II OSK 951/17

Dnia 16 stycznia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Piotr Broda /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B G M Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 319/16 w sprawie ze skargi B G M Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [..] nr [..] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 18stycznia 2017r. sygn. akt II SA/Wa 319/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. G. M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 8 grudnia 2015r. nr 636/I/2015 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Wyrok ten wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia [..] spółka B. G. M. Sp. z o.o. Sp. k. zwróciła się do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy Wola Urzędu m. st. Warszawy z prośbą o potwierdzenie w drodze pisemnej nie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia inwestycji polegającej na instalacji świetlnego nośnika reklamowego przy zastosowaniu innowacyjnego/autorskiego rozwiązania zgodnie z projektem budowlanym wykonanym przez osoby z uprawnieniami, na nieruchomości przy Al. J.P. [..]w Warszawie przy użyciu materiałów stalowych, winylowych, kompozytowych, aluminiowych, miedzianych i oświetleniowych o wymiarach powierzchni ekspozycji reklamy 11,18 m szerokości i 6,64 m wysokości oraz stopie fundamentowej o wymiarach 6,0 m x 3,7 m x 1,6 m z dnia 16 czerwca 2015 r. Pismem z dnia 2 [..] Prezydent m. st. Warszawy udzielił spółce B. G. M. sp. z o.o. sp. k. pisemnej informacji w przedmiotowej sprawie wskazując, że spółka dokonała dwóch zgłoszeń dotyczących realizacji takiej samej reklamy, w obrębie tej samej działki, różniące się jedynie o 10cm szerokością stopy fundamentowej, wobec czego możliwe było prowadzenie wspólnego postępowania w stosunku do obu zgłoszeń i wydanie w tym zakresie jednego sprzeciwu. W dniu 6 października 2015 r, Ł.F. działając w imieniu spółki B. G. M. sp. z o.o. sp. k złożył zażalenie na ww. pismo Prezydenta m. st. Warszawy przyjmując, że stanowi ono postanowienie w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Postanowieniem z dnia [..], nr [..]Wojewoda Mazowiecki działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013r,, poz. 267 z późn. zm. dalej: k.p.a.) stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że z treści pisma wniesionego przez odwołującego się nie wynika w sposób jednoznaczny, że intencją inwestora było uzyskanie zaświadczenia. Nie wskazano także interesu prawnego lub przepisu prawa, z których wynikałby obowiązek wydania zaświadczenia w przedmiotowej sprawie. W tych okolicznościach pismo inwestora zostało prawidłowo zakwalifikowane jako prośba o udzielenie informacji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Z kolei odpowiedź na sporne pismo Prezydenta m. st. Warszawy nie zawiera elementów niezbędnych do uznaniem go za postanowienie, bowiem nie zawarto w nim rozstrzygnięcia o istocie sprawy tj. nie wskazano na odmowę wydania zaświadcza. W tej sytuacji stanowi jedynie udzielenie stronie informacji na temat prowadzonego postępowania i nie podlega ono zaskarżeniu do organu wyższego stopnia. Wojewoda wskazał również, że rozpatrzenie odwołania w sytuacji, gdy brak jest przedmiotu zaskarżenia i wydanie merytorycznej decyzji byłoby przesłanką do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto podkreślił, że w związku z brakiem formalnoprawnych podstaw do zajęcia merytorycznego stanowiska w niniejszej sprawie, nie mógł odnieść się w sposób merytoryczny do zarzutów zawartych w zażaleniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła B. G. M. sp. z o.o, sp.k. z siedziba w Warszawie, zarzucając naruszenie: - przepisu art. 134 k.p.a. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia zażalenia, w sytuacji w której pismo organu z dnia 2 października 2015 roku posiadało cechy rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 219 k.p.a. i stanowiło odpowiedź na pismo spółki o wydanie zaświadczenia - przepisu art. 219 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, na skutek nieprawidłowego uznania, że pismo organu I instancji z dnia 2 października 2015 roku nie posiadało cech postanowienia, - przepisu art. 15 k.p.a. w związku z przepisem art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pozbawienie skarżącego prawa rozpoznania przez organ odwoławczy sprawy, co skutkowało naruszeniem zasady dwuinstancyjności, - przepisów art. 6, 7, 8, 11, 77 oraz 107 k.p.a. w związku z przepisem art. 126 k.p.a. , poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Powołując się na powyższe skarżąca spółka, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od Wojewody Mazowieckiego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie wskazał, że pismo z dnia 2 października 2015 r., udzielające skarżącej spółce informacji o przebiegu postępowania w sprawie nie stanowiło orzeczenia, o którym mowa w art. 219 k.p.a. tj. o odmowie wydania zaświadczenia. Tym samym nie podlegało ustawowej instytucji zażalenia. Ponadto zaskarżone postanowienie zapadło przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy oraz prawidłowej jego ocenie. Sąd zwrócił uwagę, że jeżeli skarżąca spółka przyjmie, że Prezydent m. st. Warszawy nie rozpoznał jej wniosku zawartego w piśmie z dnia 16 września 2015 r., ponieważ nie wydał w tym przedmiocie postanowienia, to może rozważyć wszczęcie procedury związanej z zarzutem bezczynności tego organu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. G. M. Sp. z o.o. Sp. k. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 1066 z późn. zm. dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 219 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności organu I i II instancji, co skutkowało oddaleniem skargi, 2) art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 8, art. 15 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP, poprzez wydanie wyroku sprzecznego z prawem, pozostawiającego w obrocie prawnym zaskarżone postanowienie, przez co naruszył zasadę praworządności, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do Państwa oraz zasadę dwuinstancyjności, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 219 k.p.a. oraz art. 134 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie nie posiadało cech rozstrzygnięcia o którym mowa w przepisie art. 219 k.p.a., mimo iż posiadało ono cechy niezbędne dla tego rozstrzygnięcia, a tym samym niezasadne stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia zażalenia, co skutkowało niezasadnym oddaleniem skargi, 4) art. 134 § 1 w zw. z art, 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie wszechstronnych ustaleń faktycznych, w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy, co doprowadziło do oddalenia skargi, 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak oceny przez Sąd zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, 6) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie wynika, iż zaskarżony akt nie narusza prawa albo, że narusza prawo, jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi. Na tej podstawie skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Oceniając zasadność zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że nie posiadają on usprawiedliwionej podstawy. Niezasadny jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 23 z późn. zm. dalej: k.p.a.) polegający na niewłaściwej kontroli działalności organów. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis ten nie jest przepisem procesowym, lecz ustrojowym, określającym podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Jego naruszenie może mieć miejsce tylko wówczas, gdy sąd administracyjny rozpoznając skargę, przyjął do oceny zaskarżonego aktu inne kryterium, aniżeli zgodność z prawem. Z kolei zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują określone w ustawie środki. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawie ze skarg na decyzje administracyjne. Powołany przepis również jest przepisem ustrojowym, wyznaczającym jedynie zakres przedmiotowy postępowania przed sądami administracyjnymi. Naruszenie tego przepisu mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu, odmowie rozpoznania skargi mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadzeniu kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonaniu tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub na zastosowaniu środka nieprzewidzianego w ustawie. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę na decyzję i wydał w tej sprawie wyrok, a więc dokonał kontroli administracji publicznej, przy czym dokonał tej kontroli na podstawie kryterium zgodności z prawem. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącej spółki, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd pierwszej instancji nie dokonał w niniejszej sprawie takiej kontroli albo, że zastosował środki, których ustawa nie przewiduje, czy też ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 2687/14 oraz wyrok NSA z dnia 19 października 2017r. sygn. akt II GSK 3608/15, LEX nr 2395738, wyrok NSA z dnia 4 października 2017r. sygn. akt I OSK 664/17, LEX nr 2394061). Zarzut naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 6, art. 8, art. 15 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP wiąże się bezpośrednio z kolejnym zarzutem naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 219 k.p.a. i art. 134 k.p.a. dlatego możliwe jest ich łączne rozpoznanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzona przez Wojewodę Mazowieckiego kontrola dopuszczalności wniesienia zażalenia na pismo organu I instancji, a następnie wydanie decyzji stwierdzającej niedopuszczalność zażalenia, nie może być uznane za działanie organu odwoławczego niezgodne z naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego, a w szczególności z zasadą wyrażoną w art. 6 k.p.a. – legalności działania - czyli podejmowania działań na podstawie przepisów prawa, czy w art. 8 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, czy wreszcie art. 15 k.p.a.- zasadą dwuinstancyjności postępowania. W ocenie skarżącej kasacyjnie Wojewoda bezzasadnie uznał, że pismo Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 2 października 2015 r. nie stanowiło postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o jakim mowa w art. 219 k.p.a. i w konsekwencji wydał bezpodstawnie postanowienie, w którym stwierdził niedopuszczalność zażalenia, czym naruszył dyspozycję art. 134 k.p.a., uniemożliwiając tym samym stronie skarżącej dwukrotne rozpoznanie sprawy ( art.15 k.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska, bowiem pisma skarżącej kasacyjnie z dnia 16 września 2015 r. nie można uznać jako wniosku o wydanie zaświadczenia, ponieważ nie zawiera w swojej treści takiego żądania. Słusznie zatem organ przyjął, że jest to wniosek udzielenia informacji o biegu sprawy i takiej informacji udzielił. Nadto należy zauważyć, że na tym etapie postępowania po dokonaniu zgłoszenia zastosowanie w sprawie znajdowały jedynie przepisy ustawy Prawo budowlane, a nie jak wskazuje skarżąca kasacyjnie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepisy dotyczące wydawania zaświadczeń ( art. 217 - 220 k.p.a.). Zgodnie z przyjętym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego instytucja zgłoszenia jest pewną uproszczoną formą unormowaną w sposób kompleksowy w przepisach prawa budowlanego. Dokonanie zgłoszenia wprawdzie wszczyna postępowanie administracyjne, jednak nie mają do niego w pełni zastosowania przepisy k.p.a., co wynika ze specyfiki tego postępowania. Postępowanie w sprawie zgłoszenia nie jest bowiem prowadzone na wniosek inwestora, ani też z urzędu, lecz w wyniku dokonanej przez inwestora czynności materialno-technicznej (zgłoszenia), które będzie wywoływało skutki procesowe, jednak nie będzie to wszczęcie postępowania w rozumieniu art. 61 k.p.a. Fakt nie wniesienia przez organ sprzeciwu, faktycznie będzie oznaczał wyrażenie zgody na wykonanie określonych prac wskazanych w zgłoszeniu, przy czym nie będzie to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy w rozumieniu art. 104 k.p.a., bowiem przepisy k.p.a. nie mają zastosowania do czynności materialno-technicznych. Dopiero wniesienie sprzeciwu jest pierwszym indywidualnym aktem władczym w sprawie, który podlega zaskarżeniu zgodnie z przepisami k.p.a., co stanowi nowy jakościowo etap tego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005r. sygn. akt II OSK 197/05, LEX nr 196647 oraz wyrok NSA z dnia 27 września 2012r. sygn. akt II OSK 1010/11, LEX nr 1971094 oraz wyrok NSA z dnia 18 maja 2017r. sygn. akt II OSK 2390/15, LEX nr 2339678). Z treści art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 1409 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, nie wynikała możliwość wydawania zaświadczeń na wniosek strony w zakresie dotyczącym braku wniesienia sprzeciwu. Wprawdzie taka możliwość na mocy art. 5 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 16 grudnia 2016r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016r. poz. 2255) została wprowadzona w dodanym art. 30 ust. 5aa ustawy Prawo budowlane, to jednak ograniczona została do możliwości wydania zaświadczenia o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu tylko z urzędu przez organ architektoniczno-budowlany i tylko w trybie przewidzianym w przepisach prawa budowlanego. W tej sytuacji organ odwoławczy stwierdzając, że pismo skarżącej spółki nie stanowi wniosku o wydanie zaświadczenia, zasadnie również przyjął, że udzielona odpowiedź organu I instancji nie może być uznana za postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, między innymi z tego powodu, że nie zawierało rozstrzygnięcia w tym zakresie. Konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska było prawidłowe wydanie postanowienia w trybie art. 134 k.p.a. stwierdzającego niedopuszczalność wniesienia zażalenia. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji dyspozycji art. 134 p.p.s.a., bowiem Sąd rozpoznał właściwą sprawę w jej granicach, dokonał analizy sprawy, dając temu wyraz w uzasadnieniu swojego stanowiska. Normę art. 134 p.p.s.a. można naruszyć tylko wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy okoliczności i dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie gdy w postępowaniu, którego dotyczy skarga, popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca). Należy też wyjaśnić, że kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy nie jest dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1236/15, LEX nr 2199000). Nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy", oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej, niż ta w której wniesiono skargę. Do naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., mogłoby zatem dojść gdyby sąd pierwszej instancji wyszedł poza granice rozpoznawanej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie. To, że strona nie zgadza się z oceną materiału dowodowego dokonaną przez sąd pierwszej instancji, nie oznacza jednak, że doszło do naruszenia tego przepisu ( por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017r. sygn. akt I FSK 227/17, LEX nr 2312988). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można również skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 450/15). Pozbawiony jest również podstaw zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a., bowiem norma wynikająca z art. 151 p.p.s.a. wskazuje sądowi jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis ten może być naruszony tylko wówczas, gdy sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, wydaje orzeczenie oddalające skargę, lub gdy sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Podobnie nieskuteczny jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., fakt bowiem, że strona nie podziela poglądu sądu, nie oznacza, że pisemne motywy rozstrzygnięcia uchybiają wymogom uzasadnienia określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. i to w sposób określony art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego ( por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016r. sygn. akt II GSK 1277/15, LEX nr 2227675 oraz wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016r. sygn. akt I OSK 382/15, LEX nr 2205755). Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji prawidłowo sporządził uzasadnienie wyroku i zawarł w nim wszystkie niezbędne elementy wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a., wyjaśniając przy tym motywy, którymi kierował się przy wydaniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uznał, iż podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, tym samym skargę kasacyjną oddalił, na podstawie art. 184 p.p.s.a.