IV SA/Wa 776/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. R. i D. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie budowy sieci elektroenergetycznych oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], o ustaleniu na rzecz [...] S.A. z siedzibą w L. lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie sieci elektroenergetycznych z siedmioma kontenerowymi stacjami transformatorowymi i złączami kablowymi SN – na szczegółowo opisanych nieruchomościach położonych w S. , m.in. na nieruchomości stanowiącej współwłasność J. R. i D. R. oraz na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z [...] sierpnia 2016 r., uzupełnionym [...] września 2016 r., [...] S.A. wystąpiła o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie sieci elektroenergetycznych (kablowej SN 15kV, kablowej i napowietrznej nN 0,4 kV) wraz ze stacjami transformatorowymi kontenerowymi (7 sztuk, zlokalizowanymi na działkach o numerach: [...] obręb [...]; [...] obręb [...]; [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...]) i złączami kablowymi SN, w S. w liniach rozgraniczających ulic: [...] i [...] (działki o numerach: [...] i [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...] i [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...]) oraz na działkach przyległych do tych ulic i działkach przy ulicach [...] i [...] (działki o numerach: [...] i [...] obręb [...] i [...] obręb [...] i [...] obręb [...] i [...] obręb [...] i [...] obręb [...]). Po sprecyzowaniu treści wniosku oraz ustaleniu kręgu stron postępowania, zawiadomieniem z dnia [...] września 2016 r. organ I instancji poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie i dokonał obwieszczeń o powyższym. Do akt sprawy wpłynęły pisma J. i D.R., J.K., T.K., K.K., K.K., E.J., B. i C.S., Gminy M. oraz T. i W.M., w treści których wyrazili oni swój sprzeciw w przedmiocie realizacji inwestycji objętej wnioskiem. Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., znak [...], po rozpoznaniu wniosku J. i D. R., organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Po opracowaniu projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pismem z dnia [...] listopada 2016 r. organ I instancji zwrócił się do Wydziału Dróg UM S. z prośbą o zaopiniowanie przyjętych w nim rozwiązań pod względem zgodności z przepisami ustawy o drogach publicznych i związanych z nią przepisów wykonawczych. Przy piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. Wydział Dróg Publicznych przekazał do akt sprawy pismo, w którym pozytywnie zaopiniował przedstawiony projekt, jak również dołączył do akt kopię decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] października 2016 r., znak [...], zezwalającej na umieszczenie projektowanej linii, kontenerowych stacji i złącza kablowego SN w pasie drogowym. Po ustaleniu zmian w zakresie stron postępowania, pismem z dnia [...] listopada 2016 r. organ I instancji zawiadomił o toczącym się postępowaniu administracyjnym D.J. W dniach [...] i [...] listopada 2016 r. do akt sprawy wpłynęły kolejne sprzeciwy D. i J. R. oraz Gminy M. Decyzją administracyjną o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] grudnia 2016 r., znak [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta S. Kierownik Referatu i Urbanistyki Budownictwa, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym na rzecz inwestora [...] S.A., w S. w liniach rozgraniczających ulic: [...] i [...] (działki o numerach: [...] i [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...]) oraz na działkach przyległych do tych ulic i działkach przy ulicach [...] i [...] (działki o numerach: [...] i [...] obręb [...] i [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...]), rodzaj inwestycji: budowa sieci elektroenergetycznych (kablowej SN 15kV, kablowej i napowietrznej nN 0,4 kV) wraz ze stacjami transformatorowymi kontenerowymi (7 sztuk, zlokalizowane na działkach o numerach: [...] obręb [...]; [...] obręb [...]; [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...]; [...] i [...] obręb [...]) i złączami kablowymi SN. O wydaniu decyzji organ I instancji dokonał stosownych obwieszczeń. W ustawowym terminie odwołanie od ww. decyzji wnieśli m.in. D. i J. R. podnosząc, iż organ I instancji wydał skarżoną decyzję z naruszeniem przepisu art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 2 pkt 5 tej ustawy i art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez wydanie jej dla przedsięwzięcia częściowo niestanowiącego celu publicznego - odwołujący wskazali, iż decyzja została wydana również dla tzw. przyłączy, które są niezbędne dla połączenie elementów sieci ze złączami kablowymi, gdyż inwestor chce ukryć ten element inwestycji, a dla takowego winna być wydana odrębna decyzja ustalająca warunki zabudowy; z naruszeniem przepisu art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów § 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, poprzez wadliwe ujęcie w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięć co do warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych - w tym zakresie odwołujący decyzji organu I instancji zarzucili, iż decyzja nie określa ani linii zabudowy ani parametrów określających wielkość i kształt obiektów, ponadto organ błędnie nazwał planowaną inwestycję "obiekty liniowe i urządzenia infrastruktury technicznej" i prawidłowo nie zakwalifikował inwestycji jako "obiektu infrastruktury technicznej"; z naruszeniem - art. 53 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprzeprowadzenie w zaskarżonej decyzji analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji; Organ I instancji, nie znajdując podstaw do zmiany decyzji, przesłał akta sprawy z odwołaniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. ustaliło i zważyło, że jak wynika z treści art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej "u.p.z.p."), inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Art. 51 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p. stanowi, że w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Stosownie zaś do treści art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. definiuje pojęcie inwestycji celu publicznego. Mówi on, że ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (zwanej dalej "u.g.n."), zgodnie z którym, celem publicznym jest między innymi budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 ust. 2). Ustawowa definicja "inwestycji celu publicznego" zawiera dwa podstawowe kryteria odróżniające. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres, tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n.. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi, by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 u.p.z.p.. Inwestycja ma znaczenie ponadlokalne lub krajowe, gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa, a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa. Inwestycja będzie zaś miała znaczenie gminne, gdy ma realizować potrzeby wspólnoty danej gminy, na terenie której ma być zlokalizowana. Zawsze więc inwestycja celu publicznego ukierunkowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, że kwestionowana przez odwołujących decyzja nie narusza prawa i jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ rozpatrując wniosek inwestora bada jedynie, czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu administracyjnego zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym przypadku przewidują przepisy prawa. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenia zatem legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji do oceny celowości czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego na nieruchomości, która na tym etapie procesu inwestycyjnego stanowi własność prywatną (tak między innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1790/11, Lex nr 1139649). Stąd też nie mogą odnieść skutku zarzuty podnoszone w treści odwołania przez stronę postępowania, która w niniejszej sprawie nie zgodziła się z decyzją organu I instancji. Adresat decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, tym samym i wnioskodawca, nie musi legitymować się prawem do nieruchomości, w tym i prawem własności. Prawo to badane jest dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Sama decyzja stanowiąca o możliwości zagospodarowania terenu, na którym nie obowiązuje plan miejscowy, nie stanowi aktu naruszającego te prawa. Decyzja ta bowiem nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości, nie stanowi również o dokładnym umiejscowieniu planowanego przedsięwzięcia na terenie objętym inwestycją. Kwestia ewentualnych odszkodowań za zajęcie nieruchomości pod inwestycję nie leży w obszarze kognicji SKO, a powinna zostać rozstrzygnięta przez strony, zaś w przypadku braku porozumienia na drodze procesu cywilnego. Ponadto nie jest rolą organów administracji publicznej, rozstrzygających sprawę z przedmiotowego zakresu, domaganie się od inwestora określenia dokładnego położenia inwestycji na gruncie, bowiem jest to również domeną postępowania z zakresu pozwolenia na budowę. Stąd też i tym zagadnieniem orzekające w sprawie organy administracji publicznej nie mogą się zajmować w ramach toczącego się przed nimi postępowania. Choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. Organ administracji publicznej nie jest zatem uprawniony do analizowania zasadności takiej, a nie innej lokalizacji inwestycji (jej proponowanego przebiegu) - tak między innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt. II SA/Kr 1634/12, Lex nr 1342996. Skoro więc organ administracji publicznej ocenia legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji do oceny jej celowości, czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji na nieruchomości, która na tym etapie procesu inwestycyjnego stanowi własność prywatną, to musi zbadać między innymi czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Ustosunkowując się dalej do faktu zaskarżenia przedmiotowej decyzji SKO zauważyło, iż odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis. Tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie w oparciu o ocenę projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny (tak między innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt I V SA/Po 103/10, Lex nr 675118 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 407/10, Lex nr 755591). Przyjęcie bowiem, że ocena zgodności lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje w oparciu o normy niedookreślone, pozostawiałoby nadmierny luz decyzyjny organom właściwym w przedmiocie określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a rozstrzygnięcie takie miałoby charakter zbliżony do uznaniowego. Rozstrzygnięcie organu w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma natomiast charakter decyzji związanej, czyli takiej, która jest podjęta po ustaleniu przez organ zgodności rozstrzygnięcia z przepisami prawa. Oznacza to, że analiza aktów prawa powszechnie obowiązującego może wykazać, że projektowana zmiana zagospodarowania terenu jest niedopuszczalna, przy czym w takim przypadku organ powinien wskazać konkretny przepis, którego dyspozycję uznał za naruszoną oraz wykazać, na czym to pogwałcenie konkretnej normy prawnej polega. Klauzule generalne zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. mogą więc oddziaływać na rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale wyłącznie wówczas, gdy zostały skonkretyzowane przez przepis nakładający expressis verbis konkretne ograniczenia. Niedopuszczalna jest bowiem rozszerzająca interpretacja klauzul generalnych zawartych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p.. Oznacza to, że w przypadku zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami prawa nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy SKO wskazał, iż organ I instancji ustalił, że inwestycja objęta wnioskiem jest zgodna przepisami odrębnymi (którymi nie są przepisy zamieszczone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), ponadto dołączył do akt sprawy decyzję zezwalającą na umieszczenie w pasie drogowym elementów zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem. Organ I instancji w treści decyzji wskazał akty prawne (pkt II.2), w których zawarte są postanowienia dotyczące warunków, jakim musi odpowiadać planowane zamierzenie inwestycyjne. Są nimi w szczególności ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - prawo energetyczne oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, jak również rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W treści ww. Rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. zamieszczony został przez ustawodawcę szczegółowy wykaz Polskich Norm, zgodnie z którymi mogą zostać usytuowane sieci i urządzenia objęte przedmiotowym wnioskiem. Co prawda, zgodnie z ustawą z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji, stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne (art. 5 ust. 3), to jednak stają się one obligatoryjne w przypadku przywołania ich w obowiązujących aktach prawnych, z którą to sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Stąd też usytuowanie poszczególnych elementów planowanego zamierzenia inwestycyjnego musi odpowiadać obowiązującym w tym zakresie przepisom prawa. Zgodnie z treścią art. 53 u.p.z.p., organ I instancji dokonywał obwieszczeń o czynnościach podejmowanych w trakcie trwającego postępowania, jak również o wydaniu przedmiotowej decyzji, dzięki czemu zapewnił czynny udział stronom w tymże postępowaniu. W treści decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. organ I instancji określił warunki, jakie winna spełniać planowana inwestycja oraz przepisy prawa, z którymi winna być zgodna (pkt II decyzji). Decyzja organu I instancji zawiera postanowienia w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Zostały one wyeksponowane w jej pkt II ppkt 5, a mianowicie organ wskazał, iż inwestycja nie może naruszać interesów osób trzecich, a w szczególności pozbawiać dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dostępu do światła dziennego, do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; wprowadzać uciążliwości spowodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie; zanieczyszczać powietrza, wody i gleby. Ustosunkowując się do dalszych zastrzeżeń zgłoszonych przez odwołujących, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zauważyło, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, a w szczególności z treści wniosku, samej decyzji, jak i załącznika mapowego wynika, że dokumenty zgromadzone w aktach sprawy spełniają wszystkie ustawowe obwarowania, narzucone treścią przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawowe wymogi spełnia zarówno wniosek inwestora (art. 51 u.p.z.p.), jak i treść decyzji wydanej przez organ I instancji (art. 54 u.p.z.p.). Organ odwoławczy zauważył również, iż w postępowaniu toczącym się na wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., ani też rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), stąd też w przedmiotowej sprawie nie istniała konieczność wyznaczania obszaru objętego analizą i dokonywanie ustaleń w zakresie parametrów technicznych, jakie winna spełniać inwestycja objęta wnioskiem (tak między innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Go 743/10; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia z dnia 6 lutego 2013 r., II SA/Sz 1093/12 - CBOSA). Trafność takiego wniosku potwierdza, poza wcześniej podniesionymi argumentami, także treść § 1 ww. rozporządzenia, w którym wprost wskazano, że określa ono sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu "w decyzji o warunkach zabudowy". Ponadto, w ocenie Kolegium, nie ulega również wątpliwości, iż podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji nie mogły stanowić protesty mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Podkreślono, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany. Możliwość oparcia przez organ administracji decyzji odmownej na braku aprobaty społecznej czyniłaby z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 czerwca 2011 r., II SA/Lu 725/10). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, iż bezsprzecznie odmowa wydania decyzji lokalizacyjnej wymaga powołania się na konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, zawierający przeszkodę w realizacji danej inwestycji celu publicznego, a nie tylko na jej ogólną sprzeczność z zasadami lub wartościami obowiązującymi przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymienionymi w art. 1 ust. 2 u.p.z.p.. Ani organ I instancji, ani również organ odwoławczy, ponownie rozpoznający sprawę, nie doszukały się takiego przepisu, który uniemożliwiałby wydanie decyzji pozytywnej, uwzględniającej wniosek inwestora w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Na taki przepis nie wskazali również odwołujący w treści złożonego odwołania. Dla rozpoznania przedmiotowej sprawy nie miała również znaczenia podnoszona w treści odwołania okoliczność dotycząca określenia planowanego zamierzenia inwestycyjnego mianem "obiekty liniowe i urządzenia infrastruktury technicznej". Niewątpliwie inwestycja objęta wnioskiem jest inwestycją liniową, o której ustawodawca mówi w treści art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., a także inwestycją celu publicznego, o której mowa w treści cytowanych uprzednio przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, stąd też organ I instancji prawidłowo zakwalifikował treść żądania inwestora i określił jego przedmiot. Dla decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie sporządza się takiej analizy, jak ma to miejsce w przypadku postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Organ I instancji dokonał wymaganych przepisami u.p.z.p. czynności i w treści decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. zawarł wszystkie elementy wymagane postanowieniami art. 54 u.p.z.p.. Ponadto nie można przyznać racji odwołującym, którzy twierdzą, iż przedmiotowa decyzja organu I instancji obejmuje swoim zakresem również tzw. "przyłączą, które są niezbędne dla połączenia elementów sieci ze złączami kablowymi". Pkt 5 wniosku inwestora zawiera charakterystykę planowanej zabudowy, w której nie wymieniono tego rodzaju elementów (wniosek został zmodyfikowany w dniu [...] września 2016 r., to jest jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie), zaś sama inwestycja dotyczy budowy sieci elektroenergetycznych - kablowej SN 15 kV, kablowej i napowietrznej nN 0,4 kV wraz ze stacjami transformatorowymi kontenerowymi (w ilości 7 sztuk) oraz złącza kablowego SN (2 sztuki). Stąd też nie sposób uznać, by inwestor zamierzał "ukryć" jakiekolwiek elementy planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Końcowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, iż złożony w niniejszej sprawie wniosek inwestora w przedmiocie ustalenia lokalizacji dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami u.p.z.p. oraz z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych, jak również czyni zadość warunkom formalnym, dlatego też organ właściwy w sprawie wydał decyzję pozytywną (tak między innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 29 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 169/13, LEX nr 1452984). Mając na uwadze powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję zaskarżoną przez J. R. i D.R. W skardze na powyższą decyzję J.R. i D.R., reprezentowani przez radcę prawnego, zaskarżyli ją w całości i zarzucili jej: 1) naruszenie przepisów art. 50 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § i 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w sytuacji, gdy objęta wnioskiem inwestycja w zakresie przyłączy i złącz kablowych nie realizuje celu publicznego i nie było dopuszczalne wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, a to na skutek niewyjaśnienia charakteru prawnego inwestycji pod kątem spełnienia kryteriów inwestycji celu publicznego, 2) naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 u.p.z.p., poprzez ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce nr [...] w obrębie [...] w S. , podczas gdy taka działka w tym obrębie nie istnieje i nie jest uwidoczniona na mapie stanowiącej załącznik do decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2016 r. ([...]), którą utrzymano w mocy zaskarżoną decyzją, co doprowadziło do wadliwego oznaczenia lokalizacji inwestycji oraz do sprzeczności między sentencją decyzji a załącznikiem mapowym do decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2016 r., 3) naruszenie przepisu art. 54 pkt 2 u.p.z.p. oraz przepisów § 2 ust. 1 lit. h), § 2 pkt 3 i § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, poprzez wadliwe ujęcie w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięć co do warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a także naruszenie przepisu art. 107 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2016 r. pomimo tego, że postanowienia II.3.b) i II.3.c) sentencji tej decyzji są wzajemnie sprzeczne z uwagi na przyjęcie, iż jako przepisy odrębne powinny być stosowane przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przy równoczesnym ustaleniu, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zaś w postępowaniu nie ustalono, aby inwestycja z jakichkolwiek innych powodów mogła podlegać regulacji tej ustawy, 4) naruszenie przepisów art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego bez przeprowadzenia wymaganej analizy w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, 5) naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2016 r., która została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, wskazanych powyżej, co nakazywało zastosowanie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. i uchylenie decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2016 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W oparciu o powyższe skarżący wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2016 r. ([...]) w całości, 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego według norm przepisanych, przy uwzględnieniu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 34 zł, 3) przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci dwóch wydruków ze strony internetowej Geoportalu Miasta S. na okoliczność nieistnienia działki nr [...] w obrębie [...] w S. , 4) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz.1990 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "ppsa") sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 ppsa, rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.; dalej "u.p.z.p."). Z art. 51 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p. wynika, że w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym decyzje wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 u.p.z.p.). Z kolei zgodnie z art. 54 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych: 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Art. 2 pkt 5 u.p.z.p. definiuje pojęcie inwestycji celu publicznego. Mówi on, że ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego", należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.; dalej "u.g.n."). Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n., celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Ustawowa definicja "inwestycji celu publicznego" zawiera dwa podstawowe kryteria odróżniające: pierwszym jest jej zakres, tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym, zaś drugim jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n.. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi, by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 u.p.z.p.. Podnieść w tym miejscu należy, że Sąd w całości podziela ustalenia organów obu instancji i wyrażoną przez ocenę prawną stanu faktycznego. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze wskazuje trzeba, iż wniosek inicjujący przedmiotowe postępowanie dotyczył inwestycji, o której mowa w przywoływanym powyżej art. 6 pkt 2 u.g.n.. Dokonując wykładni językowej tego przepisu należy zwrócić szczególną uwagę na jego brzmienie. Otóż w jego myśl, celem publicznym jest między innymi budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Nie sposób zatem zgodzić się z twierdzeniem zawartym w skardze, iż złącza kablowe SN nie są elementem, który może zostać objęty decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Złącza kablowe SN z całą pewnością są urządzeniami niezbędnymi do korzystania z przewodów i urządzeń, o których mowa w ww. przepisie, stanowią bowiem jeden z elementów planowanej linii. Sąd orzekający w niniejszym składzie (podobnie jak organ) nie podziela poglądu wyrażonego w powołanym przez skarżących wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 73/14 w części dotyczącej złączy kablowych SN, bowiem jest to pogląd jednostkowy i stojący w opozycji do dotychczasowego ujęcia charakteru tego rodzaju przedsięwzięcia w judykaturze (np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 44/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 1135/10 i II SA/Łd 1136/10). O ile przyłącze, o którym mowa w treści skargi, ma faktycznie charakter indywidualny i dotyczy podmiotu indywidualnego - odbiorcy energii, o tyle złącza kablowe SN są elementem służącym do funkcjonowania linii elektroenergetycznej i spełniają wymogi postawione przez ustawodawcę w treści cytowanego przepisu. Ponadto nie można przyznać racji skarżącym którzy twierdzą, iż decyzja organu I instancji obejmuje swoim zakresem również tzw. "przyłączą, które są niezbędne dla połączenia elementów sieci ze złączami kablowymi". Pkt 5 wniosku inwestora zawiera charakterystykę planowanej zabudowy, w której nie wymieniono tego rodzaju elementów (wniosek został zmodyfikowany w dniu [...] września 2016 r., to jest jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie), zaś sama inwestycja dotyczy budowy sieci elektroenergetycznych kablowej SN 15 kV, kablowej i napowietrznej nN 0,4 kV wraz z siedmioma stacjami transformatorowymi kontenerowymi oraz dwoma złączami kablowymi SN. Stąd też nie sposób uznać, by inwestor zamierzał "ukryć" jakiekolwiek elementy planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Odnosząc się do kolejnego z zarzutów podnoszonego w skardze, a dotyczącego nieistnienia na terenie S. nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w obrębie [...], Sąd wskazuje, iż nie znajduje on potwierdzenia w świetle zgromadzonego w aktach materiału dowodowego. Działka ta widnieje bowiem na załączonej do decyzji mapie. Skarżący starali się wykazać fakt nieistnienia ww. nieruchomości wydrukiem ze strony internetowej z Geoportalu Miasta S. , który wskazuje na brak istnienia tej działki, jednak wniosek w tym względzie był bezprzedmiotowy z uwagi na powołany wyżej załącznik do decyzji. Ponadto zauważyć należy, iż dane zawarte w Geoportalu są nieaktualnie i nie uwzględniają w sposób automatyczny zmian w zakresie np. podziałów nieruchomości. Poza tym w aktach sprawy znajduje się wydruk z ewidencji gruntów, na którym wykazana jest m.in. działka nr [...]. Nie miało również znaczenia dla rozpoznania przedmiotowej sprawy określenie planowanego zamierzenia inwestycyjnego mianem "obiekty liniowe i urządzenia infrastruktury technicznej". Niewątpliwie inwestycja objęta wnioskiem jest inwestycją liniową, o której ustawodawca mówi w treści art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., a także inwestycją celu publicznego, o której mowa w treści cytowanych uprzednio przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, stąd też organy prawidłowo zakwalifikowały treść żądania inwestora i określiły jego przedmiot. Tego rodzaju określenie inwestycji nie pozostawia wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia inwestycją celu publicznego. Ponadto tego rodzaju okoliczność nie mogła stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu, gdyż nie miała wpływu na poprawne, merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. W postępowaniu toczącym się na wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., ani też rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), stąd też podzielić należy stanowisko organu, iż w przedmiotowej sprawie nie istniała konieczność wyznaczania obszaru objętego analizą i dokonywania ustaleń w zakresie parametrów technicznych, jakie winna spełniać inwestycja objęta wnioskiem. Trafność takiego wniosku potwierdza także treść § 1 powołanego rozporządzenia, w którym wprost wskazano, że rozporządzenie to określa sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu "w decyzji o warunkach zabudowy". Stąd też dla elementów objętych wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie było potrzeby wyznaczania i określania parametrów i wskaźników dla "nowej zabudowy" - wielkości i kształtu obiektów, bowiem przepisy nie przewidują tego rodzaju konieczności. Zdaniem Sądu organy zasadnie ustaliły, że inwestycja objęta wnioskiem jest zgodna przepisami odrębnymi (którymi zauważyć należy nie są przepisy zamieszczone w treści ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), ponadto organ I instancji dołączył do akt sprawy decyzję zezwalającą na umieszczenie w pasie drogowym elementów zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem. Organ I instancji w treści decyzji wskazał akty prawne (pkt II.2), w których zawarte są postanowienia dotyczące warunków jakim musi odpowiadać planowane zamierzenie inwestycyjne. Są nimi w szczególności ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - prawo energetyczne (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 220 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. Nr 93, poz. 623 ze zm.), jak również rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.). Zauważyć należy, iż w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. zamieszczony został przez prawodawcę szczegółowy wykaz Polskich Norm, zgodnie z którymi mogą zostać usytuowane sieci i urządzenia objęte przedmiotowym wnioskiem. Co prawda, zgodnie z treścią ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. 1483 ze zm.), stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne (art. 5 ust. 3), to jednak stają się one obligatoryjne w przypadku przywołania ich w obowiązujących aktach prawnych, z którą to sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Stąd też usytuowanie poszczególnych elementów planowanego zamierzenia inwestycyjnego musi odpowiadać obowiązującym w tym zakresie przepisom prawa. Organ I instancji nie miał obowiązku przywoływania - jak chcą tego skarżący - treści poszczególnych przepisów z danych aktów prawnych, które winny być respektowane w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji, bowiem faktycznie musiałoby to się sprowadzić do zacytowania w decyzji obszernych fragmentów aktów prawa powszechnie obowiązującego. Organ nie miał również obowiązku wskazywać na wszystkie akty prawne, które będą miały zastosowanie w związku z realizacją inwestycji, gdyż z faktu ich powszechnego obowiązywania wynika to, że będą one musiały być przestrzegane przez inwestora bez względu na to, czy organ wymienił je w treści decyzji, czy też tego nie uczynił. Odnośnie wskazania na postanowienia ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.), pomimo iż inwestycja objęta wnioskiem nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, należy rozumieć to w taki sposób, iż planowane zamierzenie inwestycyjne winno być realizowane w tego rodzaju sposób, aby nie przekroczyć norm określonych tą ustawą i powołanymi rozporządzeniami. Z treści decyzji organu I instancji wynika, iż przeprowadził on wymaganą prawem analizę w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, określając w punkcie II decyzji wymagania, jakie winna w tym zakresie spełniać inwestycja objęta wnioskiem. Z żadnego przepisu prawa nie wynika, aby tego rodzaju analiza miała stanowić odrębny załącznik do decyzji. Na przeprowadzenie analizy w tym zakresie organ I instancji wskazał również w uzasadnieniu decyzji, do akt zaś dołączył dokumenty dotyczące stanu prawnego terenu objętego inwestycją, stąd też i ten zarzut skargi należy uznać za niezasadny. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenia zatem legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji do oceny celowości czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego na nieruchomości, która na tym etapie procesu inwestycyjnego stanowi własność prywatną (tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1790/11, Lex nr 1139649). Adresat decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, tym samym i wnioskodawca, nie musi legitymować się prawem do nieruchomości, w tym i prawem własności. Prawo to badane jest dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Sama decyzja stanowiąca o możliwości zagospodarowania terenu, na którym nie obowiązuje plan miejscowy, nie stanowi aktu naruszającego te prawa. Decyzja ta bowiem nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości, nie stanowi również o dokładnym umiejscowieniu planowanego przedsięwzięcia na terenie objętym inwestycją. Kwestia ewentualnych odszkodowań za zajęcie nieruchomości pod inwestycję nie leżała w obszarze kognicji organów, a powinna zostać rozstrzygnięta przez strony, zaś w przypadku braku porozumienia na drodze procesu cywilnego. Organ administracji publicznej nie jest uprawniony do analizowania zasadności takiej, a nie innej lokalizacji inwestycji, tj. jej proponowanego przebiegu (tak m.in. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt. II SA/Kr 1634/12, LEX nr 1342996). Na zakończenie zauważyć należy, iż decyzja o lokalizacji celu publicznego jest jednym z rodzajów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która w odróżnieniu od decyzji o warunkach zabudowy ma charakter wyjątkowy i nie podlega tak daleko idącym ustawowym rygorom, jakie przewidziano dla stanowiącej regułę decyzji o warunkach zabudowy. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tylko zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Rozpoznając sprawę z tego rodzaju zakresu, organ administracji publicznej stwierdza jedynie czy w świetle obowiązujących przepisów prawa dopuszczalna jest realizacja inwestycji na danym terenie i zgodnie z art. 56. u.p.z.p. nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego powinna określać wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, jednak w zakresie właściwym dla tego postępowania. Wymagania te muszą zawierać ogólne, podstawowe informacje o działaniach jakie musi przedsięwziąć lub uwzględnić inwestor, chcąc realizować planowane przedsięwzięcie, dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymogi, jakie winna spełniać decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stąd skarga podlegała oddaleniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy ppsa, należało orzec jak w sentencji.