III SA/Wa 3063/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Agnieszka Olesińska, Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 13 czerwca 2016 r. nr IPPB3/4510-228/16-2/DP w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę Skarżąca A. (dalej także jako "Wnioskodawca"), 14 marca 2016 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie opodatkowania dochodów (przychodów) uzyskiwanych przez Wnioskodawcę w związku z gospodarowaniem powierzonym mieniem Skarbu Państwa. A., aktualnie funkcjonująca w obrocie prawnym, prowadziła do 30 września 2015 r. działalność pod nazwą W. której stałą się następcą prawnym. Z dniem 1 października 2015 r., na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. 2015, poz. 1322. ze zm.) nastąpiło połączenie W. utworzonej na podstawie ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 746, ze zm.) z A. utworzoną na mocy ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2013 r. poz. 712 ze zm.). Połączenie ww. agencji, zgodnie z art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego, nastąpiło poprzez przejęcie A. przez W. i w związku z tym W. przejęła wszelkie prawa i obowiązki byłej A. (art. 120 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego). W. po połączeniu, czyli z dniem 1 października 2015 r. otrzymała nazwę A., zgodnie z art. 121 cyt. ustawy. W świetle art. 92 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz c ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157. poz. 1241, ze zm.) z dniem 1 stycznia 2012 r. zarówno A. jak i W. stały się agencjami wykonawczymi. Agencja powołała się na ustawę z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r.. poz. 885. ze zm. - dalej "UFP" lub "ustawa o finansach publicznych"), tj. art. 20 i art. 22 oraz na sposób obliczania nadwyżki środków finansowych Agencji, wynikający z rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 grudnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1432) (§ 2 w powiązaniu z § 3 ust. 1, ust. 2, ust. 3). Zdaniem Skarżącej, środki finansowe zgromadzone w danym roku budżetowym przez agencję wykonawczą, stanowiące pochodną formalnie "jej" dochodów (w rozumieniu budżetowym, czyli wpływów - będących pochodną przychodów uzyskiwanych z jej działalności), które posiada na swoich rachunkach bankowych - ma ona obowiązek w całości odprowadzić na rachunek budżetu państwa. Stąd agencja wykonawcza jednostki sektora finansów publicznych nie ma możliwości posiadania środków finansowych we własnym posiadaniu i dyspozycji, sprowadzając je do typowego dla jednostek budżetowych powiązania z budżetem państwa. Przy czym o ile w jednostkach budżetowych jest to powiązanie ustanowione w dwóch kierunkach tj. zarówno dla zasilenia jednostek budżetowych z budżetu państwa, jak i w kierunku wpłat przez te jednostki do budżetu państwa wszystkich środków pozyskanych przez te jednostki, to w przypadku agencji wykonawczych nie zakłada się żadnego zasilenia ze strony budżetu państwa, a jedynie wpłacanie przez agencje wykonawcze do budżetu państwa wszystkich posiadanych przez nie środków finansowych, wg stanu na koniec roku budżetowego. Inna jest też częstotliwość rozliczeń z budżetem państwa - miesięczna w jednostkach budżetowych i roczna w agencjach wykonawczych. Zdaniem Skarżącej, agencja wykonawcza jest podmiotem, który z definicji nie ma nigdy własnych dochodów i w konsekwencji własnych środków finansowych, w sposób trwały, na stałe, a jedynie dysponuje nimi przejściowo. W trakcie roku budżetowego korzysta on z możliwości dysponowania tymi środkami w celu finansowania zobowiązań związanych z jego działalnością, ale wszystkie środki pieniężne, których agencja nie wyda na koniec roku są dedykowane do realizacji jednego celu - wpłaty do budżetu państwa. Jeżeli zatem wszystko co w ciągu roku budżetowego uzyska agencja wykonawcza jest zobowiązana wpłacić do budżetu państwa, realizując w ten sposób powiązanie z budżetem państwa w formie całościowej, to w efekcie: 1) nie ma żadnego własnego dochodu, który mógłby być obciążony podatkiem na rzecz budżetu państwa, i nie ma od czego naliczyć podatku, bo wszystko co ma powinna wpłacić do budżetu państwa: 2) nie ma podstaw do objęcia tego podmiotu opodatkowaniem podatkiem dochodowym, gdyż opodatkowanie jest realizacją powiązania z budżetem państwa w formie częściowej, tj. w drodze pobrania podatku stanowiącego część uzyskanego przez dany podmiot dochodu, a nie jego całość: 3) chcąc się w pełni wywiązać z obu obowiązków powinna nadwyżkę środków finansowych wpłacić do budżetu państwa i zaciągnąć kredyt, z którego zgłosiłaby dodatkowo podatek dochodowy od tej nadwyżki; 4) przyjęcie modelu mieszanego w praktyce W. i A. lat 2012 - 2016. polegającego na rozliczaniu podatku dochodowego od agencji i jednocześnie rozliczaniu nadwyżek środków finansowych z budżetem państwa nie ma podstaw7 prawnych. Skarżąca powołała się na art. 217 Konstytucji PP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78. poz. 483, ze zm.) oraz definicję "innych danin publicznych" z ustawy o finansach publicznych, jak też fakt, że ustawą określającą "nakładanie podatków" jest m.in. ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851, ze zm. - dalej "U.P.D.O.P." lub "ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych") oraz prokonstytucyjne orzecznictwo sektorów administracyjnych. Jej zdaniem, opodatkowanie danych transakcji może wynikać wyłącznie z ustaw podatkowych spełniających wymogi art. 217 Konstytucji RP, zgodnie z zasadą "nullum tributum sine lege". Nadto, na mocy art. 7 ust. 1 "U.P.D.O.P.", przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty. Skarżąca zwróciła się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: Czy dochody (przychody), jakie uzyskuje obecna A. i poprzednia A. oraz W., z tytułu zagospodarowania powierzonego jej mienia Skarbu Państwa, w okresie po 1 stycznia 2012 r., gdy został} przekształcone w agencje wykonawcze, generują dochód w rozumieniu art. 7 ust 1 "U.P.D.O.P." i tym samym są zobligowane do obliczania i wpłaty do budżetu państwa podatku dochodowego od osób prawnych? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, ze zm.) agencja wykonawcza prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w "UFP" i ustawie - dla dawnej A. z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2013 r., poz. 712 ze zm.). dla obecnie działającej A. - w ustawie z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1322 ze zm.). Ponadto agencja wykonawcza jest zobowiązana wpłacać do budżetu państwa nadwyżkę środków finansowych ustaloną na koniec roku, pozostającą po uregulowaniu zobowiązań podatkowych - art. 22 "UFP". Dlatego wszelkie środki finansowe zgromadzone przez agencję wykonawczą, stanowiące pochodną "jej" przychodów czyli formalnie "jej" dochody (w rozumieniu budżetowym, czyli wpływy), które ma obowiązek odprowadzić na rachunek budżetu państwa, a tym samym adekwatne dochody (w rozumieniu podatkowym, czyli przysporzenia majątkowe) mają charakter wyłącznie przejściowy. Zdaniem Strony, definicja z art. 7 ust. 1 "U.P.D.O.P." odnosi się do trwałego, definitywnego przysporzenia majątku danego podatnika, co wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych i piśmiennictwa. Dlatego, w sytuacji ustanowienia w "UFP". obowiązku przekazywania przez agencję wykonawczą - co wynika z ustawowej konstrukcji finansowej i prawnej tej jednostki sektora finansów publicznych - całości uzyskanych przysporzeń majątkowych do budżetu państwa, jednostka ta nie ma możliwości generowania "swojego" dochodu, o którym mowa w art. 7 "U.P.D.O.P.", gdyż całość jej aktywów - środków pieniężnych, podlega wpłacie do budżetu państwa na koniec roku budżetowego. Do 31 grudnia 2011 r. przysporzenia majątkowe w agencjach państwowych niebędących jeszcze agencjami wykonawczymi miały charakter trwały, lecz od 1 stycznia 2012 r. wszystkie środki finansowe ustalane zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu ustalania nadwyżki środków finansowych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (Dz. U. z 2012 r., poz. 1432) oraz Rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie sposobu ustalania nadwyżki środków finansowych Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2013 r.. poz. 575) podlegają corocznemu obowiązkowi wpłaty do budżetu państwa. W sytuacji wprowadzenia takiego obowiązku ustawodawca dokonał zmiany powiązania agencji z budżetem państwa z rozliczeń analogicznych do obowiązujących w sektorze prywatnym, czyli przez podatek dochodowy stanowiący 19 % ustalonego dochodu podatnika - agencji na rzecz należności budżetu państwa z tytułu nadwyżki środków finansowych równej całości, tj. 100% wypracowanego przysporzenia w danej agencji, tj. aktywów w postaci środków pieniężnych, doprowadzając do powiązania tych podmiotów z budżetem państwa w formie właściwej dla jednostek budżetowych. Zdaniem Skarżącej, zdublowane rozliczenia, tj. i w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych i w drodze nadwyżki środków- finansowych, prowadzą do bezprawnego pomniejszania nadwyżki środków finansowych o kwotę podatku dochodowego. Podatek ten jest obliczany od sztucznego dochodu podatnika - agencji wykonawczej, która przecież własnego dochodu mieć nie może, gdyż ostateczny wynik przysporzeń znajdujących się w jej dyspozycji, tj. środki pieniężne osiadłe na jej rachunkach bankowych, zobligowana jest przekazać do budżetu państwa w postaci nadwyżki środków finansowych na koniec roku budżetowego. W tej sytuacji kwoty podatku dochodowego od osób prawnych wpłacane przez agencje wykonawcze do budżetu państwa są finansowane z kwot nadwyżek finansowych, które są należnościami budżetu państwa i te nadwyżki nieprawidłowo pomniejszają. Ekonomiczny efekt tej operacji jest zatem taki, że budżet państwa ze środków pochodzących z należnych mu nadwyżek finansowych finansuje wpłaty podatku dochodowego od agencji wykonawczych. Nie ma podstaw prawnych dla stosowania obu ww., rozliczeń, które realizują całkowicie rozbieżne systemy powiązań z budżetem państwa. Także w tym względzie Strona powołała się na orzecznictwo. W opinii A., jedyną podstawą faktyczną rozliczania po dniu 1 stycznia 2012 r. przez W. byłą A. i obecną A. podatku dochodowego od osób prawnych jest analogia, czyli kontynuacja praktyki z okresu poprzedniego, co prowadzi wprost do wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych contra legem poprzez rozszerzenie zakresu opodatkowania tym podatkiem na sztucznie ustalony, a zatem de facto fikcyjny, dochód podatkowy agencji wykonawczych. Na taką potrzebę wskazuje interpretacja konstytucyjnych zasad równości i powszechności opodatkowania (art. 84 i art. 217). Minister Finansów organ upoważniony do wydawania interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (dalej jako "Minister") interpretacją z 13 czerwca 2016 r. Nr IPPB3/4510-228/16-2/DP, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, dalej jako "O.p.") uznał, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 9 marca 2016 r. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie opodatkowania dochodów (przychodów) uzyskiwanych przez Wnioskodawcę w związku z gospodarowaniem powierzonym mieniem Skarbu Państwa-jest nieprawidłowe. Zdaniem Ministra, niezbędne jest odniesienie się do elementów konstrukcyjnych wyznaczających miejsce agencji wykonawczych w systemie finansów publicznych by następnie, m.in. poprzez analizę przepisów ustawy określającej podstawę jej funkcjonowania określić podleganie Wnioskodawcy pod przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 U.P.D.O.P. Minister powołał się na art. 18 UFP, zapisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367, dalej: "ustawa o zakwaterowaniu") art. 5 ust. 1 ustawy z 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 614) i wskazał, iż A. objęta jest przepisami ustawy podatkowej w zakresie opodatkowania osób prawnych (art. 1 u.p.d.o.p.). Jego zdaniem, A. nie jest objęta wyłączeniami z art. 6 ust. 1 u.p.d.o.p., natomiast konieczność wyłączenia z opodatkowania A. wywodzi z zestawienia treści przepisu art. 7 u.p.d.o.p. z przepisami nakładającymi na nią obowiązek przekazywania na rzecz Skarbu Państwa nadwyżki środków finansowych ustalonej na koniec roku budżetowego. Minister zwrócił uwagę na to, iż zgodnie z art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego agencja ta prowadzi samodzielną gospodarkę finansową i tworząc wyszczególnione w przepisie fundusze. Podstawą do żądania od A. wpłacenia na rzecz budżetu państwa nadwyżek środków finansowych, obliczanych już po uregulowaniu zobowiązań podatkowych jest art. 22 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Stąd też jednym z funduszy A. jest fundusz rezerwowy tworzony z zysku netto. W konsekwencji stwierdzić należy, iż przepis art. 22 UFP zakłada, że każda agencja wykonawcza (w tym A.) obowiązana jest uiszczać na rzecz Skarbu Państwa zobowiązania podatkowe, które są efektem jej działalności. Fakt ten wyłącza możliwość wyłączenia przychodów i dochodu A. spod dyspozycji art. 7 ust. 1 u.p.d.o.p. Zdaniem Ministra, powołane przez Stronę orzecznictwo dotyczyło definicji przychodów odnoszącej się do zupełnie innego stanu faktycznego, jakim jest konieczność rozpoznania przychodu z tytułu nieodpłatnej służebności, względnie dotyczyło opodatkowania kwot uzyskiwanych z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Minister zaakcentował, ze agencja wykonawcza przekazuje nadwyżkę finansową dopiero po uregulowaniu zobowiązań podatkowych, w tym zdaniem organu, zobowiązań z tytułu U.P.D.O.P., stąd przychody A. nie mogą zostać uznane za niedefinitywne ze względu na brak możliwości korzystania z osiągniętego zysku, który w postaci nadwyżki finansowej jest obowiązkowo wpłacany do budżetu państwa. Minister zaakcentował fakt, że A. opiera swoje twierdzenia na niemożliwości rozpoznawania przychodów podatkowych w związku z nałożonym obowiązkiem przekazywania do budżetu istniejących w danym roku nadwyżek. Jeżeli jednak A. w danym roku nie wypracuje środków stanowiących taką nadwyżkę, to obowiązek ten nie będzie realizowany. Minister, po rozpoznaniu wezwania z 30 czerwca 2016 r. do usunięcia naruszenia prawa, odpowiedzią z 4 sierpnia 2016 r., stwierdził "brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego". Skargą z 7 września 2016 r., A. zakwestionowała interpretację indywidualną Ministra z dnia 13 czerwca 2016 r.nr IPPB3/4510-228/16-2/DP, wnosząc o: uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i orzeczenie o istocie sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: 1) art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy "U.P.D.O.P." poprzez błędne przyjęcie, że dochody Agencji uzyskane z zagospodarowania mienia, którego właścicielem jest Skarb Państwa, są dochodami A. a nie dochodami Skarbu Państwa, co skutkuje tym, że Agencja W sferze podatku dochodowego od osób prawnych nie może korzystać ze zwolnienia przewidzianego dla Skarbu Państwa; 2) art. 7 "U.P.D.O.P." poprzez nieprzyjęcie do wiadomości obecnego stanu prawnego, że w sytuacji nałożonego na A. obowiązku przekazywania nadwyżki środków finansowych, dochód uzyskany przez A. ma charakter przejściowy i musi być oddany do budżetu państwa; 3) art. 217 Konstytucji RP zgodnie z którym tylko właściwa ustawa podatkowa może nakładać obowiązek zapłaty podatku przez podatnika, a nie dowolne interpretacje przepisów prawa dokonane przez Dyrektora Izby Skarbowej; 4) zasady praworządności i zaufania do organów podatkowych, tj. art. 120-122 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2015 r. poz.613 ze zm., dalej jako O.p.); 5) obowiązku prawidłowego i wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego (art. 187 O.p.) oraz zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) poprzez pominięcie wniosków płynących z wyroku WSA z dnia 3 lutego 2016 r., sygn, akt III SA/Wa 58/15, uzasadniających objęcie A. zwolnieniem podatkowym przewidzianym dla Skarbu Państwa, Zdaniem Skarżącej, argumentacja DIS jest całkowicie chybiona, gdyż wymagałaby wskazania przez organ, w jaki sposób A. jest beneficjentem tych rzekomo własnych przychodów. Beneficjentem może być bowiem podmiot, który jest właścicielem majątku i właścicielem majątku, który jest z tych przychodów tworzony (przysporzenia). Minister, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skargę należy oddalić. 2. Jako podstawę prawną skargi A. oznaczyła w szczególności, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 7 U.P.D.O.P., procedury, tj. art. 120-122 O.p., art. 187, art. 191 O.p. oraz art. 217 Konstytucji RP. 3. W ocenie Skarżącej, naruszone zostały zasady prowadzenia postępowania dowodowego i swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że dochody A. uzyskane z zagospodarowania mienia, którego właścicielem jest Skarb Państwa, są dochodami A. a nie dochodami Skarbu Państwa i w konsekwencji do nieuwzględnienia dyspozycji wynikających z nowego stanu prawnego i naruszenia zasady nakładania obowiązku podatkowego jedynie w drodze ustawy. 4. Sąd wskazuje, że organy władzy publicznej są zobowiązane uwzględniać w ocenie sprawy dorobek prawny w zbliżonych stanach faktycznych i prawnych, w szczególności orzecznictwo sądowoadministracyjne. 5. Przede wszystkim, warunkiem zwolnienia określonego w art. 6 ust. 1 u.p.d.o.p. jest wyłącznie kryterium podmiotowe, a nie kryterium własności. Tym samym, utożsamienie Skarbu Państwa z państwową osobą prawną – choćby z uwagi na istniejący stosunek powiernictwa – prowadziłoby do wniosku, że zbędne byłoby wskazywanie w art. 6 ust. 1 u.p.d.o.p., jako podmiotów zwolnionych od podatku dochodowego od osób prawnych, jakichkolwiek agencji wykonawczych. Rozumowaniu temu przeczy jednak fakt, że w przepisie tym wyraźnie zwolniono od podatku niektóre agencje wykonawcze, np. Agencję Rynku Rolnego, Agencję Nieruchomości Rolnych, Agencję Rezerw Materiałowych. Dlatego, A. bez względu na fakt gospodarowania mieniem Skarbu Państwa – nie można utożsamiać na gruncie przepisów u.p.d.o.p. ze Skarbem Państwa, ze skutkiem dla stosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. 6. Jak wskazywano już Skarżącej, w art.6 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. ustawodawca precyzyjnie określił podmiot podlegający zwolnieniu – Skarb Państwa. Z kolei, zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu A. jest państwową osobą prawną. Z postanowień art. 1a ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 roku o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz.U. z 2012 r., poz. 1224) wynika, że państwowa osoba prawna jest to inna niż Skarb Państwa jednostka organizacyjna, posiadającą osobowość prawną, której mienie jest w całości mieniem państwowym. Powyższe oznacza, że A. jest odrębną od Skarbu Państwa osobą prawną, czyli nie można utożsamić jej podmiotowo ze Skarbem Państwa (wyroki z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 1620/14 oraz II FSK 1054/15, lub z 4 października 2017 r. II FSK 1249/17 albo 18 maja 2017 r., II FSK 650/17, CBOSA), ze skutkiem dla zastosowania wyłączenia od opodatkowania. Wobec oceny sytuacji Agencji dokonanej przez NSA Sąd nie podziela poglądów z wyroku Sądu I instancji z 3 lutego 2016 r III SA/Wa 58/15, na który powołuje się A., lecz przychyla się do oceny tego wyroku dokonanej 16 lutego 2017 r. w sprawie o sygnaturze I SA/Go 1/17, uznanym przez NSA za prawidłowy w prawomocnym wyroku z 4 października 2017 r. II FSK 1249/17. 7. Sąd powołuje się przy tym na pogląd reprezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym zwolnień od opodatkowania ( w tym z art. 6 U.P.D.O.P.) nie można domniemywać i w tym celu stosować wykładni rozszerzającej (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 29 lipca 2005 r., sygn. akt I FSK 77/05; z 16 września 2015 r., sygn. akt I GSK 100/14; z 27 października 2011 r., sygn. akt II FSK 753/10; z 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1963/14 – publ. w bazie orzeczeń CBOSA; uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 kwietnia 1997 r., sygn. akt FPK 3/97, publ. ONSA 1997/3/111). Dlatego też Sąd nie może w badanej sprawie zastosować wyrwanych z kontekstu wskazań z przywołanych przez Stronę w skardze orzeczeń sądów. 8. Dlatego, wobec zestawienia argumentacji Strony, ocenionej już przez sądy, z treścią prawomocnych orzeczeń, należało oddalić zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 1 U.P.D.O.P. 9. Również zarzut naruszenia art. 7 U.P.D.O.P. jest nietrafny. 10. Zdaniem Sądu, po pierwsze Skarżąca nie oznaczyła dokładnie jednostki redakcyjnej, której naruszenie zarzuca, co utrudnia (uniemożliwia) skonkretyzowanie zarzutów. Nadto, na mocy art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego, Agencja prowadzi samodzielną gospodarkę finansową na podstawie rocznego planu finansowego, zatem "wypracowuje" dochód, o którym mowa w art. 7 ust. 2 U.P.D.O.P. Trafnie wskazał organ interpretacyjny, że A. tworzy fundusze własne (fundusz zasobowy będący kapitałem zakładowym - w wartości mienia Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 1 pkt 2, przekazanego A. do zagospodarowania, czy fundusz rezerwowy - tworzony z zysku netto Agencji) oraz fundusze specjalne (remontowy i inne fundusze) – por. art. 33 przywołanej ustawy. Ustawodawca konsekwentnie, również w innych ustawach, wskazuje, że " agencja wykonawcza jest obowiązana corocznie wpłacać do budżetu państwa, na rachunek bieżący dochodów państwowej jednostki budżetowej obsługującej ministra sprawującego nadzór nad tą agencją, nadwyżkę środków finansowych ustaloną na koniec roku, pozostającą po uregulowaniu zobowiązań podatkowych (art. 22 ust. 1 ustawy o finansach publicznych). Podążając za ustawodawcą Sąd uznaje zarówno obowiązek A. realizowania samodzielnego rocznego planu finansowego, jak też obowiązek regulowania zobowiązań podatkowych, także w podatku dochodowym od osób prawnych. 11. Zdaniem Sądu, zarzuty naruszenia art. 191, art. 187, art. 120 – art. 122 O.p. są konsekwencją niekorzystnego dla Strony sposobu rozumienia przywołanego powyżej prawa materialnego, ze skutkiem wyrażonym w ocenie zarzutów naruszenia prawa materialnego. Sąd podziela, co do zasady, poglądy A. odnośnie postulowanych standardów rozumienia przywołanych przepisów, zastrzegając jednocześnie, że Skarżąca nie wykazała, by naruszenia tych standardów miało miejsce w sprawie, nie wspominając już o wykazaniu "istotnego wpływu na wynik sprawy", o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "u.p.p.s.a."). 12. Zupełnie niezrozumiały i nietrafny jest dla Sądu zarzut naruszenia art. 217 Konstytucji RP wobec jednoznacznej treści art. 6 U.P.D.O.P., zasad rozumienia instytucji ulg i zwolnień oraz jednoznacznbego określenia przez ustawodawcę przedmiotu opodatkowania w poidatku dochodowym od osób prawnych. 13. Z tych powodów należało, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.., orzec jak w sentencji.