I SA/Kr 755/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 maja 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 20 lutego 2017 r. II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych). W dniu 3 listopada 2016 r. do Biura K. Informacji Podatkowej w B.-B. wpłynął wniosek J. S. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie sposobu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków, o których mowa we wniosku. Wnioskodawca wskazał w nim m.in. że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. W związku z rozwojem działalności gospodarczej przedsięwziął czynności zmierzające do wybudowania na swój koszt hali magazynowej na działce, której jest w [...] współwłaścicielem (współwłasność ułamkowa) oraz infrastruktury towarzyszącej na tej działce, na którą składają się wyszczególnione we wniosku obiekty, a także zainstalował w hali magazynowej wyszczególnione we wniosku obiekty stanowiące jego (wyłączną) własność. W tym celu wnioskodawca: - w dniu 1 lipca 2015 r. zawarł w formie aktu notarialnego umowę z pozostałymi współwłaścicielami ww. działki określającą sposób korzystania z nieruchomości wspólnej, na mocy której uzyskał on prawo do wyłącznego z niej korzystania i zobowiązał się do uiszczania z tego tytułu stosownego wynagrodzenia periodycznego na rzecz pozostałych współwłaścicieli, - w dniu 30 stycznia 2016 r. zawarł z wykonawcą umowę na wykonanie ww. hali magazynowej na wskazanej wyżej działce, - w dniu 18 lutego 2016 r. zawarł z wykonawcą umowę o roboty budowlane na ww. działce polegające na wykonaniu robót ziemnych i fundamentowych wraz z posadzką hali oraz zagospodarowaniem terenu (z wyłączeniem ogrodzenia i robót instalacyjnych) na budowie tej hali. Przedmiotowa hala oraz infrastruktura towarzysząca, jak i obiekty w tej hali, opisane w dalszej części wniosku, zostały już - odpowiednio - wybudowane bądź zamontowane. Wnioskodawca wskazał, że hala magazynowa posadowiona na działce nr [...] nie jest własnością wnioskodawcy. Korzysta on z niej na mocy umowy leasingu operacyjnego zawartej w dniu 29 grudnia 2015 r. z firmą leasingową (leasingodawcą). Na mocy tej umowy firma leasingowa oddała wnioskodawcy przedmiot leasingu (halę magazynową) do używania i pobierania pożytków, na czas oznaczony, w zamian za określone wynagrodzenie. Hala magazynowa jest posadowiona (zamontowana) na fundamencie (o którym mowa w dalszej części niniejszego wniosku). Hala stanowi konstrukcję stalową, której ściany wypełnione są płytami warstwowymi w okładzinach metalowych z rdzeniem poliuretanowym. Hala jest przytwierdzona do fundamentu za pomocą kotw mocujących skręcanych śrubami. Hala jest zatem posadowiona na tyle trwale, aby zapewnić jej stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym ją zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. Hala jest zatem trwałe związana z gruntem według kryteriów, jakie przyjmuje się w orzecznictwie sądowym względem pojęcia "trwałości związania z gruntem". W konsekwencji wnioskodawca wskazał, że przedmiotowa hala magazynowa jest klasyfikowana do grupy 2, rodzaju 291 KŚT "Pozostałe obiekty inżynierii lądowej i wodnej, gdzie indziej niesklasyfikowane". Na działce została również wybudowana przez wnioskodawcę infrastruktura towarzysząca. Poszczególne elementy (obiekty) ww. infrastruktury stanowią część składową gruntu obejmującego działkę nr [...]. Infrastruktura ta stanowi zatem współwłasność wnioskodawcy z tego względu, że jest trwale związana z ww. gruntem, którego wnioskodawca jest współwłaścicielem (art. 48 Kodeksu cywilnego). Wnioskodawcy przypada udział w wysokości [...] w tej współwłasności. Przedmiotowa infrastruktura będzie kompletna i zdatna do użytku w dniu przyjęcia do używania. Poszczególne elementy (obiekty) tej infrastruktury stanowią budowle w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), a jeżeli nie stanowią takich budowli, to stanowią "inne przedmioty", o których mowa w art. 22a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej wnioskodawca wybudował zjazd poza obszarem działki na gruncie stanowiącym własność gminy. W związku z powyższym wnioskodawca zawarł we wniosku następujące pytania: Czy obiekty opisane w części G. wniosku stanowią środki trwałe, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy środki trwałe, o których mowa w art. 22a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ile wynosi roczna stawka amortyzacyjna dla obiektów opisanych w części G. wniosku. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wnioskodawcy wskazał, że hala magazynowa nie stanowi własności wnioskodawcy, nie jest zatem dla niego środkiem trwałym, a odpisów amortyzacyjnych dokonuje firma leasingowa. Natomiast obiekty infrastruktury towarzyszącej oraz zainstalowane w hali magazynowej obiekty według wnioskodawcy stanowią inwestycję w obcym środku trwałym (hali magazynowej) lub odrębne środki trwałe. Zdaniem wnioskodawcy, zjazd stanowi również inwestycję w obcym środku trwałym. Prezentując stanowisko w sprawie wnioskodawca odniósł się do każdego obiektu, dokonując ich kwalifikacji jako środka trwałego w świetle art. 22a ust. 1, art. 22a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w zakresie stawki amortyzacji odwołał się do art. 22j ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych . Pismem z 9 stycznia 2017 r. wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez: 1. uzupełnienie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, tj. wskazanie/wyjaśnienie: a. jaką dokładnie umowę zawarł wnioskodawca z pozostałymi współwłaścicielami gruntu, o którym mowa we wniosku? Jakie warunki zostały określone w tej umowie? b. kiedy, przez kogo i jakie dokładnie składniki majątku (obiekty), wybudowane zostały na gruncie stanowiącym współwłasność wnioskodawcy? c. dlaczego (na jakiej podstawie prawnej) właścicielem hali, wybudowanej na gruncie stanowiącym współwłasność wnioskodawcy i dwóch osób fizycznych, jest inny podmiot (leasingodawca)? d. jakie warunki (przedmiot leasingu, strony umowy, itp.) zawiera umowa leasingu, o której mowa we wniosku? e. kiedy dokładnie powstała wskazana we wniosku infrastruktura towarzysząca? Wskazanie odrębnie dla każdego wyszczególnionego we wniosku obiektu: - czy obiekty te stanowią część składową hali magazynowej, czy też odrębny składnik majątku? - wyjaśnienie, czy obiekty te są przedmiotem wskazanej we wniosku umowy leasingu? - podanie symboli KŚT w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. Nr 242, póz. 1622) dla wszystkich wskazanych we wniosku składników majątku: hali magazynowej oraz obiektów infrastruktury towarzyszącej stanowiącej odrębne od hali składniki majątku, f. jak mogło dojść do zawarcia 29 grudnia 2015 r. wskazanej we wniosku umowy leasingu, skoro jak wynika z wniosku halę magazynową wybudowano w 2016 r.? g. czy poniesione przez wnioskodawcę nakłady na budowę zjazdu (poza obszarem działki Nr [...]) na gruncie stanowiącym własność gminy - zostały przekazane gminie (proszę wskazać rodzaj zawartej umowy, jej warunki, czy umowa ta miała charakter odpłatny, czy też nieodpłatny), czy też stanowią własność wnioskodawcy (na jakiej podstawie prawnej)? h. kiedy dokładnie poniesiono nakłady wskazane w pkt 10-18 opisu stanu faktycznego (podłogi z płytek ceramicznych, system kamer (monitoringu), klimatyzator, system wentylacji, regały, system alarmowy, instalacja elektryczna, instalacja centralnego ogrzewania (CO), piec centralnego ogrzewania podłączony do instalacji CO): - czy miało to miejsce przed wybudowaniem hali, czy też po jej wybudowaniu? przed, czy po oddaniu hali w leasing? Jeżeli po, to w jaki sposób oddano niekompletny składnik majątku w leasing? Jeżeli przed, to czy ich wartość została uwzględniona (jeżeli nie to dlaczego) w stosownych a zawartych pomiędzy stronami umowach (jakich)? - czy i które nakłady stanowią odrębne od hali magazynowej składniki majątku, a jeżeli tak, to proszę podać ich KŚT? 2. doprecyzowanie przedstawionego we wniosku własnego stanowiska w sprawie, tak, aby odnosiło się bezpośrednio do przedstawionego we wniosku (uzupełnionego) stanu faktycznego oraz zadanych pytań (stanowiło bezpośrednią odpowiedź na zadane pytania). W konsekwencji na gruncie przedstawionej sprawy stanowisko to winno jednoznacznie wskazywać, jakimi rodzajowo na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych składnikami majątku, są składniki majątku, o których mowa we wniosku, ze wskazaniem, czy są to samodzielne środki trwałe, jaka jest ich klasyfikacja oparta o KŚT i jakie stawki amortyzacyjne należy zastosować do ich amortyzacji. W obszernym liczącym 34 strony piśmie z 31 stycznia 2017 r. wnioskodawca szczegółowo odniósł się do wszystkich wątpliwości organu interpretacyjnego wskazał m.in., że: Zawarł w dniu 15 lipca 2015 r. z pozostałymi współwłaścicielami umowę określającą sposób korzystania z nieruchomości wspólnej. Na mocy postanowień tej umowy określono zgodny sposób korzystania z nieruchomości polegający na tym, że wnioskodawca otrzymał całą nieruchomość do wyłącznego korzystania w zakresie określonym w umowie i z tego tytułu zobowiązał się do uiszczania stosownego wynagrodzenia periodycznego (w okresach rocznych) na rzecz pozostałych współwłaścicieli. Strony umowy zgodnie w niej ustaliły, że wnioskodawca jest uprawniony do samodzielnego dysponowania nieruchomością, a w związku z tym do budowy na nieruchomości obiektu budowlanego - hali magazynowej oraz do prowadzenia na nieruchomości działalności gospodarczej, a w związku z tym współwłaściciele udzielili wnioskodawcy prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 11 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane; na podstawie udzielonego prawa wnioskodawca został uprawniony do złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Współwłaściciele wyrazili zgodę na wystąpienie przez wnioskodawcę do właściwych organów z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie na nieruchomości hali magazynowej wraz z zagospodarowaniem terenu oraz infrastrukturą. Współwłaściciele wyrazili zgodę na budowę przez wnioskodawcę na nieruchomości własnym kosztem i staraniem na podstawie i zgodnie z ostatecznym pozwoleniem na budowę przedsięwzięcia inwestycyjnego, o którym mowa powyżej. samochodów (parking), sieć wodno-kanalizacyjna wraz z szambem, sieć opadowa, ogrodzenie wyposażone w bramę, fundament, na którym posadowiona jest hala magazynowa, przyłącze gazu, przyłącze wody, zjazd. Składniki majątku obejmujące infrastrukturę towarzyszącą zostały wybudowane przez wnioskodawcę (jako inwestora) w okresie od maja do listopada 2016 r. Składniki te nie są przedmiotem umowy leasingu, Leasingodawca nabył halę magazynową od wykonawcy (dotychczasowego właściciela), o którym była mowa powyżej w , na podstawie umowy sprzedaży z dnia 1 lipca 2016 r. Przedmiotowa hala jest rzeczą ruchomą. Nie stanowi w szczególności części składowej gruntu (nieruchomości). Może być zatem odrębnym przedmiotem własności. Kwestii własnościowej dotyczącej hali nie zmienia okoliczność, że halę posadowiono na gruncie stanowiącym współwłasność innych osób niż dotychczasowy właściciel hali (tj. wykonawca), jak i innych niż leasingodawca (będący właścicielem hali dopiero na podstawie ww. umowy sprzedaży z dnia 1 lipca 2016 r.). Wyjaśniono, że hala magazynowa, o której mowa we wniosku, nie jest związana trwale z gruntem w rozumieniu, jakim posługuje się ustawodawca w art. 48 Kodeksu cywilnego. Istnieje bowiem możliwość demontażu hali i jej przeniesienia w inne miejsce bez naruszenia jej konstrukcji. W szczególności techniczna możliwość odłączenia hali od gruntu (fundamentu) wynika ze sposobu zamocowania hali kotwami do fundamentu (innymi słowy, odłączenie kotew od fundamentu pozwala na demontaż i przemieszczenie hali, a następnie zamontowanie hali poprzez połączenie kotwami z innym fundamentem w innej lokalizacji). Wprawdzie we wniosku wskazano, że hala jest trwale związana z gruntem według kryteriów, jakie przyjmuje się w orzecznictwie sadowym względem pojęcia "trwałości związania z gruntem" (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2015 r. sygn. akt IIFSK1247/14), to jednak przytoczone rozumienie zostało wypracowane na gruncie przepisów szeroko rozumianego prawa administracyjnego (np. prawa budowlanego), nie zaś prawa cywilnego i nie może być przenoszone na grunt art. 48 Kodeksu cywilnego. Rozumienie to zostało przytoczone tylko celem zobrazowania stanu faktycznego pod kątem technicznym, nie zaś prawnym. Przedmiotem umowy leasingu jest oddanie wnioskodawcy jako korzystającemu przez finansującego (firmę leasingową, leasingodawcę) przedmiotu leasingu (hali magazynowej), nabytego na podstawie umowy sprzedaży, do używania i pobierania pożytków, na czas oznaczony, w zamian za wynagrodzenie w wysokości i terminach wynikających z tej umowy. Dodano, że ww. leasingodawca jest inną osobą niż wykonawca i jest inną osobą niż wnioskodawca, zaś wymieniony w niniejszym akapicie wykonawca jest inną osobą niż wnioskodawca. Wnioskodawca poinformował także, że w toku niniejszego postępowania interpretacyjnego otrzymał pismo Głównego Urzędu Statystycznego Departamentu Metodologii, Standardów i Rejestrów z dnia 20 grudnia 2016 r. (znak: [...]), w którym Urząd zmienił zaklasyfikowanie dla hali magazynowej zawarte w informacji Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w Ł., o której była mowa we wniosku o wydanie interpretacji, na KŚT104 "Zbiorniki, silosy i budynki magazynowe", stwierdzając, że spełnia ona definicję budynku na gruncie KST. Jednocześnie w piśmie tym wyjaśniono: Podłoga z płytek ceramicznych wykonana w hali, stanowi jej część i jest klasyfikowana łącznie z budynkiem, w zakresie rodzaju właściwego dla tej hali, tj. KŚT 104. Wnioskodawca zmienił zatem (koryguje) opis stanu faktycznego w ten sposób, że podaje, iż właściwym grupowaniem w świetle KST dla przedmiotowej hali magazynowej jest KST 104 "Zbiorniki, silosy i budynki magazynowe". Na gruncie przepisów prawa cywilnego, jak zostało to już wyjaśnione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, obiekty określone przez wnioskodawcę jako infrastruktura towarzysząca stanowią część składową gruntu obejmującego działkę nr [...]. Infrastruktura ta stanowi zatem współwłasność wnioskodawcy z tego względu, że jest trwale związana z ww. gruntem, którego wnioskodawca jest współwłaścicielem (art. 48 Kodeksu cywilnego). Wnioskodawcy przypada udział w wysokości [...] w tej współwłasności. Obiekty te nie są częściami składowymi hali magazynowej i nie są także przedmiotem umowy leasingowej. Schemat postępowania opisany we wniosku wynikał z warunków zawartej przez wnioskodawcę z leasingodawcą umowy leasingu, jak i sposobu realizacji oraz finansowania inwestycji. Wnioskodawca wyjaśnia tutaj, że chcąc mieć zapewnione finansowanie inwestycji (na czas budowy hali), konieczne było zawarcie umowy leasingu przed rozpoczęciem prac budowlanych. Zawarcie umowy leasingu przed wybudowaniem hali. jak i przed nabyciem przedmiotu leasingu przez leasingodawcę - przez wzgląd na opisane powyżej warunki realizacji inwestycji, sposób finansowania i zapisy umowy leasingu - jest w pełni dopuszczalne prawnie. Przekazanie wnioskodawcy do używania (leasingu) przedmiotu leasingu (hali) - w wykonaniu umowy leasingu - nastąpiło w dniu 5 lipca 2016 r., a więc po wybudowaniu (zamontowaniu) hali. Innymi słowy, samo zawarcie umowy leasingu nie oznaczało w tym przypadku, że nastąpiło w tym samym dniu wydanie przedmiotu leasingu do używania leasingobiorcy. Ów przedmiot został przekazany (oddany) wnioskodawcy do używania w ramach umowy leasingu w dniu 5 lipca 2016 r., po jego wybudowaniu. Ustosunkowując się do pytania organu podatkowego cyt. "Jeżeli po, to w jaki sposób oddano niekompletny składnik majątku w leasing? ", wnioskodawca wyjaśnił, że fakt, iż nakłady na ww. obiekty (podłogi z płytek ceramicznych, system kamer (monitoringu), klimatyzator, system wentylacji, regały, system alarmowy, instalacja elektryczna, instalacja centralnego ogrzewania (CO), piec centralnego ogrzewania podłączony do instalacji CO) zostały poniesione po przekazaniu (oddaniu) wnioskodawcy hali do używania (w ramach leasingu), jak i po dniu zawarcia umowy leasingu, nie wpływa na ocenę hali jako składnika kompletnego i zdatnego do używania w dniu przekazania (oddania) wnioskodawcy do używania w ramach umowy leasingu. W dniu 5 lipca 2016 r., w którym nastąpiło owo przekazanie (oddanie), hala była kompletna w sensie konstrukcyjnym oraz prawnym i mogła stanowić przedmiot leasingu. Dyrektor Izby Skarbowej w K., działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów postanowieniem z 20 lutego 2017 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego ww. zakresie. W zażaleniu podatnik zarzucił naruszenie art. 14h w związku z art. 165a Ordynacji podatkowej, poprzez odmówienie wszczęcia postępowania i odmowę wydania interpretacji podatkowej, w sprawie będącej przedmiotem wniosku, prowadząc szeroką polemikę z treścią zarzutów zawartych w postanowieniu. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 15 maja 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji, wskazał, że już samo zawarcie umowy leasingu, o której mowa we wniosku budzi zastrzeżenia i wątpliwości, czy umowa ta jest prawnie dopuszczalna (skuteczna) i co tj. jaki składnik majątku był jej przedmiotem, zważywszy, że dotyczy składnika majątku nieistniejącego w dniu jej zawarcia. Jak bowiem wynika z wniosku oraz jego uzupełnienia umowa ta została zawarta 29 grudnia 2015 r., natomiast hala magazynowa, będąca przedmiotem tej umowy została wybudowana 1 lipca 2016 r. Równocześnie wnioskodawca wskazał, że 30 stycznia 2016 r. zawarł z wykonawcą umowę na wykonanie hali i to wykonawca, na moment zawierania przez wnioskodawcę umowy leasingu, jak i umowy na wykonanie hali, był właścicielem hali, a ściślej jej elementów (konstrukcji stalowych), z których hala została wybudowana. W dniu 1 lipca 2016 r. leasingodawca zawarł z wykonawcą (przy udziale wnioskodawcy) umowę sprzedaży, na mocy której wykonawca sprzedał halę na rzecz leasingodawcy. W dniu 5 lipca 2016 r. doszło do przekazania ww. hali pomiędzy wykonawcą jako sprzedającym, a leasingodawca jako kupującym. Jednocześnie w tym samym dniu, tj. 5 lipca 2016 r., doszło do przekazania ww. hali pomiędzy leasingodawca, a Wnioskodawcą (jako leasingobiorcą) do używania w związku z zawartą umową leasingu. Zdaniem organu odwoławczego kwestia własności ww. hali, sposób, a więc "trwałość" jej związania z gruntem, są istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tym bardziej w sytuacji gdy została ona wybudowana na gruncie stanowiącym jedynie współwłasność wnioskodawcy. Gdyby bowiem hala magazynowa (w świetle odrębnych przepisów nie będących przepisami prawa podatkowego, a tym samym niemogących być przedmiotem interpretacji indywidualnej) była częścią składową gruntu, na którym została wybudowana, to wątpliwości budzi, w ocenie organu, możliwość skutecznego zawarcia zarówno wskazanej we wniosku umowy leasingu, jak i poprzedzającej ją umowy sprzedaży hali, zawartej pomiędzy wykonawcą a leasingodawcą. W takiej bowiem sytuacji, zawarcie tychże umów mogłoby wykraczać poza uprawnienia wynikające z zawartej pomiędzy współwłaścicielami gruntu umowy regulującej zasady jego wykorzystania, czyniąc je nieważnymi z mocy prawa. Kwestia własności hali magazynowej, o której mowa we wniosku oraz pozostałych wskazanych we wniosku składników majątku i obiektów, ma zatem kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, tj. sposobu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków, o których mowa we wniosku. Warunkuje tym samym odpowiedź na zadane we wniosku pytania oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy. Biorąc powyższe pod uwagę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że wydanie interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie, wymagałoby uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we wskazanym powyżej zakresie, do czego organ wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie jest uprawniony. Działania takie wykraczają bowiem, jak już wykazano, poza normy postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej. Braki w powyższym zakresie nie mogą być przy tym uzupełnione w drodze wezwania do uzupełnienia opisu stanu faktycznego sprawy (co też zresztą organ I instancji uczynił). Zdaniem organu, oprócz ustalenia powyższych okoliczności, sprawa wymaga ponadto dokonania oceny prawnej na gruncie przepisów niebędących przepisami prawa podatkowego, podatnik sam podaje, że wskazane kwestie odnoszą się do uregulowań wynikających z Kodeksu cywilnego, są to kwestie dotyczące uznania wskazanych składników majątku za rzeczy ruchome czy też uznania za trwale związane z gruntem. Nadto organ II instancji wskazał, że kryterium uznania obiektu za budowle czy budynek wynika z innych przepisów, tj. z art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), do których interpretacji również nie jest on uprawniony, a orzecznictwo nie jest jednolite. Organ rozpatrujący zażalenie nie zgodził się z zarzutem strony, że pomija on złożone przez wnioskodawcę wyjaśnienia. Teza przyjęta przez podatnika, że organ odmówiłby wszczęcia postępowania jeszcze przed wezwaniem, bo w istocie nie miałoby ono znaczenia jest błędna. Jak wyjaśniono, dopiero bowiem po otrzymaniu odpowiedzi do sprecyzowanego opisu zdarzenia przyszłego organ odmówił wszczęcia postępowania, albowiem w okolicznościach przedstawionych we wniosku i jego uzupełnieniu nie sposób było wydać interpretację indywidualną chroniącą wnioskodawcę w sposób wymagany przepisami prawa (niebędących postępowaniem podatkowym). Końcowo organ II instancji wskazał, że w przedstawionych we wniosku okolicznościach wydana interpretacja indywidualna nie prowadziłaby do złagodzenia ryzyka związanego z realizacją przez wnioskodawcę (podatnika) praw i obowiązków uregulowanych w ustawach podatkowych, zwłaszcza zaś obowiązku samoobliczenia i wpłacenia należnego podatku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. S. zarzucił naruszenie art. 165a § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) poprzez niezasadną odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W ocenie skarżącego nie zaistniały podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. W szczególności wskazano, że organ interpretacyjny był w posiadaniu wszelkich informacji składających się na stan faktyczny, które pozwalały w ramach postępowania kończącego się wydaniem interpretacji indywidualnej dokonać oceny stanowiska strony skarżącej. Jak podkreślono, organ interpretacyjny w sposób niedopuszczalny podał w wątpliwość uwarunkowania (okoliczności) prawne przedstawione przez skarżącego, będące elementem opisu zaistniałego stanu faktycznego, co doprowadziło do odmowy wszczęcia postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 ustawy dnia z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej – "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji (postanowienia) podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji (postanowienia), stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd po rozpoznaniu niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym uznał, że skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Granica, w której organ jest uprawniony do wydania interpretacji wyznaczona jest przez przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). Istotnym jest, że postępowanie "interpretacyjne" opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Przy czym granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację oraz stanowiska wnioskodawcy. Organ interpretacyjny odmawiając wszczęcia na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej postępowania w sprawie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, uznał, że realizacja żądania sformułowanego we wniosku, a dotyczącego odpowiedzi na pytania: czy obiekty opisane we wniosku stanowią środki trwałe, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, czy środki trwałe, o których mowa w art. 22a ust. 2 pkt 1 w/w ustawy potwierdzenia oraz ile wynosi roczna stawka amortyzacyjna dla obiektów opisanych we wniosku, w świetle przedstawionego stanu faktycznego jest niemożliwa. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej według, którego gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 165a Ordynacji podatkowej znajduje zastosowanie w sprawach z wniosków o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej. Na odpowiednie stosowanie tego przepisu wprost wskazuje art. 14h Ordynacji podatkowej. Z treści art. 165a oraz art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej można wywnioskować, że postępowanie wszczynane na wniosek toczy się w dwóch fazach. Stosownie do art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej, z dniem doręczenia organowi podatkowemu żądania strony następuje wszczęcie postępowania. Jest to faza wstępna postępowania, w którym organ bada czy wniosek - podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania. Następnie po wpłynięciu wniosku organ bada czy istnieje stan faktyczny pozwalający na wszczęcie postępowania, czyli odnosząc to do rozpoznawanej w sprawy, czy nie zachodzą przesłanki wyłączające dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej. W sytuacji zatem stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, organ zobowiązany jest odmówić wszczęcia postępowania zgodnie z art. 165a Ordynacji podatkowej. Podkreślenia wymaga, że odmowa wszczęcia postępowania jest obligatoryjnym następstwem stwierdzenia przez organ przesłanek wymienionych w tym przepisie. W orzecznictwie wyrażono stanowisko, że użyte w art. 165a Ordynacji podatkowej wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1097/07). W ocenie Sądu w niniejszej nie zaistniały podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z powodów wskazanych w zaskarżonym postanowieniu. Według organu interpretacyjnego wydanie interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie, cyt. "wymagałoby uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we wskazanym powyżej zakresie, do czego organ wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie jest uprawniony. Działania takie wykraczają bowiem, jak już wykazano, poza normy postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej. Braki w powyższym zakresie nie mogą być przy tym uzupełnione w drodze wezwania do uzupełnienia opisu stanu faktycznego sprawy (co też zresztą organ I instancji uczynił)". Zdaniem organu, oprócz ustalenia powyższych okoliczności, sprawa wymaga ponadto dokonania oceny prawnej na gruncie przepisów niebędących przepisami prawa podatkowego, podatnik sam podaje, że wskazane kwestie odnoszą się do uregulowań wynikających z Kodeksu cywilnego, są to kwestie dotyczące uznania wskazanych składników majątku za rzeczy ruchome czy też uznania za trwale związane z gruntem. Zakres, który wymagałby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, organ interpretacyjny odnosił przede wszystkim do kwestii własności hali magazynowej, sposobu a więc "trwałości" jej związania z gruntem. Zdaniem organu kwestia własności hali magazynowej oraz pozostałych wskazanych we wniosku składników majątku i obiektów ma bowiem kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy tj. sposobu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej wydatków, o których mowa we wniosku. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie nie wykazały, że zaistniały przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej. O ile rację miał organ interpretacyjny, gdy podnosił, że prowadzenie postępowania wyjaśniającego (dowodowego) wykracza poza ramy postępowania "interpretacyjnego", to odnosząc to do niniejszej sprawy nie można przyjąć, że zachodziła konieczność przeprowadzania takiego postępowania. Zdaniem Sądu skarżący przedstawił wyczerpująco stan faktyczny sprawy we wniosku, uzupełniony dodatkowo na wezwanie organu wystosowane w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej o szczegółowe wyjaśnienia na postawione przez organ liczne uzupełniające pytania. Przedstawiając stan faktyczny skarżący przedstawił wszystkie uwarunkowania prawne dotyczące kwestii własności samej hali magazynowej oraz pozostałych składników majątkowych objętych pytaniem postawionym we wniosku. Niewątpliwie autonomia w zakresie przedstawionego stanu faktycznego należy do wnioskodawcy, ale nie oznacza to, organ interpretacyjny musi ten stan faktyczny przyjmować bezkrytycznie. Skarżący przedstawiony stan faktyczny zinterpretował w ten a nie inny sposób, przyjmując, że według niego w świetle przepisów m.in. Kodeksu cywilnego, hala magazynowa jest rzeczą ruchomą, i że w związku zawartą umową leasingową nie jest właścicielem tej hali magazynowej mimo, że została ona posadowiona na fundamentach będących częścią składowa nieruchomości, której współwłaścicielem był skarżący. Organ interpretacyjny w oparciu o opis (szczegółowy i wyczerpujący) sytuacji faktycznej mógł stanowisko zaakceptować, bądź zająć odmienne stanowisko w tych zasadniczych kwestiach i na gruncie przyjętego stanowiska odpowiedzieć skarżącemu na zadane pytania w zakresie zakwalifikowania obiektów i składników majątkowych wyspecyfikowanych we wniosku do określonej kategorii środków trwałych wymienionych w art. 22a ust. 1 bądź w art. 22a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeżeli organ dysponuje wyczerpującym opisem sytuacji faktycznej, a więc wszystkich działań gospodarczych podjętych przez wnioskodawcę, ma możliwość ich odpowiedniego zakwalifikowania prawnego, a w konsekwencji także podatkowego. W sytuacji gdy wnioskodawca przedstawia własną ocenę zaistniałej sytuacji faktycznej, to rzeczą organu jest dokonanie oceny stanowiska prawnego przedstawionego we wniosku na tle przedstawionych faktów. Skarżący we wniosku o wydanie interpretacji wyczerpująco opisał wszystkie zdarzenia związane z wybudowaniem hali magazynowej, czyli zadośćuczynił obowiązkowi wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego. Wątpliwości jakie powziął organ interpretacyjny, przy ocenie stanu faktycznego, a przede wszystkim co do prawnej dopuszczalności (skuteczności) zawartej w dniu 29 grudnia 2015 r. umowy leasingu, a także innych zawartych umów szczegółowo opisanych we wniosku (umowy sprzedaży hali pomiędzy wykonawcą, a leasingodawcą) bez pogłębionej w tym zakresie analizy prawnej - w ocenie Sądu – nie jest "inną przyczyną", o której mowa w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, która uzasadniałaby odmowę wszczęcia postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej. Instytucja indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego odnosi się niewątpliwie, głównie do regulacji z zakresu prawa daniowego, jakim jest prawo podatkowe. Normy prawa podatkowego regulują stosunki społeczne pomiędzy państwem lub gminą a jednostką, związane z nieekwiwalentnym przesuwaniem środków pieniężnych pomiędzy tymi podmiotami. Nie można jednak tracić z pola widzenia, że prawo podatkowe określa konsekwencje prawnopodatkowe w związku ze zdarzeniami regulowanymi przez inne dziedziny prawa. Nie funkcjonuje ono w oderwaniu od innych gałęzi prawa, zwłaszcza tych, które normują stosunki społeczne zaistniałe pomiędzy podmiotami cywilnymi, głównie zaś pomiędzy podmiotami gospodarczymi. Prawo podatkowe jest więc ściśle związane z obrotem prawnym, w tym gospodarczym, bez zaistnienia którego, nie powstałyby stosunki prawnopodatkowe. W ocenie Sądu nie może być powodem odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji to, że jak stwierdził organ "sprawa wymaga ponadto dokonania oceny prawnej na gruncie przepisów niebędących przepisami prawa podatkowego" (uregulowań wynikających z Kodeksu cywilnego, czy też z Prawa budowlanego). Oceniając zakres stosowania art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd utrwalony już w orzecznictwie, że nie można obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawężać wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. Pod pojęciem prawa podatkowego należy więc rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne, to jest podmiotowe i przedmiotowe podatku, zatem także normy prawne nie znajdujące się w ustawach podatkowych. Zaznaczyć należy również, że przepisy prawa podatkowego jakkolwiek stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, a wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Poszczególne ustawy podatkowe zawierają obszerną liczbę przepisów odwołujących się do pojęć i instytucji właściwych dla innych dziedzin prawa (art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który miał zastosowanie w sprawie, odwołuje się do pojęcia własności i współwłasności definiowanego przecież nie w ustawie podatkowej ale w Kodeksie cywilnym, z kolei w art. 22a ust. 2 tejże ustawy mowa jest o budynkach i budowlach definiowanych w przepisach Prawa budowlanego). Dlatego też organy podatkowe, dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego, zobowiązane są do posiłkowania się przepisami z innych dziedzin prawa dla wyjaśnienia znaczenia występujących w przepisach ustaw podatkowych pojęć i instytucji z tych innych dziedzin prawa (por. np. wyroki: NSA z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1019/09, NSA z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2524/12, NSA z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2108/12, WSA w Gliwicach z dnia 10 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 1044/08, czy WSA w Bydgoszczy z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 347/14). Zgodnie z wolą ustawodawcy, organ zobligowany jest, w świetle art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, na wniosek zainteresowanego, wydać w jego indywidualnej sprawie indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, w sytuacji, gdy dotyczy ona przepisów mogących mieć znaczenie dla sytuacji prawnopodatkowej zainteresowanego. Innych ograniczeń przedmiotu interpretacji w ramach wykładni przepisów prawa podatkowego ustawa nie zna. W efekcie wnioskodawca ma uzyskać rzetelną informację, jak w określonym stanie faktycznym organ podatkowy interpretuje przepisy podatkowe znajdujące w nim zastosowanie, co może mieć wpływ na prawidłowość dokonania przez niego rozliczenia danego podatku. Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Zatem do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawnopodatkowych. Instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną wnioskodawcom, którzy zastosowali się do ich treści, a jej zakres regulują przepisy art. 14k-14n Ordynacji podatkowej. Z wyżej wymienionych względów stosowanie art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej musi następować z zachowaniem dużej ostrożności. W doktrynie podkreśla się, że art. 165a Ordynacji podatkowej nie należy interpretować rozszerzająco, gdyż taka wykładnia stanowiłaby skuteczny środek dla organów podatkowych, ograniczający merytoryczne rozpatrywanie wniosków i oznaczałoby to ograniczenie prawa do procesu i w konsekwencji prowadziło do wykluczenia merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok WSA z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 569/13). W toku ponownego postępowania obowiązkiem organu interpretacyjnego będzie dokonanie powtórnej analizy, czy przedstawiony przez skarżącego opis stanu faktycznego pozwala na wydanie interpretacji indywidualnej, biorąc pod uwagę stanowisko zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu. Gdyby organ uznał przedstawiony opis za niewyczerpujący, jego obowiązkiem będzie powtórne wezwanie skarżącego do jego uzupełnienia, z wykazaniem związku stawianych pytań z przepisami prawa podatkowego mogącymi wchodzić w rachubę dla oceny stanowiska skarżącego sporządzonej w oparciu o przedstawiony opis stanu faktycznego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a.