II SA/Łd 835/17

Dnia 12 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 roku sprawy z wniosku S. M. o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywny za niewykonanie wyroku WSA w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2015 r. sprawie II SAB/Łd 41/15 1. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego S. M. sumę pieniężną w kwocie 500 (pięćset) złotych; 4. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego S. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS S. M. złożył do Sądu skargę na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 41/15, wnosząc o: 1. wymierzenie organowi grzywny; 2. przyznanie w trybie art. 154 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości nie niższej niż 10.000 zł; 3. zasądzenie w trybie art. 200 p.p.s.a od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 41/15, zobowiązał organ do załatwienia, w terminie 30 dni od uprawomocnienia orzeczenia, wniosku S. M. z dnia 24 lipca 2014 r., stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzając organowi grzywnę w kwocie 1000 zł. Ponieważ organ nie wykonał zobowiązania nałożonego przez Sąd i sprawy w tym terminie nie załatwił, na skutek wniesionej przez S. M. skargi o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku, Sąd wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 974/15 wymierzył organowi grzywnę w wysokości 2.000 zł i stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznał od organu na rzecz skarżącego kwotę pieniężną w wysokości 1000 zł. Z uwagi na fakt, że organ żadnych działań w sprawie nie podejmował, w dniu 2 listopada 2016 r. skarżący wezwał organ do wykonania wyroku. W dniu wniesienia skargi, skarżącemu została doręczona decyzja organu z dnia [...], nr [...]. Skarżący uznając, iż organ podejmuje jakieś działania, skargę na niewykonanie wyroku cofnął, wskutek czego Sąd postanowieniem z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 965/16 postępowanie sądowe umorzył. Skarżący wskazał, iż od tego czasu upłynęło kolejne półtora roku, a organ nie załatwił wniosku skarżącego decyzją – tak jak to wskazał Sąd. Jednocześnie skarżący podkreślił, że w sprawie ma miejsce zupełna ignorancja orzeczenia Sądu. Z dotychczasowych orzeczeń Sądu wynika, że organ raz zobowiązany przez Sąd do wykonania określonej czynności jest związany takim wyrokiem aż do jego wykonania. Sąd każdorazowo odrzuca wszelkie późniejsze wnioski o ponowne zobowiązanie organu, przyjmując, że raz dokonane zobowiązanie ma charakter rzeczy osądzonej. W przypadku dalszego niewykonania przez organ wyroku po wydaniu orzeczenia o wymierzeniu grzywny, skarżący ma prawo wystąpić z kolejną skargą o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku za kolejny okres, w którym organ wyroku nie wykonuje. Łącznie od zobowiązania organu wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r. upłynęło 29 miesięcy. W ocenie skarżącego opisany stan rzeczy jest niedopuszczalnym pogwałceniem wszelkich norm prawnych w praworządnym państwie. To destrukcyjne działanie organu jest tym bardziej znaczące w skutkach, że jest wywołane zachowaniem organu, który bojkotuje zasady prawne, w tym art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej jako: "k.p.a.". Wniosek o przyznanie w trybie art. 154 § 7 p.p.s.a. sumy pieniężnej w wysokości nie niższej niż 10.000 zł znajduje przy tym uzasadnienie w kolejnym okresie zwłoki w wykonaniu przez organ zobowiązania nałożonego przez Sąd, przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek reakcji organu w prowadzonym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że w dniu 24 lipca 2014 r., wpłynął wniosek S. M. o wszczęcie postępowania w przedmiocie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania linii energetycznej zlokalizowanej na dz. nr ewid. 340/63, 643 obręb [...] B. przy ul. A 2, o zbadanie, czy prawo obowiązujące w czasie budowy w/w linii dawało umocowanie na wydanie decyzji administracyjnej dla takiego podmiotu, dla którego została wydana oraz o ustalenie kto i na podstawie jakiego prawa sieć użytkuje, i jakim prawem dysponuje terenem. W dniu [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził oględziny na w/w nieruchomości. Celem zebrania niezbędnego materiału dowodowego w powyższej sprawie wezwano przedstawiciela gestora sieci do złożenia stosownych wyjaśnień w przedmiocie legalności, prawidłowości budowy przedmiotu postępowania. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 4 grudnia 2014 r., gestor sieci dostarczył dokumentację techniczną dotycząca zasilania pawilonów na oś. A w B. - obszar obejmujący przedmiot postępowania. Przedmiotowa linia kablowa zlokalizowana jest na działkach nr ewid. 643 i 340/43 obr. [...], miasto B. Natomiast działka nr ewid. 340/63 wskazana we wniosku, zgodnie z pismem Starostwa Powiatowego w [...], Wydział Geodezji, Kartografii i Katastru z dnia [...], znak: [...], w obowiązującej ewidencji gruntów i budynków, obr. [...] miasto B. nie istnieje. Pismem z dnia 28 stycznia 2015 r. S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiotowej sprawie. Po rozpoznaniu w/w skargi, WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 41/15 zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do wydania aktu w przedmiotowej sprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] nałożył na A Dystrybucja SA obowiązek sporządzenia oceny technicznej w zakresie prawidłowości wybudowania i użytkowania przedmiotowej linii w terminie do dnia 15 stycznia 2017 r. Po rozpatrzeniu odwołania od w/w wymienionej decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Mimo wniesienia przez S. M. i U. Z. odwołania od decyzji nr [...], przy piśmie z dnia 12 stycznia 2017 r. A Dystrybucja S.A. przekazało "Ocenę techniczną prawidłowości wybudowania i użytkowania linii kablowej 0,4 kV zasilającej pawilony handlowe przy ul. B i ul. A w B. dz. nr 340/63 i 643 obr. [...] B." - OPRACOWANIE NR [...]. ' Przy pismach z dnia 23 czerwca 2014 r. oraz z dnia 16 lipca 2014 r., A Dystrybucja S.A. Oddział Ł.-T. stwierdza, iż nie jest właścicielem linii kablowej zlokalizowanej na działkach nr ewid. 643 i 340/43 przy ul. B i ul. A, ale jako spółka dystrybucyjna posiada aktualne umowy na dostawę energii elektrycznej dla odbiorców zasilanych z powyższej linii nn. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2017r., poz. 220 i 791) przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją energii jest obowiązane utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Rozpatrywana linia 0,4kV wybudowana została na podstawie decyzji Urzędu Rejonowego w B. nr [...] z dnia [...], w czasie obowiązywania ustawy z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli (Dz. U. 1950 nr 28 poz. 256), której art. 2 pkt 1 mówi, iż wewnętrzne urządzenia odbiorcze, jako też pion elektryczny w budynkach, założony przy powszechnej elektryfikacji, stają się własnością właścicieli budynków. Biorąc powyższe pod uwagę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] nałożył na A Dystrybucja S.A., obowiązek opracowania i przedstawienia oceny technicznej w zakresie prawidłowości wybudowania i użytkowania linii kablowej 0,4 kV zasilającej pawilony handlowe przy ul. B i ul. A w B. w terminie do dnia 31 sierpnia 2017 r. Po rozpatrzeniu zażalenia U. Z. i S. M. na powyższe postanowienie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [....] z dnia [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ powiatowy wyjaśnił, iż decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...], znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej został zatwierdzony podział działki nr ewid. 643, w wyniku którego powstały działki nr 643/1 i 643/2. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów S. M. i U. Z. są właścicielami dz. nr ewid. 643/1. Powyższą decyzją został również zatwierdzony podział działki nr ewid. 340/43, w wyniku którego powstały działki nr ewid. 340/49, 340/47, 340/48. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów właścicielem dz. nr ewid. 340/49, na której zlokalizowana jest część przedmiotowej linii jest Gmina Miasto B.. W związku z powyższym S. M. i U. Z. nie są uznani za stronę w przedmiotowym postępowaniu w zakresie dz. nr 340/49 (przed podziałem 340/43). Ponownie rozpatrując zgromadzony materiał dowodowy ustalono, iż przedmiotowy obiekt liniowy zrealizowany został z nieznaczną zmianą przebiegu trasy w/w linii w stosunku do zatwierdzonego projektu, co zostało stwierdzone na pieczęci znajdującej się na mapie inwentaryzacyjnej i potwierdzone przez uprawnionego geodetę, jako niezgodne z zatwierdzoną lokalizacją. Protokołem Nr [...] z dnia [...] Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno - Kartograficzne w Ł., Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w P. uzgodnił powykonawczy przebieg trasy przedmiotowej linii energetycznej. Również protokół Nr [...] z dnia [...] odbioru technicznego i przekazania do eksploatacji potwierdza uzgodnienie wprowadzonych zmian z ZUD P. i Rejonem Energetycznym B. Wprowadzone nieznaczne zmiany w przebiegu trasy w/w linii energetycznej stanowią zmiany nieistotne nie wymagające zmiany zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę. Przy piśmie z dnia 2 sierpnia 2017 r. organ wezwał A Dystrybucja S.A. do złożenie pisemnych wyjaśnień na podstawie jakiego tytułu prawnego korzysta z powyższej linii energetycznej, po zakończeniu budowy przez Zrzeszenie ds. Budowy Pawilonów Handlowo-Usługowych przy ul. B i ul. A W odpowiedzi A wyjaśniło, iż przedmiotowa linia zasilana jest ze stacji transforamatorowej nr [...] A Butiki, będącej własnością A, natomiast sama linia nie jest ich własnością (wydając jednocześnie warunki przyłączenia do w/w linii i podpisując umowy sprzedaży energii elektrycznej oraz świadczenia usług przesyłowych). Zgodnie z Uchwałą Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 1991 r. (Dz. U. 1991 Nr 116 poz. 507) przy ocenie kwestii własności urządzeń przyłączonych do sieci przedsiębiorstwa, przepisami właściwymi są w szczególności art. 49 i art. 191 kc. Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że urządzenia służące do doprowadzenia lub odprowadzenia wody, pary, gazu, prądu elektrycznego oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych gruntu lub budynku, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa lub zakładu. Urządzenia energetyczne zbudowane kosztem odbiorcy energii lub paliwa są niewątpliwie urządzeniami służącymi celom określonym w art. 49 kc. Objęte tym przepisem unormowanie zawiera wyjątek od zasady przewidzianej w art. 47 § 2 kc, że "częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego". Końcowe zastrzeżenie art. 49 kc, uzależniając zastosowanie tego przepisu od przesłanki, aby objęte nim urządzenia wchodziły w skład przedsiębiorstwa lub zakładu, jest kwestią faktu. Jest ona spełniona z chwilą podłączenia wymienionych w art. 49 kc urządzeń do sieci należącej do przedsiębiorstwa lub zakładu. W rezultacie urządzenia te przestają być częścią składową nieruchomości, na której zostały zbudowane, i nie stanowią na podstawie art. 191 kc własności właściciela tej nieruchomości. Z chwilą bowiem połączenia ich w sposób trwały z przedsiębiorstwem w taki sposób, że nie mogą być od niego odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo przedmiotu odłączonego (art. 47 § 2 i 3 kc), stają się częścią składową tego przedsiębiorstwa. Podstawę prawną przejścia własności stanowi art. 191 kc odniesiony mutatis mutandis, ze wzglądu na treść art. 49 kc, do przedsiębiorstwa (zakładu). Z chwilą połączenia w sposób trwały z siecią urządzeń przedsiębiorstwa wymienione w art. 49 kc urządzenia, jako jego części składowe, stają się przedmiotem własności tej osoby, która jest właścicielem przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo energetyczne staje się właścicielem podłączonych do wspólnej sieci urządzeń, zobowiązane jest do ich konserwacji i wymiany w razie zniszczenia, zapewnia nadzór nad całą siecią w sposób zgodny z wymaganiami technicznymi i względami bezpieczeństwa. Przy piśmie z dnia 12 października 2017 r., na podstawie art. 10 k.p.a. strony zostały zawiadomione o możliwości zapoznania się z aktami w/w sprawy posiadanymi przez organ. Decyzją nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania linii energetycznej posadowionej na działkach nr 340/43 i 643/1 (przed podziałem dz. nr 643) w obr. [...] miasta B. przy ul. A 2. Obowiązek nałożony wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 41/15 został wykonany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, stwierdza czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 p.p.s.a.). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Ponadto, uwzględniając skargę Sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 154 § 7 p.p.s.a). Warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, co wprost wynika z treści powołanego przepisu. W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że skarżący dopełnił tej czynności kierując do organu, w dniu 22 września 2017 r., stosowne wezwanie, a dopiero później skargę do Sądu w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a., co miało miejsce w dniu 26 września 2017 r. Tym samym należy przyjąć, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczalna. Przechodząc w dalszej kolejności do meritum należy podkreślić, że przepis art. 154 p.p.s.a. jest podstawą wymierzenia grzywny organowi, który nie wykonał wyroku sądowego. Zasadniczą przesłanką do zastosowania tego przepisu i wymierzenia organowi grzywny jest ustalenie, że organ administracji nie wykonał wyroku Sądu. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez Sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Przepis ten ma również zastosowanie do skargi na bezczynność, ale w tym znaczeniu, że wyznaczony przez Sąd termin do załatwienia sprawy liczy się od dnia zwrotu akt nadesłanych w związku ze skargą na bezczynność. W stanie faktycznym sprawy skarżący wniósł o wymierzenie organowi –Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 41/15. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w punkcie pierwszym zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 24 lipca 2014 r. w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. Natomiast w punkcie drugim wyroku Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w punkcie trzecim Sąd wymierzył organowi grzywnę w kwocie 1000 zł i w punkcie czwartym – zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Bezsporne w sprawie jest to, że odpis prawomocnego wyroku z dnia 23 kwietnia 2015 r. wraz z aktami sprawy został doręczony organowi w dniu 20 lipca 2015 r., zatem od tej daty – zgodnie z treścią art. 286 § 2 p.p.s.a. – należy liczyć termin do załatwienia sprawy. Określony wyrokiem Sądu trzydziestodniowy termin ekspirował zatem z dniem 20 sierpnia 2015 r. Jednocześnie w rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma okoliczność, że wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Łd 974/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi S. M. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie powyższego wyroku z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 41/15, wymierzył organowi z tego tytułu grzywnę w kwocie 2.000 zł, stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznał od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 1000 zł i zasądził zwrot kosztów postępowania. W przedmiotowym wyroku Sąd badał bezczynność organu w okresie po dniu 20 sierpnia 2015 r. do dnia orzekania w sprawie (tj. do dnia 12 stycznia 2016 r.). Zatem w sprawie niniejszej zainteresowanie składu orzekającego ogranicza się do następnego okresu bezczynności dotyczącej niewykonania wyroku, tj. okresu następującego po dniu 12 stycznia 2016 r. Bezsporną w sprawie pozostaje przy tym okoliczność, że po dniu 12 stycznia 2016 r. do dnia wniesienia skargi w sprawie niniejszej, czyli do dnia 25 września 2017r., organ nie rozstrzygnął sprawy objętej wnioskiem skarżącego z dnia 24 lipca 2014r. Dopiero decyzją nr [...] z dnia [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania linii energetycznej posadowionej na działkach nr 340/43 i 643/1 (przed podziałem dz. nr 643) w obr. [...] miasta B. przy ul. A 2. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie organ wydając decyzję kończącą postępowanie co do zasady załatwił sprawę. Podkreślić jednak należy, że prawomocny wyrok zobowiązywał organ do załatwienia wniosku w konkretnym terminie, nie w terminie dowolnie wybranym przez organ, co nie może pozostać nie dostrzeżone. Jednocześnie skład orzekający w niniejszej podziela panujący w orzecznictwie sądów administracyjnych i przyjmuje jako własny pogląd, że niewykonanie prawomocnego wyroku w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane, bowiem taka sytuacja prowadzi do podważenia zaufania obywateli do organów państwa, świadczy o braku poszanowania prawa przez te organy, które same są zobowiązane do jego stosowania. W szczególności usprawiedliwieniem braku respektowania prawomocnego wyroku nie mogą być trudności kadrowe, konieczność zgromadzenia materiału dowodowego oraz wielość pism, czy skarg kierowanych przez strony, na które odpowiadać musi organ. Okoliczności te mogą jedynie wpływać na wysokość grzywny nałożonej na organ za niewykonanie prawomocnego wyroku, co nie jest sporne w orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 8 stycznia 2013 roku, sygn. I OSK 2005/12 oraz z dnia 1 października 2010 roku, sygn. I OSK 1166/10, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 marca 2017 r., II SA/Łd 967/16 wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę wskazane przez organ okoliczności Sąd uznał, że grzywna w kwocie 1.000 zł będzie adekwatna do stopnia, w jakim organ naruszył termin załatwienia sprawy, a jednocześnie spełni wystarczająco represyjną funkcję. Miarkując wysokość wymierzonej grzywny Sąd miał również na uwadze, iż co prawda organ wydał decyzję, ale dopiero w toku już drugiego toczącego się postępowania o nałożenie grzywny za niewykonanie wyroku oraz bezczynność organu, która miała miejsce w sprawie, a która jest wyrazem niedopuszczalnej ignorancji wobec wyroków sądu administracyjnego. Mając przy tym na uwadze treść art. 154 § 2 in fine p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem składu orzekającego, rażącym naruszeniem prawa jest bowiem stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni przywołane poglądy czyniąc je własnym stanowiskiem w sprawie (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 roku, sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 roku, sygn. akt II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 roku, sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 roku, sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 roku, sygn. akt II SAB/Sz 34/13, a także w Łodzi z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 967/16, CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej zaakcentować należy, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem – mimo zobowiązania do załatwienia wniosku skarżącego w określonym terminie prawomocnym wyrokiem oraz pomimo nałożenia już na organ z tego tytułu grzywny – tenże nie zakończył postępowania do dnia wniesienia skargi. Uznając zatem, że skarga zasługuje na uwzględnienie i wobec tego, że bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa Sąd uwzględnił także wniosek skargi o przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w trybie art. 154 § 7 p.p.s.a. w kwocie 500 zł. Należy podkreślić, że suma ta ma przede wszystkim na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej, ale nie stricte odszkodowania za poniesioną szkodę (por. np. wyrok NSA z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1427/16, CBOSA). Kwota ta stanowi formę rekompensaty dla skarżącego za okres oczekiwania na merytoryczne rozpatrzenie sprawy, a wysokość uwzględnia fakt wydania decyzji w sprawie. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W kolejnym punkcie Sąd stwierdzając, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, orzekł na mocy art. 154 § 2 p.p.s.a. Z kolei w punkcie trzecim sentencji Sąd przyznał od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną, czyniąc to w oparciu o regulację art. 154 § 7 w zw. z § 6 p.p.s.a. Ponadto o zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego Sąd postanowił w punkcie czwartym sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. M.K.