II SA/Kr 267/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Mariusz Kotulski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2017 r. sprawy ze skarg L. S., Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] oraz D. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia 28 grudnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala. Decyzją z dnia 28 grudnia 2016 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz.U. z 2016, poz. 290 ze zm. – dalej P.b.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednol. Dz.U. z 2016 r. , poz. 23 ze zm. - dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołań L. S., B. P. i B. P., D. J. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia 4 listopada 2016 r., znak: [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Muzeum [...] im. [...] pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Przebudowa, nadbudowa i rozbudowa z termomodernizacją istniejącego budynku pomocniczego (budynku oficyny) Muzeum [...] im. [...] w K. zlokalizowanego na działce nr [...], obr. [...], przy ul. "A" w K. Orzekając w ten sposób organ odwoławczy nawiązał do zaskarżonego rozstrzygnięcia i zarzutów odowłań złożonych w terminie przez wyżej wymienione stron postępowania. Wyjaśnił, że w odwołaniu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] (reprezentowanej przez zarząd wspólnoty w osobie M. R.) zarzucono naruszenie art. 10 k.p.a. w związku z niepowiadomieniem stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, natomiast w odwołanych współwłaścicieli budynku przy ul. "B" że planowana inwestycja zakłóci korzystanie z ich nieruchomości ponad przeciętną miarę i spowoduje wystąpienie negatywnych skutków dla posesji skarżących, polegających na ograniczeniu w nasłonecznieniu. Nadto Wojewoda [...] zasygnalizował, że od decyzji organu pierwszej instancji zostały również wniesione odwołania przez właścicieli mieszkań w budynku przy ul. T. w K., które jednakże zostaną rozpatrzone odrębnie. Uznając iż zgromadzony w sprawie materiał jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji organ odwoławczy powołał art. 6 k.p.a. oraz zacytował regulację z art. 35 ust. 1 P.b., dotyczącą zakresu uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z powołanego wyżej przepisu, nie są zatem uprawnione do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wynika to nie tylko z treści art. 35 ust. 1 P.b., ale także z faktu uchylenia art. 35 ust. 2 P.b. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Osoby projektujące i sprawdzające winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Jak wynika z akt w przedmiotowej sprawie osoby te spełniają takie wymogi, a wszyscy projektanci i sprawdzający, w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego, posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Wojewoda [...] za bezzasadny uznał zarzut art. 10 k.p.a. W tym zakresie wskazał, że jak wynika z akt sprawy pismem z 22 września 2016 r. strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Skarżący osobiście nie zapoznawał się aktami, natomiast 6 października 2016 r. z aktami zapoznawał się upoważniony do przeglądania akt sprawy pełnomocnik skarżącego. Do czasu wydania decyzji nie została wprowadzona żadna zmiana uzasadniająca konieczność ponownego powiadomienia stron postępowania o zgromadzonym materiale dowodowym. Decyzja została wydana 4 listopada 2016 r. Ponadto zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może być wtedy skuteczny, gdy zostanie wskazana okoliczność, z której wynika jakiej konkretnie czynności skarżący został pozbawiony. Zarówno z treści odwołania, jak i z wcześniejszej korespondencji skarżącego nie wynika jaki negatywy skutek, w jego ocenie, spowodował podnoszony zarzut. Odnosząc się do zarzutu, że planowana inwestycja zakłóci korzystanie z nieruchomości skarżących znajdującej się przy ul. "B" ponad przeciętną miarę i spowoduje wystąpienie negatywnych skutków dla ich posesji polegających na ograniczeń w nasłonecznieniu, organ odwoławczy stwierdził, że brak jest regulacji związanych z nasłonecznieniem działki. Dlatego organ administracji właściwy w sprawie pozwolenia na budowę nie bada tego zagadnienia. Roszczeń z tego tytułu można dochodzić tylko na drodze postępowania cywilnego. Z kolei w odniesieniu do pokoi mieszkalnych regulacja dotycząca nasłonecznienia znajduje się w § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie . Z zgodnie z tym przepisem pokoje mieszkalne mają mieć zapewniony czas nasłonecznienia 3 godziny w dniach równonocy, tj. 21 marca i 21 września w godzinach od 8°° do 17°°. W ustępie 2 tego przepisu ustawodawca dopuścił w mieszkaniu wielopokojowym ograniczenie czasu nasłonecznienia co najmniej do jednego pokoju, przy czym w zabudowie śródmiejskiej wymagany czas nasłonecznienia może być zmniejszony do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie, nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie zabudowy śródmiejskiej. Jest to teren uznany za Pomnik Historii "Kraków - historyczny zespół miasta". Pod pojęciem zabudowy śródmiejskiej należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy, na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta (§ 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Prezydenta Miasta Krakowa poleceniem służbowym nr [...] z [...] stycznia 2015 r. wyznaczył obszar zabudowy śródmiejskiej, w skład którego wchodzi między innymi teren inwestycji. Jak wynika z opracowania dotyczącego zagadnienia związanego z nasłonecznieniem, spełnione są wymagania w tym zakresie. Pokoje mieszkalne w budynku przy ul. "B", których okna skierowane są na teren inwestycji mają zapewniony czas nasłonecznienia określony w wyżej wymienionym przepisie. Okna tych pokoi zostały oznaczone literami od d (najbliżej budynku frontowego muzeum) do h (najbliżej budynku przy ul. "C" ). Czas nasłonecznienia pomieszczeń z tym oknami wacha się od 1 h 45 minut (dla pomieszczeń z oknami oznaczonymi d, e, f) do 2 h 15 minut (dla pomieszczeń z oknami oznaczonymi g i h). Inwestycja wprowadzi ograniczenia w dotychczasowym nasłonecznieniu, które jednak nie naruszają obowiązujących przepisów. Wprowadzenie ograniczeń w zagospodarowaniu lub użytkowaniu nieruchomości daje podstawę do objęcia danej nieruchomości obszarem oddziaływania inwestycji, a jej właściciela lub inne osoby wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stają się stronami postępowania. Ustalenie stron w sprawie pozwolenia na budowę następuje w oparciu o art. 28 ust. 2 P.b., a są nimi inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pod pojęciem obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 ustawy P.b.). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, stroną postępowania jest osoba, której nieruchomość, a w tym wypadku lokal, znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji i która posiada interes prawny lub obowiązek do uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym jako strona tego postępowania. Przedmiotem inwestycji jest przebudowa, nadbudowa i rozbudowa z termomodernizacja ściany zewnętrznej południowo zachodniej istniejącego budynku pomocniczego Muzeum [...] zlokalizowanego na działce nr [...], obr. [...], przy ul. "A" w K., gdzie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z 20 czerwca 2016 r. Nr [...], znak: [...]. Projekt budowlany jest zgodny z wymogami wynikającymi z decyzji lokalizacyjnej. W tej decyzji nie wyznaczono linii zabudowy ze względu na lokalizację inwestycji w głębi dziedzińca Muzeum [...]. Decyzja tą określono gabaryt i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej po rozbudowie do okapu lub gzymsu 7,0 m i do kalenicy 10,6 m tj. do poziomu 216 m n.p.m. Jak wynika z projektu budowlanego parametry te wynoszą odpowiednio 6,49 m i 10,55 m. W decyzji określono kształt dachu jako dach jednospadowy o kącie nachylenia połaci do 40°. Zaprojektowano dach jednospadowy o kącie nachylenia 24°. Dodatkowo dopuszczono możliwość lokalizacji inwestycji w granicy działki. Projekt zagospodarowania działki został wykonany na mapie do celów projektowych przyjętej do zasobu powiatowego. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] uzgodnił planowaną inwestycję. W aktach sprawy znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, kopie uprawnień budowlanych osób projektujących i sprawdzających projekt budowlany, a także zaświadczenia o przynależności tych osób do właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby wykonujące projekt budowlany i osoby sprawdzające posiadają uprawnienia, w zakresie pozwalającym na wykonanie przedmiotowego projektu budowanego. Ponadto do projektu budowlanego dołączone zostało opracowanie obrazujące wpływ inwestycji na nasłonecznienie i naturalne oświetlenie dla sąsiedniej zabudowy. W odniesieniu do wymagań dotyczących naturalnego oświetlenia Wojewoda [...] wyjaśnił, że stosowna regulacja znajduje się w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem, warunek naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi uznaje się za spełniony, jeżeli między ramionami kąta 60° z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Jak wynika z opracowania, projektowana inwestycja nie wprowadza niedopuszczalnych ograniczeń w naturalnym oświetleniu pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Oprócz terenu inwestycji obszarem oddziaływania objęte zostały działki nrnr: [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Zgodnie z art. 28 ust 2 P.b. ich właściciele uczestniczyli w postępowaniu administracyjnym. Przy ustaleniu obszaru oddziaływania winna być uwzględniana funkcja obiektu, jego gabaryty i inne parametry, które mogły wpływać na sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. W trakcie postępowania administracyjnego badana była zgodność zamierzenia z odrębnymi przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, w zakresie spełnienia wymogów dotyczących odległości od granic i sąsiedniej zabudowy, spełnienia wymogów przeciwpożarowych. Dla przedmiotowej inwestycji opracowana została ekspertyza techniczna, z której wynika, że planowana przebudowa i nadbudowa budynku jest możliwa, nie stanowi zagrożenia dla konstrukcji budynku oraz nie powoduje obniżenia jego przydatności do użytkowania. Zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Z kolei przepis art. 32 ust. 4 P.b. ustawy wskazuje, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak również złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane. Inwestor spełnił te wymogi oraz z art. 35 ust. 1 P.b. Przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich, przy czym w myśl art. 4 P.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 P.b. W postępowaniu administracyjnym dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę ocenie podlega również badanie, czy dochodzi lub czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc i właścicieli sąsiedniej nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wnieśli w ustawowym terminie L. S. (sygn. akt II SA/Kr 267/17), Wspólnota Mieszkaniowa [...] przy ul. T. w [...] (sygn. akt II SA/Kr 270/17) oraz D. J. (sygn. akt II SA/Kr 311/17). W jednobrzmiących skargach L. S. i D. J. zarzucali zaskarżonej decyzji obrazę przepisów prawa materialnego, mającą wpływ na jej treść, tj.: - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy P.b. w zw. z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną interpretacje tych przepisów polegającą na przyjęciu, że planowana inwestycja nie zakłóci korzystania z nieruchomości przy ul. "B" ponad przeciętną miarę i nie spowoduje wystąpienia negatywnych skutków dla posesji skarżących; - art. 28 ust. 1 ustawy P.b. poprzez uznanie przez organ pierwszej instancji, że w niniejszej prawie występują przesłanki udzielenia pozwolenia na budowę, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że nie powinno być ono przyznane. Nadto skarżący zarzucali obrazę przepisów postępowania administracyjnego, mającą wpływ, na jej treść rozstrzygnięcia, tj.: - art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym, przejawiającej się w niniejszej sprawie w postaci niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; - art. 80 k.p.a. poprzez nieodpowiednią ocenę na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że przedmiotowy obiekt przy ul. "A", wykonany po przeprowadzeniu robót budowlanych, nie będzie zacieniał działki, na której znajduje się posesja przy ul. "B"; W oparciu o powyższe zarzuty, rozwijane w uzasadnieniu skargi, L. S. i D. J. domagali się uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Wnosili nadto o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Również Wspólnota Mieszkaniowa [...] przy ul. T. w [...] domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzucała w naruszenie: - art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 § 1 P.b. poprzez niedopuszczenie jako stron postępowania poszczególnych właścicieli lokali mieszkalnych w budynku przy ul. T.w sytuacji, kiedy posiadali oni indywidualny interes prawny do występowania w charakterze strony postępowania; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 P.b. poprzez niezbadanie w sposób nie budzący wątpliwości kwestii posiadanego przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sytuacji, kiedy ze względu na lokalizację inwestycji w ostrej granicy z nieruchomością skarżących inwestor nie legitymuje się tym prawem w pełnym zakresie; - art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. poprzez wydanie pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; - art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez wydanie pozwolenia na budowę pomimo braku prawidłowego uzgodnienia projektu budowlanego z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym; - art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez wydanie pozwolenia na budowę w oparciu o projekt budowlany, który nie spełnia przepisów dotyczących lokalizacji budynków w zakresie przepisów przeciwpożarowych; - art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej poprzez brak uzgodnienia przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych na planie zagospodarowania terenu. Zarzuty te skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa omawaiła w obszernym uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...] wnosił o ich oddalenie. Wydanymi na rozprawie postanowieniami z dnia 29 czerwca 2017 r. sprawy ze skarg L. S., Wspólnoty Mieszkaniowej [...] oraz D. J. zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Kr 267/17 z uwagi na dyspozycję art. 111 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., oznaczana dalej jako p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 p.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a. W niniejszej sprawie istotne znaczenie mają przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332). W szczególności wskazać należy art. 35 ust. 1 P.b., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zwrócić należy też uwagę na treść art. 35 ust. 4 pkt 2 P.b., który stanowi że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę Nadto stosownie do art. 32 ust. 4 P.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z art. 4 P.b., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W niniejszej sprawie istotne znaczenie mają również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednol. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, dalej - warunki techniczne), które omówione zostaną szczegółowo w odniesieniu do konkretnych zarzutów skarg. I tak skarżący L. S. i D. J. zarzucili w pierwszej kolejności naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy P.b. w zw. z § 60 warunków technicznych. Wskazali, że rozbudowa budynku Muzeum [...] znacząco obniży dostępność światła słonecznego. Ich zdaniem minimalny czas naświetlenia pomieszczeń z oknami skierowanymi na teren inwestycji opiewa, w granicach błędu, około 1,5 h godziny dziennie, natomiast realny czas naświetlenia, uwzględniający również inne czynniki, takie jak zachmurzenie czy unoszący się smog, średnio może spadać nawet do godziny dziennie. W odniesieniu do tego zarzutu wskazać należy, że kwestię oświetlenia oraz dostępu światła słonecznego do pomieszczeń zostały uregulowane w § 13 oraz § 60 warunków technicznych. Stosownie do § 13 ust. 1 odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Zgodnie z § 13 ust. 2 warunków technicznych wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Nadto, w myśl § 13 ust. 4 warunków technicznych odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Stosownie natomiast do § 60 ust. 1 warunków technicznych pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00. Jak sanowi § 60 ust. 2 warunków technicznych, w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Weryfikacja spełnienia wymogów § 13 ust. 1 warunków technicznych wymagała w pierwszej kolejności ustalenia wysokości przesłaniania. Wysokość projektowanego budynku wynosi 216,00 m, natomiast poziom dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przy ul. "B", gdzie mieszkają skarżący wynosi 206,30m. Wysokość przesłaniania wynosi zatem 9,7 m. Dla oceny spełnienia wymogów z § 13 należało wziąć pod uwagę właśnie wysokość przesłaniania, ponieważ projektowany obiekt po rozbudowie i nadbudowie nie będzie przekraczać swą wysokością 35 m (§ 13 ust. 1 pkt 1 lit.a). W projekcie budowlanym znajduje się rysunek (k. 33 projektu budowlanego) przedstawiający m. in. wyznaczone w płaszczyźnie poziomej ramiona kąta 60°, którego wierzchołek znajduje się w wewnętrznym licu ściany budynku przesłanianego (budynek "B" – na rysunku oznaczony numerem 4). W odległości 4,85m, wyliczonej z uwzględnieniem § 13 ust. 4 warunków technicznych, nie znajduje się projektowany budynek (przesłaniający). Opisywany rysunek pozwala stwierdzić, że odległość, wynikająca z § 13 ust. 1 i ust. 4 warunków technicznych została zachowana ze znaczną nadwyżką, stąd gdyby nawet pominąć § 13 ust. 4, to i tak budynek przesłaniający nie znalazłby się w odległości równej wysokości przesłaniania wewnątrz ramion kąta 60°. W projekcie budowlanym znajduje się także kolejny rysunek (k. 34), przedstawiający m. in. cień rzucany przez przebudowywany budynek oraz czas nasłonecznienia elewacji wschodniej budynku "B". Z opracowania tego wynika, że wschodnia ściana budynku przy ul. "B" będzie zacieniana przez budynek przebudowywany w dniach równonocy w godzinach od 7:00 do 9:25, przy czym czas nasłonecznienia tego budynku trwa do 11:10, a zatem budynek pozostaje nasłoneczniony pomiędzy 9:25 a 11:10. Wobec tego warunek wynikający z § 60 ust. 1 i ust. 2 warunków technicznych słusznie został przez organy administracji architektoniczno-budowlanej uznany za spełniony. Dodatkowo organ drugiej instancji włączył do materiału dowodowego opracowanie pt. "Analiza czasu zacieniania i nasłoneczniania budynków sąsiednich przez istniejący i przebudowywany budynek pomocniczy Muzeum [...] przy ul. "A" w K." (całe opracowanie oznaczone w aktach organu drugiej instancji jako k. 247). W opracowaniu tym została dokonana analiza czasu zacieniania i nasłoneczniania poszczególnych okien budynku przy ul. "B". W przypadku okien oznaczonych literami d, e i f czas nasłonecznienia – z uwzględnieniem projektowanej rozbudowy – wynosi zgodnie z tymi ustaleniami 1 h 45 min, w przypadku okna g – 2 h 15 min, natomiast w przypadku okna oznaczonego literą h – 2 h 45 min. W uzupełnieniu tych rozważań należy stwierdzić, że spełnienia wymogów, wynikających z przepisów warunków technicznych nie sposób uzależniać od czynników takich jak pogoda albo stan czystości powietrza. Można bowiem wyobrazić sobie, że w konkretnych dniach równonocy, w ogóle nie będzie realnego nasłonecznienia z uwagi na warunki pogodowe. Oczywistym jest zatem, że przepis dotyczy hipotetycznego, maksymalnego nasłonecznienia, które musi zostać zapewnione przy projektowaniu budynków w sąsiedztwie budynku przesłanianego. Rzeczywisty brak słońca spowodowany zachmurzeniem, lub smogiem pozostaje bez związku z tym, czy dany budynek jest przesłaniany przez obiekt sąsiedni. Wbrew temu, co podnoszą skarżący nie sposób również uznać, że polegająca na zacienianiu działki immisja związana z inwestycją ingeruje w ich nieruchomość ponad przeciętną miarę. W tym zakresie wskazać trzeba, że zgodnie z art. 140 k.c. właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, ale w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Taką ustawą jest m. in. ustawa Prawo budowlane, która zawiera odpowiednie mechanizmy służące ochronie interesów osób trzecich przy projektowaniu i wykonywaniu obiektów budowlanych. Rację ma organ odwoławczy, że przepisy tej ustawy oraz warunków technicznych nie zawierają ogólnych norm chroniących właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji przed zacienianiem. Warunki techniczne wymagają jedynie zapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia pomieszczeniom w budynkach (§ 13, § 60). W odniesieniu do części nieruchomości, które nie są budynkami wymóg zapewnienia nasłonecznienia przewidziany został wyłącznie w § 40 ust. 2 warunków technicznych, dotyczącym placów zabaw. Korzystanie z prawa własności jest ograniczone m. in. przez ustawy, a powołane przepisy warunków technicznych stanowią realizację stosownej delegacji ustawowej oraz mają stanowić zabezpieczenie wartości i praw wskazanych w art. 5 ust. 1 P.b. Analiza spełnienia wymogów wynikających z warunków technicznych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej co do zasady stanowi zatem rozważenie, czy prawa i interesy podmiotów innych niż inwestor są dostatecznie chronione. W odniesieniu do niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że zacienianie nieruchomości (niezabudowanej części działki) nie może być uznane za relewantne zakłócenie korzystania z tej nieruchomości, które przekraczałoby przeciętną miarę. Konieczne jest bowiem wyważenie interesu właściciela nieruchomości, która będzie zacieniana oraz interesu właściciela – inwestora, który pragnie korzystać z przysługującego mu prawa własności poprzez realizację inwestycji. O ile czyni to w granicach wyznaczonych przez ustawę i zasady współżycia społecznego, nie sposób uznać jego działania za bezprawne. Nawet ewentualne włączenie przepisów prawa cywilnego dotyczących prawa własności (w tym przepisów chroniących przed immisjami) do katalogu norm, które organy administracji architektoniczno-budowlane mają obowiązek rozważyć zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie może prowadzić do wniosku, że inwestor będący właścicielem nieruchomości nie mógłby jej zabudować (rozbudować, nadbudować albo przebudować istniejącego budynku) tylko z tej przyczyny, że dojdzie do zacieniania niezabudowanej powierzchni nieruchomości sąsiedniej albowiem takiemu podejściu sprzeciwia się wymóg wynikający z art. 6 k.p.a. i art. art. 35 ust. 4 pkt 2 P.b. w zw. z art. 35 ust. 1 P.b. oraz art. 32 ust. 4. Zacienianie należy uznać za immisję, ale jeżeli będzie się ono mieścić w granicach wyznaczonych przepisami P.b. i warunków technicznych, będzie to immisja dozwolona. W świetle powyższego uprawnionym jest wskazanie, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które może dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Dodać też należy, że interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2327/14, Lex Omega nr 2141143). Za niezasadne należy uznać również dalsze zarzuty skarg L. S. i D. J., które w istocie są pochodną kwestii związanych z zacienianiem i nasłonecznieniem. Organy administracji architektoniczno-budowlanej słusznie uznały w niniejszej sprawie, że są przesłanki udzielenia pozwolenia na budowę, a zatem wbrew twierdzeniom skarżących nie doszło do naruszenia art. 28 ust. 1 P.b. Rozpatrzone zostały wszystkie okoliczności sprawy, a materiał dowodowy zebrano i oceniono w sposób wyczerpujący, co czyni bezpodstawnym zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. Wreszcie organy administracji nie tyle uznały, że sporny obiekt nie będzie zacieniał działki, na której znajduje się posesja przy ul. "B" , jak podnosili skarżący w ramach zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a., ale przyjęły, że zacienianie mieści się w granicach dopuszczonych przepisami P.b. i warunków technicznych. W świetle dotychczasowych rozważań ocena dokonana przez organy administracji była słuszna. Wobec powyższego Sąd uznał, że skargi L. S. i D. J. nie opierały się na uzasadnionych podstawach. Wspólnota Mieszkaniowa [...] przy ul. T. w K. podniosła w swojej skardze zarzuty koncentrujące się na trzech zagadnieniach: pozbawieniu możliwości udziału w sprawie stron postępowania (innych niż Wspólnota ale będących jej członkami), niezbadaniu kwestii związanych z prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz naruszeniu przepisów przeciwpożarowych. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 P.b. poprzez niedopuszczenie jako stron postępowania poszczególnych właścicieli lokali mieszkalnych w budynku przy ulicy T. w K. w sytuacji, gdy mieliby ono posiadać indywidualny interes prawny do występowania w charakterze strony postępowania wyjaśnić należy, że tego rodzaju zarzuty skutecznie może podnosić wyłącznie ten podmiot, któremu organy administracji publicznej nie zapewniły możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Skutek w postaci uchylenia decyzji z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jeżeli może ono być wszczęte wyłącznie na wniosek (na podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) ma miejsce wówczas, gdy zarzut ten zgłosi strona pominięta, a więc nie może tego uczynić skutecznie inna strona uczestnicząca w postępowaniu, jak też nie uwzględnia go sąd administracyjny z urzędu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 371/11, Lex Omega nr 1404649). Orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszcza możliwość, aby stroną postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę był członek wspólnoty mieszkaniowej – obok samej wspólnoty. Wówczas jednak członek wspólnoty mieszkaniowej musi wykazać, że stanowiący jego własność lokal znajduje się w obszarze oddziaływania planowanych robót budowlanych. Dla uznania za stronę tego postępowania nie wystarczy powołanie się na sam fakt, że jest współwłaścicielem części wspólnych budynku, objętych inwestycją budowlaną, czy też objętych oddziaływaniem takiej inwestycji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3101/14, Lex Omega nr 2167553). Zauważyć przy tym należy, że Wspólnota Mieszkaniowa oraz członek tej wspólnoty są odrębnymi podmiotami, posiadającymi odmienne źródła swojego interesu prawnego w danej sprawie. Nadto w konkretnej sytuacji ich interesy mogą być sprzeczne ze sobą. Wobec tego Wspólnota Mieszkaniowa nie może skutecznie podnieść zarzutu naruszenia prawa do czynnego udziału w postępowaniu swoich członków. Mogą to uczynić wyłącznie oni sami. Sądowi z urzędu wiadomo, że osoby, które zdaniem Wspólnoty Mieszkaniowej zostały niesłusznie pominięte przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (A. K. i R. K.) wniosły odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...]. Wojewoda [...] odrębną decyzją z dnia 29 grudnia 2016 r. znak: [...] umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte wskutek tych odwołań, uznając że wymienionym osobom nie służył przymiot strony. Decyzja ta została poddana sądowej kontroli, a wyrokiem z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 297/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił. Skoro Wspólnota Mieszkaniowa nie mogła skutecznie podnieść zarzutu pominięcia w postępowaniu innych podmiotów, a nadto sposób ustalenia kręgu strony był przedmiotem sądowoadministracyjnej kontroli, w niniejszej sprawie Sąd nie miał podstaw, aby dokonać weryfikacji prawidłowości działania organów administracji publicznej w tym zakresie. Dalej Wspólnota Mieszkaniowa [...] przy ul. T. w K. podnosiła naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 P.b., a także art. 32 ust. 4 P.b. co miało skutkować wydaniem pozwolenia na budowę inwestorowi nie legitymującemu się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak już wskazano, zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Co do zasady do spełnienia wymogu wynikającego z art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. wystarczające jest złożenie przez inwestora oświadczenia o tym, że dysponuje prawem do nieruchomości na cele budowlane. Gdy jednak złożone przez stronę oświadczenie budzi wątpliwości organu, organ zobowiązany jest do wyjaśnienia, czy inwestorowi rzeczywiście prawo to przysługuje, i jest władny ustalić, czy złożone oświadczenie znajduje oparcie w stosownych dokumentach, w tym w księdze wieczystej sporządzonej dla konkretnej nieruchomości (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 425/15, Lex Omega nr 2199136; z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2403/14, Lex Omega nr 2083508; z dnia 22 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1997/11, Lex Omega nr 1354916). Z dokumentacji projektowej, w szczególności z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii załącznika nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy z dnia 20 czerwca 2016r. (k. 9 dokumentacji projektowej), sporządzonego na kopii mapy ewidencyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także z planów sporządzonych na podstawie map sytuacyjno-wysokościowych nie wynika, aby bryła spornego budynku (ściany zewnętrzne i dach lub inne elementy będące jego częścią składową) znajdowała się na terenie działki nr [...], należącej do Wspólnoty. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie, rozgraniczenie nieruchomości, a więc ustalenie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami regulują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.), a ponadto przepisy 152-153 k.c. Przeprowadzenie postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości należy do obowiązków właścicieli nieruchomości, gdyż ustalenie granic nieruchomości leży w ich interesie. Dla wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy złożyć, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadaniu takiego prawa, co wynika z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. Organy administracji architektoniczno-budowlanej ani organy nadzoru budowlanego nie są upoważnione do kontrolowania przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami, ani ustalania czy w danym przypadku było przeprowadzone postępowanie rozgraniczeniowe. Jedynie twierdzenia albo wątpliwości stron w tym zakresie nie mogą stanowić przeszkody w wydaniu pozwolenia na budowę , względnie przesłanki do wstrzymania takiego postępowania, chyba że toczy się aktualnie postępowanie rozgraniczeniowe, którego wynik mógłby podważyć złożone przez inwestora oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1969/15, Lex Omega nr 2286115; z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt II OSK 300/16, Lex Omega nr 2143530; z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2285/11, Lex Omega nr 1559555). Z tej przyczyny na podstawie samego twierdzenia strony skarżącej, jakoby ściany spornego budynku albo znajdowały się już na terenie jej nieruchomości, niepopartego żadnymi dokumentami nie można uznać za uzasadnienie naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b., natomiast projekt budowlany nie wprowadza istotnych zmian w zakresie zagospodarowania przestrzeni przygranicznej wymagającej zgody sąsiada. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 29 czerwca 2017 r. skarżący L. S. i D. J. dla celów poglądowych przedłożyli fotografie terenu, mające obrazować "ekspansję" Muzeum [...], a nadto pismo Zarządu Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych Krakowa z dnia [...] sierpnia 2000 r., mające wykazać, że część budynku Muzeum wzniesiono na cudzej nieruchomości. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd nie dopatrzył się podstaw do dopuszczenia tych dowodów z urzędu. Kwestia "ekspansji" inwestora nie ma znaczenia dla sprawy w świetle przepisów P.b. i warunków technicznych. Natomiast samo pismo dowodzi jedynie tego, że Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych Krakowa odstąpił od wywłaszczenia części nieruchomości, nie wskazuje jednak przyczyn tego odstąpienia. Takim powodem mogło być przykładowo niekwestionowane zasiedzenie przygranicznego pasa gruntu albo brak potrzeby wywłaszczenia po geodezyjnym ustaleniu granic. W odniesieniu do tego dokumentu aktualne pozostają też uwagi odnośnie odrębnego trybu uzgadniania przebiegu granic działek nieruchomości. Przedstawione zdjęcia i dokument nie mogły zatem przyczynić się do wyjaśnienia wątpliwości w sprawie albowiem takowe nie powstają na tle zgromadzonych dokumentów urzędowych. Ponadto Wspólnota Mieszkaniowa [...] przy ul. T. w K. podnosiła zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 271 ust. 1 warunków technicznych oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. w związku z § 2 ust. 2 warunków technicznych. Stosownie do § 2 ust. 1 warunków technicznych przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Stosownie do § 2 ust. 2 warunków technicznych przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania: 1) budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1000 m2 , 2) budynków o powierzchni użytkowej przekraczającej 1000 m2 , o których mowa w art. 5 ust. 7 pkt 1-4 i 6 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Paragraf 271 ust. 1 warunków technicznych przedstawia w formie tabeli wymogi co do odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. W odniesieniu do tego zarzutu wskazać trzeba, że wymogi, wynikające z warunków technicznych, w szczególności zaś z § 271 są istotne w momencie, gdy sytuowany jest nowy obiekt, względnie gdy następuje rozbudowa, powiększająca powierzchnię obiektu. W niniejszej sprawie sporna inwestycja obejmuje rozbudowę obiektu, nie powodującą jednak zmiany powierzchni zabudowy, a zatem nie zmieniającą w żaden sposób już istniejących odległości od budynków sąsiednich. Lokalizacja spornego budynku oraz obiektów, istniejących na sąsiednich działkach jest pochodną pewnych zaszłości historycznych, zezwoleń właściwych organów władzy publicznej, wydawanych na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów. Z uwagi na to, że planowana inwestycja nie zmieni niczego w istniejącym stanie odnośnie odległości od budynków sąsiednich, zaś ewentualna niezgodność z obecnymi wymogami, wynikającymi z zaszłości historycznych, spełnienie wymogów z § 271 warunków technicznych nie podlegało badaniu w niniejszej sprawie. Kolejnym podniesionym przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] przy ul. T. w K. zarzutem był zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. poz. 2117) poprzez brak uzgodnienia przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych na planie zagospodarowania terenu. Stosownie do § 1 pkt 1 tego rozporządzenia określa ono rodzaje obiektów budowlanych istotnych ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem, których projekty budowlane wymagają uzgodnienia pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Stosownie do § 3 ust. 1 tego rozporządzenia obiektami budowlanymi istotnymi ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem, których projekty budowlane wymagają uzgodnienia, są: 1) budynek zawierający strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL I, ZL II lub ZL V; 2) budynek należący do grupy wysokości średniowysokie, wysokie lub wysokościowe, zawierający strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III lub ZL IV; 3) budynek niski zawierający strefę pożarową o powierzchni przekraczającej 1000 m2, zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, obejmującą kondygnację nadziemną inną niż pierwsza. Dalsze przepisy § 3 ust. 1 nie wymieniają już kategorii zagrożenia ludzi ZL III, a w taki właśnie sposób został zakwalifikowany sporny obiekt (s. 9 projektu zagospodarowania terenu, s. 24 projektu budowlanego). W tym samym miejscu projektanci wskazali, że obiekt, który ma zostać przebudowany, nadbudowany i rozbudowany jest obiektem niskim. Ustalenia co do kategorii zagrożenia ludzi oraz zakwalifikowania budynku jako niskiego nie były kwestionowane na żadnym etapie postępowania przez strony. Sporny obiekt z całą pewnością nie należy do obiektów, wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, ponieważ w tym przepisie kategoria zagrożenia ZL III nie została wymieniona. Przepis § 3 ust. 1 pkt 2 odnosi się do budynków średniowysokich i wyższych, a zatem również nie dotyczy budynku przy ul. "A". Wobec tego sporny budynek wymagałby uzgodnienia przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych jedynie w wypadku spełnienia warunku, wymienionego w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, tzn. gdyby strefa pożarowa ZL III, obejmująca kondygnację naziemną inną niż pierwsza, miała powierzchnię przekraczającą 1000 m2. Z opisu obiektu, zamieszczonego w projekcie zagospodarowania oraz projekcie budowlanym wynika, że łączna powierzchnia wewnętrzna wszystkich kondygnacji budynku wynosi 379,90 m2 (s. 25 projektu budowlanego), a najwyższy podany w opracowaniach parametr powierzchni – powierzchnia całkowita – wynosi 389,65 m2 (s. 9 projektu zagospodarowania). Nie ma zatem podstaw do uznania, aby projekt przebudowy, rozbudowy i nadbudowy spornego budynku wymagał uzgodnienia przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 29 czerwca 2017 r. Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Sąd oddalił ten wniosek, uznając jednak argumenty i konkluzje przedstawione w tej opinii, za dodatkowo umotywowanie twierdzenia skargi. Ponieważ w opisanej opinii przedstawiono pogląd o konieczności uzgodnienia projektu budowlanego przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, dotychczasowe rozważania stanowią odpowiedź na stanowisko strony zawarte w tymże piśmie. Zarzuty skarg okazały się zatem niezasadne, a Sąd w ramach kontroli, sprawowanej z urzędu nie dopatrzył się żadnych podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Skargi podlegały zatem oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.