II SAB/Lu 80/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Koła Łowieckiego nr [...] "S" w [..] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Koło Łowieckie nr [..] "S" w S. do rozpoznania wniosku S. P. z dnia 2 grudnia 2016 r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; II. stwierdza, że Koło Łowieckie nr [..] "S" w S dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o nałożenie na Koło Łowieckie nr [..] "So’ w S. grzywny; IV. zasądza od Koła Łowieckiego nr [...] "S" w S. na rzecz S. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. We wniosku z dnia [..]. S. P. domagał się od Koła Łowieckiego nr [..] " S." w S. udostępnienia kopii protokołów odbytych polowań zbiorowych w roku gospodarczym 2014/2015 i 2015/2016 do chwili udzielenia informacji. Wniósł o przesłanie informacji pocztą na podany adres, w formie zapisu elektronicznego na dysku CD, lub pocztą elektroniczną, także na podany adres. W piśmie z dnia 16 grudnia 2016r. Koło Łowieckie zawiadomiło wnioskodawcę, że nie posiada technicznych możliwości wykonania papierowych lub elektronicznych kopii żądanych dokumentów i na podstawie art. 15 ust.2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej oznajmiło, że koszty związane ze wskazanym sposobem jej udostępnienia wynoszą [..] złotych. Jednocześnie podano, że kopie żądanych dokumentów zostaną przesłane po dokonaniu wpłaty na konto Koła. W tej sytuacji S. P. 28 grudnia 2016r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Koła, domagając się zobowiązania do udzielenia informacji, uznania, że jego zachowanie wyczerpuje przesłanki opisane w art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i jest rażącym naruszeniem prawa, wniósł też o nałożenie na Koło grzywny przewidzianej w art. 149 § 2 wspomnianej ustawy. Odpowiadając na skargę Koło Łowieckie wniosło o jej oddalenie i wyjaśniło, że przedmiotem wniosku jest łącznie 40 protokołów z polowań zbiorowych zawierających dane osobowe uczestników polowania. Protokoły muszą zatem podlegać anonimizacji, co wymaga wykonania ich dwukrotnego kopiowania. W tej sytuacji powiadomiono skarżącego o konieczności poniesienia opłaty związanej ze sposobem udostępnienia żądanej informacji, przyjmując [..] zł za jedną stronę ksero. Zaznaczono, że wnioskodawca nie dokonał wpłaty, jak również nie prowadził z Kołem korespondencji. Koło stwierdziło ponadto, że przesłało skarżącemu informacje z zachowaniem 14 dniowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rację ma skarżący twierdząc, że Koła Łowieckie są podmiotami zobowiązanymi do udzielenia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2058 ze zmianami). W myśl art. 4 ust. 1 tej ustawy zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności kategorie podmiotów wskazane w punktach od 1 do 5 tego przepisu. Na tle tego przepisu w orzecznictwie przyjmuje się, że podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznych są zatem nie tylko szeroko pojęte władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne ( wyrok NSA z dnia 6 marca 2008 r., I OSK 1918/07 opubl. w Lex nr 505424). Takim podmiotem jest również Polski Związek Łowiecki oraz jego komórki organizacyjne w tym zarządy okręgowe i kola łowieckie. Uzasadniając powyższe stanowisko wskazuje się na treść art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo Łowieckie (Dz. U. z 2017r., poz. 1295), określającego zadania Polskiego Związku Łowieckiego Ponadto Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. O publicznoprawnym charakterze działalności PZŁ świadczy także konieczność odbycia przez osoby ubiegające się o uprawnienia do polowania, szkolenia prowadzone przez Związek określone w art. 42 ust. 4 -7 prawa łowieckiego. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 28 listopada 2013r. ( I OZ 1155/13 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) zauważył, że zgodnie z art. 32 ust. 1 prawa łowieckiego Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulacje liczebności populacji zwierząt łownych. Zaś łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej (art. 1 tej ustawy). Zwierzęta łowne w stanie wolnym będąc dobrem ogólnonarodowym, stanowią zaś własność Skarbu Państwa (art. 2 przedmiotowej ustawy). Zatem, w świetle przepisów ustawy Prawo łowieckie, Polski Związek Łowiecki wykonuje m. in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 oraz art. 74 ust. 2 Konstytucji obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego (z uzasadnienia do wyroku TK z dnia 6 listopada 20102 r. ( K 21/11, opubl. OTK-A 2012/10/119). Stosownie do unormowania art. 33 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie zadania te wykonują także Koła Łowieckie, przy czym posiadają one osobowość prawną nabywaną w momencie uzyskania członkostwa w Polskim Związku Łowieckim. Podstawowym podmiotem wydzierżawiającym obwody łowieckie jest Koło Łowieckie. Zatem na dzierżawionym przez siebie obwodzie Koło ma obowiązek realizacji celów i zadań łowiectwa, tj. prowadzenia gospodarki łowieckiej (art. 8 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie) rozumianej jako element ochrony środowiska przyrodniczego, obejmującego ochronę zwierząt łownych, gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. W tym kontekście nie może budzić wątpliwości, że Koła Łowieckie są tymi "innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne" w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro bowiem wykonują zadania administracji państwowej związane z łowiectwem w rozumieniu art. 1 ustawy Prawo łowieckie, to co do zasady, mogą być zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodzić należy się także, że wnioskowana informacja ma charakter publiczny, podlegający udostępnieniu w drodze wspomnianej ustawy. W orzecznictwie zgodnie uważa się, że treść jej art. 1 pozwala na wywiedzenie wniosku o szerokim rozumieniu pojęcia informacji publicznej. Powyższe stanowisko potwierdził w wyroku z dnia 13 listopada 2013r. ( P 25/12 opubl. w ZU OTK nr 8A/2013, poz. 122 ) również Trybunał Konstytucyjny, według którego pojęcie informacji publicznej i sprawy publicznej podlega ustaleniu nie tylko na podstawie art. 1 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz także, a nawet przede wszystkim na podstawie art. 61 ust.1 Konstytucji, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zbieżne z tym stanowisko zajmuje również orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym uważa się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Taki charakter będzie miała również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne i odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa ( np. wyroki NSA z: 20 stycznia 2012 r. I OSK 2118/11, 7 marca 2012 r., I OSK 2265/11 i 27 marca 2012 r. I OSK 155/12 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). W wyroku z dnia 7 października 2015r. ( I OSK 1974/14 opubl. w CBOSA ) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił jednak, że zrzeszeniu osób fizycznych i prawnych, jakim stosownie do art. 32 ust. 1 prawa łowieckiego jest Polski Związek Łowiecki, nie sposób stawiać analogiczny standard wymagań, jak organom administracji. W konsekwencji nie każda informacja będąca w jego dyspozycji bądź odnosząca się do jego funkcjonowania będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tylko te kwestie względem podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej, pozostałą zaś materię a contrario uznać należy za niepubliczną, a zatem stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej za nie będącą informacją publiczną. Zdaniem NSA znajduje to potwierdzenie w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, wskazującym, że "obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa." Przyjęcie zatem, że od wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy podmiotów można żądać innych informacji, niż z zakresu wykonywania zadań władzy publicznej ,czy gospodarowania mieniem publicznym – byłoby nadmierną ingerencją w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą poza standard konstytucyjny ( por. także wyroki NSA z dnia 7 października 2015r. I OSK 1928/14 i 13 stycznia 2016r. I OSK 285/15 opubl. w CBOSA ). W ocenie sądu zadania Polskiego Związku Łowieckiego o charakterze publicznym zostały określone w art. 34 ustawy – Prawo Łowieckie i tylko w tym zakresie uznać je należy za informacje publiczne. Chodzi tu o 1) prowadzenie gospodarki łowieckiej; 2) troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących; 3) pielęgnowanie historycznych wartości kultury materialnej i duchowej łowiectwa; 4) ustalanie kierunków i zasad rozwoju łowiectwa, zasad selekcji populacyjnej i osobniczej zwierząt łownych;5) czuwanie nad przestrzeganiem przez członków Polskiego Związku Łowieckiego prawa, zasad etyki, obyczajów i tradycji łowieckich; 6) prowadzenie dyscyplinarnego sądownictwa łowieckiego; 7) organizowanie szkolenia w zakresie prawidłowego łowiectwa i strzelectwa myśliwskiego; 8) prowadzenie i popieranie działalności wydawniczej i wystawienniczej o tematyce łowieckiej; 9) współpracę z pokrewnymi organizacjami zagranicznymi; 10) wspieranie i prowadzenie prac naukowych w zakresie gospodarowania zwierzyną ; 11) prowadzenie i popieranie hodowli użytkowych psów myśliwskich i ptaków łowczych; 12) realizację innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw środowiska. W świetle powyższego uzasadnione jest przekonanie, że protokoły z polowań stanowią informację publiczną. Stosownie do § 42 ust.2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz ( Dz. U z 2005r. Nr 61, poz. 548 ze zmianami ) prowadzący polowanie zbiorowe, w terminie do siedmiu dni od zakończenia polowania, sporządza protokół zawierający: 1) numer lub numery obwodów łowieckich; 2) datę odbycia polowania zbiorowego; 3) wyszczególnienie gatunków zwierzyny przewidzianej do odstrzału; 4) godzinę rozpoczęcia i zakończenia polowania zbiorowego; 5) listę uczestników; 6) wyszczególnienie pozyskanej zwierzyny; 7) sposób zagospodarowania pozyskanej zwierzyny; 8) uwagi dotyczące przebiegu polowania zbiorowego. Dane te mieszczą się w pojęciu gospodarki łowieckiej rozumianej zgodnie z art. 4 ust.1 ustawy Prawo Łowieckie jako działalność w zakresie ochrony, hodowli i pozyskiwania zwierzyny. Sposobem pozyskiwania zwierzyny jest natomiast polowanie o jakim mowa w art. 4 ust.2 i rozdziale VIII ustawy. Trzeba natomiast zgodzić się ze skarżącym, którego zdaniem Koło pozostawało w bezczynności przy rozpoznaniu wniosku z dnia grudnia września 2016r. Podkreślić należy, że w sytuacji skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej żądania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej , jest on zobowiązany do dokonania jednego z następujących działań: 1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Organ dokonuje tego w formie czynności materialno – technicznej; 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 cytowanej ustawy), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 ustawy); 3) odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 ustawy, czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ustawy. W sprawie jest oczywiste, że Koło nie zakończyło sprawy w żadnej z tych form. Po otrzymaniu wniosku w ustawowym terminie nie udzieliło żądanej informacji, mimo bowiem wskazania w skardze udostępnienia żądanych kopii protokołów, w aktach sprawy brak jest potwierdzenia tego faktu. Natomiast w piśmie z dnia 16 grudnia 2016r. zawiadomiło skarżącego o braku technicznych możliwości wykonania papierowych lub elektronicznych dokumentów będących przedmiotem wniosku i kosztach związanych z udostępnieniem informacji w wysokości [..] złotych. W piśmie wskazano, że kopie dokumentów zostaną udostępnione po dokonaniu wpłaty tej kwoty na konto Koła. Tej jednak okoliczności nie można uznać jako usprawiedliwiającej bezczynność. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy dostęp do informacji publicznej jest bezpłatny, ale z zastrzeżeniem art. 15. Zgodnie z art. 15 ust. 1 podmiot ma możliwość pobrania od wnioskodawcy opłaty w wysokości odpowiadającej kosztom związanym ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, podmiot ten ma ponieść dodatkowe koszty. Jak zatem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 2016r.( I OSK 662/16 opubl. w CBOSA) zasada bezpłatności dostępu do informacji publicznej odnosi się do korzystania z informacji udostępnionych w BIP, w centralnym repozytorium, czy w ramach wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy i dostępu do materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. W przypadku zaś udostępnienia informacji publicznej na wniosek zasadą z art. 15 ust. 2 jest możliwość pobierania opłaty w wysokości kosztów związanych z udostępnieniem informacji na wniosek. Nie oznacza to, że udostępnienie informacji staje się odpłatne. Art. 15 ust.1 wskazuje tylko na możliwość zwrotu podmiotowi udostępniającemu kosztów, które poniósł realizując żądanie wniosku. W postanowieniu z dnia 1 października 2013r. ( I OSK 2139/13 opubl. w CBOSA ). Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wynikający z art. 15 ust. 1 obowiązek powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty ma na celu umożliwienie wnioskodawcy samodzielnego podjęcia decyzji o pokryciu kosztów udostępnianych informacji. Ze względu na wysokość opłaty może on zrezygnować ze wskazanego we wniosku sposobu lub formy udostępnienia informacji, poprzestając na sposobie, z którym nie wiążą się żadne opłaty lub opłata jest znacznie niższa. Zdaniem sądu takie rozwiązanie gwarantuje prawidłową realizację prawa do informacji publicznej, ponieważ pozwala na uniknięcie sytuacji, w której wysokość kosztów udostępnienia informacji stanowiłaby wyłączną i bezpośrednią przeszkodę w dostępie do określonych informacji publicznych. Wnioskodawcy przysługuje kolejne 14 dni (licząc od dnia doręczenia wnioskodawcy wyżej wymienionego zawiadomienia) na dokonanie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji lub też na wycofanie wniosku. Bezczynność wnioskodawcy w tym okresie będzie prowadzić do udostępnienia informacji w sposób i w formie wskazanych pierwotnie we wniosku i będzie wiązać się z koniecznością opłacenia przez wnioskodawcę kosztów określonych we wcześniejszym zawiadomieniu. Sąd wyjaśnił również, że ustalenie wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej następuje w drodze aktu, stwierdzającego obowiązek poniesienia opłaty oraz ustalającego jej wysokość, który kreuje zobowiązanie o charakterze finansowym. Akt ten może być określony przykładowo jako "zarządzenie", "zawiadomienie", "wezwanie", "informacja", czy nawet "postanowienie" jak również może nie zawierać określenia formy i stanowić pismo skierowane do wnioskodawcy. Samo zawarcie w treści pisma informacji o wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej wypełnia dyspozycję normy z art. 15 ust. 2 ustawy. Przyjęta nazwa pisma nie ma jednak znaczenia, gdyż nie jest to decyzja czy postanowienie, lecz akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie istnieje jednak możliwość uzależnienia wszczęcia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej od uprzedniego wniesienia opłaty, o której mowa w art. 15 ustawy. Podmiot udostępniający daną informację nie może "z góry żądać" wniesienia tej opłaty. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej . nie przewidują bowiem możliwości uzależnienia wszczęcia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej od uprzedniego wniesienia opłaty. Wszczęcie tego postępowania następuje na wniosek, w momencie doręczenia podmiotowi zobowiązanego stosownego pisma (lub złożenia wniosku w formie ustnej). Bezczynność wnioskodawcy w okresie wskazanym w art. 15 ust. 2 oznacza, że z powodu braku wniesienia opłaty podmiot zobowiązany nie będzie mógł ani odmówić udostępnienia informacji (wydać decyzji o odmowie udostępnienia informacji), ani też pozostawić sprawy (wniosku) bez rozpoznania (por. art. 14). Powstanie obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości odpowiadającej kosztom związanym ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnia informacji i wezwanie strony do uiszczenia tej opłaty, powoduje jedynie przesunięcie terminu udostępnienia tej informacji w zakresie określonym w przepisie art. 15 ust 2 ustawy. Przyjęte w tym przepisie rozwiązanie gwarantuje pewność działania podmiotu zobowiązanego, nie pozostawia go w niepewności co do konieczności i zakresu realizacji ciążącego na nim obowiązku udostępnienia informacji w sposób wskazany we wniosku, a także nie wyłącza możliwości zmiany lub wycofania wniosku przez zainteresowany podmiot ( tak NSA w wyroku z dnia 5 marca 2013r. I OSK 2781/12 opubl. w CBOSA). Będzie on natomiast zobowiązany do udostępnienia informacji w sposób i w formie wskazanych pierwotnie we wniosku, co będzie wiązać się również z koniecznością opłacenia przez wnioskodawcę kosztów określonych we wcześniejszym zawiadomieniu. W ocenie sądu bezczynności Koła nie można jednak przypisać charakteru rażącego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wyjaśniano, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości i wahań w kontekście okoliczności danej sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności (wyroki NSA z 21 lipca 2017r. I OSK 2808/15 i 8 lipca 2015 r., I OSK 237/15 opubl. w CBOSA). Tym samym stwierdzić należy, że bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności usprawiedliwiające bezczynność (wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1514/14 opubl. w CBOSA). Charakter rażący ma bezczynność o znamionach "wyjątkowej" ( wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r., I OSK 2451/14 opubl. w CBOSA). O "rażącym naruszeniu prawa" w postaci bezczynności może świadczyć zlekceważenie wnioskodawcy i jego żądania (wyroki NSA z 6 września 2016 r., I OSK 296/15 i 26 lutego 2016 r., I OSK 2451/14 opbl. w CBOSA).. Jak wskazuje się w orzecznictwie, oceniając charakter bezczynności nie można pominąć charakteru sprawy, jak i specyfiki trybu jej załatwienia ( wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., I OSK 585/15 opubl. w CBOSA). Dla uznania, iż bezczynność miała miejsce z naruszeniem prawa w stopniu rażącym należy wykazać, że odpowiedzialność za nią ponosi podmiot zobowiązany i że jest ona niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym (zob. wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r., I OSK 1925/16 opubl. w CBOSA). W tym przypadku należy uwzględnić charakter i specyfikę Koła Łowieckiego, które nie jest podmiotem dysponującym fachowym aparatem przygotowanym do opracowania i udostępnienia informacji, co podkreślił również Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym już wyroku z 15 kwietnia 2016r. Przekonanie o uzależnieniu udostępnienia informacji od opłacenia kosztów związanych ze sposobem jej udostępnienia, jakkolwiek wadliwe, nie uzasadnia uznania bezczynności za rażące. Warto także zauważyć, że zawiadomienie o dodatkowych kosztach związanych ze sposobem udostępnienia informacji miało miejsce już 16 grudnia 2016r., a więc w terminie wynikającym z art. 13 ust.1 ustawy. Wzmacnia to przekonanie o dążeniu Koła do załatwienia wniosku. Za pozbawione uzasadnienia należało uznać żądanie nałożenia na Koło Łowieckie grzywny. W orzecznictwie podnosi się, że grzywna z art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oprócz funkcji dyscyplinującej, pełni również funkcję represyjną i prewencyjną, służąc zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości (wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2016 r., II OSK 1214/15 opubl. w CBOSA). W świetle powyższych okoliczności nie można uznać, aby konieczne było zastosowanie tak istotnego środka. Z tych powodów na podstawie art. 149 § 1 pkt. 3) i § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( . Dz. U z 2017r. poz. 1369) należało stwierdzić bezczynność Koła Łowieckiego w udostępnieniu informacji publicznej, która nie miała charakteru rażącego. Na podstawie art. 151 ustawy oddalono wniosek o nałożeniu na Koło grzywny. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 wspomnianej ustawy. Na koszty składa się kwota 100 złotych z tytułu uiszczonego wpisu od skargi.