II SA/Gd 606/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółdzielni Handlowej w R. na uchwałę Rady Gminy z dnia 17 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Nr IV/11/2014 z dnia 17 grudnia 2014 r. Rada Gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, obejmującego fragment Wsi [..] przy ul. G. Skargę poprzedzono wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 5 maja 2016 r. (data wpływu 9 maja 2016r.), w którym zarzucono brak określenia standardów akustycznych dla terenu oznaczonego symbolem U graniczącego z działką skarżących nr [..], co wpływa na jej zagospodarowanie, brak wyznaczenia linii rozgraniczających pomiędzy strefami 1U i 2U/MN oraz sąsiednimi działkami, brak określenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, brak prawidłowego wyznaczenia zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu, niewłaściwe określenie ilości miejsc parkingowych, niewyznaczenie stref ochronnych związanych z sąsiedztwem cmentarza, brak określenia minimalnej intensywności zabudowy, nieprawidłowe określenie stawki opłaty planistycznej oraz nieprawidłowe ustalenia w zakresie dopuszczalnej kolorystyki obiektów. Zarzucono również objęcie materią planu kwestii, które nie powinny być przedmiotem ustaleń planistycznych, takich jak możliwość dokonywania wycinki drzew, konieczność wprowadzenia nasadzeń, przesądzenie o lokalizacji zjazdu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Rada Gminy uchwałą nr XXI/100/2016 z dnia 29 czerwca 2016 r. uznała przedmiotowe wezwanie za niezasadne, przedstawiając szczegółowe uzasadnienie swojego stanowiska. W skardze na uchwałę o planie skarżący ponowił zarzuty pod adresem wskazanego aktu prawa miejscowego oraz wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Wyjaśnił, że na działce, której jest właścicielem może być realizowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, natomiast teren oznaczony symbolem "1U" (graniczący z działką skarżącego) przeznaczony jest w planie miejscowym pod zabudowę usługową. Zdaniem skarżacego zabudowa usługowa będzie oddziaływać na działkę, której jest właścicielem, przez wzmożony ruch samochodowy, zwiększony poziom hałasu, zacienie, naruszenie stosunków wodnych. Skarżący sformułował następujące zarzuty naruszenia przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p.: Zarzut nr 1: Naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w związku z przepisem § 4 pkt 6 i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1587), zwanego dalej rozporządzeniem, jednocześnie naruszając interes prawny skarżącego. W planie miejscowym nie wyznaczono linii zabudowy pomiędzy terenami oznaczonymi symbolami 1U oraz 2U/MN oraz od strony działek graniczących z obszarem objętym jego ustaleniami. Stosowną linię zabudowy wyznaczono tylko od strony dróg. Istotne jest, że przepisy planu miejscowego (przepis § 18 ust. 3 pkt 1 oraz przepis § 19 ust. 4 pkt 2) w zakresie zachowania linii zabudowy odsyłają do rysunku planu miejscowego ze stwierdzeniem, że linie te zostały wyznaczone od linii rozgraniczającej tereny (czyli tereny 1U od 2U/MN). W tym zakresie przedmiotowy plan miejscowy uchybia także przepisowi § 8 ust. 2 rozporządzenia, który obliguje organ sporządzający plan miejscowy do tego, by na rysunku planu miejscowego stosować takie nazewnictwo i oznaczenia, które umożliwią jednoznaczne powiązanie rysunku planu miejscowego z tekstu planu miejscowego. Według skarżącego organy gminy sporządzając plan miejscowy niewątpliwie nie dopełniły ustawowego obowiązku określenia na rysunku planu miejscowego linii zabudowy, jednocześnie stwierdzając w tekście planu miejscowego, że linie te zostały ustalone. Tym samym, skarżący będąc właścicielem działki nr [..] nie posiada wiedzy, w jaki sposób (w jakiej odległości) będzie sytuowana zabudowa na działce sąsiedniej. Biorąc natomiast pod uwagę, że na działce sąsiedniej powstanie zabudowa usługowa, charakteryzująca się o wiele większą uciążliwością niż zabudowa mieszkaniowa - dopuszczona na działce skarżącego, tym bardziej brak wyznaczenia linii zabudowy wpływa na uprawnienia skarżącego co do możliwości zabudowy swojej działki. Skarżący realizując zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zgodnie z ustaleniami planu miejscowego niewątpliwie będzie musiał więcej znosić w związku z faktem, że na działce sąsiedniej będzie zrealizowana zabudowa usługowa. Zarzut nr 2: Naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uchylenie się od wskazania linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Liniami rozgraniczającymi objęto bowiem tereny o różnych przeznaczeniach, tj. tereny zabudowy usługowej oraz tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ostatnie dotyczy terenu oznaczonego symbolem 2 U/MN, dla którego przepis § 19 określa stosowne przeznaczenie terenu dopuszczając możliwość lokowania zabudowy mieszkaniowo-usługowej lub usługowej lub mieszkaniowej jednorodzinnej. Ostatnie w efekcie nie określa jednoznacznego przeznaczenia terenu, a właśnie taka ma być rola każdego planu miejscowego. Dopuszczalne byłoby użycie symbolu 2U/MN, gdyby organy gminy chciały w ramach władztwa planistycznego postanowić, że na przedmiotowym terenie może być realizowana zabudowa usługowo-mieszkaniowa - rozumiana jako możliwość realizacji budynku (ów), którego część ma być przeznaczona na usługi, natomiast druga część ma stanowić lokal mieszkalny. Dopuszczenie alternatyw wskazanych powyżej jako możliwej do realizacji zabudowy przeczy idei sporządzania planów miejscowych, które mają jednoznacznie przesądzać o przeznaczeniu terenu. Skarżący będąc właściciel działki oznaczonej symbolem 2U/MN, graniczącej z jednej strony z działką przeznaczoną pod zabudową usługową realizując na swojej działce budynek mieszkalny, w sytuacji, gdy właściciel działki nr [..] zrealizuje także zabudowę usługową będzie musiał znosić sąsiedztwo zabudowy usługowej z obydwu stron, jednocześnie granicząc z terenem drogi, niewątpliwie uciążliwej dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Z ostatniego skarżący wywodzi że jego uprawnienie do korzystania z działki zostało znacznie ograniczone przez to, że organy gminy dopuściły się uchybień w zakresie naruszenia przywołanego przepisu prawa materialnego. Tym samym w opinii skarżącego wyczerpana została przesłanka naruszenia jego interesu prawnego przy jednoczesnym uchybieniu powszechnie obowiązującym przepisem prawnym. Zarzut nr 3: Naruszenie przepisu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Ten ostatni obliguje do określenia w planie miejscowym zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu, maksymalnej i minimalnej intensywność zabudowy jako wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Tymczasem przedmiotowy plan miejscowy zamiast jednoznacznie określić wszystkie wymienione elementy, w tym gabaryty obiektów i szerokość elewacji obiektów odsyła przepisem § 7 pkt 3 do zasady dobrego sąsiedztwa. Wskutek tego skarżący będąc właścicielem działki oznaczonej symbolem 2U/MN realizując zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, nie wie jakie budynki, o jakich gabarytach będą realizowane na działkach sąsiednich. Zarzut nr 4: Naruszenie art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. poprzez rozstrzyganie o kwestiach pozostających poza zakresem regulacji planistycznych. W § 7 pkt 6 plan rozstrzyga o możliwości dokonywania wycinki drzew oraz konieczności wprowadzenia nasadzeń. Ostatnie niewątpliwie jest przedmiotem stosownej decyzji administracyjnej. Na skarżącego zostały zatem nałożone obowiązki, których plan miejscowy nie może regulować. Tym samym niewątpliwie organy gminy naruszając powszechnie obowiązujące przepisy prawne naruszyły interes prawny skarżącego, co w jego przekonaniu daje podstawę do podniesienia niniejszego zarzutu skargi. Zarzut nr 5: Naruszenie przepisów art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., poprzez ustalenie w § 14 pkt 2 planu miejscowego o lokalizacji zjazdu, co powinno być przedmiotem decyzji administracyjnej wydanej przez właściwego zarządcę drogi, nie zaś przedmiotem ustaleń planu miejscowego. Zarzut nr 6: Naruszenie postanowieniami planu przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. nr 52 poz. 315), który obliguje do wyznaczenia stosownych stref ochronnych. Plan w § 13 stanowi o ograniczeniach wynikających z sąsiedztwa cmentarza - nie wyznacza jednak stosownych stref, czym narusza wskazane przepisy rozporządzenia. Zarzut nr 7: Naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 9 lit c rozporządzenia, które określa wskaźniki dotyczące miejsc parkingowych, które mają być odnoszone odpowiednio do mieszkania albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Przedmiotowy plan miejscowy § 14 pkt 3 narusza wskazane przepisy, a § 14 pkt 8 narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 obligujący do określenia liczby miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, których w planie nie wyznaczono nie dostrzegające potrzeby ku temu. Biorąc pod uwagę, że na całym terenie objętym ustaleniami planu miejscowego może być realizowana zabudowa usługowa, zapewnienie miejsc do parkowania dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową jest konieczne. Zarzut nr 8: Naruszenie przepisu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez odstąpienie od określenia minimalnej intensywności zabudowy. Zarzut nr 9: Naruszenie przepis art. 114 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 672), który obliguje organ sporządzający plan miejscowy do określenia standardów akustycznych dla stosownych terenów poprzez odniesienie się do norm hałasu wskazanych w przepisie art. 113 ust. 2 powołanej ustawy, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). W kwestionowanym planie nie wyznaczono tych standardów. Zarzut nr 10: Naruszenie art. 15 ust. 3 pkt 8 u.p.z.p., który fakultatywnie stanowi o możliwości określenia kolorystyki obiektów budowlanych oraz pokrycia dachów. Ostatnie nie daje jednak organom gminy korzystającym z tego uprawnienia możliwości wprowadzania pojęć "nieostrych", "liberalnych", stanowiących zaprzeczenie idei ustawodawcy. W tym zakresie przedmiotowy plan miejscowy dopuszcza możliwość stosowania kolorów: "barw ziemi", "pastelowych", "matowych", "w odcieniach cegły" (przepis § 18 ust. 3 pkt 5 oraz przepis § 19 ust. 4 pkt 6). Ostatnie nie ma żadnego normatywnego znaczenia, a stanowi podstawę nieuprawnionej ingerencji organów w przedkładane projekty budowlane oraz plany zagospodarowania terenu. Zarzut nr 11: Naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. który obliguje do określenia stawki procentowej opłaty planistycznej, od określenia której organ odstąpił. W zakresie zarzutów odnoszących się do trybu sporządzania kwestionowanego planu zarzucono, że plan miejscowy narusza przepis art. 17 u.p.z.p. w zakresie wprowadzenia zmian do projektu planu miejscowego przez organ sporządzający projekt planu miejscowego bez uzasadnienia wynikającego z przepisów prawnych. Wskazano na rozbieżności pomiędzy projektem planu miejscowego wysłanym do opiniowania i uzgadniania a uchwalonym planem miejscowym. W tym przypadku nie ponowiono żadnych czynności proceduralnych. Wskazane uchybienie dotyczy określonej wysokości zabudowy. W projekcie planu miejscowego wysłanym do opinii i uzgodnień określono wysokość zabudowy (przepis § 18 i § 19 uchwały) na 12m i 3 kondygnacje, natomiast później została ta wysokość zmieniona na 10m i 2 kondygnacje. Zmniejszenie liczby kondygnacji było podyktowane uwagami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków - ten jednak nie wnosił o zmianę wysokości zabudowy. Stąd należy przyjąć że zmiana samej wysokości zabudowy nie wynikała z żadnych czynności opiniowania, uzgodnienia tudzież wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu miejscowego. Powyższe uchybienie obowiązującym przepisom prawnym pozostaje w bezpośredniej relacji z interesem skarżącego, który został bezprawnie ograniczony w wysokości zabudowy, którą mógłby zrealizować na danym terenie, gdyby organy gminy nie dopuściły się stosownego uchybienia. Zarzucono również, że plan miejscowy narusza przepis art. 17 pkt 9 u.p.z.p. w związku z art. 18 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak zachowaniu wymogu wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu na okres przynajmniej 21 dni. W przedmiotowej sprawie projekt planu miejscowego wyłożony był do publicznego wglądu w dniach od 13 października 2014 r. do 3 listopada 2011 r. i według skarżącego uniemożliwiało to zapoznanie się z jego treścią społeczności lokalnej. Zaskarżoną uchwałą naruszono także art. 17 pkt 6 lit. a - b u.p.z.p. w związku z art. 32 Konstytucji RP. Przepis art. 17 pkt 6 a - b u.p.z.p. określa zamknięty katalog podmiotów względem, których organ sporządzający plan miejscowy winien odpowiednio wystąpić z wnioskiem o zaopiniowanie oraz uzgodnienie projektu planu miejscowego. Adekwatnie, podmioty te winny być zawiadomione przez organ sporządzający plan miejscowy o przystąpieniu do jego sporządzenia. W przedmiotowej sprawie Wójt Gminy zawiadomił o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego a następnie wystąpił z wnioskiem o zajęcie stanowiska względem projektu planu miejscowego do podmiotów innych niż wskazane przez ustawodawcę przywołanymi przepisami prawnymi z jednoczesnym podaniem jako podstawy prawnej do zajęcia stanowiska tychże przepisów prawnych. Wójt Gminy m.in. wystąpił na piśmie z wnioskiem o uzgodnienie projektu planu miejscowego do takich podmiotów jak: B.., Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych, Zakład Gospodarki Komunalnej w G. Wójt Gminy naruszył zatem zasadę legalizmu, a także art. 32 Konstytucji RP poprzez niczym nieuzasadnione uprzywilejowane traktowanie wskazanych podmiotów poprzez ich indywidualne zawiadamianie oraz umożliwienie wypowiadania się względem przedmiotowego projektu planu miejscowego. Naruszono tym samym obowiązujące przepisy prawne jednocześnie naruszając interes prawny skarżącego - poprzez nierówne jego traktowanie - bowiem skarżącego nie zawiadomiono indywidualnie na piśmie o możliwości składania wniosków do projektu planu miejscowego oraz nie wystąpiono na piśmie z wnioskiem o uzgodnienie projektu planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę reprezentujący Radę Gminy Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie szczegółowo odnosząc się do zarzutów skargi. Wójt wyjaśnił, że stosownie do dyspozycji art. 114 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) uwzględniono w planie miejscowym tereny, o których mowa w art. 113. Zwrócono uwagę, że w planie miejscowym wydzielono dwa tereny funkcjonalne o symbolach 1U i 2 U/MN. Pod względem ochrony środowiska, w tym między innymi ochrony przed hałasem, w ustaleniach planu miejscowego w § 7 ust. 3 i 4 przewidziano warunki gwarantujące ochronę interesów właścicieli bądź użytkowników sąsiednich działek. Co do terenu 1U oraz terenu 2U/MN to zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasów w środowisku (Dz.U. z 2014, poz. 112 ) w zależności od usługi, jaka będzie prowadzona na tych terenach (rodzaj usługi na podstawie § 4 pkt 11 tekstu planu) taka odpowiednia ochrona pod względem akustycznym będzie obowiązywała. Tak więc inwestor/właściciel terenu 1U powinien swoje zamierzenie inwestycyjne dostosować pod względem ewentualnego oddziaływania hałasu do powszechnie obowiązujących przepisów prawa, czyli do ustawy prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasów w środowisku tak, aby pozostać z nimi w zgodzie. Biorąc pod uwagę możliwość powstania różnego rodzaju usług wraz z zabudową mieszkaniową jednorodzinną inwestor na terenie 2U/MN powinien wziąć to pod uwagę i przy realizacji swojej inwestycji (w terenie 1U) najbardziej niekorzystny przypadek pod kątem ochrony poszczególnych terenów przed oddziaływaniem hałasu. Wyjaśniono, że wyznaczone na rysunku planu maksymalne nieprzekraczalne linie zabudowy zostały wyznaczone w sposób prawidłowy, czyli od strony linii rozgraniczających tereny komunikacyjne. Na etapie opracowania planu miejscowego nie zaistniała potrzeba, aby dodatkowo określać linie zabudowy względem terenów sąsiednich, czyli pomiędzy terenami 1U i 2U/MN. Jeżeli na rysunku planu nie przedstawiono graficznie linii zabudowy to oznacza, iż wyznaczenie ich w tym miejscu nie było konieczne. Co więcej regulacje w tym zakresie przewiduje § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 poz. 1422). Na rysunku zostały one przedstawione prawidłowo i nie występuje konieczność określania ich względem pozostałych linii rozgraniczających. W planie miejscowym wydzielono liniami rozgraniczającymi teren funkcjonalny i oznaczono go 2U/MN - czyli teren zabudowy usługowo-mieszkaniowej jednorodzinnej. Ponadto w tekście planu ustalono, że przeznaczenie terenu, o którym mowa w ust. 2 (czyli mieszkaniowe i usługowe) należy traktować równorzędnie. W zasadach ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym parametrach i wskaźnikach zabudowy oraz zagospodarowania terenów dodatkowo określono, że zabudowę o funkcji usługowej i mieszkaniowej można realizować jako obiekty samodzielne lub połączone ze sobą. Organ stwierdził, że i w tym przypadku nie zostały przekroczone przepisy prawa, bowiem nierzadko można spotkać się z tym, że funkcje te występują razem ze sobą. W przypadku funkcji usługowych określonych w par. 4 pkt 11 tekstu planu nie powinny wystąpić na tym tle konflikty w wyniku połączenia ze sobą. Co więcej, w art. 3 pkt. 2a prawa budowlanego określono definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego - przez co należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Ustawodawca w tym konkretnym przepisie dał do zrozumienia, że wydzielenie mieszkania oraz lokalu użytkowego (usługowego) względem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie stoi w sprzeczności ze sobą. Usługi, których plan realizację wraz z zabudową mieszkaniową jednorodzinną dopuszcza nie będą stwarzały konfliktu funkcjonalnego. Tak więc przeznaczenie, co do funkcji w terenie 2U/MN jest prawidłowe i nie wymaga żadnych zmian w tym zakresie. W § 7 pkt 3 zawarto ustalenie, iż zabudowę należy kształtować na zasadzie dobrego sąsiedztwa tj. nowa zabudowa powinna nawiązywać do charakterystycznych parametrów i elementów wystroju elewacji (detalu) zabudowy historycznej wsi G. Ustalenie to ma charakter ogólny i wynika z wniosków oraz ustaleń poczynionych na etapie opracowania planu miejscowego z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Nie zmienia to faktu, że wskaźniki do kształtowania zabudowy na terenie 1U i 2U/MN zostały określone w ustaleniach szczegółowych tekstu planu. Inwestor chcący realizować zamierzenie inwestycyjne w terenie 1U musi uwzględnić między innymi zapisy zawarte w § 18 ust. 3 pkt 1-12, w punktach tych zawarto wszelkiego rodzaju zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu wymagane przez art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Tego samego rodzaju zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu wymagane przez art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. zostały określone dla terenu 2U/MN. Ustalenia planu miejscowego zawarte w § 7 pkt 6 nie rozstrzygają bezwzględnie kwestii ewentualnej wycinki drzew oraz ewentualnych nowych nasadzeń drzew. Otóż ostatecznie przy wycince drzewa, inwestor powinien na podstawie art. 83 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015, poz.1651) uzyskać odpowiednią decyzję administracyjną wydaną przez wójta, w której określi się, jakie drzewo może być wycięte oraz ewentualne warunki rekompensaty za jego wycinkę. W ustaleniach planu miejscowego takich ustaleń nie zawarto. Postanowienia § 14 pkt 2 planu odnośnie zjazdu wynika z uzgodnienia projektu planu z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad i z tego względu takie właśnie ustalenie znalazło się w ustaleniach niniejszego planu. Wyjaśniono, że w § 13 planu określono szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy - ze względu na teren cmentarza, który położony jest wzdłuż drogi krajowej (po drugiej stronie drogi). W zagospodarowaniu terenu 2U/MN występują ograniczenia, wynikające z przepisów odrębnych w tym zakresie, których z zasadami prawidłowej legislacji nie należało powtarzać. Według wójta miejsca parkingowe zostały określone prawidłowo. Miejsca te, na podstawie ustaleń wynikających ze studium oraz z praktyki planistycznej zostały określone w stosunku do konkretnej usługi, co w tym przypadku jest właściwe. Nie dla wszystkich inwestycji usługowych właściwym parametrem do określania minimalnej liczby miejsc parkingowy będzie powierzchnia użytkowa. Dobrym przykładem będzie tu funkcja hotelowa, czy też usługa związana z gastronomią, gdzie dla tych funkcji odpowiednim odniesieniem przy określaniu miejsc parkingowych będzie ilość łóżek, czy też ilość miejsc konsumpcyjnych. Co więcej, treść § 4 pkt 9 lit c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 nr 164 poz. 1587) o treści: "wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych" wskazuje, że katalog określający stosunek ilości miejsc postojowych nie jest zamknięty i można zastosować inne zależności co do obliczania minimalnej ilości miejsc parkingowych, ze względu na rodzaj pełnionej usługi. Ustalenia odnośnie ilość miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową są także prawidłowe. W terenie objętym planem miejscowym nie wystąpiły przesłanki zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 poz. 1137) oraz ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 poz. 460), które wskazywałyby na konieczność ustalenia w planie miejscowych ilości miejsc postojowych przeznaczonych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. W planie miejscowym nie będzie stref zamieszkania oraz stref ruchu - zgodnie z ustawą. W tym przypadku nie wystąpiły przesłanki dla ustalenia minimalnej ilość miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową z powodów formalnych, a zatem w ustaleniach planu nie wystąpiła potrzeba ich określania. Minimalna intensywność zabudowy jest jednym z obligatoryjnych elementów wymienionych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. W ustaleniach planu miejscowego ogólnych oraz szczegółowych zawarto wszystkie elementy wymagane przez art. 15 ust. 2 u.p.z.p. Dla tych elementów, dla których w ustaleniach planu nie wystąpiły przesłanki do umieszczenia dla nich odpowiednich ustaleń z powodu braku jakichkolwiek przesłanek, w ustaleniach planu użyto sformułowania - nie występuje potrzeba określania. I tak dotyczy to § 9, 11, 12, 14 pkt 8, 16, 18 ust. 3 pkt 2 tiret pierwszy, 19 ust. 3 pkt 2 tiret pierwszy. W terenie objętym opracowaniem planu nie wystąpiły przesłanki do tego, aby w ustaleniach planu określić minimalną intensywność zabudowy. Taka sytuacja może mieć miejsce ewentualnie w uzupełnieniu zabudowy zwartej w centrum miasta w tzw. "przerwie" w ciągu zabudowy, wtedy należy ewentualnie określić minimalną intensywność dla przyszłej zabudowy, aby wypełniła ona gabarytowo w odpowiedni sposób taką "przerwę". Taka sytuacja nie miała miejsca na terenie objętym planem. Stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. została ustalona w sposób prawidłowy w § 17 planu i odpowiednio opisane w prognozie skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. Dla terenu 1U obowiązują ustalenia miejscowego planu z funkcją usługową (czyli identyczną jak w przypadku przeznaczenia w niniejszym planie), a teren 2U/MN jest własnością Gminy w związku z tym ustalenie wynikające z art. 36 ust. 4 u.p.z.p. jest bezprzedmiotowe, ponieważ gmina sama sobie nie może naliczyć renty planistycznej i nie może sama sobie ją zapłacić, operacja wydaje się niemożliwa do przeprowadzenia. Odnośnie kolorystyki obiektów ustalonej w planie wyjaśniono, że treść planu w tym zakresie jest wynikiem uzgodnienia z Wojewódzki Urzędem Ochrony Konserwatorskiej . Pojęcia występujące w niniejszej uchwale, niewymienione w § 4 należy interpretować zgodnie z definicjami przyjętymi w u.p.z.p. oraz definicjami wynikającymi z przepisów odrębnych i Polskich Norm. Jeżeli nie znajdują one tam swoich definicji, należy ich tłumaczenia szukać w definicjach zawartych w słowniku wyrazów polskich, co jest powszechnie dozwolone w polskim prawodawstwie i właśnie w taki sposób w niektórych przypadkach należy interpretować ustalenia planu miejscowego. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. sądowa kontrola działalności publicznej obejmuje m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest w oparciu o kryterium legalności, tzn. zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Sąd administracyjny dokonuje tej kontroli według stanu prawnego właściwego dla daty podjętego i zaskarżonego aktu, w niniejszej sprawie wzorcem prawidłowych rozwiązań normatywnych w niniejszej sprawie będzie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały o planie z dnia 17 grudnia 2014 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), zwana dalej u.p.z.p. Kontrola legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie w całości uchwały Rady Gminy nr IV/11/2014 z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, obejmującego fragment Wsi przy ul. G. doprowadziła sąd orzekający do oddalenia skargi w całości, wobec stwierdzenia, że w niniejszej sprawie nie doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, ani też do istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, jak o tym mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Dla kontroli legalności zaskarżonej uchwały należy uwzględnić zmianę art. 28 ust. 1 u.p.z.p. dokonaną została przez art. 41 pkt 5 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2015 r., poz. 1777), z mocą obowiązującą od dnia 15 listopada 2015 r. na podstawie art. 54 tej ustawy. Niniejsza skarga złożona została w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446), zwanej dalej u.s.g. Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Powyższy środek prawny w istocie swej służy ochronie prawnej (sądowej) jednostek przed naruszającymi prawo działaniami organów gminy, które stanowią ingerencję w sferę ich wolności i praw. Skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest przysługującym podmiotom prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym nielegalnym wkroczeniem w te interesy. W przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, co oznacza, że legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dniu podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Takie rozumienie legitymacji skarżącego potwierdza również Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. Posiadanie interesu prawnego w zakwestionowaniu uchwały rady gminy oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1016/09, LEX nr 594835). Z dyspozycji art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika, że skuteczne wniesienie skargi w tym trybie umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie następuje wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie poniższe przesłanki warunkujące dopuszczalność skargi: 1. zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej, 2. skarżący uprzednio wezwał organ uchwałodawczy gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3. zachowany został termin do wniesienia skargi wynikający z art. 53 § 2 p.p.s.a., 4. skarżący wykazał swój interes prawny we wniesieniu skargi i jego naruszenie unormowaniami zaskarżonej uchwały. W niniejszej sprawie wskazane wyżej warunki formalne dopuszczalności skargi na uchwałę Rady Gminy zostały spełnione. Skarga została wniesiona w terminie i poprzedzona prawidłowym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, czym skarżący wypełnił wymóg, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. Oceniając natomiast materialnoprawną legitymację skarżącego wskazać należy, że w przypadku zaskarżenia uchwały organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, natomiast uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Wojewódzki sąd administracyjny kontrolując merytorycznie zaskarżony akt w zakresie zasad jego sporządzenia, czyni to zasadniczo w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2992/14; z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1973/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów skarżący musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Pogląd ten utrwalił się w judykaturze, gdzie wielokrotnie był prezentowany (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004; z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1087/08; z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 1883/07; z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2992/14). Pogląd taki podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Do wniesienia skargi z żądaniem stwierdzenia nieważności uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego żadnego podmiotu (z wyjątkiem organu nadzoru, który swoje nieograniczone w zakresie zaskarżania wywodzi z art. 93 ust. 1 u.s.g., czy też wskutek skargi prokuratora) nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały ani też ewentualny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. W konsekwencji podejmując się rozważenia w niniejszej sprawie interesu prawnego skarżących i jego naruszenia postawieniami planu w pierwszej kolejności należy przywołać utrwalone stanowisko sądów administracyjnych, z którego wynika, że kryterium interesu prawnego ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem. Sytuacja skarżącego przedstawia się w ten sposób, że powołuje się on na tytuł własności do działki nr [..]. Działka ta znajduje się na terenie objętym postanowieniami kwestionowanego planu, w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem 2U/MN o przeznaczeniu pod zabudowę usługowo - mieszkaniową jednorodzinną, które plan nakazuje traktować równorzędnie (§ 19 ust. 2 i 3 planu). Skarżący upatruje naruszenia przysługującego mu interesu prawnego zarówno z tytułu sąsiedztwa strefy 1U przeznaczonej w planie pod zabudowę usługową, której uciążliwość jego zdaniem będzie go ograniczała w swobodnym wykonywaniu przysługującego mu prawa własności, jak i w ustaleniach odnoszących się do strefy 2 U/MN, które również powodują ograniczenia w wykonywaniu prawa własności. Objęcie działki skarżącego postanowieniami kwestionowanego planu w sposób, który kształtuje treść uprawnień właścicielskich skarżącego (m.in. w zakresie warunków zabudowy) uzasadniał jego legitymację do wniesienia skargi. Istnieje bowiem związek pomiędzy własną, prawnie gwarantowaną sytuacją skarżącego a zaskarżoną uchwałą. To zaś otwiera możliwość merytorycznej weryfikacji zaskarżonej uchwały w świetle przesłanek art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Jak przyjmuje się w judykaturze i doktrynie, zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń a także standardów dokumentacji planistycznej. W odniesieniu do planu miejscowego jego zawartość (część tekstowa, graficzna) określają art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., przedmiot określa art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., a standardy dokumentacji określa wydane na podstawie art. 16 ust. 2 u.p.z.p. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587 ze zm.). Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu. Przy czym podkreślić należy, że nie każde naruszenie zasad i trybu postępowania powoduje nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale tylko naruszenie istotne. Oceniając prawidłowość skorzystania przez gminę w niniejszym przypadku z przysługującej jej samodzielności planistycznej rozważania w tym zakresie poprzedzić należy kilkoma uwagami natury ogólnej. W art. 3 ust. 1 u.p.z.p. ustawodawca powierzył kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, gminom i zaliczył te działania do zadań własnych gminy. Przepis ten statuuje generalną zasadę władztwa planistycznego gminy, która ma obowiązek ustawowy kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na swoim terenie. Z mocy art. 9 ust. 1 i 2 u.p.z.p. gmina uprawniona jest do określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, poprzez uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przepis art. 4 ust. 1 u.p.z.p. określa natomiast, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tak więc ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Przy czym władztwo planistyczne gminy nie jest absolutne i podlega ograniczeniom wynikającym niekiedy wprost z u.p.z.p. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. w sprawie K 27/00 (sygn. akt OTK 2001/2/29, LEX nr 46367) wskazał, że organy gminy właściwe do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Fakt nadania gminie władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, nie stoi jednocześnie w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Jednocześnie przepis art. 4 ust. 1 ww. ustawy nie może stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem gminy w tych czynnościach są zobligowane do uwzględniania obowiązujących przepisów prawa w ramach nadrzędnej dyrektywy, sformułowanej w art. 7 Konstytucji RP (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 144/10, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko to zachowuje aktualność w obowiązującym obecnie stanie prawnym, wynikającym z u.p.z.p. Zatem przysługujące gminie prawo władczego rozstrzygania o przeznaczeniu terenów pod określone funkcje może być skutecznie zrealizowane jedynie w planie miejscowym, który został uchwalony przy zachowaniu określonych w u.p.z.p. zasad i trybu sporządzania planu. W konsekwencji ocena przyjętych przez organ planistyczny rozwiązań dokonywana musi być przez pryzmat przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a na sądzie spoczywa obowiązek dokonania oceny zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z prawem, w tym też z zasadą proporcjonalności oraz zasadą ochrony prawa własności, wynikającymi z art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP. Dokonując powyższej oceny sąd w sposób szczegółowy poddał weryfikacji postawione w skardze zarzuty i z przyczyn przedstawionych poniżej odmówił im zasadności. Odnosząc się do zarzutu nr 1 dotyczącego nieustalenia linii zabudowy pomiędzy strefami oznaczonymi symbolem 1U i 2U/MN wyjaśnić należy, że jednym z podstawowych elementów treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązek ustalenia linii zabudowy wynikający art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. i § 7 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587), zwanego dalej rozporządzeniem. Dla terenów przyległych do dróg publicznych o usytuowaniu obiektów w odniesieniu do przebiegu drogi rozstrzyga art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.), ustalający wymagania w zakresie odległości, w jakiej obiekty mogą być sytuowane od krawędzi drogi. Wymagania zawarte w tym uregulowaniu w istocie wyznaczają linię zabudowy na terenach przebiegu dróg publicznych m.in. w celu takiego ukształtowania przyszłej zabudowy, która będzie spełniała wymagania ładu przestrzennego. W niniejszym przypadku ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo stref 1U i 2U/MN z przebiegającą drogą krajową nr 55 wyznaczenie linii zabudowy nastąpiło od strony linii rozgraniczających tę drogę, w zgodzie z uzgodnieniem dokonanym w toku procedury planistycznej z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 10 września 2014r. Takie rozwiązanie planistyczne nie budzi zastrzeżeń sądu z punktu widzenia zgodności z przepisami planistycznymi oraz z przepisami ustawy o drogach publicznych. W tej sytuacji stanowiska tego nie modyfikuje brak wyznaczenia linii zabudowy pomiędzy terenami sąsiednimi, gdyż po pierwsze takie ustalenie nie jest wymagane, jak i jego brak nie wpłynie na zaburzenie ładu przestrzennego. W zakresie zarzutu nr 2 dotyczącego braku wyznaczenia w planie linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem nr 2U/MN wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w planie miejscowym obowiązkowo określa się przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Jednak wykładnia tego przepisu oraz przepisów rozporządzenia odnoszących się do sposobu zapisywania ustaleń w projekcie tekstu i rysunku planu miejscowego wskazuje, że jest dozwolone z punktu widzenia obowiązującego prawa określenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach, pod warunkiem jednak, że wzajemnie się one nie wykluczają, np. funkcja usługowa z mieszkalną albo przeznaczenia nieruchomości na uprawy rolne (w okresie letnim) oraz na rekreację, łącznie z budową wyciągu narciarskiego w okresie zimowym (por. M. Wierzbowski, A. Plucińska-Filipowicz (red.) Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2016, s. 212-213). Możliwość stosowania mieszanych oznaczeń co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1278/06; z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2199/11; z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2490/12; z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1962/11, dostępne w CBOSA). W kontrolowanym planie, w jednostce planistycznej 2U/MN obejmującej działkę skarżącego, przewidziano dwie współistniejące ze sobą na zasadzie równorzędności funkcje - usługową i mieszkaniową, w ramach których dopuszczono realizację zabudowy usługowej i mieszkaniowej jako zabudowy samodzielnej bądź połączonej ze sobą. W tym układzie planistycznym niezbędne było zlokalizowanie linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu w strefie 1U i 2U/MN, co też nastąpiło, natomiast w samej strefie 2U/MN nie było konieczności umieszczania takich linii, skoro uchwałodawca przewidział płynne współistnienie funkcji mieszkaniowych i usługowych w warunkach komplementarności. Sąd nie dostrzegł w powyższych regulacjach naruszenia przepisów prawa, które prowadziłoby również do uszczuplenia uprawnień właścicielskich skarżącego. Postanowienia te zostały sformułowane w sposób jasny i precyzyjny i nie powodują wątpliwości interpretacyjnych i trudności przy ich stosowaniu w procesie inwestycyjnym. Co do kolejnych zarzutów: nr 3 dotyczącego uchybień w określeniu zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu, w tym gabarytów dopuszczalnych obiektów i szerokości elewacji tych obiektów, nr 8 odnoszącego się do braku określenia w planie minimalnej intensywności zabudowy oraz nr 11 dotyczącego braku określenia stawki procentowej opłaty planistycznej wyjaśnia się co następuje. W przepisie art. 15 ust. 2 u.p.z.p. określono obowiązkowe elementy planu miejscowego, w tym w pkt. 6 ustalono zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Nie oznacza to jednak niedopuszczalności, w uzasadnionych przypadkach, odstępstw od tej zasady. W doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym przepis ten wykłada się w ten sposób, że określenie w planie miejscowym danych z tego przepisu jest obowiązkowe tylko wówczas, gdy zachodzi taka potrzeba i konieczność (por. M. Wierzbowski, A. Plucińska-Filipowicz (red.), Ustawa o planowaniu..., s. 211). Przy ocenie, czy taka potrzeba oraz konieczność w określonym przypadku zachodzą, należy brać pod uwagę charakterystykę terenu, funkcję i sposób zagospodarowania terenu i charakter zabudowy. Jeżeli zatem stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustaleń, o których mowa w art. 15 ust. 2, to ich brak nie może stanowić o jego niezgodności z prawem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 424/10; z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 814/12). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w odniesieniu zarówno do postanowień § 18 ust. 3 pkt 2 tired pierwszy oraz § 19 ust. 4 pkt 3 tired pierwszy, w których odstąpiono od określania wskaźnika minimalnej intensywności zabudowy, § 7 pkt 3 planu w związku z § 18 i § 19 w zakresie nieokreślenia dopuszczalnych gabarytów obiektów i szerokości elewacji oraz § 17 ust. 2, w którym odstąpiono od określenia stawki procentowej opłaty planistycznej. Ustalenie minimalnego wskaźnika zabudowy służyć ma w założeniu racjonalnemu wykorzystaniu nieruchomości pod inwestycje bądź też ochronie ładu przestrzennego. Wójt gminy w sposób przekonywujący argumentował w odpowiedzi na skargę, że w przypadku procedowanego planu nie wystąpiły przesłanki określenia minimalnej intensywności zabudowy. Sposób zagospodarowania terenu objętego planem nie wymagał bowiem zabezpieczenia wskaźnika minimalnej intensywności zabudowy, co byłoby wskazane w zwartej zabudowie miasta, a wymagał z kolei określenia maksymalnego wskaźnika zabudowy, co organ uchwałodawczy prawidłowo uczynił. W takich sytuacjach, w ocenie sądu, trzeba brać pod uwagę konkretne uwarunkowania dotyczące terenu objętego planem, w niniejszej sprawie jest to teren wsi, obejmujący trzy działki, obszaru ogółem niewiele ponad 0,5 ha. Tym samym wyjaśnienia organu można zaaprobować jako wystarczające, a zarzuty skargi nieuprawnione. Podobnie sprawa przedstawia się z ustaleniami odnoszącymi się do odstąpienia od ustalenia dla terenu działek nr [..]-[..] stawki procentowej opłaty, o której mowa w art. 34 ust. 4 u.p.z.p., gdyż działki te były własnością gminy, a dodatkowo w odniesieniu do działki [..] nie zmieniano jej przeznaczenia, co według organu uzasadniało brak zastosowania stawki procentowej opłaty. Wskazać przy tej okazji należy, że z brzmienia przepisu art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. wynika obowiązek określenia w planie miejscowym stawek procentowych opłaty planistycznej. Istnieje on jednak wówczas, gdy zachodzą materialnoprawne przesłanki do ustalenia tej opłaty, przewidziane w art. 36 ust. 4, a więc tylko w odniesieniu do terenów objętych tym planem, na których wartość nieruchomości wzrośnie w związku z uchwaleniem lub zmianą planu. Zatem w wypadku, gdy oczywiste jest, że wartość określonych nieruchomości nie wzrośnie, gmina nie ma obowiązku ustalania dla terenów, na których znajdują się te nieruchomości, stawki opłaty planistycznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 311/10 i z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1430/10, dostępne w CBOSA). Dodatkowo nieustalenie w ogóle stawki procentowej opłaty planistycznej w planie miejscowym lub określenie jej na poziomie 0% nie stanowi co do zasady naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p., jeżeli dotyczy terenów stanowiących własność lub będących w użytkowaniu wieczystym gminy, której rada ten plan uchwala, czy też przeznaczenie tych terenów jest zbieżne z dotychczasowym ich wykorzystaniem oraz ich funkcją społeczno-gospodarczą (tak też w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 311/10 i z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 545/10, dostępne j.w.). Wobec powyższego takie rozwiązanie planistyczne rady gminy w niniejszym przypadku należało uznać za prawidłowe i należycie uzasadnione. Natomiast co do ustalenia zasad kształtowania zabudowy z odwołaniem się do zasady dobrego sąsiedztwa, bez szczegółowego określenia wszystkich elementów wymienionych w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., zwłaszcza pominięcie określenia parametru szerokości elewacji frontowej, wskazać należy, że sąd nie podzielił zastrzeżeń skarżącego w tym zakresie. Lektura wszystkich postanowień planu, w tym postanowień ogólnych odnoszących się do całego planu (§ 7 pkt 3), jak i postanowień szczególnych odnoszących się do jednostek 1U i 2U/MN oraz analiza zgromadzonej dokumentacji projektowej prowadzi do wniosku, że postanowienia planu nie uchybiają wymogom wskazanego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. W § 7 ust. 3 planu postanowiono bowiem, że zabudowę należy kształtować na zasadzie dobrego sąsiedztwa, tj. nowa zabudowa powinna nawiązywać do charakterystycznych parametrów i elementów wystroju elewacji (detalu) zabudowy historycznej wsi G. Zapis ten jest wynikiem konsensusu wypracowanego pomiędzy organem uchwałodawczym gminy a organem uzgadniającym –Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, który w postanowieniu z dnia 20 sierpnia 2014r. sformułował warunki uzgodnienia projektu planu, w tym m.in. kształtowanie zabudowy na zasadzie dobrego sąsiedztwa. Obok tej regulacji ogólnej, której treścią należy kierować się przy interpretacji pozostałych zapisów planu, w § 18 zawierającym ustalenia dla terenu oznaczonego symbolem 1U oraz w § 19 odnoszącym się do terenu oznaczonego symbolem 2U/MN sformułowano szczegółowe zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym parametry i wskaźniki zabudowy oraz zagospodarowania terenu, które w sposób kompletny charakteryzują preferowane przez uchwałodawcę gminnego wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury. Powyższe parametry, jak i wskaźniki zabudowy, przesądzają o jej wielkości powodując, że nie jest to zabudowa "bliżej nieokreślona" jak twierdzi skarżący. W tym zakresie sąd nie powziął wątpliwości co do zgodności z przepisami prawa powyższych regulacji i nie podziela zastrzeżeń skarżącego co do naruszenia tymi przepisami jego uprawnień właścicielskich. Ustalone wskaźniki zabudowy terenu objętego planem nie wprowadzają chaosu planistycznego, a wręcz przeciwnie - zasadnicza wytyczna nakazująca kierować się wymogiem zachowania historycznego wyglądu wsi G. ma charakter wskazówki porządkującej i spajającej całościową koncepcję ładu przestrzennego na tym terenie. W odniesieniu do zarzutu nr 4 odnoszącego się do rozstrzygnięcia w § 7 pkt 6 planu o kwestiach zadrzewień i nasadzeń z naruszeniem kompetencji ustawowych sąd uznał, że tego rodzaju regulacja nie narusza zasad sporządzania planu w sposób istotny i nie może doprowadzić do stwierdzenia jego nieważności nawet w części. Treść wskazanej jednostki redakcyjnej świadczy o jej charakterze jako wskazówki interpretacyjnej przy stosowaniu powszechnie obowiązujących przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r., poz. 2134). Postanowienie tego punktu stanowi bowiem, że z uwagi na zły stan zdrowotny drzew i krzewów lub kolizję z planowaną zabudową lub inne zagrożenia związane z bezpieczeństwem mienia – dopuszcza się ich wycinkę, przy czym ubytki należy zrekompensować w formie nowych nasadzeń takich gatunków, jak tożsamych z wyciętymi lub kasztanowce, lipy, buki, jawory, dęby w granicach objętych niniejszym planem – ustalenie nie dotyczy drzew i krzewów owocowych. Umieszczenie powyższej regulacji w rozdziale 1 zatytułowanym "przepisy ogólne" potwierdza jedynie jej informacyjny charakter. Wprawdzie plan miejscowy nie powinien zawierać postanowień o charakterze informacyjnym, gdyż stanowi to o naruszeniu techniki prawodawczej, niemniej sąd na tle niniejszej sprawy nie ocenia tego jako istotnego naruszenia zasad sporządzania planu. Podkreślić należy, że aktualne przepisy ustawy o ochronie przyrody stanowią wyłączną podstawę do udzielenia zezwolenia przez właściwy organ na wycinkę określonych gatunków drzew i krzewów, bądź wycinkę bez zezwolenia, a kwestionowane postanowienia planu regulacji ustawowych nie zastępują. Zauważyć tez trzeba, że stan prawny w odniesieniu do wycinki drzew uległ zmianie już po uchwaleniu zaskarżonego planu i przepisy ustawy o ochronie przyrody wprost będą miały zastosowanie w danej sytuacji, jako przepisy wyższego rzędu nad prawem miejscowym. W odniesieniu do zarzutu nr 5, w którym zakwestionowano wprowadzone w § 14 pkt 2 ograniczenia w zakresie lokalizacji zjazdów wyjaśnić należy, że zapis ten podyktowany był koniecznością ustalenia odpowiadających warunkom lokalnym zasad modernizacji, budowy i rozbudowy systemów komunikacji. Przepis art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. stanowi, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Ponadto według § 4 pkt 9 lit. a, b i c rozporządzenia ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: 1) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych; 2) określenie powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym; 3) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności liczbę miejsc parkingowych w stosunku do liczby mieszkań lub liczby zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Niewątpliwie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien być tak skonstruowany, aby była zapewniona możliwość obsługi komunikacyjnej terenów nim objętych, w tym postanowienia planu powinny przewidywać rozwiązania określające dostęp działek, które przeznaczono pod budownictwo, do drogi publicznej. Warunkiem poprawności postanowień planu dotyczących terenów budowlanych jest też zapewnienie dostępu działek położonych na terenach tak określonych w planie miejscowym, do drogi publicznej. Wniosek taki wynika z wykładni art. 2 pkt 12 i 14 u.p.z.p., które bez wątpienia mają zastosowanie w procesie określania w planie miejscowym terenów przeznaczonych pod zabudowę i określenia ich komunikacji z drogą publiczną. Kwestionowane rozstrzygnięcia realizują powyższy cel, zapewniając każdej działce budowlanej możliwość włączenia do sieci dróg publicznych poprzez jeden zjazd zlokalizowany zgodnie z dyrektywą wynikającą z § 14 pkt 2 planu, którego treść jest rezultatem wypracowanego konsensusu pomiędzy organem gminy a organem uzgadniającym, którym w tym zakresie był Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (zob. postanowienia z dnia 10 września 2014 r. oraz z dnia 1 sierpnia 2014r.). Umieszczenie w § 14 pkt 2 planu wskazanego postanowienia nie naruszyło ustawowych prerogatyw zarządcy drogi w zakresie władczego decydowania o lokalizacji zjazdu z dróg publicznych. Sąd nie dopatrzył się również zasadności zarzutu nr 7 nie stwierdzając tym samym naruszenia przepisów art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zakresie odnoszącym się do ustalonych wskaźników miejsc parkingowych, w tym miejsc parkingowych dla pojazdów z kartami parkingowymi. Ustalenia planu w pełni odpowiadają przepisom rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym dyspozycji § 4 pkt 9 lit c), z którego wynika, że przy ustalaniu wskaźników w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej należy kierować się w szczególności ilością miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Taki zabieg redakcyjny zastosował uchwałodawca gminny w § 14 pkt 3 w pkt a)-f) przyjmując jako kryterium ustalenia wskaźnika ilości wymaganych miejsc parkingowych rodzaj prowadzonych na danym terenie usług lub zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Dostosował wymagania w zakresie ilości miejsc postojowych do mieszanego przeznaczenia terenów objętych planem, zwłaszcza w jednostce 2U/MN. Sąd uznał również za wystarczającą argumentację wójta gminy uzasadniającą brak potrzeby określania w planie ilości miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową tym, że na terenach objętych planem nie przewiduje się stref zamieszkania oraz stref ruchu zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128). W odniesieniu do zarzutu nr 5 dotyczącego uchybień w określeniu stref ochronnych związanych z istniejącym w sąsiedztwie terenów objętych planem cmentarzem sąd uznał, że treść § 13 planu nie narusza przepisów art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p., który stanowi, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Uwzględniając istnienie cmentarza położonego wzdłuż drogi krajowej nr [..] w § 13 uchwały wskazano na ograniczenia w użytkowaniu terenów strefy 2U/MN, w tym na zakazy zabudowy wynikające z odrębnych przepisów, które należy respektować. Ograniczenia w użytkowaniu dotyczą terenów położonych w strefie sanitarnej cmentarza. Z norm ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U. z 2015 r. poz. 2126) wynika, że cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego (art. 3). Zgodnie zaś z treścią z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. nr 52, poz. 315), odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych powinna wynosić co najmniej 150 m. Odległość ta może być zmniejszona do 50 m, pod warunkiem że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Oznacza to, że w planie miejscowym niezbędne jest wprowadzenie strefy sanitarnej (ochronnej) cmentarza, która wiąże się zarówno z wprowadzaniem zakazu realizacji obiektów budowlanych (zakaz zabudowy), jak i ograniczeniami w zabudowie z uwagi na projektowany cmentarz. Obowiązek wprowadzenia takich stref ochronnych odnosi się bezwzględnie do cmentarzy nowoprojektowanych, a w niniejszej sprawie mamy do czynienia z cmentarzem istniejącym, który z istoty swej generuje ograniczenia w zabudowie i użytkowaniu terenów do niego przyległych. Ograniczenia te konkretyzują wyżej przywołane akty prawne powszechnie obowiązujące, których nie należało powtarzać w przepisach planistycznych, gdyż stanowiłoby to naruszenie zasad techniki prawodawczej. Tak więc wprowadzenie stref ochronnych dla terenu zajętego w planie miejscowym pod cmentarz nie było w kontrolowanym akcie bezwzględnie konieczne. Podobnie rzecz ma się z kwestią dotyczącą norm oddziaływania akustycznego, których brak ustalenia w planie skarżący błędnie utożsamia z naruszeniem zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, tj. wymogów art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. Tymczasem stosownie do charakteru podejmowanych na terenie objętym planem inwestycji konieczne będzie uwzględnianie norm hałasowych wynikających z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112), które określają w niezbędnym i koniecznym zakresie normy oddziaływania akustycznego ze względu na przeznaczenie terenu. Czyni to niedopuszczalnym i zbędnym powtarzania regulacji rozporządzenia w akcie prawa miejscowego. Natomiast w odniesieniu do zarzutu nr 10 dotyczącego naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 8 u.p.z.p. w zakresie postanowień § 18 ust. 3 pkt 5 i § 19 ust. 4 pkt 6 planu sąd nie przychylił się do argumentacji skarżącego, uznając ją za błędną. Treść kwestionowanych postanowień, uszczegóławiająca zasady kształtowania i ochrony ładu przestrzennego w zakresie rodzaju materiałów elewacyjnych i dachowych oraz ich kolorystyki po pierwsze nie wykracza poza dyspozycję art. 15 ust. 3 pkt 8 u.p.z.p., a po drugie jest wynikiem wdrożenia do postanowień planu wymogów konserwatorskich określonych w postanowieniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 20 sierpnia 2014 r. Ustosunkowując się do zarzutów w zakresie naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego sąd nie dostrzegł istotnych uchybień, które mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności planu. Należy bowiem wyjaśnić, że wbrew twierdzeniom skarżących projekt planu wyłożony do publicznego wglądu (jednokrotnie) w terminie od dnia 13 października 2014 r. do dnia 3 listopada 2014 r. przewidywał taką samą wysokość zabudowy w obu strefach objętych planem, jaka została przyjęta w uchwalonej wersji planu. Przyjęta wysokość nie większa niż 10 m, w tym liczba kondygnacji naziemnych - nie więcej niż 2 (w tym poddasze użytkowe) wynikała z zaleceń konserwatorskich, od których zastosowania organ uzgadniający uzależnił uzgodnienie projektu. Nie było potrzeby ponowienia żadnych czynności proceduralnych, albowiem zmiany w zakresie wysokości wprowadzone zostały jeszcze przed wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu. W świetle powyższego zastrzeżenia skarżącego są niezasadne. Podobnie jak w odniesieniu do zastrzeżeń co do okresu wyłożenia planu do publicznego wglądu, który zgodnie z art. 17 ust. 1 u.p.z.p. nie powinien być krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. W niniejszej sprawie projekt planu wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 13 października 2014 r. do 3 listopada 2014 r. powyższy warunek spełniał, a materiały planistyczne dodatkowo potwierdzają, że społeczność lokalna miała w pełni zapewnioną możliwość zapoznania się z treścią projektu planu poprzez odpowiednio wcześniejsze umieszczenie informacji o terminie jego wyłożenia oraz możliwość wniesienia uwag w terminie pozwalającym na rzeczywiste ustosunkowanie się do projektu. Zarzut ten zresztą przekracza interes prawny skarżącego, który w skardze w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie może występować jako "społeczność lokalna". Analiza przyjętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozwiązań planistycznych doprowadziła sąd do wniosku, że gmina uchwalając zaskarżony plan w granicach zakreślonych interesem prawnym skarżącego nie przekroczyła w sposób istotny granic władztwa planistycznego ani innych zasad sporządzania planu, jak też nie naruszyła w sposób istotny trybu sporządzania planu. Ingerencja gminy poprzez działania planistyczne w sferę prawną podmiotu, naruszająca prawo własności, dla swej legalności wymaga bezwzględnie wykazania, że gmina stanowiąc w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu terenu i sposobie jego zagospodarowania nie naruszyła w sposób istotny zasad jego sporządzania, w tym nie nadużyła władztwa planistycznego. Jeśli zatem przyjęte postanowienia planu kształtując sytuację prawną skarżącego nie naruszają przepisów prawa powszechnie obowiązującego, to nie ma powodów do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdzając naruszeń, o których mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.