II OSK 1634/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 459/17 w sprawie ze skargi Z. Z., E. S., J. Ł., S. Ł. i małoletniej A. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, 2. zasądza na rzecz G. K. od: - skarżącego Z. Z. kwotę 500 (pięćset) zł, - skarżącej E. S. kwotę 500 (pięćset) zł, - skarżących J. Ł., S. Ł. i małoletniej A. Ł. solidarnie kwotę 500 (pięćset) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 18 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 459/17, po rozpoznaniu skargi Z. Z., E. S., J. Ł., S. Ł. i małoletniej A. Ł., uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] marca 2017 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lipca 2016 r., nr [...], wydane w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z [...] maja 2002 r., nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. K. pozwolenia na budowę jednostanowiskowej stacji auto-gaz obejmującej stanowisko do tankowania, dwa zbiorniki na gaz, wiatę, ściany oddzielenia pożarowego oraz budynek socjalny, zlokalizowane na działce nr ew. [...], przy ul. [...] w [...]. Decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2002 r., nr [...] utrzymano w mocy pozwolenie na budowę Decyzja Wojewody [...] z [...] lipca 2002 r. została następnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 października 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 1982/02, od którego złożona przez inwestora skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 173/05. W wyniku powyższego ponownie wydaną decyzją Wojewody [...] z [...] lutego 2006 r., nr [...] uchylono decyzję pozwalającą na budowę oraz umorzono postępowanie przed organem pierwszej instancji, z uwagi na okoliczność, że inwestycja została już zrealizowana. W rezultacie uchylenia pozwolenia na budowę w sprawie zostało wszczęte przez właściwe organy nadzoru budowlanego postępowanie naprawcze, które zakończone zostało decyzją PINB w [...] z [...] sierpnia 2007 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany zamienny, utrzymaną następnie w mocą decyzją WINB w [...] z [...] listopada 2007 r., nr [...]. W konsekwencji decyzją PINB w [...] z [...] grudnia 2007 r., nr [...] udzielono zgody na użytkowanie spornej inwestycji. Wymienione wyżej decyzje wydane w sprawie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 12 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 146/08, od którego wniesiona skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 291/09. W wyniku powyższego PINB w [...] nałożył na inwestora obowiązek rozbiórki obiektów składających się na przedmiotową inwestycję: decyzją z [...] lipca 2012 r. oraz ponowną decyzją z [...] stycznia 2013 r., które zostały uchylone decyzją WINB w [...] z [...] listopada 2012 r. oraz z [...] lipca 2013 r., wskazującymi na konieczność uprzedniego wyeliminowania z obiegu prawnego decyzji z [...] grudnia 2007 r. o pozwoleniu na użytkowanie. Decyzji tej jednak, pomimo prób podejmowanych przez organy nadzoru budowlanego, nie udało się usunąć z obrotu prawnego zarówno w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia postępowania, jak i stwierdzenia nieważności decyzji. W takim stanie prawnym PINB w [...] decyzją z [...] lipca 2016 r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie, na podstawie art. 105 k.p.a. Jak wskazał ten organ, w niniejszej sprawie możliwość prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, z późn. zm.) istnieje wyłącznie po wyeliminowaniu z obrotu prawnego ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Jeżeli to nie nastąpiło, postępowanie naprawcze należało umorzyć. Decyzją z [...] marca 2017 r. WINB w [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając, że zarówno ustalenia PINB w [...], jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe. Skargę na decyzję WINB w [...] z [...] marca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyli Z. Z., E. S. i P. Ł. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję WINB w [...] z [...] marca 2017 r. oraz decyzję ją poprzedzającą. Sąd pierwszej instancji wskazał, że rację mają organy obu instancji, iż istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest problem możliwości prowadzenia postępowania naprawczego w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja zezwalająca na użytkowanie obiektu. W orzecznictwie, jak trafnie przyjęły organy nadzoru budowlanego, dominuje pogląd, że podstawy do umorzenia postępowania prowadzonego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego należy upatrywać również w sytuacji, gdy jeszcze przed wszczęciem postępowania naprawczego została wydana decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie budynku. Wszczęcie postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego możliwe jest więc dopiero po usunięciu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie. Istnienie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego, którego to pozwolenie dotyczy (wyrok WSA w Lublinie z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 105/17). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że przedstawiona wyżej wykładnia, co do zasady trafna, nie może być jednak stosowana w każdym przypadku. Trwałość rozstrzygnięć w postępowaniu w sprawach budowlanych nie może naruszać podstawowych zasad, którymi kieruje się ta dziedzina prawa. Bez wątpienia dotyczy to zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego, czy też bezpieczeństwa pożarowego. Zgodnie z art. 5 Prawa budowlanego - obiekt budowlany powinien spełniać szereg warunków dotyczących między innymi bezpieczeństwa pożarowego, higieny, zdrowia i środowiska, czy wreszcie bezpieczeństwa użytkowania i dostępności obiektów. W ocenie Sądu, będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany, ze względu na swój charakter może powodować zagrożenie nie tylko pożarowe, ale również bezpieczeństwa powszechnego. Jest to stacja paliw LPG. Jak wynika z akt administracyjnych jej usytuowanie może naruszać przepisy rozporządzeń: - Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. z 2014 r. poz. 1853); - Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422). Zdaniem Sądu pierwszej instancji, szczególne znaczenie miałoby naruszenie pierwszego ze wskazanych aktów. Niedopuszczalne bowiem w państwie prawa jest umożliwienie funkcjonowania obiektu mogącego powodować zagrożenie bezpieczeństwa powszechnego, jeśli nie spełnia on wymagań technicznych w tym właśnie zakresie. W szczególności na drodze postępowania naprawczego nie może stać decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, która jak wynika z akt administracyjnych, została wydana z naruszeniem prawa. Dlatego też, biorąc pod uwagę powyższe, Sąd w niniejszej sprawie uznał, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania naprawczego. W razie potrzeby organ nadzoru budowlanego powinien uzupełnić postępowanie wyjaśniające. Jest przy tym związany wskazaniami udzielonymi przez Sąd w wyroku z 12 września 2008 r., sygn. akt II SA/GI 146/08. PINB powinien także rozważyć przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, aby skonfrontować stanowiska stron i na ile przepisy prawa na to pozwolą, podjąć działania w celu ugodowego załatwienia sprawy. Dopiero wówczas wyda jedną z decyzji, o których mowa w art. 51 Prawa budowlanego. Sąd nie przesądził treści rozstrzygnięcia. Powinno ono jednak odpowiadać prawu i uzasadnionym interesom stron postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł G. K. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił: 1. W ramach podstawy skargi kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie: 1) prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 50 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że w sprawie doszło do sytuacji, w której roboty budowlane zostały wykonane w stanach wskazanych w tym przepisie, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że zaistniały w sprawie stan faktyczny wypełnia przesłanki tego przepisu; 2) prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 51 Prawa budowlanego przez zobowiązanie organu nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 51 Prawa budowlanego, podczas gdy obiekt budowlany został wybudowany legalnie, a potwierdza to będąca w obrocie prawnym ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z [...] grudnia 2007 r., wydana przez PINB w [...]; 2. Istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, w świetle regulacji art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a w szczególności: 1) art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 184 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegająca na przekroczeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kognicji wykraczającej poza zakres kontroli administracyjnej działalności organów administracji publicznej; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym sporządzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadnienia zaskarżonego wyroku, którego treść uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej, braku oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, braku niezbędnych i jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania, zbyt lakonicznym i ogólnikowym uzasadnieniu wyroku; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1, art. 6, art. 16 k.p.a. poprzez uchylenie na podstawie tego przepisu zaskarżonej decyzji, pomimo braku przesłanki w nim wskazanej - to jest naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz istniejącego stanu bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Naruszenie polega również na przyjęciu, że istnieją podstawy do prowadzenia postępowania w przedmiocie legalizacji obiektu budowlanego, pomimo istnienia ostatecznej i prawomocnej decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie z [...] grudnia 2007 r., co narusza art. 6 oraz art. 16 k.p.a. Powyższe naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd pierwszej instancji uchylił prawidłowe decyzje organów administracji publicznej, argumentując, że zachodzi konieczność legalizacji obiektu budowlanego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego, podczas gdy obiekt jest legalnie użytkowany na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej, której istnienia w obrocie prawnym nie mogą ignorować ani sądy, ani organy administracji publicznej, bowiem stanowisko takie godzi w zawartą w art. 6 k.p.a. zasadę praworządności, jak również jest nie do pogodzenia z zawartą w art. 16 § 1 zasadą trwałości decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, G. K. wniósł o: 1) na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję WINB z [...] marca 2017 r.; 2) ewentualnie na wypadek, gdyby NSA uznał, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.; 3) na podstawie art. 203 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 207 § 2 p.p.s.a. zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z normami przepisanymi. W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania Z. Z. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że pomimo swej obszerności nie odnosi się merytorycznie do istoty przedmiotowej sprawy i do istoty uzasadnienia wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej nie występują enumeratywnie wyliczone w przepisie art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie jest zasadna. W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. - "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli uzasadnienie to zostało sporządzone w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (zob. wyroki NSA z 15 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2932/19; z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 379/20; z 16 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 654/20 - publ. w CBOSA). W szczególności niemożność kontroli instancyjnej orzeczenia może być wynikiem nieprawidłowego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, uchybiającego przepisowi art. 141 § 4 p.p.s.a., polegającego na braku wskazania przez sąd konkretnych przepisów naruszonych kontrolowanym aktem administracyjnym (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1871/19 - publ. w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie właściwą kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach uniemożliwiał wspomniany wyżej brak wskazania przez ten Sąd w jego uzasadnieniu, jakie konkretnie przepisy czy warunki dotyczące bezpieczeństwa powszechnego, pożarowego i użytkowania, higieny, zdrowia i środowiska zostały naruszone w wyniku wydania kontrolowanej decyzji WINB w [...] z [...] marca 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji PINB w [...] z [...] lipca 2016 r., podjętych w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Nie można bowiem w tym zakresie uznać za wystarczające powołane się Sądu pierwszej instancji jedynie na ogólny art. 5 Prawa budowlanego, bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej tego bardzo rozbudowanego przepisu. Ponadto konstrukcja tego przepisu, który formułuje pewne zasady generalne obowiązujące w procesie budowy i użytkowania obiektów budowlanych, polega na odesłaniu do przepisów odrębnych, regulujących w sposób szczegółowy objęte nim zagadnienia, w tym przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów wykonawczych. Nie spełnia warunków prawidłowego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia powołanie się Sądu na mające wynikać z akt administracyjnych potencjalne naruszenie przepisów rozporządzeń: Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie oraz Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - bez jednoczesnego wskazania przez Sąd jakie konkretnie przepisy zawarte w tych aktach wykonawczych miałyby zostać naruszone w niniejszej sprawie przez organy nadzoru budowlanego. Z powyższych względów należało przyznać rację skarżącemu kasacyjnie, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na wadliwym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku, którego treść uniemożliwia przeprowadzenie jego kontroli instancyjnej, gdyż Sąd nie wskazał naruszenia konkretnego przepisu, czy to prawa materialnego czy procesowego, mającego wpływ na wynik sprawy. Tym samym uzasadniony jest też podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji takiego naruszenia w zasadzie zabrakło. Należy przy tym zaznaczyć, że nawet charakter spornej inwestycji - stacji paliw LPG nie oznacza, że ostateczne decyzje administracyjne jej dotyczące, w tym pozwolenie na jej użytkowanie, nie podlegają ochronie prawnej wynikającej z art. 16 k.p.a. Odrębną całkowicie kwestią pozostaje natomiast bieżące monitorowanie stanu technicznego takich obiektów przez wyspecjalizowane inspekcje i służby państwowe w celu eliminowania możliwych zagrożeń dla środowiska i zdrowia ludzkiego. Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że brak jest możliwości prowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja administracyjna pozwalająca na użytkowanie obiektu budowlanego, która stanowi swoiste potwierdzenie legalności obiektu (zob. m.in. wyroki NSA z 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 887/10; z 27 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 743/14; z 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2370/11; z 27 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1009/11; z 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2749/12 - publ. w CBOSA). Z tego powodu należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego, kierując się utrwalonym stanowiskiem judykatury umorzyły jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.) postępowanie naprawcze w sprawie spornego obiektu, ze względu na wciąż pozostającą w obrocie prawnym ostateczną decyzję PINB w [...] z [...] grudnia 2007 r. o pozwoleniu na jego użytkowanie. Sąd pierwszej instancji nie wykazał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy odstąpić od stosowania wypracowanej w orzecznictwie zasady. Jak już bowiem zauważono, Sąd ten, powołując się ogólnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na bliżej nieokreślone i potencjalne zagrożenia pożarowe i dla bezpieczeństwa powszechnego, nie wskazał jednocześnie konkretnego przepisu prawa ani nie sprecyzował żadnych warunków technicznych, jakie w jego ocenie zostały naruszone przez realizację przedmiotowego obiektu budowlanego. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się ponadto do ustaleń i oceny zawartej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 364/14, w którym Sąd ten stwierdził m. in., że "z całą pewnością nie można mówić o zaistnieniu trzeciej przesłanki, a mianowicie wystąpienia negatywnych skutków naruszenia prawa, które w przypadku stacji auto-gaz sprowadzałyby się w szczególności do stworzenia zagrożenia bezpieczeństwa". Sprawa niniejsza wymaga zatem ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji i odniesienia się do powyższych kwestii. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.