II GSK 3502/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska Protokolant Nina Pruk po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 553/17 w sprawie ze skargi [...] na pismo [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; 2. zasądza od [...] na rzecz [...] kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/GI 553/17 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na pismo Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ponownej negatywnej oceny projektu - stwierdził, że: ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny (1) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa [...] (2) oraz zasądził od Zarządu Województwa [...] na rzecz strony skarżącej 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia: I [...] (dalej: wnioskodawca lub skarżący) w odpowiedzi na konkurs RPSL 11.03 00-IP 02-24-008/16 prowadzony w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 OŚ PRIORYTETOWA XI Wzmocnienie potencjału edukacyjnego DZIAŁANIE 11.3 "Dostosowanie oferty kształcenia zawodowego do potrzeb lokalnego rynku pracy - kształcenie zawodowe osób dorosłych złożyła wniosek o numerze WND-RPSL 11.03.00-24-02ED/16-001, pt. "Wykwalifikowana kadra pielęgniarska". Pismem z dnia [...] października 2016 r. Wojewódzki Urząd Pracy w [...] (dalej: WUP) pełniący funkcję Instytucji Pośredniczącej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego (IP RPO WSL) poinformował wnioskodawcę o negatywnej ocenie merytorycznej złożonego wniosku. W związku z negatywną oceną wniosku o dofinansowanie wnioskodawca wniósł protest do Zarządu Województwa [...] za pośrednictwem WUP. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. o nr [...], WUP poinformował wnioskodawcę o podtrzymaniu negatywnego wyniku oceny merytorycznej projektu i jednocześnie skierował protest wraz z otrzymaną dokumentacją, a także swoim stanowiskiem do IZ RPO WSL celem jego rozpatrzenia. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. podpisanym przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] Panią [...] poinformowano wnioskodawcę, że jego protest został uwzględniony. Wobec tego na zasadzie z art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa lub u.w.) przekazano sprawę do IOK WUP w celu przeprowadzenia ponownej oceny projektu. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. WUP poinformował wnioskodawcę, że projekt ponownie uzyskał negatywną ocenę Komisji Oceny Projektów i nie został przyjęty do realizacji. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. wnioskodawca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na informację IOK WUP z dnia 30 maja 2017 r. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik WUP wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2017 r. uwzględnił skargę. Sąd I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie należało ustalić charakter prawny czynności podejmowanych przez organy administracji publicznej w ramach organizowanego konkursu. Zdaniem Sądu I instancji działania organu administracji mają charakter mieszany albowiem ocenę formalną wniosku o dofinansowanie i podejmowane w tym zakresie czynności należy zaliczyć do czynności publicznoprawnych podejmowanych przez właściwą instytucję, czyli podmiot administrujący (organ administracji publicznej), natomiast ich zwieńczeniem jest podpisanie umowy, czyli czynność zaliczana do prawa prywatnego, mocą której podmiot publiczny zobowiązuje się przyznać środki finansowe wnioskodawcy, celem realizacji określonego zadania. Stosownie do art. 61 u.w. ustawodawca poddał kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny jedynie czynności publicznoprawne podejmowane przez podmiot administrujący. WSA rozważył charakter prawny skierowanej do wnioskodawcy informacji o wyniku rozpatrzenia protestu, o której mowa jest w art. 58 ust. 1 u.w. Podkreślił, że informacja ta sporządzana jest na piśmie przez właściwą instytucję, a zatem organ administracji publicznej lub podmiot umocowany normą prawną do dokonania tej czynności. Informacja ta skierowana jest do konkretnego adresata i zawiera konkretne rozstrzygnięcie sprowadzające się do uwzględnienia lub nieuwzględnienia wniesionego protestu, jak również zawiera uzasadnienie i pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w przypadku negatywnego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym uznał, że ta czynność (podobnie jak czynność podjęta na podstawie art. 46 ust. 3 u.w.) zawiera zbieżne wymogi z tymi, które ustawodawca przewidział dla decyzji administracyjnej, jednakże skoro nie nadał jej takiego charakteru to należy się opowiedzieć za stanowiskiem, iż jest to akt administracyjny indywidualny o budowie zbliżonej do decyzji administracyjnej. W konsekwencji WSA przyjął, że przedmiotowa informacja dotycząca rozstrzygnięcia protestu, o której jest mowa w art. 58 ust. 1 u.w., będzie musiała spełniać wszystkie przewidziane prawem wymogi, aby mogła w sposób prawnie skuteczny wywoływać przewidziane dla niej skutki prawne. WSA wskazał, że rozpoznawana skarga dotyczy negatywnej ponownej oceny projektu. Wydanie takiej oceny następuje na drugim etapie procedury odwoławczej, gdyż następuje na skutek uwzględnienia protestu od pierwotnej negatywnej oceny projektu wybieranego w konkursie (art. 58 ust. 2 i 3 u.w.). Nie jest zatem dopuszczalne ponowne ocenianie projektu bez pozytywnego rozpatrzenia protestu. Zgodnie z art. 55 u.w. protest jest rozpatrywany albo przez instytucję zarządzającą albo pośredniczącą. Określony dla niniejszego konkursu regulamin, wydany na podstawie art. 41 u.w., precyzuje w § 4 ust. 3, że instytucją rozpatrującą protest jest Zarząd Województwa Śląskiego, a w § 4 ust. 4 stanowi, że rozpatrywaniem protestów zajmuje się Wydział Rozwoju Regionalnego, co należy rozumieć jako wykonywanie czynności umożliwiających rozstrzygnięcie protestu przez Zarząd. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie informacja o sposobie rozstrzygnięcia protestu stanowiła również jego rozpatrzenie. Z pisma z dnia [...] stycznia 2017 r. informującego wnioskodawcę o uwzględnieniu protestu wynika, że protest został rozpatrzony przez [...] – zastępcę Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego, która podjęła również decyzję o jego uwzględnieniu. WSA podkreślił, że w toku postępowania sądowego organ przedłożył wprawdzie pełnomocnictwo z dnia 2 lutego 2016 r. udzielone [...] do podejmowania czynności w zakresie realizacji Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007-2013 oraz na lata 2014-2020, stanowiącego załącznik do uchwały z tego samego dnia o udzieleniu pełnomocnictwa na podstawie art. 57 ust. 5 ustawy o samorządzie województwa, ale pełnomocnictwo to, jak również regulamin nie upoważniają [...] do rozpatrzenia protestu, które należy do Zarządu Województwa, stosownie do art. 57 u.w. i § 4 ust. 3 regulaminu konkursu. Zdaniem WSA nie rodzi skutków prawnych zatwierdzenie w § 2 uchwały z dnia 19 kwietnia 2017 r. nr 805/187/V/2017 czynności podjętych w oparciu o pełnomocnictwo z dnia 2 lutego 2016 r., stanowiące załącznik do uchwały z dnia 2 lutego 2016 r. nr 188/90/V/2016. Na podstawie pełnomocnictwa może być jedynie podpisane pismo informujące o sposobie rozpoznania protestu, natomiast rozstrzygnięcie protestu ma inny charakter i jest zastrzeżone dla Instytucji Zarządzającej RPO WSL, tj. Zarządu Województwa [...]. Zatem protest został rozpatrzony przez nieuprawniony podmiot, co w konsekwencji powoduje, że nie wystąpiły przesłanki do przeprowadzenia ponownej oceny projektu. Nie ma w tym względzie znaczenia okoliczność, że protest został uwzględniony, a więc zasadniczo było to rozstrzygnięcie korzystne dla skarżącego. Jeżeli obowiązywałby tryb decyzyjny, to nie ulegałoby wątpliwości, że wydanie decyzji I instancji przez nieuprawniony lub niewłaściwy podmiot skutkowałoby stwierdzeniem nieważności decyzji obu instancji. W omawianym przypadku taki tryb nie jest przewidziany, jednakże należy przyjąć, że dla każdej prawnej procedury dyskwalifikujące jest podejmowanie rozstrzygnięć przez osobę nieuprawnioną. Ponadto, Sąd I instancji wskazał, że w przypadku uwzględnienia protestu art. 58 ust. 2 u.w. pozwala nie tylko na skierowanie projektu do ponownej oceny, ale umożliwia właściwej instytucji na umieszczenie go na liście projektów wybranych do dofinansowania. Nie można zatem, choćby teoretycznie wykluczyć sytuacji, że rozstrzygnięcie podmiotu uprawnionego byłoby jeszcze korzystniejsze dla skarżącego. Podsumowując WSA stwierdził, że skoro zaskarżona ocena dotknięta jest wadą, należało skargę uwzględnić orzekając stosownie do art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a u.w. II Wojewódzki Urząd Pracy w [...] w skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 39 ust. 1 u.w. przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że działania instytucji pośredniczącej w ramach organizowanego konkursu mają w części charakter publicznoprawny, mimo że przepis ten nie stanowi normy kompetencyjnej dla władczego działania jako organu administracji, a wszystkie czynności właściwej instytucji, obejmujące organizację i przeprowadzenie konkursu, winny być kwalifikowane jako czynności cywilnoprawne; 2) art. 46 ust. 3 u.w. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pisemna informacja o zakończeniu oceny projektu ma charakter aktu administracyjnego indywidualnego o budowie zbliżonej do decyzji administracyjnej i powinna być podpisana w sposób właściwy dla czynności publicznoprawnych organów publicznych, tj. tylko na podstawie upoważnienia Zarządu Województwa do podejmowania czynności z zakresu prawa publicznego, w tym aktów administracyjnych, podczas gdy z prawidłowo przeprowadzonej wykładni, uwzględniającej system prowadzenia polityki rozwoju, wynika, iż wszelkie czynności podejmowane przez Instytucję Zarządzającą w związku z oceną projektu mają charakter cywilny, nadto należą do zakresu bieżącej działalności województwa, a zatem pracownicy urzędu marszałkowskiego z mocy ustawy o samorządzie województwa są umocowani do kierowania w tym zakresie oświadczeń wiedzy do osób trzecich; 3) art. 58 ust. 1 u.w. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pisemna informacja o wyniku rozpatrzenia protestu ma charakter aktu administracyjnego indywidualnego o budowie zbliżonej do decyzji administracyjnej i powinna być podpisana w sposób właściwy dla czynności publicznoprawnych organów publicznych, tj. tylko na podstawie upoważnienia Zarządu Województwa do podejmowania czynności z zakresu prawa publicznego, w tym aktów administracyjnych, podczas gdy z prawidłowo przeprowadzonej wykładni, uwzględniającej system prowadzenia polityki rozwoju, wynika, iż wszelkie czynności podejmowane przez Instytucję Zarządzającą w toku procedury odwoławczej mają charakter cywilny, nadto należą do zakresu bieżącej działalności województwa, a zatem pracownicy urzędu marszałkowskiego z mocy ustawy o samorządzie województwa są umocowani do kierowania w tym zakresie oświadczeń wiedzy do osób trzecich; 4) art. 50 oraz art. 67 u.w. przez ich niezastosowanie i dokonanie wykładni przepisów art. 46 ust. 3 i 58 ust. 1 cyt. ustawy bez uwzględnienia zasady, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy, a także do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów, która to norma prawna wskazuje na brak publicznoprawnego charakteru czynności Zarządu Województwa w toku oceny wniosków i rozpatrywania protestów; II. Naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 64 u.w. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przy orzekaniu wynikającej z tej normy zasady, że czynności podejmowane przez instytucję zarządzającą nie kwalifikują się do katalogu wymienionego w art. 3 § 2 p.p.s.a, a w szczególności nie stanowią aktów lub czynności, o których mowa w 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podczas gdy prawidłowa wykładania przepisów ustawy m.in. zgodnie z wykładnią systemową, prowadzi do wniosku że czynności podejmowane przez właściwe instytucje nie mają charakteru publicznoprawnego i nie stanowią działalności administracji publicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przesądziło o odmowie rozpoznania przez Sąd sprawy co do jej istoty; 2) art. 61 ust. 8 pkt. 1a u.w. poprzez przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Śląskiego, podczas gdy instytucją właściwą w rozumieniu tegoż przepisu oraz art. 39 ust. 1 jest instytucja organizująca konkurs, tj. Wojewódzki Urząd Pracy w Katowicach, a nie instytucja rozpoznająca protest na negatywną ocenę projektu, tj. Zarząd Województwa Śląskiego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powierzono wykonanie wyroku instytucji nieposiadającej kompetencji do przeprowadzenia merytorycznej oceny projektu, tym samym uniemożliwiając jego wykonanie; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a u.w. poprzez niewłaściwe wskazanie co do dalszego postępowania, tj. wskazanie dalszego postępowania (sposobu procedowania) przy jednoczesnym naruszeniu katalogu możliwych rozstrzygnięć wskazanych w art. 61 ust. 8 u.w., co miało istotny wpłw na wynik sprawy, bowiem powierzono wykonanie wyroku instytucji nieposiadającej kompetencji do przeprowadzania merytorycznej oceny projektu, a co więcej nakazano przekazanie przez organ sprawy do ponownego rozpoznania przez Instytucję Zarządzającą bez wskazania podstawy prawnej takiego przekazania, naruszając tym samym ustawowy katalog rozstrzygnięć WSA, a w konsekwencji uniemożliwiając jego wykonanie; 4) art. 134 § 2 p.p.s.a. poprzez zanegowanie legalności działania Instytucji Zarządzającej i jej reprezentanta w osobie zastępcy Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego [...], uwzględniającego protest skarżącego, a więc de facto wydanie orzeczenia na niekorzyść skarżącego, co miało istotny wpłw na wynik sprawy. Argumentację na poparcie zarzutów organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Za usprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazany w punkcie II ppkt 3 petitum skargi kasacyjnej, jednakże z częściowo odmienną argumentacją aniżeli wskazana przez kasatora. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w tym, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera nieprawidłowe wskazania co do dalszego postępowania. Ponadto, kasator podnosi, że do naruszenia tego przepisu doszło wskutek wydania przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia niemieszczącego się w katalogu możliwych rozstrzygnięć wskazanych w art. 61 ust. 8 u.w., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Bowiem Sąd I instancji powierzył wykonanie wyroku instytucji nieposiadającej kompetencji do przeprowadzania merytorycznej oceny projektu, gdyż nakazał przekazanie sprawy przez Wojewódzki Urząd Pracy w [...], pełniący funkcję Instytucji Pośredniczącej RPO WSL, do ponownego rozpoznania przez Instytucję Zarządzającą RPO WSL, tj. Zarząd Województwa [...] - bez wskazania podstawy prawnej takiego przekazania, naruszając tym samym ustawowy katalog rozstrzygnięć sądu administracyjnego z art. 61 ust. 8 u.w. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie zasługuje podnoszona przez autora skargi kasacyjnej wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku w stopniu uzasadniającym jego uchylenie, bowiem Sąd I instancji całkowicie uchylił się od dokonania kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...]z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie ponownej negatywnej oceny projektu, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie - stanowiąc integralną część rozstrzygnięcia sądowego – powinno realizować istotne, przypisane mu funkcje, zwłaszcza funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji nie realizuje tej podstawowej funkcji. Ponadto, uzasadnienie nie zawiera wszystkich wymaganych przez ustawodawcę elementów (m.in. brak odniesienia się do stanu faktycznego i prawnego, brak ustosunkowania się do zarzutów skargi wniesionej przez skarżącego, do jego stanowiska oraz stanowisk pozostałych stron postępowania) i zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Na wstępie podkreślenia wymaga, że stanowiąca istotę sądowoadministracyjnego wymiaru sprawiedliwości kontrola działalności administracji koncentruje się na ocenie zgodności rozstrzygnięcia lub działania z prawem materialnym, dochowania prawem wymaganej procedury oraz respektowania reguł kompetencji. W sytuacji więc, gdy sąd administracyjny dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonego działania administracji publicznej za oczywiste uznać należy, że uzasadnienie wyroku powinno w jednoznaczny sposób odnosić się do normatywnego wzorca kontroli legalności zaskarżonego aktu, poprzez wyznaczenie ram materialnoprawnych i przepisów postępowania, które miały lub powinny mieć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie (por. wyroki NSA z dnia:28 kwietnia 2016 r., sygn. II GSK 2217/14; 11 grudnia 2015 r., sygn. akt II GSK 3028/15). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Jak wynika z orzecznictwa NSA wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia: 7 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 1839/17; 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5209/16; 3 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1488/15). Właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi do Sądu I instancji było bowiem pismo Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie ponownej negatywnej oceny projektu. Zatem do WSA zostało zaskarżone prawidłowo jedno z rozstrzygnięć, o którym mowa w art. 61 ust. 1 u.w., które powinno zostać poddane kontroli sądowoadministracyjnej. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji dokonał kontroli i uczynił przedmiotem swoich rozważań w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku inne rozstrzygnięcie od zaskarżonego, tzn. rozstrzygnięcie z dnia [...] stycznia 2017 r. informujące wnioskodawcę, że jego protest został uwzględniony. Z powyższego wynika, że Sąd I instancji całkowicie uchylił się od dokonania kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie ponownej negatywnej oceny projektu, a dokonał oceny rozstrzygnięcia uwzględniającego protest skarżącego, od którego - stosownie do art. 61 ust. 1 u.w. - nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Ponadto, WSA w Gliwicach podzielił stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 28 marca 2017 r. o sygn. akt: II GSK 507/17, II GSK 661/17 i II GSK 797/17 nieprawidłowo uznając, że orzeczenia te dotyczyły tego samego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Natomiast powołane przez Sąd I instancji wyroki NSA dotyczyły spraw, gdzie przedmiotem skarg do WSA były rozstrzygnięcia Zarządu Województwa [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu wniesionego przez wnioskodawcę od informacji Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] o negatywnej ocenie merytorycznej złożonego wniosku, od których - stosownie do art. 61 ust. 1 u.w. - przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Zatem przedmiotem kontroli kasacyjnej NSA w powołanych wyrokach były orzeczenia WSA dotyczące kontroli sądowoadministracyjnej zupełnie innego etapu postępowania, tj. kontroli rozstrzygnięć w przedmiocie nieuwzględnienia protestu wniesionego przez wnioskodawcę, nie zaś – jak w rozpoznawanej sprawie - rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] w przedmiocie ponownej negatywnej oceny projektu, które zapadło po uwzględnieniu protestu. W konsekwencji za nieuzasadnione należało uznać powtórzenie przez Sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie wywodów NSA zawartych w wyżej cytowanych wyrokach, że protest został rozpatrzony przez osobę do tego nieupoważnioną, tj. [...] zastępcę Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego, gdyż rozpatrzenie protestu – stosownie do art. 57 u.w. i § 4 ust. 3 Regulaminu konkursu - należało do kompetencji Zarządu Województwa [...]. Sąd I instancji dokonywał bowiem kontroli rozstrzygnięcia, które nie zostało zaskarżone i nie zapadło w rozpoznawanej sprawie. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 61 ust. 1 u.w. w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Natomiast, zgodnie z ust. 5 tego przepisu sąd rozpoznaje skargę w zakresie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi. W wyniku rozpatrzenia skargi sąd może stosownie do art. 61 ust. 8 u.w., uwzględnić skargę: stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję o której mowa w art. 39 ust. 1 (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1 (pkt 1 b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Przywołane przepisy wyznaczają zatem granice sprawy i kontroli sądowej, w razie złożenia skargi od nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 5647/16). W konsekwencji stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji nie odnosi się do przedmiotu zaskarżenia i jest oderwane od stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie, prowadzi to w rezultacie do podważenia celów sądowej kontroli administracji publicznej. Podkreślić należy bowiem, że rolą sądu administracyjnego, orzekającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy, jest przeprowadzenie złożonego procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Proces ten obejmuje swoim zakresem: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez organy administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym również w zakresie dotyczącym kontroli wykładni prawa przeprowadzonej przez organ, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego z 2010 r., nr 5–6, s. 267 i n.). Konfrontując treść art. 141 § 4 p.p.s.a. z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku stwierdzić należy, że zostało ono sporządzone w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku, ponieważ rozważania Sądu I instancji w nim zawarte - nie dotyczą zaskarżonego rozstrzygnięcia, które powinno zostać poddane merytorycznej kontroli. Sąd I instancji – ponownie rozpoznając sprawę – weźmie pod uwagę poczynione wywody i dokona kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie ponownej negatywnej oceny projektu, czyli merytorycznie rozpozna sprawę. Podkreślenia wymaga, że zasadność naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. wyklucza możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości (por. wyroki NSA: z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13; z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II GSK 937/12). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.