBOSA). 12. Zdaniem Sądu, jest jeden, wzmiankowany – ale tylko w orzecznictwie – wyjątek od zasady solidarnej odpowiedzialności, który jednak, jak wynika z akt sprawy, nie występuje w sprawie: w sytuacji, jeżeli jeden ze współwłaścicieli, prowadzących, jest zwolniony z podatku od nieruchomości, to powierzchnię zajętą pod ten zakład należy odliczyć od całkowitej powierzchni stanowiącej przedmiot opodatkowania. Dopiero pozostała część będzie objęta solidarną odpowiedzialnością współwłaścicieli (wyrok z 15 stycznia 2015 r., II FSK 3012/12, CBOSA). Stąd, do czasu zniesienie współwłasności nieruchomości, które to działania Skarżący podjął (pkt 6 skargi), solidarne obciążenie podatkiem współwłaścicieli pozostanie bez zmian. 13. Również w orzecznictwie NSA wskazuje się, że jeżeli grunt zajęty jest na prowadzenie działalności gospodarczej, to bez wpływu na kształt zobowiązania podatkowego jest prowadzenie na tym samym gruncie także innej działalności, a mianowicie działalności z zakresu kultury fizycznej i sportu, przez inny podmiot (wyrok z 25 maja 2011 r., II FSK 134/10, CBOSA). Przy czym, nawet prawomocne postanowienie sądu o podziale nieruchomości do korzystania (quo ad usum) nie uprawnia organu podatkowego do dokonania wymiaru podatku osobno dla każdego ze współwłaścicieli, także wówczas, gdy na wydzielonej części nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza. Do czasu zniesienia współwłasności, której może żądać każdy ze współwłaścicieli na podstawie art. 210 k.c., nie jest dopuszczalne odstąpienie od wyrażonej w art. 3 ust. 4 u.p.l. zasady solidarnego obciążenia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości współwłaścicieli władających nieruchomością (wyrok z 26 czerwca 2007 r., II FSK 1748/06, CBOSA). 14. Zdaniem Sądu, powyższe oznacza, że nie może skutecznie uzasadniać poglądu o wadliwości decyzji fakt, że to jedynie P. R. prowadzi działalność gospodarczą, skoro fakt prowadzenia działalności jest bezsporny. 15. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wpływu samowoli budowlanej na wymiar podatków Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. nr 100 poz. 1086) zwana dalej jako: "P.g.k." podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowi zapis w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Dlatego, organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. 16. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 22 ust. 1 P.g.k., ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Z kolei właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 P.g.k.). Natomiast z § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 383, poz. 454) wynika, że o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Datą zmiany treści ewidencji jest data określona w zawiadomieniu. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty czy budynki zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Z powyższego wynika zatem, że zagadnienie hipotetycznej "samowoli budowlanej" powinna zostać rozstrzygnięta w innym postępowaniu, a nie w postępowaniu dotyczącym, jak sama nazwa wskazuje – wymiaru podatku. 17. Również do rozstrzygnięcia o charakterze (przestępczym) działalności Skarżącego powołane są inne – niż podatkowe – organy państwa. Ani walory ekologiczne, ani sposób korzystania z nieruchomości przez niektórych właścicieli (tu: nieodpłatne udostępnianie osobom trzecim), nie ma wpływu na sposób obciążenia podatkiem od nieruchomości. 18. Sąd podziela pogląd Skarżącego o obowiązku działania organów – także podatkowych – z uwzględnieniem przepisów Konstytucji RP. Natomiast z art. 2 tego nadrzędnego aktu prawnego wynika, że "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej". Z przepisem tym związany jest art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Oznacza to, że organy podatkowe w sprawie są zobowiązane przestrzegać zarówno treść art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, ust. 4, ust. 5 u.p.l., jak art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oraz art. 21 i art. art. 22 ust. 1 P.g.k. – co miało miejsce w sprawie. 19. Sąd podziela pogląd Skarżącego, że decyzje w sprawie powinny być jednoznaczne, precyzyjne i rzetelne. W ocenie Sądu, tylko decyzja spełniająca te kryteria może w pełni realizować zasady ogólne postępowania podatkowego wyrażające się w prowadzeniu postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.) oraz przekonywaniu polegającym na wyjaśnieniu stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy (art. 124 ab initio O.p.). Jednakże, w ocenie Sądu, z treści uzasadnienia decyzji wynikają w sprawie istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego, powiązane z mającymi (według SKO) zastosowanie w sporze przepisami prawa. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wykazał, z których dowodów korzystał. Tak przeprowadzone postępowanie spełnia wymogi art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. Skrótowa forma uzasadnienia decyzji SKO jest usprawiedliwiona odesłaniem do uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, zawierając przy tym ocenę, którą dokonał organ odwoławczy. 20. Stąd przywołany w punkcie 10 skargi fragment zaskarżonej decyzji dotyczy bezpośrednio treści przywołanych uprzednio (w tym samym akapicie) w decyzji przepisów (m.in. art. 3 ust. 4 u.p.l.), z których wynika wyjaśniona – również w niniejszym wyroku - zasada solidarnej odpowiedzialności współwłaścicieli nieruchomości (obowiązek). 21. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszeń korzystania z własności przez współwłaścicieli oraz naruszeń prawa budowlanego Sąd wskazuje, że na mocy kodeksu cywilnego każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 i n kodeksu cywilnego, Dz.U. z 2017 r. poz 459 t.j., dalej jako "k.c."). Ograniczeniem uprawnienia do posiadania rzeczy wspólnej i korzystania z niej przez każdego ze współwłaścicieli jest konieczność respektowania istnienia takich samych uprawnień po stronie innych współwłaścicieli. Współwłaściciel może domagać się – lecz przed sądem powszechnym a nie przed sądem administracyjnym - od pozostałych współwłaścicieli, korzystających z rzeczy wspólnej z naruszeniem art. 206 k.c. w sposób wykluczający jej współposiadanie, wynagrodzenia za korzystanie z tej rzeczy według zasad określonych w art. 224 § 2 k.c. lub art. 225 k.c. (zob. uchwałę z dnia 10 maja 2006 r. sygn. akt III CZP 9/06, OSNC 2007, nr 3, poz. 37 i uchwałę z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt III CZP 3/08, OSNC 2009, nr 4, poz. 53). Budowa na nieruchomości może być uznana za czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu z uwagi na zakres ingerencji w przedmiot wspólnego prawa. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 11 października 1990 r. (sygn. akt III ARN 15/90; publik. LEX nr 10894) inwestor - współwłaściciel nieruchomości może uzyskać prawo do dysponowania nią w granicach przekraczających zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną o ile uzyska zgodę wszystkich właścicieli lub rozstrzygnięcie sądu wymagane w art. 199 k.c. 22. Mając na względzie powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.