III SA/Gd 937/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Kaczmar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi R. K.-M. na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy [...] z dnia 30 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od wyników oceny merytorycznej 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Urząd Pracy [...]; 2. zasądza od Wojewódzkiego Urzędu Pracy [...] na rzecz skarżącej R. K.-M. kwotę 200 ( dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca R. K. – M. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu "Trampolina. Skok do zawodowych szans" w odpowiedzi na konkurs ogłoszony w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014- 2020. Wojewódzki Urząd Pracy, pismem z dnia 4 września 2017 r. podpisanym przez wicedyrektora ds. Funduszy E. O. poinformował skarżącą , że jej wniosek nie został wybrany do dofinansowania z powodu braku co najmniej 60 % punktów w poszczególnych punktach oceny merytorycznej. Wskazano, że wynik procedury wyboru wniosku do dofinansowania jest negatywny. Średnia ilość punktów, jaką uzyskał wniosek, wynosi 61. Skarżąca złożyła protest, kwestionując ocenę zawartą w części D Kryteria merytoryczne : -pkt 3.2 Adekwatność doboru grupy docelowej do właściwego celu szczegółowego POWER oraz jakości diagnozy specyfiki tej grupy- średnia punktów wyniosła 10, - pkt 4.1Spójność zadań przewidzianych do realizacji w ramach projektu oraz trafność doboru i opisu tych zadań - średnia punktów wyniosła 10 i projekt nie uzyskał co najmniej 60 % punktów w tej części oceny merytorycznej , -pkt 4.4 Adekwatność opisu potencjału społecznego wnioskodawcy i partnerów do zakresu realizacji projektu- średnia punktów wyniosła 10, -pkt V Prawidłowość sporządzenia budżetu projektu- średnia punktów wyniosła 5,5 i projekt nie uzyskał co najmniej 60 % punktów w tej części oceny merytorycznej. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 37 ust.1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2010 ( dalej jako "ustawa wdrożeniowa") poprzez przeprowadzenie oceny w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny i subiektywny. Wojewódzki Urząd Pracy pismem z dnia 30 października 2017 r. podpisanym przez wicedyrektora ds. Funduszy E. O. poinformował skarżącą , że jej protest został rozpatrzony negatywnie. W wyniku rozpatrzenia protestu wniosek o dofinansowanie projektu uzyskał 62,5 punktów i nadal nie osiągnął co najmniej 60% punktów w poszczególnych punktach oceny merytorycznej, tj. w punkcie 4.1. Spójność zadań przewidzianych do realizacji w ramach projektu oraz trafność doboru opisu tych zadań w części D Karty oceny merytorycznej ( minimum 12 punktów /20 – po rozpatrzeniu protestu – 11,5 punktów) i w części V Prawidłowość sporządzenia budżetu projektu w Części D Karty oceny merytorycznej ( minimum 12 punktów /20 – po rozpatrzeniu protestu – 5,5 punktów). Zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez przeprowadzenie oceny w sposób nieprawidłowy - tj. nieprzejrzysty, nierzetelny i subiektywny zastał uznany za bezzasadny. Szczegółowe uzasadnienie rozpatrzenia protestu wraz z liczbą punktów ujęto w Karcie rozpatrzenia protestu do oceny merytorycznej , stanowiącej załącznik do pisma. R. K. - M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na informację o nieuwzględnieniu protestu. Zarzuciła naruszenie art.37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej i dokonanie oceny wniosku wbrew zasadzie rzetelnej oceny, art. 44. ust. 1 i 6, poprzez nieprawidłową ocenę merytoryczną wniosku o dofinansowanie, art. 46 ust. 1, poprzez rozstrzygnięcie konkursu pomimo uchybień w ocenie merytorycznej wniosku. Wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie przez Sąd sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Pośredniczącą, tj. Wojewódzki Urząd Pracy. Skarżąca, odnosząc się do zapisów w karcie rozpatrzenia protestu dotyczącego kryterium oceny pkt. 3.2., wyjaśniła, że opis grupy docelowej we wniosku nie składał się jedynie z danych obrazujących sytuację osób bezrobotnych, ale wieloaspektowo charakteryzował problemy i bariery oraz cechy grupy docelowej. W proteście wskazano przytoczenie owych danych jako kontekst porównawczy. Stanowiły one jedynie uzupełniający opis i były szczątkowe w stosunku do całego opisu grupy docelowej. Zarzut jest niezrozumiały, niezasadny i nieproporcjonalny do całego zamieszczonego we wniosku opisu. Poddała w wątpliwość, czy znaczne zmniejszenie punktacji odpowiadało zasadzie proporcjonalności i czy punktacja jest adekwatna do całościowego zestawu danych, zawartych we wniosku o dofinansowanie. Obniżenie noty uznała za bezpodstawne, a uzasadnienie oceny za niepełne i niestaranne oraz pomijające zawarte we wniosku informacje kluczowe dla oceny danego kryterium. Bezzasadna i nieadekwatna do treści wniosku oraz przyjętej w nim metodologii jest także , jej zdaniem, ocena kryterium 4.1. Skarżąca nie zgodziła się z odczytaniem zasad oceny projektu wskazując, że spełniła należycie oraz w stopniu kompletnym kryteria wyboru dotyczące konkursu i dochowała szczególnej staranności w tym zakresie. Oceny nie odnoszą się do kluczowych dla konkursu aspektów, ale są subiektywne oraz wyolbrzymiają kwestie marginalne, co nie miałoby miejsca, gdyby ocena dokonana była przez ekspertów - praktyków posiadających odpowiednią wiedzę i doświadczenie praktyczne w zakresie merytorycznych treści wniosku oraz bezpośredniej realizacji projektów. Zarzuciła, że nie jest uzasadniona i rzeczowa argumentacja, iż oceniający może dowolnie obniżyć punktację danego kryterium, jeśli uzna, że zapisy we wniosku są zbyt ogólne, bowiem w takim wypadku należało wezwać wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień i/lub do negocjacji, a pozbawienie go tej możliwości stawia go w dyskryminującej sytuacji wobec innych wnioskodawców, którzy mieli taką możliwość i ich wnioski zostały skierowane do dofinansowania. Zarzuciła, że nie wiadomo, co organ rozumie pod pojęciem "przyznania odpowiednio mniejszej liczby punktów w danej części oceny" oraz na jakiej podstawie uważa, że może obniżyć tę ocenę do minimalnej, skoro przyznał, że na etapie składania wniosku podanie szczegółowych informacji na temat organizacji planowanych szkoleń nie jest wymogiem obligatoryjnym, zaś informacje te należałoby podać, jeśli byłyby wiadome w momencie składania aplikacji, co nie miało miejsca. Stąd oszacowanie uśrednione wartości części pozycji budżetu w przeliczeniu na osobę oraz w odniesieniu do poszczególnych usług i instrumentów rynku pracy jest zgodne z zasadami kwalifikowalności, a w przypadku wątpliwości należało zaprosić skarżącą do wyjaśnień i negocjacji. Przyznanie w wyniku rozpatrzenia protestu, i tylko do oceny jednego oceniającego, zaledwie 1 punktu w części dotyczącej punktu 4.1, jest nieadekwatne do potencjału wnioskodawcy oraz partnera- [...] Szkoły Wyższej, a brak zwiększenia punktacji przyznanej przez oceniającego II - niezrozumiały. Kolejny zarzut do tego punktu, dotyczący "braku informacji dotyczącej rodzaju i charakteru udzielanego wsparcia ze wskazaniem liczby osób, które otrzymają dane wsparcie w ramach Projektu" jest nietrafny ze względu na możliwość weryfikacji przez oceniających tej liczby poprzez zawarte we wniosku wskaźniki. Podanie ilości godzin wsparcia przypadającej na uczestnika/grupę nie było obligatoryjne. Odnosząc się do dalszej oceny punktu 4.1 wskazała, że jeżeli nawet nie zawarła zapisów o uwzględnieniu minimalnych wymagań jakościowych wsparcia literalnie w punkcie 4.1, to analizując całościowo treść wniosku można było takie zapewnienie uzyskać. Zakwestionowanie, jako niekwalifikowalnego, zadania 6 - związanego z organizacją sieciującej konferencji szkoleniowej, podsumowującej efekty projektu, budzi zastrzeżenia, ponieważ jest to jedna z najbardziej efektywnych i wartościowych form szkoleniowych. Skarżąca nie miała możliwości uzasadnienia swojego stanowiska w tej sprawie w toku negocjacji. Nie powinno to być zatem powodem obniżenia punktacji. Całościowa ocena kryterium merytorycznego dotycząca pkt. 4.1. została przeprowadzona nierzetelnie i nieprzejrzyście oraz w sposób dyskryminujący dla wniosku, a więc stojący w sprzeczności z realizacją zasady równego dostępu do wsparcia. Zarzuciła, że rażąco i bezzasadnie obniżono punktację w pkt 4.4. Wnioskodawca, opisując potencjał własny i Partnera, miał obowiązek wskazać zrealizowane działania podobne, analogiczne czy zbieżne z działaniami projektu, ale niekoniecznie identyczne. Zarówno wnioskodawca, jak i Partner wykazali obiektywnie weryfikowalne możliwości spełnienia wysokiej jakości usług, jak również znaczny potencjał wielosektorowej współpracy z podmiotami będącymi interesariuszami dla zaplanowanych w projekcie działań. W związku z powyższym ocena kryterium w pkt 4.4 powinna być dokonana na maksymalnym możliwym poziomie, a jest rażąco zaniżona. Wadliwie ocenionym kryterium jest także nota w pkt V, nie mająca rzeczowego uzasadnienia, a będąca jedynie opisem stanowisk oceniającego i protestującego. Nie podano podstawy prawnej, na podstawie której zakwestionowano wysokość stawek , a podana w projekcie stawka jest zgodna z taryfikatorem stanowiącym Załącznik nr 2 do Regulaminu konkursu, jak również adekwatna do stawek średniorynkowych. Zaniechano wezwania wnioskodawcy do wyjaśnień bądź negocjacji oraz pominięto ponowną analizę treści zawartych we wniosku dotyczącą wysokich kompetencji kadry. Odnosząc się do kolejnych zastrzeżeń dotyczących budżetu skarżąca wskazała, że wydatki zaplanowano w pełni zgodnie z zasadami kwalifikowalności oraz taryfikatorem i że nie przekraczają one stawek ujętych w załączniku nr 2, tj. wykazu dopuszczalnych stawek dla towarów i usług. Wnioskodawca nie miał też obowiązku podawania dokładnej liczby godzin szkolenia na grupę, stąd ocena w tym zakresie jest bezzasadna. Z kolei broker edukacyjny nie stanowi obsługi techniczno-administracyjnej, finansowanej z kosztów pośrednich. Oceniający zakwestionowali koszt sali i poradnictwo grupowe, a elementy budżetu - zgodnie z Wytycznymi w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020, podlegają ewentualnej ocenie warunkowej, wyjaśnieniom i negocjacjom. Wymaganie od wnioskodawcy, aby przeprowadził szczegółową diagnozę pozwalającą mu poznać potrzeby każdej z 250 osób planowanych do wsparcia jeszcze przed przystąpieniem konkretnych osób do Projektu jest oderwane od realiów, bowiem na etapie składania wniosku nie było konkretnej grupy osób odpowiadającej wymaganiom grupy docelowej. Zasadność zaplanowanych wydatków należy odnieść do zaplanowanych do uzyskania wskaźników oraz do średniej wartości projektu w przeliczeniu na osobę, a ta jest zgodna z wymogami konkursu. Zaprezentowane w ocenie poglądy przeczą istocie podejścia zindywidualizowanego, które spełnia przedmiotowy projekt. IOK nie spełnił standardów rzetelnej oceny - poprzez nieadekwatną ocenę projektu, rażąco niską i stanowiącą swobodne uznanie oceniających, arbitralnie formułowane uwagi, oderwane zarówno od merytorycznej treści wniosku oraz całościowej jego koncepcji, jak również od wskazówek zawartych w dokumentach systemu realizacji, takich jak opis osi priorytetowej I w PO WER, zasady kwalifikowalności wydatków, wytycznych dotyczących zasad oceny i wyboru projektów, dokumentacji konkursowej oraz publikacji np. WUP w Gdańsku. Taka ocena nie może być uznana jako rzetelna, przejrzysta i obiektywnie zasadna. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez przeprowadzenie oceny w sposób nieprawidłowy - tj. nieprzejrzysty, nierzetelny i subiektywny, co skutkuje zablokowaniem równego dostępu do wsparcia UE, art. 44 ust. 1 i 6 w/w ustawy poprzez nieprawidłową, wadliwą ocenę merytoryczną wniosku o dofinansowanie, jak również naruszenie art. 46 ust. 1 ustawy poprzez rozstrzygnięcie konkursu pomimo uchybień w ocenie merytorycznej wniosku , skutkujących pominięciem wniosku w dofinansowanie, pomimo iż IOK posiada jeszcze znaczne zasoby nie wykorzystanej alokacji, możliwej do uruchomienia na niniejsze działanie. Wojewódzki Urząd Pracy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że zgodnie z Wytycznymi w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020 kryteria oraz procedury wyboru projektów stosowane przez właściwe instytucje mają na celu zapewnienie, aby wybrane do dofinansowania projekty przyczyniły się do osiągnięcia celów szczegółowych i planowanych rezultatów w ramach poszczególnych osi priorytetowych programów operacyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem celów pośrednich i końcowych określonych w ramach wykonania osi priorytetowych. Wybór projektów w trybie konkursowym polega na tym, iż do dofinansowania wybierane są projekty, które spełniają kryteria wyboru i uzyskują największą liczbę punktów, tj. spełniają kryteria merytoryczne w najszerszym zakresie, wyznaczanym zapisami m.in. Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w ramach PO WER oraz Regulaminu danego konkursu. Jeżeli oceniający uzna, iż zapisy we wniosku o dofinansowanie projektu są na tyle ogólne, że uniemożliwiają mu prawidłową ocenę zawartości planowanego wsparcia pod kątem m.in. standardów realizacji przedsięwzięcia, ich zakresu, a także barier i problemów uczestników/uczestniczek, jak również właściwą ocenę budżetu projektu, to wówczas ma możliwość przyznania odpowiednio mniejszej liczby punktów w danej części oceny. Obowiązujące przepisy i dokumenty konkursowe nie zawierają zapisów dotyczących metodologii przyznawania punktów w danej części oceny, stąd oceniający indywidualnie decydują, ile punktów należy odjąć w przypadku niespełnienia/niedostatecznego spełnienia przez projekt kryterium punktowego. Oceniający stosują natomiast zasadę rzetelności realizowaną co najmniej poprzez pisemne uzasadnienie wyniku oceny, gdy - w przypadku kryterium punktowego - nie przyznano maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów. Każde uzasadnienie zawiera przynajmniej wskazanie wszystkich okoliczności uniemożliwiających przyznanie maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów lub wskazanie okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu określonej liczby punktów. W przypadku oceny wydatków zawartych w przedmiotowym projekcie uznanych w Karcie oceny jako niekwalifikowalne oceniający nie mieli wątpliwości co do ich niekwalifikowalności, co skutkowało nieprzyznaniem w tej części oceny punktów warunkowych i tym samym nieskierowaniem projektu do negocjacji. Ocena warunkowa nie jest obligatoryjna i możliwa jest wówczas, gdy we wniosku znajdują się błędy lub uchybienia możliwe do korekty na etapie negocjacji, a nie w przypadku, gdy wniosek o dofinansowanie nie spełnia lub spełnia w niedostatecznym stopniu kryteria wyboru projektów. Zgodnie z Wytycznymi w zakresie trybu wyboru projektów na lata 2014-2020, jeżeli celem konkursu jest wybór do dofinansowania projektów, o których mowa w podrozdziale 7.1 pkt 1 lit. b albo lit. c, oceniający mogą skierować do negocjacji jedynie projekt, którego ocena bezwarunkowa przesądza o uzyskaniu przez projekt wymaganej liczby punktów, o której mowa w podrozdziale 7.1 pkt 2. W Regulaminie przedmiotowego konkursu wymagana liczba punktów, która przesądza o możliwości skierowania projektu do negocjacji wynosi co najmniej 60% punktów w poszczególnych kategoriach oceny spełniania ogólnych kryteriów merytorycznych uzyskanych bezwarunkowo. Przedmiotowy projekt nie uzyskał bezwarunkowo co najmniej 60% punktów w przypadku oceny części 4.1 i V wniosku o dofinansowanie, w związku z powyższym nie było podstaw do skierowania projektu do negocjacji. Natomiast co do kwestii złożenia wyjaśnień na etapie oceny merytorycznej projektu przepisy ustawy wdrożeniowej oraz zapisy Wytycznych w zakresie trybu wyboru projektów na lata 2014-2020 i Regulaminu konkursu nie przewidywały takiej możliwości w żadnym przypadku, oprócz etapu negocjacji. W związku z tym niezasadny jest zarzut , że brak zaproszenia do negocjacji i/lub złożenia wyjaśnień stawia wnioskodawcę w nierównym położeniu wobec wnioskodawców, którzy mieli taką możliwość i w efekcie otrzymali dofinansowanie. Żadna z zasad, określonych art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, nie została naruszona przez instytucję organizującą przedmiotowy konkurs. Instytucja Pośrednicząca udziela na wniosek wnioskodawcy informacji o postępowaniu, jakie toczy się w odniesieniu do jego projektu, a także zamieszcza na swojej stronie internetowej informacje o etapie, na którym znajduje się konkurs. Wszyscy wnioskodawcy mieli równy dostęp do wszelkich informacji i dokumentów dotyczących konkursu. Wszyscy członkowie Komisji Oceny Projektów w ramach konkursu podpisali oświadczenie o bezstronności i tym samym zobowiązali się do bezstronnej oceny każdego z projektów. W przypadku braku możliwości podpisania oświadczenia członek KOP nie zostaje dopuszczony do oceny wniosków o dofinansowanie. Obaj oceniający w każdym przypadku nieprzyznania maksymalnej liczby punktów pisemnie uzasadnili swoją ocenę i wskazali okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu określonej liczby punktów w danej części Karty oceny merytorycznej. Uzasadnienie uwag do projektu uwzględniało więc zasadę rzetelności oraz zasadę przejrzystości, tj. było precyzyjne i wyczerpujące i na tyle zrozumiałe dla wnioskodawcy, że miał on możliwość wniesienia protestu. Odniesiono się też szczegółowo do poszczególnych zarzutów skargi , podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest informacja Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 30 października 2017 r. o nieuwzględnieniu protestu skarżącej R. K.-M. od negatywnej oceny merytorycznej jej projektu "Trampolina. Skok do zawodowych szans" , zawartej w piśmie tego samego organu z dnia 4 września 2017 r. Podstawę prawną do wydania zaskarżonej informacji stanowił art. 58 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 1460 ), zwanej dalej "ustawą wdrożeniową" . Kognicja sądu administracyjnego do rozpoznawania skarg na tego rodzaju rozstrzygnięcia wynika z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej jako "p.p.s.a." ), który stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Takim przepisem ustawy szczególnej jest art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej , który stanowi, że w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem stosownie do treści przywołanych przepisów art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., Sąd, w myśl art. 64 ustawy wdrożeniowej, stosuje w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. Oznacza to, że zastosowanie ma art.134 p.p.s.a. stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że zakres sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli legalności działań administracji publicznej wyznaczają nie zarzuty skargi oraz powołane podstawy prawne, lecz granice rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Mając na uwadze powyższy zakres kontroli sądu administracyjnego Sąd w niniejszej sprawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie z powodu naruszenia prawa, albowiem zarówno informację z dnia 4 września 2017 r. zawierającą negatywną ocenę projektu, jak również informację z dnia 30 października 2017 r. o nieuwzględnieniu protestu, podpisała ta sama osoba. Stanowi to naruszenie art. 60 i art. 67 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie bowiem z pierwszym przywołanym przepisem, w rozpatrywaniu protestu, w weryfikacji, o której mowa w art. 56 ust. 2, a także w ponownej ocenie, o której mowa w art. 58 ust. 3, nie mogą brać udziału osoby, które były zaangażowane w przygotowanie projektu lub jego ocenę. Przepis art. 24 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Natomiast art. 67 ustawy wdrożeniowej stanowi, że do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów k.p.a. z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie unormowano w art. 24 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a. W myśl art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 24 § 4 k.p.a. wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron. Wskazane przepisy k.p.a. regulujące wyłączenie pracownika od udziału w sprawie mają zastosowanie w sprawie dotyczącej oceny wniosków dokonywanej w ramach postępowań konkursowych przeprowadzanych w trybie przepisów ustawy wdrożeniowej. Odpowiednio stosując art. 24 § 1 k.p.a. należy mieć na uwadze, że instytucja wyłączenia pracownika organu dotyczy zasadniczo spraw związanych z wydawaniem decyzji administracyjnych. Pomimo tego, że informacja z dnia 4 września 2017 r. na temat negatywnej oceny projektu, nie była decyzją administracyjną, to z racji odesłania zawartego w art. 60 i art. 67 ustawy wdrożeniowej , w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy należało odpowiednio stosować przepisy k.p.a. regulujące instytucję wyłączenia pracownika organu od udziału w sprawie. Instytucję tę należy postrzegać - jak wyjaśnia Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2005 r. sygn. akt P 8/03 (publ. OTK ZU 2005, nr 3/A, poz. 20) – jako służącą realizacji prawa strony do obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy. Regulację, o której mowa w art. 60 ustawy wdrożeniowej należy rozumieć szeroko, co oznacza, że każda osoba, która na jakimkolwiek etapie postępowania konkursowego i również przed tym postępowaniem, w jakimkolwiek charakterze i zakresie brała udział w przygotowaniu projektu (wniosku) lub jego ocenie (formalnej lub merytorycznej) podlega wyłączeniu od rozpoznawania protestu. Związek danej osoby z projektem nie musi mieć charakteru bezpośredniego. Zakaz, o którym mowa w tym przepisie dotyczy osób, które poczynając od momentu złożenia projektu do konkursu były zaangażowane w jego rozpatrywanie i czynności, których związanie z tym projektem znalazło swój wyraz w treści dotyczącej tego projektu dokumentacji przebiegu procedury konkursowej, w tym osoba, która informowała o wynikach oceny (por. wyroki NSA zapadłe w sprawach na tle tożsamej regulacji zawartej w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju : z dnia 11 marca 2011 r., II GSK 268/11, z dnia 5 kwietnia 2013 r., II GSK 364/13, z dnia 13 kwietnia 2011 r., II GSK 494/11 ). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 października 2017 r. sygn. akt II GSK 3048/17 stwierdził, że "przepis art. 60 ustawy wdrożeniowej odnosi się do wszystkich czynności wiążących się z określonym projektem i nie ogranicza się do jego oceny (podobnie wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1367/10, oraz wyrok NSA z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 125/11). Nie można nie dostrzegać, iż analizowany przepis stanowi o wszystkich czynnościach związanych z określonym projektem, zaś sama ocena projektu jest tylko jedną z nich. Nie chodzi zatem tylko o ocenę merytoryczną projektu, ale o każdą czynność z projektem związaną, która znajduje odbicie w dokumentacji dotyczącej danego wniosku. Także podpisanie informacji skierowanej do wnioskodawcy o wynikach oceny projektu czy o wynikach postępowania odwoławczego jest czynnością związaną z projektem – w tym przypadku – z oceną projektu. Udział osoby w dokonywaniu tych czynności na jakimkolwiek z etapów rozpatrywania wniosku wyłącza tę osobę od udziału w postępowaniu odwoławczym, w tym od dokonywania ponownej oceny wniosku po uwzględnieniu protestu (tak NSA w wyroku z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 268/11)". Podzielając powyższe poglądy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 60 ustawy wdrożeniowej. Obie informacje skierowane do skarżącej – zarówno z dnia 4 września 2017 r. , jak i z dnia 30 października 2017 r. r., podpisała z ramienia instytucji przeprowadzającej postępowanie konkursowe ta sama osoba. Zauważyć ponadto należy, że zarówno w kartach ocen merytorycznych, jak i w karcie rozpatrzenia protestu do oceny merytorycznej nie wskazano imion i nazwisk konkretnych osób, które sporządzały poszczególne karty, co powoduje, że osoba, która podpisała obie informacje, "firmowała" je własnym nazwiskiem. Tak więc udział wicedyrektora ds. Funduszy E. O. w czynnościach zawiązanych z projektem na etapie jego merytorycznej oceny spowodował, że podlegała ona wyłączeniu od udziału w czynnościach związanych z rozpatrzeniem protestu. Mimo to brała ona jednak w nich udział. Z uwagi na gwarancyjny charakter zakazu przewidzianego w art. 60 ustawy wdrożeniowej należy uznać, że jego złamanie jest istotnym naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik oceny. Sytuacja, w której osoba podlegająca wyłączeniu dokonała czynności na etapie rozpatrzenia protestu podważa zasadę rzetelności i bezstronności, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. W sprawie nie było sporne, że kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania nie została wyczerpana. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej Sąd uwzględnił skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy ( pkt 1 wyroku ). Ponownie rozpatrując sprawę organ obowiązany jest jeszcze raz rozpoznać protest przez osobę niepodlegającą wyłączeniu w świetle art. 60 ustawy wdrożeniowej. Wobec takiego stanu rzeczy Sąd nie mógł odnieść się do merytorycznych zarzutów skargi, ani też udzielić wskazówek co do dalszego toku postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że w sytuacji, gdy w wyniku stwierdzenia przez sąd I instancji, że protest został rozpatrzony przez osobę wyłączoną od tej czynności, formułowanie przez ten sąd ocen co do przyczyn negatywnej oceny i ewentualnych zaleceń stanowiłoby niedopuszczalne zastępowanie właściwych organów w realizacji ich zadań własnych i nie ma nic wspólnego z oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. ( por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r. , sygn. akt II GSK 268/11, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 grudnia 2013 r., II SA/Go 998/13 ). Przywołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej ( pkt 2 wyroku).