II OSK 1716/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 29 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 60/18 w sprawie ze skargi A. sp. j. z siedzibą w W. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2017 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A. sp. j. z siedzibą w W. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 23 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 60/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi spółki A. spółka jawna na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] 2017r. w przedmiocie zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r. nr 373/2017 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki uznał za nieuzasadniony zarzut zgłoszony przez A. Spółka jawna w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] 2017 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że postępowanie egzekucyjne obejmuje obowiązek wynikający z decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] 2012r., nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego: budynku mieszkalnego wielorodzinnego, oznaczonego na projekcie jako "segment III", dobudowanego do budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] przy ul. Z. w K., na działkach nr [...],[...] obr. [...]. Przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego upomnieniem z dnia [...] 2017 r. PINB w Krakowie - Powiat Grodzki wezwał A. Spółka Jawna do wykonania obowiązku, a następnie doręczając tytuł wykonawczy wszczął postępowanie egzekucyjne. W piśmie z dnia [...] 2017 r. skarżąca spółka zgłosiła zarzut wykonania obowiązku, który PINB uznał za nieuzasadniony. Zażalenie na to postanowienie złożyła spółka w piśmie z dnia [...] 2017 r, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem z dnia [...] 2017 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu przyjętego rozstrzygnięcia organ zwrócił uwagę, że spółka przedłożyła do akt sprawy akt notarialny z którego wynika, ze wykonała nałożony na nią obowiązek oraz szereg protokołów odbioru robót, które również mają potwierdzać tą okoliczność. MWINB zwrócił uwagę, że wszystkie protokoły podpisane zostały przez H.K., który pełnił funkcję kierownika budowy. W ocenie MWINB brak jest racjonalnych powodów, dla których kierownik budowy miałby odbierać roboty budowlane, które sam zorganizował i którymi sam kierował. Dlatego zdaniem organu wartość dowodowa powołanych wyżej protokołów jest znikoma. Z kolei przedłożony przez K.S. protokół końcowy odbioru robót nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. więc nie korzysta również z domniemania związanego z dokumentem urzędowym, czyli nie stanowi z mocy prawa dowodu tego, co zostało w tym dokumencie stwierdzone. Oświadczenie to jest o tyle niekompletne, że nie dołączono do niego żadnej dokumentacji fotograficznej, która mogłaby ewentualnie świadczyć o przeprowadzonych robotach rozbiórkowych. Nadto z akt postępowania wynika, że w okresie kiedy miało dojść do rozbiórki, pracownicy PINB nie przeprowadzali czynności kontrolnych, gdyż organ nie został powiadomiony o tych pracach. W ocenie MWINB brak zgłoszenia wykonania rozbiórki nie tylko PINB w Krakowie - Powiat Grodzki, ale również Prezydentowi Miasta Krakowa, poddaje w wątpliwość wartość dowodową przedłożonych protokołów. Zdaniem MWINB porównanie zdjęć załączonych do protokołów kontroli pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że są to te same budynki, co wyklucza dokonanie jego rozbiórki. Skargę na powyższe postanowienie wniosła A. spółka jawna wnosząc o jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stawisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając wniesioną skargę uznał zasadność zarzutów w niej zawartych i uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Sąd zakwestionował ustalenia organu wskazując, że przeciwko przedłożonym przez stronę dokumentom organ przedkłada protokoły kontroli, które zostały przeprowadzone z naruszeniem zasad wynikających z art. 81a Prawa budowlanego. Nadto rozstrzygnięcie organ oparł także w znacznej mierze na analizie porównawczej dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas wyżej opisanych czynności kontrolnych, jednak rozważania organu w tym zakresie, szczególnie dotyczące identycznych elementów nadlanego w trakcie kładzenia stropu betonu w charakterystycznym układzie wynikającym ze sposobu szalowania, na czwartym piętrze budynku tuż pod dachem pomiędzy podwójnym oknem a drzwiami balkonowymi - nie poddają się kontroli sądu. Zdaniem Sądu ustalenia dokonane na podstawie wadliwie przeprowadzonych czynności kontrolnych, w zestawieniu z pozostałymi dowodami znajdującymi się w aktach sprawy, świadczącymi o wykonaniu obowiązku, muszą prowadzić do wniosku, że kontrolowane postanowienia naruszają przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności ocena dowodów została przez organ przeprowadzona dowolnie. Organ całkowicie zdyskwalifikował choćby znajdująca się w aktach opinię inż. J.J., biegłego Sądu Okręgowego w Krakowie ds. budownictwa ogólnego. Organ nie skorzystał nawet z możliwości wyjaśnienia swoich wątpliwości z autorem opinii, jeżeli wątpliwości takie posiadał. Podobnie wszystkie zeznania świadków zostały przez organ ocenione jako niewiarygodne, bez szczególnego w tym zakresie uzasadnienia. W skardze kasacyjnej Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając: I. na podstawie art. 174 pkt 1p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie; - art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. art. 81 ust. 4 w zw. z art. 81a ust. 2 ustawy Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm. dalej: "Pr. bud.") poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że udział inwestora w kontroli potwierdzającej wykonanie obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego jest obowiązkowy i ma być ona przeprowadzona na działce inwestycyjnej, podczas gdy kontrola, w odróżnieniu od dowodu z oględzin regulowanego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity; Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm. dalej; "k.p.a.") prowadzona jest na podstawie art. 81 ust. 4 Pr. bud. i nie wymagała dla swej ważności uprzedniego informowania inwestora oraz wejścia na teren działki inwestycyjnej, bowiem z miejsca ogólnodostępnego można stwierdzić fakt rozbiórki budynku mieszkalnego wielorodzinnego, oznaczonego na projekcie jako "segment III". II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, a mianowicie; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1201 dalej: " u.p.e.a.") polegające na tym, że przepis ten został zastosowały w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie powinien zostać zastosowany, a w konsekwencji Sąd uchylił zaskarżone postanowienie organu odwoławczego i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i daje podstawę do wydania postanowień orzekających o uznaniu za nieuzasadniony zarzut wykonania obowiązku, a w szczególności dokonana analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie była dowolna i świadczy o niewykonaniu obowiązku wynikającego z tytuły wykonawczego z dnia 23 marca 2017 r.; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i nie odniesienie się co do całości zgromadzonego materiału dowodowego na podstawie którego winno zapaść orzeczenie sądu, a zwłaszcza dowodu ze zdjęć zrobionych w trakcie przeprowadzonych przez organ I instancji kontroli i w konsekwencji uchylenie przez Sąd zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji i stwierdzenie, że analiza dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas czynności kontrolnych nie poddaje się kontroli sądu, podczas gdy jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, co dowodzi o nie przeprowadzeniu prawidłowej kontroli legalności skarżonego postanowienia; - art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że art. 151 p.p.s.a. nie został zastosowany pomimo, iż w stanie faktycznym i prawnym sprawy zaistniały podstawy do jego zastosowania i oddalenia skargi; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z 81a k.p.a. w zw. art. 1 pkt 17 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r., poz. 935, dalej: "ustawa o zmianie k.p.a.") w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na nakazaniu organom administracji zastosowanie odpowiednio art. 81a k.p.a., podczas gdy w niniejszym postępowaniu przepis art. 81a k.p.a. nie ma w ogóle zastosowania; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przeprowadzenia pełnej oceny prawnej, przedstawienia jasnych i przekonywujących motywów stanowiących konsekwentną i logiczną całość, pozwalających na jednoznaczne ustalenie przesłanek jakimi kierował się Sąd I instancji podejmując zaskarżone orzeczenie oraz brak zawarcia w wyroku jednoznacznych wskazań odnośnie dalszego postępowania dla organów administracji. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Jednocześnie zauważyć należy, że zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z dyspozycji tej normy wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas, gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie w całości lub części - por. wyr. NSA z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 344/05 (niepubl.) oraz sygn. akt I OSK 345/05 (niepubl.). W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjął trafne rozstrzygnięcie uchylając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, lecz na poparcie swojego stanowiska przedstawił częściowo błędne motywy. Kwestionowany zatem wyrok mimo błędnego w części uzasadnienia odpowiada prawu. Podzielić należy pogląd skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji błędnie wskazał na naruszenie przez organ art. 81a ust. 2 Pr. bud., który nie miał w sprawie zastosowania, bowiem przeprowadzone przez organ czynności kontrolne odbyły się w trybie art. 81 ust. 4 Pr. bud., zgodnie z którym organy nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Zauważyć należy przy tym, że czynności kontrolne, zwane też sprawdzającymi, prowadzone w trybie powołanego przepisu mają charakter szczególny w stosunku do czynności prowadzonych w trybie k.p.a., nie są tożsame z oględzinami w rozumieniu art. 79 k.p.a., dlatego nie mają do nich zastosowania wymagania stawiane czynnościom dowodowym, przede wszystkim wymóg uprzedniego z odpowiednim wyprzedzeniem, zawiadomienia o miejscu i terminie przeprowadzenia takich czynności, czy też zapewnienia w nich udziału inwestora, kierownika budowy, właściciela obiektu, czy innej upoważnionej osoby (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2014r. sygn. akt II OSK 2515/12 oraz wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2017r. sygn. II OSK 1100/15 dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zwłaszcza, że nie wiązały się z wejściem na teren budowy. Zasadniczym celem tej regulacji jest przyznanie organom nadzoru prawa dokonania kontroli wykonania nałożonych na stronę obowiązków. Od wyników takiej kontroli niewątpliwie zależy zarówno samo wszczęcie postępowania egzekucyjnego, jak i rozpoznanie zasadności podnoszonych w stosunku do tego postępowania zarzutów. Błędne jest również stanowisko Sądu I instancji w zakresie dotyczącym możliwości zastosowania w sprawie przez organ regulacji zawartej w art. 81a § 1 k.p.a. zgodnie z którą jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Jak słusznie wskazał skarżący kasacyjnie organ przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, która zawiera przepis intertemporalny w art. 16 wskazujący, że do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Nie ulega wątpliwości okoliczność, że postępowanie w niniejsze sprawie zostało wszczęte i nie zostało zakończone ostatecznym postanowieniem przed wejściem w życie ustawy, co wyklucza możliwość zastosowania powyższego przepisu. Natomiast rację ma Sąd I instancji, że organ w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego ograniczył się jedynie do weryfikacji dokumentacji zdjęciowej wykonanej w trakcie czynności kontrolnych. Gdyby był to jedyny dowód w sprawie stanowisko organu nie budziłoby wątpliwości, jednakże w sytuacji gdy zobowiązany przedłożył dokumenty świadczące o wykonaniu nałożonego obowiązku, organ był zobligowany do zweryfikowania tej okoliczności w oparciu o wszystkie dostępne środki dowodowe, tak aby wyjaśnić wątpliwości zgodnie z zasadami ogólnymi jakie przewiduje w tym zakresie Kodeks postępowania administracyjnego. Przepisem, który nakłada na organ egzekucyjny obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy jest art. 7 k.p.a., który stosuje się do postępowania egzekucyjnego w administracji na podstawie art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W tym celu należało nie tylko dokonać oceny czynności kontrolnych, ale również dokonać takich czynności w obiekcie, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby dopuścić również dowód z opinii biegłego. Rację ma również Sąd I instancji, że koniecznym jest również przesłuchanie uzupełniające autora opinii wykonanej na zlecenie strony, na okoliczność wątpliwości, które miał organ odwoławczy, co do charakterystycznych elementów zewnętrznych budynku oraz czasu powstania spornego obiektu. Nadto należało poddać szczegółowej analizie przedłożone przez stronę dokumenty i zestawić je z innymi dowodami w sprawie, dopiero tak uzupełniony materiał dowodowy mógł stanowić podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Porównanie jedynie dokumentacji zdjęciowej i wskazanie zbliżonych wyglądem elementów zewnętrznych budynku, bez dokładnego sprawdzenia tych elementów, czyni w tym zakresie ustalenia organu dowolnymi i nie budzi zaufania obywateli do organów państwa. Poczynione przez organ ustalenia na podstawie dokumentacji zdjęciowej powinny zatem znaleźć potwierdzenie w innych dowodach. Chybiony jest zarzut kasacyjny wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konieczne jest zatem wskazanie, który przepis ustawy procesowej został naruszony, na czym to naruszenie polegało, a nadto wykazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tych wymogów nie spełnia podnoszony przez organ administracji zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak precyzyjnego sformułowania wskazań dla organów odnośnie dalszego postępowania w sprawie, tak aby wskazania te nie budziły wątpliwości, co do sposobu ich wykonania. Nawet, gdyby sąd dopuścił się tego uchybienia (co w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie miało miejsca), to i tak byłoby to naruszenie proceduralne niemające żadnego wpływu na wynik sprawy - por. Jan Paweł Tarno, Komentarz do art. 141 p.p.s.a. (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2011, System Informacji Prawnej LEX. Co więcej, uchwałą podjętą w składzie siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. przesądzono, iż przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39; podobnie wyrok NSA z 28 lipca 2016 r., I GSK 639/15; wyrok NSA z 11 stycznia 2012 r., I FSK 358/11; wyrok NSA z 2 lutego 2012 r., I GSK 898/10 wszystkie dostępne w CBOISA). Uzasadnienie skargi kasacyjnej odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wskazuje na to, aby uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawierało stanowiska Sądu I instancji co do stanu faktycznego przyjętego w sprawie, a zatem zarzut ten, także z tej przyczyny, uznać należy za niezasadny Niezależnie od powyższego podkreślić należy, iż nakaz zamieszczenia w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, należy uznać za zachowany, nawet jeśli uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wprawdzie typowego w takich przypadkach stwierdzenia sprowadzającego się do formuły, jakie czynności należy podjąć przy ponownym rozpoznaniu sprawy, ale wynika to w sposób oczywisty z treści uzasadnienia tego wyroku. Analiza treści uzasadnienia wyroku, zarówno w odniesieniu do warstwy faktycznej, jak i prawnej, nie daje podstaw, aby twierdzić, że nie spełnia ono określonych przywołanym przepisem wymogów konstrukcyjnej poprawności. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku na stronach 13–14 oraz 17-19 zawiera również, wbrew stanowisku skargi kasacyjnej wyczerpującą argumentację w zakresie wykładni przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie, zatem możliwa była jego kontrola instancyjna. Z uwagi, iż podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty nie dały podstawy do podważenia prawidłowości zaskarżonego wyroku, mimo wad uzasadnienia nie mających jednak wpływu na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Konieczne jest przy tym podkreślenie, że w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 184 p.p.s.a., ale wyrażenia w uzasadnieniu innej oceny prawnej niż to uczynił Sąd I instancji, wiążąca jest ocena przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tych względów ponownie rozpoznając sprawę, organ winien uwzględnić stanowisko zaprezentowane w niniejszym wyroku (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2016r. sygn. akt II OSK 2355/15).