II SAB/Rz 136/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2018 r. sprawy ze skargi J. N. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie braku złożenia propozycji służby - postanawia – odrzucić skargę. Przedmiotem skargi J. N. jest bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], dalej "DIAS w [...]" w przedmiocie nieprzedstawienia propozycji służby. Na podstawie dokumentów zalegających w aktach sprawy Sąd ustalił, że skarżąca pełniła służbę w Słubie Celnej od dnia 3 grudnia 2004 r. Na dzień 28 lutego 2017 r. pełniła służbę w Urzędzie Celnym w [....] Referat Procedur Celnych i Obsługi Przedsiębiorców w [...] na stanowisku starszego specjalisty Służby Celnej w stopniu starszego rewidenta celnego. Skarżącej do dnia 31 maja 2017 r. nie przedłożono ani propozycji służby ani propozycji pracy. Pismem z dnia 28 lipca 2017 r. skarżąca złożyła do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zażalenie na bezczynność i niezałatwienie sprawy w terminie przez DIAS w [...] wyrażającą się w braku złożenia jej do dnia 31 maja 2017 r., propozycji służby pomimo stosownego ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm., dalej "ustawa wprowadzająca"). W skardze na bezczynność DIAS w [...] z dnia 7 września 2017 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności po stronie DIAS w [...] polegającą na nieprzedstawieniu jej propozycji służby oraz o zobowiązanie organu do zaprzestania bezczynności i niezwłocznego złożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej uwzględniającej posiadane kwalifikacje, przebieg służby oraz dotychczasowe miejsce zamieszkania, orzeczenie o wymierzeniu grzywny, na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami), zwanej dalej "P.p.s.a." w wysokości 40. 472, 10 zł, przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do maksymalnej wysokości 20. 236,05 zł oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W ocenie skarżącej konstrukcja przepisu art. 165 ust. 3 ustawy wprowadzającej prowadzi do takiej wykładni przepisu art. 165 ust. 7, która nakłada na dyrektora izby administracji skarbowej obowiązek przedstawienia do dnia 31 maja 2017 r. każdemu pracownikowi propozycji pracy i każdemu funkcjonariuszowi propozycji służby. Ustawodawca nie wyszczególnił żadnych przesłanek ustawowych zwalniających organ z tego obowiązku wobec funkcjonariusza poza wyjątkiem wynikającym wprost z przepisu art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 poz. 1947 ze zm., dalej "ustawa o KAS"). Skarżąca wywiodła, że dopuszczalność niezłożenia propozycji służby i wygaszenia stosunku służbowego wymagałaby ze strony ustawodawcy obligatoryjnego określenia kryteriów oraz wprowadzenia procedury odwoławczej. Skarżąca zarzuciła niekonstytucyjność przepisów wyrażającą się w braku stabilności stosunku i służbowego, pozbawieniu prawa do sądu, nierównym traktowaniu oraz dyskryminacji. DIAS w [...] reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie skargi, ewentualnie o odrzucenie. Wskazał, że w doktrynie przyjmuje się, że przedmiot skargi określony w art 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zakreślają następujące elementy: 1) czynność lub akt nie może mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydawanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt. 1-3; 2) akt lub czynność muszą mieć charakter zewnętrzny; tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt łub podejmującego daną czynność; 3) akt lub czynność muszą mieć charakter publicznoprawny; 4) akt lub czynność musi "dotyczyć" uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej dyrektor izby administracji skarbowej składał odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Zgodnie z art. 170 ust. 2 ustawy wprowadzającej, pracownik albo funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, winien był w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania złożyć oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie było równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby. Natomiast, złożenie oświadczenia o przyjęciu propozycji skutkowało przekształceniem stosunku pracy lub służby (art. 171 ust. 1 ustawy wprowadzającej). Odnosząc się zatem do propozycji składanych w oparciu o przepis art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej organ zwrócił uwagę, iż trzy ze wskazanych powyżej elementów kwalifikujących dany akt lub czynność do grupy określonej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., w analizowanym przypadku nie występują, co czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. Akt lub czynność muszą mieć charakter zewnętrzny; tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującego daną czynność. Tymczasem, przedkładane propozycje nie mają charakteru zewnętrznego, gdyż w analizowanej sprawie zachodzi relacja zależności (podporządkowania) służbowego i złożenie propozycji odbywa się w ramach tej relacji. Ponadto akt lub czynność muszą mieć charakter publicznoprawny. Kryterium "z zakresu administracji publicznej" oznacza, że w zakresie właściwości sądów administracyjnych mieszczą się akty lub czynności zawierające element władztwa administracyjnego. Działalność z zakresu administracji publicznej wykonywane w formie władczej cechuje jednostronność działania, moc wiążąca oraz dopuszczalność stosowania przymusu. W zakresie przedkładania propozycji pełnienia służby bądź zatrudnienia czy też nie przedstawienia propozycji dyrektor izby administracji skarbowej nie działa jak organ władzy publicznej, ale jako kierownik jednostki organizacyjnej, którym jest na mocy art. 145 ust. 1 ustawy o KAS. Zatem propozycji, o której mowa w art. 16 ust. 7 ustawy wprowadzającej nie sposób przypisać charakteru publicznoprawnego. Nie każde działanie organu administracji publicznej mieści się w kategorii "działania publicznoprawnego", a tylko takie, które związane jest z władztwem administracyjnym. Propozycja nie ustala, nie stwierdza ani nie potwierdza uprawnień bądź obowiązków funkcjonariusza/pracownika. Jak już sama nazwa tej czynności wskazuje, stanowi jedynie propozycję nowych warunków zatrudnienia bądź pełnienia służby. Nawet w przypadku propozycji pełnienia służby przedłożonej funkcjonariuszowi stanowiącej decyzję ustalającą warunki służby do tego, by wywołała skutki prawne i by przysługiwał od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, ustawodawca wymaga jej przyjęcia przez funkcjonariusza (art. 169 ust. 4 ustawy wprowadzającej). A więc w chwili przedłożenia takiej propozycji funkcjonariuszowi, nie ustala ona jego uprawnień i obowiązków. Dzieje się to dopiero w przypadku jej przyjęcia przez adresata. W związku z powyższym, kryterium czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa również nie zostaje spełnione. A zatem propozycja, o której mowa w art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Fakt, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 - 4 P.p.s.a., to ewentualna bezczynność organu w przedstawieniu takiej propozycji nie podlega kognicji sądów administracyjnych, a wobec tego wniesienie przedmiotowej skargi winno skutkować jej odrzuceniem. Uzasadniając swoje stanowisko w zakresie oddalenia skargi organ za chybiony uznał zarzut naruszenia przepisu art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej polegający na bezczynności polegającej na nieprzedstawieniu skarżącemu propozycji pełnienia służby pomimo spełnienia ustawowych przesłanek. Z treści art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej wynika m.in., że dyrektor izby administracji skarbowej składa odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Natomiast według art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadzającej w przypadku nieotrzymania propozycji pracy lub służby do dnia 31 maja 2017 r. stosunki pracy osób zatrudnionych oraz pełniących służbę w jednostkach KAS wygasają z dniem 31 sierpnia 2017 r. Ani ww. przepisy ani też pozostałe ustawy wprowadzającej nie nakładają na kierowników jednostek organizacyjnych, w tym przypadku DIAS w [...], obowiązku przedłożenia propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby czy też zatrudnienia wszystkim funkcjonariuszom/pracownikom aktualnie pełniącym służbę/zatrudnionym w Izbie Administracji Skarbowej w [...]. Przeciwnie, ustawodawca w art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadzającej wprost potwierdza brak obowiązku przedstawienia funkcjonariuszowi/pracownikowi nowych warunków służby/zatrudnienia, określając skutki prawne takiej decyzji. Dodatkowo DIAS podejmując decyzję o przedłożeniu lub nieprzedłożeniu propozycji służby/pracy określonym funkcjonariuszom/pracownikom, kierował się określonymi ustawą przesłankami w powiązaniu z realnymi potrzebami pracodawcy. Brzmienie ustawy wprowadzającej wskazuje, że dyrektorzy izb administracji skarbowej mieli w tym zakresie pełną swobodę działania, aby móc dostosować kadrę izby administracji skarbowej do potrzeb tej jednostki organizacyjnej. Realizacja polityki kadrowej na podstawie przepisu art. 25 ust. 1 pkt 9 ustawy o KAS nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Konsekwentnie skoro na tym organie nie ciążył ustawowy obowiązek przedłożenia nowych warunków służby, brak jest podstaw do stawiania tezy, że w związku z jej nieprzedłożeniem organ ten pozostaje w bezczynności. Analiza ustawy wprowadzającej nie daje również podstaw do twierdzenia, iż na kierowniku jednostki ciąży obowiązek sporządzenia chociażby pisemnego dokumentu, którego przedmiotem byłoby "niezłożenie propozycji pełnienia służby. Jedynie w art. 170 ust. 7 ustawy wprowadzającej ustawodawca wprowadził unormowanie, stosownie do którego pracownicy o których mowa w art. 167 ust. 1 tejże ustawy oraz funkcjonariusze pełniący służbę w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych, którym nie zostanie wręczona propozycja zatrudnienia lub pełnienia służby w terminie do 31 maja 2017 r. otrzymują pisemną informację o braku propozycji. Informacja taka nie ma jednak waloru decyzji administracyjnej. Gdyby zatem wolą ustawodawcy, było nałożenie takiego samego obowiązku na pozostałych kierowników jednostek organizacyjnych KAS, w odniesieniu do innych kategorii pracowników, dałby temu wyraz w ustawie wprowadzającej. Skoro brak jest takich przepisów to jest to działanie zamierzone. Zatem nawet gdyby przyjąć dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie to skarga winna zostać oddalona z uwagi na niezasadność zarzutu naruszenia wskazanego skargą przepisu, z przyczyn wyżej wywiedzionych. Odnosząc się do zarzutu niekonstytucyjności przepisów umożliwiających wygaśnięcie stosunków służbowych funkcjonariuszy Służby Celno - Skarbowej, poprzez niezgodność z art. 2, art. 7, art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organ wskazał, że domniemanie zgodności ustawy z Konstytucją może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Kwestię tę przesądził wielokrotnie zarówno Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy jak i NSA. Wskazane wyżej Sądy i Trybunały zgodnie uznały, że w żadnym wypadku podstawą odmowy zastosowania przez sąd przepisów ustawowych, nie może być zasada bezpośredniego stosowania Konstytucji. Bezpośredniość stosowania Konstytucji nie oznacza kompetencji do kontroli konstytucyjności obowiązującego ustawodawstwa przez sądy i inne organy powołane do stosowania prawa, bowiem art. 188 Konstytucji zastrzega kwestię tę do wyłącznej kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, bez względu na to, czy rozstrzygnięcie ma mieć charakter powszechnie obowiązujący, czy też ma ograniczać się tylko do indywidualnej sprawy. Ponadto przepisy ustawy wprowadzającej stanowią przepisy szczególne w stosunku do unormowań zawartych w pragmatykach służbowych. Zgodnie z normą kolizyjną - lex specialis derogat legi generali - norma szczególna uchyla normę generalną. Mając na uwadze powyższe zasadny jest wniosek, iż przepisy ustawy wprowadzającej stanowiące lex specialis, dają możliwość wygaszenia stosunku służbowego, poprzez przyznanie dyrektorowi izby administracji skarbowej uprawnień do odstąpienia od wręczenia propozycji służby wszystkim funkcjonariuszom pełniącym obowiązki na dzień 31 maja 2017 r., nie przewidując jednocześnie jakiejkolwiek formy weryfikacji takiej decyzji. W piśmie z dnia 26 lutego 2017 r. skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko i argumentację skargi wskazując, że literaturze podkreśla się, że akt mianowania do służby, jak i akt zwalniający ze służby należą do kategorii decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga podlega odrzuceniu jako niepodlegająca kognicji sądów administracyjnych. Istotą kontroli administracji publicznej jest rozstrzyganie sprawy sądowoadministracyjnej, rozumianej jako wywołany przed sądem administracyjnym spór między adresatem rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, a organem administracji publicznej. To, czy dana sprawa mieści się w kategoriach sprawy sądowoadministracyjnej, jest szczególnie istotne dla skarżącej. Oczywisty jest bowiem fakt, że konstytucyjne prawo do sądu przysługuje każdemu w każdej sprawie, niezależnie od tego, czy jest to sprawa administracyjna, czy też sprawa takiego waloru nieposiadająca. Ustalenie właściwości sądu do rozpoznania skargi będzie miało znaczenie dla sposobu jej rozpatrzenia oraz wywoływać będzie różne konsekwencje dla samej sprawy. Jednocześnie ustalenie braku właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy stanowi negatywną przesłankę procesową stanowiącą bezwzględną podstawę odrzucenia skargi, gdyż obarczone taką wadą postępowanie, jest nieważne. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.): sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; z kolei art. 184 Konstytucji stanowi: "Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej". Z punktu widzenia właściwości sądu administracyjnego istotne znaczenia ma ustalenie, czy poddana kontroli sądu sprawa jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Wymaga ona każdorazowo szczegółowej analizy. Podejmowane od dawna w doktrynie prawa administracyjnego próby zdefiniowania administracji publicznej [por. J. Boć (red.), Prawo administracyjne, Wrocław 2000, s. 7–25, i powoływana tam literatura, oraz J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Kraków 2014, s. 31–33] przez wskazanie i analizę istotnych cech tej wewnętrznej funkcji państwa, jaką jest zapewnienie spokoju, porządku i bezpieczeństwa publicznego, oraz funkcji społeczno-kulturalnej i regulacji gospodarki (definicje przedmiotowe administracji) są nieprzydatne i nie nadają się do wykorzystania z punktu widzenia określenia przedmiotu postępowania sądowoadministracyjnego, w odniesieniu do którego sąd administracyjny musi dokonać precyzyjnych ustaleń, ponieważ stwierdzenie niedopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej musi prowadzić do odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 1). Jako alternatywę oceny dopuszczalności drogi postępowania sądowoadministracyjnego wskazuje się system organów administracji publicznej, w następnej kolejności podejmowanie – w przypadkach wątpliwych – analizy poszczególnych prawnych form działania administracji publicznej z punktu widzenia dopuszczalności ich kontroli przez sądy administracyjne - por. T. Woś (w:) T. Woś (red.), Postępowanie (2004), s. 58–65. Pogląd ten akceptuje M. Jaśkowska, Właściwość sądów administracyjnych (zagadnienia wybrane) (w:) Koncepcja systemu prawa administracyjnego, red. J. Zimmermann, Warszawa 2007, s. 573. Odmiennie – B. Adamiak (O podmiotowości organów administracji publicznej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, PiP 2006, z. 11, s. 45), według której ustawodawca w P.p.s.a. zrezygnował ze stosowanej dotychczas metody określenia zakresu przedmiotowego właściwości sądów administracyjnych przez określenie (np. w art. 20 ustawy o NSA z 1995 r.) charakteru organu wykonującego administrację publiczną. Skoro p.s.a. nie wprowadza przesłanki charakteru organu, stanowiąc w art. 1, że normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej, to – jej zdaniem – należy przyjąć, że określenie zakresu właściwości sądów administracyjnych opiera się "na charakterze spraw, a nie organów działających". Niezależnie od wzmiankowanych odmienności stanowisk, zgodność panuje co do tego, że zasadniczym elementem charakterystycznym dla określenia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej jest władztwo administracyjne (por. B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.), ZNSA nr 2 (5) 2006, s. 14-15). W niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko M. Jaśkowskiej, że treść art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. statuuje domniemanie jurysdykcji sądownictwa administracyjnego w odniesieniu do każdej aktywności podmiotu wykonującego administrację publiczną, jeżeli jest ona podejmowana w formie wskazanej w tym przepisie, i że domniemanie to może być obalone na skutek wyraźnego i niebudzącego wątpliwości przepisu szczególnego, który wskazuje inny sąd albo wyklucza możliwość zaskarżenia danego zachowania do sądu - M. Jaśkowska, Właściwość sądów administracyjnych (zagadnienia wybrane), w: Koncepcja systemu prawa administracyjnego, red.J. Zimmermann, Warszawa 2007, s. 571 i cyt. tam orzecznictwo), co miało miejsce w niniejszej sprawie. Z dniem 1 marca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej ( Dz.U. 1948). Ustawa ta w sposób kompleksowy uregulowała zasady kontynuacji zatrudnienia i służby w art. 165 i n. Z przepisów tej ustawy wynika, że jedynie propozycja nowych warunków służby przybiera postać decyzji, której zaskarżenie następuje w drodze administracyjnej – art. 169 ust. 4, przez złożenie w terminie 14 dni wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie skargi do sądu administracyjnego. W pozostałych przypadkach ustawodawca wyłączył drogę administracyjną. Ustawa pozostawiła organowi możliwość przedstawienia funkcjonariuszom nowych warunków służby, nowych warunków zatrudnienia jak też nieprzedstawienia warunków służby czy też zatrudnienia ( art. 165 ust. 7 w zw. z art 170 ust. 1 pkt 1 ). Wbrew twierdzeniom skarżącej organ nie miał obowiązku przedstawienia propozycji służby. Z bezczynnością organu mamy natomiast do czynienia jedynie w sytuacji, gdy organ wbrew spoczywającemu na nim obowiązkowi nie podejmuje decyzji, postanowienia czy innej czynności, do których podjęcia zobowiązują go przepisy prawa. Sąd stoi na stanowisku, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy istniał prawny obowiązek ukształtowania sytuacji prawnej określonego podmiotu, w formach wskazanych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. Jeżeli sytuacja prawna danego podmiotu została ukształtowana bezpośrednio w przepisach prawa, skarga na bezczynność jest niedopuszczalna. Z przepisów prawa materialnego może zatem wynikać, że brak działania organów administracji publicznej w określonym terminie wywołuje wskazane w ich treści skutki, kształtując odpowiednio sytuację prawną jednostki. W takim układzie skarga na bezczynność jest niedopuszczalna, albowiem organ w ogóle nie miał prawnego obowiązku działania w celu określenia/ustalania praw i obowiązków publicznoprawnych jednostki – B. Adamiak, J. Borkowski, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, 2015r., s. 118. Z treści art. 165 ust. 7 i art. 169 ust. 4 Przep. Wprow. K.A.S. wynika jednoznacznie, że decyzyjna forma kształtowania sytuacji prawnej funkcjonariusza celnego została pozostawiona wyłącznie dla przedstawienia mu do dnia 31 maja 2017 roku pisemnej propozycji nowych warunków służby. Możliwość orzekania w sprawie wyłączają również przepisy ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej. Na podstawie art. 276 ust. 1 ustawy sądy administracyjne są właściwe jedynie w przypadkach, w których wydano decyzję o przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko, przeniesieniu na inne lub równorzędne stanowisko służbowe w związku z reorganizacją jednostki organizacyjnej KAS, określeniu warunków pełnienia służby w związku ze zniesieniem jednostki organizacyjnej KAS, bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest niewątpliwie decyzja, o której mowa w wymienionych powyżej przepisach. Z powyższych przepisów wynika zatem jedynie wyjątkowa właściwość sądów administracyjnych w sprawach ze stosunków służbowych, przy czym żadna z opisanych w cytowanym przepisie sytuacji nie miała miejsca. Dodatkowo należy zwrócić również uwagę na wynikające z art. 5 pkt 2 P.p.s.a. wyłączenie właściwości sądów administracyjnych w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Odnośnie zaś do powołanych przez skarżącą rozstrzygnięć sądów, Sąd stwierdza, że w orzecznictwie nie ma jednolitego poglądu odnośnie dopuszczalności skarg w tym przedmiocie. Najliczniejszą jednak grupę stanowią postanowienia o odrzuceniu skarg, w których Sądy przyjęły podzielany przez Sąd w niniejszej sprawie pogląd, że skarga w tym zakresie jest niedopuszczalna (por. np. postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 13.09.2017 r., II SA/Po 765/17, WSA w Gdańsku z dnia 25.09.2017 r., III SA/Gd 792/17 i z dnia 16.10.2017 r., III SA/Gd 819/17, WSA w Łodzi z dnia 22.09.2017 r., III SA/Łd 757/17, WSA we Wrocławiu z dnia 25.09.2017 r., IV SA/Wr 481/17, WSA w Krakowie z dnia 11.09.2017 r., III SA/Kr 947/17, WSA w Rzeszowie z dnia 26.10.2017 r., II SA/Rz 994/17, II SA/Rz 930/17, II SA/Rz 948/17). Taki pogląd reprezentuje również WSA w Rzeszowie m.in. w postanowieniach z dnia 26.10.2017 II SAB/Rz 153/17 i z dnia 31.10.2017 r., II SAB/Rz 149/17,z dnia 18 stycznia 2018 r., II SAB/Rz 120/17, II SAB/Rz 142/17, II SAB/Rz 165/17, z dnia 30 i 31 stycznia 2018 r.: II SAB/Rz 115/17, II SAB/Rz 122/17, II SAB/Rz 141/17, II SAB/Rz 173/17, II SAB/Rz 174/17, II SAB/Rz 178/17, II SAB 145/17). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.