II OSK 3352/17

Dnia 3 lipca 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Aneta Kolarz - Kucięba po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 804/17 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zapłaty kosztów wykonania ekspertyzy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] Sp. z o.o. w K. na rzecz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 września 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 804/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 kwietnia 2014 r. znak ... w przedmiocie zobowiązania do zapłaty kosztów wykonania ekspertyzy. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia 29 kwietnia 2014 r. nr ... Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej w skrócie GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1741/13, po rozpatrzeniu wniosku Spółki M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (zwaną dalej w skrócie Spółką) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB (nazwaną postanowieniem) z dnia 11 lipca 2008 r., zobowiązującą Spółkę do wpłacenia kwoty 180 650,00 złotych z tytułu kosztów wykonania ekspertyz niezbędnych do ustalenia przyczyn katastrofy budowlanej pawilonu wystawienniczego na terenie M., uchylił własną decyzję z dnia 11 lipca 2008 r. znak ... i zobowiązał skarżącą Spółkę do zapłacenia kwoty 97 600,00 złotych z tytułu kosztów wykonania ekspertyzy przez P., niezbędnej do ustalenia przyczyn katastrofy budowlanej pawilonu wystawienniczego na terenie M. wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 11 lipca 2008 r. do dnia zapłaty. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GINB z dnia 29 kwietnia 2014 r. wniosła Spółka. Decyzji zarzucono: (1) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 3 K.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia okoliczności i przyczyn obciążenia strony kosztami sporządzenia ekspertyzy dotyczącej przyczyn katastrofy budowlanej pawilonu wystawienniczego w dniu 28 stycznia 2006 r.; (2) naruszenie art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332) poprzez zobowiązanie Spółki do pokrycia kosztów ekspertyzy sporządzonej przez P. w sytuacji, gdy nie było to niezbędne dla ustalenia przyczyn katastrofy budowlanej, z uwagi na toczące się w przedmiocie przyczyn katastrofy śledztwo; (3) naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. w związku z art. 78 ust. 2 Prawa Budowlanego poprzez określenie w sentencji zaskarżonej części decyzji, że skarżąca Spółka obowiązana jest do zapłaty odsetek ustawowych od dnia 11 lipca 2008 r. przy jednoczesnym braku wskazania podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że decyzja GINB z dnia 29 kwietnia 2014 r. będąca przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była już kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 9 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1326/14 uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie 2-gim w części dotyczącej odsetek ustawowych – punkt I wyroku; oddalił skargę w pozostałej części – punkt II wyroku; stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku – punkt III wyroku; oraz zasądził koszty postępowania na rzecz skarżącego – punkt IV wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1240/15, uchylił zaskarżony wyrok w punkcie II, III, i IV i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że powyższe orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza, że rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w punkcie I wyroku z dnia 9 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1326/14 jest prawomocne. Kierując się wytycznymi zawartymi w ww. wyrokach ponownie kontrolując decyzję GINB z dnia 29 kwietnia 2014 r. Sąd stwierdził, że skarga Spółki nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 78 § 2 Prawa budowlanego. Stosownie do przywołanego przepisu po ustaleniu, w wyniku prac komisji, przyczyn i okoliczności katastrofy budowlanej, właściwy organ nadzoru budowlanego obowiązany jest do określenia, w drodze decyzji administracyjnej, zakresu i terminu wykonania niezbędnych robót, związanych z likwidacją skutków katastrofy – art. 87 ust. 1. Właściwy organ może także zlecić na koszt inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego sporządzenie ekspertyzy, jeżeli jest to niezbędne do wydania decyzji lub ustalenia przyczyn katastrofy – ust. 2 art. 78. Uznając niezbędność sporządzenia ekspertyzy organ zlecił jej wykonanie na koszt zarządcy obiektu budowlanego. Sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutu skarżącej Spółki co do braku uzasadnienia wystąpienia przesłanki "niezbędności", o której stanowi art. 78 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ wyjaśnił, że ze względu na skalę i rozmiar katastrofy, wielkości obiektu budowlanego i stopień skomplikowania jego konstrukcji niezbędne było wykonanie takiej ekspertyzy. Sąd podzielił tą argumentację wskazując jednocześnie, że ocena przesłanki "niezbędności" została także dokonana w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2289/10 w którym Sąd wskazał, że o ile bez wątpienia niezbędne było w niniejszej sprawie sporządzenie ekspertyzy w celu wyjaśnienia przyczyn katastrofy, o tyle organ w żaden sposób nie wyjaśnił przyczyn, dla których zlecił sporządzenie dwóch ekspertyz: jednej przez P., a drugiej przez P. Co do zasady organ może zlecić więcej niż jedną ekspertyzę, o tyle w każdym wypadku musi uzasadnić przyczyny, dla których obciąża stronę kosztami więcej niż 1 ekspertyzy. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącej Spółki od powyższego wyroku – wyrok z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2000/11. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Postępowanie którego przedmiotem jest zobowiązanie skarżącej do zapłaty kosztów wykonania ekspertyzy toczy się od 2008 r. i wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały w ocenie Sądu wyjaśnione. Zdaniem Sądu pierwszej instancji brak było nadto podstaw do kwestionowania wysokości kosztów wykonania przez P. ekspertyzy. Umowa zawarta przez GINB z wykonawcą ekspertyzy ma charakter cywilnoprawny i ewentualnie tylko w tym trybie skarżąca może kwestionować jej ustalenia, w tym wysokość i sposób obliczenia wynagrodzenia. Art. 78 ust. 2 Prawa budowlanego upoważnia właściwy organ nadzoru budowlanego, w przypadku katastrofy budowlanej do zlecenia, na koszt wskazanych w przepisie podmiotów sporządzenia ekspertyzy, jeżeli jest to niezbędne do m.in. ustalenia przyczyn katastrofy. Kompetencja ta jest ograniczona wyłącznie wystąpieniem przesłanki niezbędności. W ocenie Sądu uznanie przez organ, że sporządzenie ekspertyzy jest niezbędne do wydania decyzji lub ustalenia przyczyn katastrofy stanowi wystarczającą podstawę do zlecenia jej sporządzenia. Bezzasadne zdaniem Sądu były także zarzuty dotyczące naruszenia art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż przepis ten nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, a także z przyczyn wyżej wskazanych zarzut braku wykorzystania przez organ nadzoru ekspertyz sporządzanych w postępowaniu prowadzonym przez prokuraturę. W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. w związku z art. 153 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi z dnia 4 czerwca 2014 r. z uwagi na uznanie, że kwestia niezbędności sporządzenia jednej ekspertyzy związanej z ustaleniami przyczyn katastrofy budowlanej pawilonu wystawienniczego nr 1 w dniu 28 stycznia 2006 r. została przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2289/10, a zatem zasadne w ocenie Sądu było obciążenie skarżącej kosztami sporządzenia ekspertyzy przez P., podczas gdy ww. wyroku Sąd wypowiedział się jedynie co do zasadności sporządzenia jednej ekspertyzy nie wskazując, której politechniki ekspertyza miałaby być niezbędna do ustalenia przyczyn katastrofy budowlanej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarga powinna być uwzględniona w całości, a w konsekwencji zaskarżona decyzja uchylona w całości; 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uniemożliwienie dokonania kontroli instancyjnej zaskarżonej części wyroku; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oddalenie skargi z dnia 4 czerwca 2014 r. pomimo tego, że zaskarżona decyzja GINB z dnia 29 kwietnia 2014 r. została wydana przy naruszeniu ww. przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarga powinna być uwzględniona w całości, a w konsekwencji zaskarżona decyzja uchylona w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione zarzuty nie są zasadne. W pierwszej kolejności należy podnieść, że w tej sprawie już kilkakrotnie orzekały sądy administracyjne. W prawomocnym wyroku z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2289/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 23 września 2010 r. i wskazał, że w okolicznościach tej sprawy zlecenie sporządzenia ekspertyzy na podstawie art. 78 ust. 2 Prawa budowlanego było zasadne. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy na skutek oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2000/11 wprost stwierdził, że w tej sprawie organ (GINB) miał obowiązek zlecenia sporządzenia ekspertyzy celem wyjaśnienia przyczyn katastrofy budowlanej i nie można było czynić skutecznego zarzutu Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, że pominął przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy sporządzonej na zlecenie prokuratury, skoro takiej wiedzy organ ten nie posiadał. Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jak podnosi się w orzecznictwie sądowym istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu, o której mowa w art. 170 P.p.s.a. wyraża się w tym, że nie tylko sąd wydając rozstrzygniecie, ale także inne sądy i inne organy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Ratio legis art. 170 P.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z 6 września 2016 r. sygn. akt II FSK 1901/14). Analogiczne stanowisko konsekwentnie zajmuje Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2017 r. sygn. akt I FSK 1474/15; wyrok NSA z 31 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2295/14; wyrok NSA z 25 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2785/15; wyrok NSA z 15 września 2015 r. sygn. akt I GSK 1707/13; wyrok NSA z 25 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2127/10; wyrok NSA z 17 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 3/11). Oznacza to, że w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był związany poglądem prawnym, zgodnie z którym nie stanowiło naruszenia prawa zlecenie przez GINB sporządzenie ekspertyzy co do ustalenia przyczyn katastrofy budowlanej pawilonu wystawienniczego na terenie M. w dniu 28 stycznia 2006 r. oraz co do tego, że zlecając wykonanie tej ekspertyzy organ administracyjny nie mógł uznać istnienie innej ekspertyzy sporządzonej na zlecenie prokuratora w odrębnie prowadzonym postępowaniu. Nie można również w tej sprawie pominąć stanowiska zajętego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1240/15. W uzasadnieniu tego wyroku wyraźnie stwierdzono, że w tej sprawie sądowa kontrola zaskarżonej decyzji (decyzji GINB z 29 kwietnia 2014 r. znak ...) powinna zakończyć się kategoryczną oceną co do zgodności z prawem orzeczenia w przedmiocie odsetek ustawowych i w tym zakresie decyzja ta powinna być uchylona bez wskazywania, że w pozostałym zakresie organ administracyjny ma ponownie tę sprawę rozpoznawać. Te ustalenia, zawarte w uzasadnieniach ww. wyroków były wiążące dla Sądu pierwszej instancji. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegający na tym, że dowolnie i bez należytego uzasadnienia Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe obciążenie strony skarżącej kasacyjnie kosztami ekspertyzy sporządzonej przez P., a nie przez P.. Jak wynika z akt sprawy, na co powołał się GINB i co uznał za trafne także Sąd pierwszej instancji, zakres ekspertyzy zleconej i wykonanej przez P. obejmował większy zakres zagadnień. Ekspertyza przeprowadzona przez P. dodatkowo obejmowała badanie elementów zniszczonej konstrukcji hali dla potrzeb obu ekspertyz, przeprowadzenie badań laboratoryjnych w zakresie w szczególności badania gatunku i wytrzymałości stali użytej do konstrukcji obiektu, badanie jakości i wytrzymałości łączników stosowanych w elementach konstrukcyjnych hali oraz badanie połączeń elementów konstrukcyjnych. Różnice co do zakresu sporządzenia obu ekspertyz wprost wynikają z umów z obiema Politechnikami i z załączników do tych umów obejmujących zakresy ekspertyz. W związku z powyższym w istocie to ekspertyza sporządzona przez P. jako bardziej pogłębiona i w pełniejszy sposób opisująca i analizująca przyczyny i okoliczności katastrofy budowlanej powinna być traktowana jako podstawowa w sprawie. Celem ekspertyzy było bowiem w sposób jak najbardziej precyzyjny i dokładny opisanie przyczyn zaistniałej katastrofy. Nawet hipotetycznie przyjmując, że GINB zleciłby sporządzenie tylko jednej ekspertyzy w tej sprawie, to powinien zlecić sporządzenie właśnie takiej ekspertyzy, jaką wykonała Politechnika W., a nie Politechnika S. W związku z tym nie budzi wątpliwości obciążenie strony skarżącej kasacyjnie stosownie do art. 78 § 2 Prawa budowlanego kosztami ekspertyzy sporządzonej przez P.. Także niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oddalenie skargi z dnia 4 czerwca 2014 r. pomimo tego, że zaskarżona decyzja GINB z dnia 29 kwietnia 2014 r. została wydana przy naruszeniu ww. przepisów postępowania. Kwestię zgodności z prawem decyzji GINB z 29 kwietnia 2014 r. już rozpoznawał Sąd pierwszej instancji jak i Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1240/15. W tym ostatnim wyroku wyraźnie stwierdzono, że poza prawidłowo dokonaną oceną co do braku podstaw do obciążania strony skarżącej kasacyjnie kwotą odsetek ustawowych od dnia 11 lipca 2008 r., w pozostałym zakresie Sąd pierwszej instancji powinien skargę M. sp. z o.o. oddalić. Tym samym skoro w tej sprawie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił przesłanki, na podstawie których uznał za prawidłowe obciążenie strony skarżącej kasacyjnie kosztami ekspertyzy sporządzonej przez P., a nie P., to nie znajdują uzasadnienia zarzuty naruszenia art. 7 K.p.a. co do braku zebrania i ustalenia należytego stanu faktycznego sprawy, art. 77 § 1 K.p.a. co do braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 80 K.p.a. co do udowodnienia okoliczności istotnych w tej sprawie oraz art. 107 § 3 K.p.a. co do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ administracyjny nie naruszył żadnego z ww. przepisów w zakresie obejmującym tę sprawę i w sposób należyty zebrał oraz ustalił stan faktyczny, mając na uwadze także prawomocne rozstrzygnięcia sądów administracyjnych, a także prawidłowo sporządził decyzję uzasadniając, dlaczego obciążono skarżącą Spółkę kosztami sporządzenia ekspertyzy wykonanej przez P. Także i ostatni zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uniemożliwienie dokonania kontroli instancyjnej zaskarżonej części wyroku - nie jest zasadny. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 P.p.s.a. zawarł zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, stanowiska stron w sprawie, zarzuty podniesione w skardze, a także podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie tej podstawy. Odniósł się do poszczególnych zarzutów zawartych w skardze i w sposób należyty wyjaśnił podstawę wydanego wyroku. Mając powyższe należy stwierdzić, że wobec braku zasadności podstaw wniesionej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił ją jako niezasadną. Wobec oddalenia skargi kasacyjnej i złożenia w terminie odpowiedzi na skargę wraz z żądaniem zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 204 pkt 1 P.p.s.a zasądził od M. sp. z o.o. w K. na rzecz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie kwotę 5400 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika ustalone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).