II SA/Rz 766/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A S.A. w [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku rekreacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] oraz decyzję Powiatowego Inspektora Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej A. S.A. w [....] kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 766/15 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ( "PINB") przeprowadził w dniu 12.09.2011 r. kontrolę legalności zabudowy części działki nr ewid. 296 w [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa, w użytkowaniu wieczystym A. S.A., a dzierżawionej przez Z. sp. z o.o. w [...] (dalej: "ZNS w [...] "). W wyniku kontroli stwierdzono, że na ww. nieruchomości zlokalizowany jest m.in. drewniany "domek letniskowy" o wymiarach 4,26m x 4,23m oraz tarasem o wymiarach 2,11m x 1,58m, z płaskim, drewnianym dachem pokrytym papą. Ustalono również, że obiekt ten zrealizowano w 1974-1975, w warunkach samowoli budowlanej. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013, poz. 1409 z późn. zm.), organ nałożył na ZNS w [...] obowiązek przedłożenia oceny stanu technicznego obiektu. Rozstrzygnięcie to, wskutek uwzględnienia zażalenia A. S.A. zostało uchylone postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie ("WINB") z dnia [...] czerwca 2012 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ponownie nałożył na ZNS w [...] obowiązek przedłożenia oceny stanu technicznego przedmiotowego obiektu budowlanego. Po przedłożeniu żądanego opracowania, decyzją z dnia [...] października 2013 r., wydaną na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. nr 38 poz. 229 z późn. zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał ZNS w [...] wykonanie w spornym obiekcie określonych robót budowlanych, w celu usunięcia nieprawidłowości i usterek. Po wykonaniu prac remontowych oraz przedłożeniu przez zobowiązanego w dniu 19 września 2014 r. kolejnej opinii na tę okoliczność, decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 42 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] udzielił ZNS w [...] pozwolenia na użytkowanie stanowiącego przedmiot postępowania domku letniskowego. W uzasadnieniu podał, że z uwagi na datę realizacji obiektu do rozpatrzenia sprawy mają zastosowanie przepisy art. 37, art. 40 i art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Oceniając zaś całokształt materiału dowodowego organ doszedł do przekonania, że w sprawie nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ust. 1 tej ustawy, uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki. W związku bowiem ze stwierdzonymi nieprawidłowościami w zakresie stanu technicznego obiektu organ nakazał dzierżawcy ich usunięcie, a decyzja w tym przedmiocie została wykonana i obecnie budynek nadaje się do użytkowania. Spełniony został również drugi warunek legalizacji samowoli, a mianowicie zgodność obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie wydania decyzji. Obowiązujący aktualnie Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" przyjęty uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...], nie wprowadza bowiem ewidentnego zakazu budowy obiektów służących rekreacji na działce nr 296 w [...]. To zaś, w myśl art. 42 ust. 1 i 3 ww. ustawy obligowało do udzielenia pozwolenia na użytkowanie spornego budynku. W odwołaniu od tej decyzji A. S.A. zarzuciła, że przedmiot kwestionowanej decyzji nie jest tożsamy z przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego. Organ udzielił bowiem pozwolenia na użytkowanie "domku rekreacji indywidualnej", zaś z zawiadomienia o wszczęciu postępowania wynika, że jego przedmiotem objęto "obiekt budowlany rekreacyjny wraz z tarasem o konstrukcji drewnianej i wymiarach zewnętrznych 4,26m x 4,23m". Niezależnie od powyższego zdaniem Spółki ww. decyzję wydano bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, zwłaszcza w zakresie bezpiecznego użytkowania obiektu, który zlokalizowany jest na terenie zagrożonym okresowym zalewaniem oraz jego zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż budynek położony jest na terenie oznaczonym w planie symbolem "35 ZN,UT" czyli obszarem przeznaczonym na utrzymanie w stanie nienaruszonym jako zieleń nieurządzona niska z lokalnymi zadrzewieniami. Plan ten należy odczytywać w całości i mieć na uwadze, że zakazuje on w obszarze 35 ZN,UT budowy obiektów tymczasowych, ustawiania przyczep, barakowozów, a ponadto obiekt znajduje się na części działki nr 296 oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem WP, co oznacza grunty pod wodami powierzchniowymi. W tych okolicznościach sprawy winien znaleźć zastosowanie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. w zakresie nakazu rozbiórki. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a." oraz art. 42 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylił decyzję organu I instancji i udzielił ZNS w [...] pozwolenia na użytkowanie budynku rekreacyjnego o konstrukcji drewnianej i wymiarach zewnętrznych 4,26m x 4,23m, usytuowanego na działce nr 296/2 w [...]. W ocenie organu odwoławczego stanowisko organu I instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji było prawidłowe, a reformacji wymagało jedynie sprecyzowanie nazwy obiektu zgodnie z nomenklaturą ustawy Prawo budowlane, tj. określenie go nie jako "domku rekreacji indywidualnej", lecz "budynku rekreacyjnego". Zdaniem WINB materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza, że wskutek wykonania robót budowlanych stan techniczny budynku umożliwia jego bezpieczną eksploatację. Ponadto budynek ten nie jest obiektem tymczasowym i użytkowany jest jako rekreacyjny w okresie letnim, a zatem stanowi budynek rekreacji indywidualnej. Jego lokalizacja jest zatem zgodna z założeniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w § 3 stanowi, że cały obszar planu stanowi ogólnodostępny kompleks terenów rekreacyjno – wypoczynkowych. Dalsze ustalenia planu nie zakazują budowy budynków, a jedynie realizacji obiektów tymczasowych, ustawiania przyczep, barakowozów, kiosków itp. Z planu tego wynika również, że obiekt nie leży zarówno w Strefie Zalewania, jak i Strefie Ochrony Zbiornika. W skardze złożonej na tę decyzje do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie, P. S.A. wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko, zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem zarządzenia z dnia [...] września 1971 r., nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] ustalającego strefę przybrzeżną dla zbiornika wodnego na rzece [...] w [...], której granicę stanowi linia wywłaszczenia terenu wokół zbiornika stanowiąc jego część. Zdaniem skarżącej użytkowanie spornego obiektu może powodować niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia oraz niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych tub użytkowych otoczenia. Sporny budynek zlokalizowany jest ponadto sprzecznie z zapisami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] października 2002 r., gdyż zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 3b tego planu, lokalizacja budynku rekreacyjnego na terenie 35 ZN,UT jest niedopuszczalna. Skarżąca wskazała również, że ZSN w [...] winien wykazać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jako że takiego prawa nie posiada i nie posiadał. Pozostawienie zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym skutkować również może przekwalifikowaniem w użytkach gruntowych i klasyfikacjach bonitacyjnych części działki nr 296/2, co z kolei spowoduje niekorzystne dla [...] skutki ekonomiczne. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem w oparciu o art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Kontrola ta obejmuje również badanie zgodności z przepisami prawa miejscowego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i inne wydane w sprawie decyzje, opisane w sentencji niniejszego wyroku, naruszają prawo. Niesporne w niniejszej sprawie są ustalenia organów nadzoru budowlanego co do daty powstania obiektu będącego przedmiotem postępowania – 1974-1975 r. oraz jego kwalifikacji jako budynku o charakterze rekreacyjnym, a także fakt braku uzyskania pozwolenia na budowę wymaganego dla wzniesienia tego rodzaju obiektu, zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jego wykonania. Konsekwencje wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę reguluje art. 48 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013, poz. 1409, ze zm.). Przepisu tego nie stosuje się jednak do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się natomiast do nich przepisy dotychczasowe, o czym stanowi art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Ustalenie zatem w rozpoznawanej sprawie, że budowa budynku rekreacyjnego (domku letniskowego) została zakończona w 1975 r., skutkuje zastosowaniem ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Zasadą wynikającą z tych przepisów jest legalizacja samowoli budowlanej, a przymusowej rozbiórce określonej w art. 37 ust. 1 podlegają jedynie te obiekty budowlane lub ich części, wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie ich budowy, które: 1) znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami z o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powodują lub w razie wybudowania spowodowałyby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Regulacja ta pozostaje w ścisłym związku z art. 40, który stanowi, że w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy organ wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. W rozpoznawanej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uznał, że obowiązujący aktualnie Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" w [...] zatwierdzony uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) nie wprowadza "ewidentnego zakazu budowy tego typu obiektów" na działce nr 296 w [...], co wskazuje na brak spełnienia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W odniesieniu natomiast do przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 organ ten uznał, że istniały wątpliwości co do stanu technicznego obiektu rekreacyjnego, wobec czego na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nałożył na aktualnego właściciela obiektu obowiązek przedłożenia oceny jego stanu technicznego. Po przedłożeniu takiej oceny, która stwierdzała, że oceniany budynek (domek letniskowy), uległ znacznym uszkodzeniom i w stanie obecnym nie nadaje się do eksploatacji, jednak dalsza eksploatacja jest możliwa po wykonaniu niezbędnych prac naprawczych, PINB uznał, że nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., natomiast zaistniały przesłanki do wydania decyzji w oparciu o art. 40 ww. ustawy, nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami i wydał taką decyzję w dniu 14 października 2013 r. (w podstawie prawnej organ wadliwie powołał – "art. 40 ust. 1" ustawy Prawo budowlane z 1974 r. – przepis ten nie ma ustępów – uwaga Sądu). Konsekwencją wykonania obowiązku z art. 40 ww. ustawy jest wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po stwierdzeniu jego zdatności do użytku, na podstawie art. 42 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy. W niniejszej sprawie nakazane prace remontowe zostały wykonane, sporządzona też została po ich wykonaniu ocena stanu technicznego budynku, w związku z czym organy wydały decyzje o pozwoleniu na użytkowanie budynku w oparciu o art. 42 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie zasadnicze znaczenie ma jednak zaistnienie przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy – tj. wybudowania obiektu na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Oceniając spełnienie tej przesłanki organy orzekające w sprawie uwzględniły stan faktyczny w zakresie przeznaczenia terenu, na którym popełniono samowolę, według stanu prawnego z chwili orzekania o samowoli, tj. przyjmując przeznaczenie działki nr 296 w [...] określone w Miejscowym Plan Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" z dnia [...] października 2002 r. Taki kierunek wykładni art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. jest właściwy i znalazł powszechną akceptację w orzecznictwie (por. wyroki NSA z dnia 24.01.2007 r., II OSK 205/06, z dnia 8.10.2007 r., II OSK 1318/06, z dnia 6.11.2007 r., II OSK 1454/06, z dnia 18.01.2008 r., II OSK 1893/06, z dnia 13.10.2009 r., II OSK 1521/08, z dnia 10.03.2010 r., II OSK 506/09, również wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 20.03.2013 r., sygn. II SA/Rz 1179/12, z dnia 16.07.2013 r., II SA/Rz 390/13, wszystkie publikowane na stronie https://cbois.nsa.gov.pl), zastępując wcześniej wyrażany pogląd o konieczności badania zgodności obiektu z przepisami o planowaniu obowiązującymi w dacie popełnienia samowoli budowlanej. Niemniej jednak w ocenie Sądu organy dokonały błędnej wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" obowiązującego na analizowanym obszarze obejmującym działkę nr 296, uznając, że przepisy te nie zakazują na analizowanym terenie wznoszenia budynków, a jedynie statuują zakaz budowy obiektów tymczasowych, ustawiania przyczep, kiosków itp. obiektów. Organy przyjęły, że teren oznaczony w planie symbolem "35 ZN, UT" (§ 5 pkt 3), przeznaczony do utrzymania w stanie naturalnym, jako zieleń nieurządzona niska z lokalnymi zadrzewieniami, z możliwością lokalizacji obiektów i urządzeń obsługi turystycznej, obiektów służb ochrony gospodarki leśnej i wodnej, urządzeń infrastruktury technicznej oraz miejsc postojowych dla samochodów, daje podstawę do lokalizowania obiektów rekreacyjnych, a taką funkcję pełni kontrolowany budynek. Sąd nie podziela tego stanowiska. Fakt, iż budynek służy rekreacji i wykorzystywany jest do celów prywatnych przez pracowników Z. sp. z o.o. w [...] nie oznacza, że należy do jednej z kategorii obiektów wymienionych § 5 pkt 32 planu, a zwłaszcza, że jest to "obiekt obsługi turystycznej". Z treści planu wynika, że zasadniczo cała "[...]" służy celom rekreacyjnym, jednak na terenie objętym planem szczegółowo określono lokalizację zabudowy rekreacyjnej. Jak wynika z § 5 planu w poszczególnych jednostkach planistycznych dokładnie wskazano funkcje terenów oraz rodzaje, formę i gabaryty dopuszczonych na ich obszarze obiektów budowlanych. Dla przykładu teren oznaczony symbolem 9AU przeznaczono "pod funkcje administracyjno – usługowe jako zaplecze obsługi turystów i wczasowiczów w formie zespołu obiektów w zabudowie indywidualnej lub szeregowej", a teren 13 US "pod zagospodarowanie urządzeniami do uprawiania sportów wodnych, przystaniami, zapleczem warsztatowo- magazynowym o obsługi uczestników imprez w wodzie w tym obiektu socjalnego z gastronomią i miejscami noclegowymi", zaś teren oznaczony na rysunku planu jako 19CTU przeznaczono pod "zespół obiektów i urządzeń usługowych o funkcjach rekreacyjnych, sportowych, szkoleniowych (konferencyjnych) zwany w skrócie centrum lub ośrodek rekreacyjno – konferencyjny". Istotne jest, że w przedmiotowym planie w ściśle określonych miejscach dopuszczono budowę "domków rekreacyjnych" (tereny o symbolach 15ZP, 25ZL, 28ZL, 29 ZL). W § 5 pkt 24 planu (tereny 25 ZL i 28 ZL) dopuszczono "uzupełniającą funkcję rekreacyjną – domkami rekreacyjnymi", określając szczegółowo ich maksymalną ilość – 8 na każdym z tych terenów, a także gabaryty, wysokość i inne parametry. Podobnie zresztą jak w postanowieniach punktu 26 tego przepisu, gdzie również dla terenu 29ZL dopuszczono "uzupełniającą funkcję rekreacyjną – domkami rekreacyjnymi" szczegółowo określając ich lokalizację "w zasięgu wskazanych fragmentów terenu po potwierdzeniu możliwości sytuowania tych obiektów badaniem geologiczno – inżynieryjnym terenu – przy czym dopuszcza się od 4-6 domków na każdym ze wskazanych terenów", a także nakazując zapewnić "dostateczną odległość między domkami – min. 10 m". Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 23 czerwca 2015 r., II OSK 2796/13 dotyczącym legalności innego obiektu budowlanego posadowionego na tej samej działce nr 296 w [...], w którym NSA na podstawie analizy treści całego planu, a zwłaszcza jego § 5 i wszystkich jego punktów od 1 do 32 w powiązaniu z rysunkiem planu, stwierdził, że pomimo iż cały obszar planu obejmujący wyspę z otoczeniem wodnym stanowi ogólnodostępny kompleks terenów rekreacyjno – wypoczynkowych (por. § 3 pkt 2 uchwały), to na jego terenie lokalizacja zabudowy o funkcji rekreacyjnej została bardzo precyzyjnie określona. Skoro w planie dokładnie wskazano miejsca lokalizacji "domków rekreacyjnych", a tak też należałoby określić obiekt usytuowany na działce nr 296, w świetle nazewnictwa przyjętego w uchwale, i nie przewidziano ich na terenie 35ZN,UT, to wykładnia dopuszczająca możliwość ich wznoszenia na tym obszarze w charakterze "obiektów obsługi turystycznej" nie była dopuszczalna. Podkreślenia wymaga, że takie stanowisko co do wynikającej z zapisów MPZP "[...]" możliwości zabudowy działki nr 296 w [...] przyjął WSA w Rzeszowie, oceniając legalność innych obiektów budowlanych posadowionych na tej działce – w sprawach o sygnaturach II SA/Rz 294/13, II SA/Rz 390/13, II SA/Rz 651/14, II SA/Rz 653/14, choć w oparciu o nieco inną argumentację. W tej sytuacji uznać zatem należało, że obiekt będący przedmiotem zaskarżonej decyzji wybudowany został na terenie, który zgodnie z przepisami z o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, co wyczerpuje przesłankę z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Dokonana przez organy błędna wykładnia tego przepisu skutkowała wydaniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. z naruszeniem prawa materialnego. Przyjęcie przez organy innej wykładni niż zastosowana przez Sąd wskazuje również, że wadliwe było wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] decyzji z dnia [...] października 2013 r. na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., nakazującej ZNS w [...] wykonanie w spornym obiekcie określonych robót budowlanych, wobec zaistnienia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Zaistnienie tej przesłanki czyni także zbędnym odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących legitymowania się przez inwestora prawem do zabudowy nieruchomości. Niemniej jednak Sąd wskazuje, że podziela wyrażane w orzecznictwie poglądy, że pomimo braku wyraźnego wymogu legitymowania się takim prawem w przypadku legalizacji samowoli budowlanej w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r., konieczne jest uwzględnienie m.in. dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowiącej, że obiekty budowlane powinny być realizowane w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, ponieważ pod pojęciem tym mieści się również ochrona prawa własności właściciela zabudowanej nieruchomości. Dla porównania można wskazać, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. także nie stanowi podstawy do nałożenia na inwestora obowiązku złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co jednak nie zwalnia organu nadzoru budowlanego od ustalenia tej okoliczności, jeżeli jest niezbędna dla rozstrzygnięcia postępowania naprawczego. Konieczne jest wykazanie się przez inwestora tytułem prawnym do nieruchomości (por. uchwałę NSA z 10 stycznia 2011 r. sygn. II OPS 2/10 oraz wyrok NSA z 24 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 1997/12, a także wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 30 maja 2014 r. sygn. II SA/Rz 1313/13 i z 5 marca 2014 r. sygn. II SA/Rz 1366/13). Reasumując, z przyczyn przedstawionych powyżej Sąd uznał, że wymienione w sentencji niniejszego wyroku decyzje naruszają przepisy prawa materialnego – § 5 pkt 32 uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...] i art. 40 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 42 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co obliguje do ich uchylenia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 1 w zw. z art. 209 P.p.s.a. Wskazania Sądu co do dalszego postępowania wynikają wprost z niniejszego uzasadnienia.