I FSK 1839/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia WSA Dominik Mączyński, , po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. [...] sp. j. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 maja 2018 r. sygn. akt I SAB/Sz 6/18 w sprawie ze skargi S. [...] sp. j. z siedzibą w W. na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za listopad 2010 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2) zasądza od Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. na rzecz S. [...] sp. j. z siedzibą w W. kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 17 maja 2018 r., sygn. akt I SAB/Sz 6/18, wydanym ze skargi S. [...] sp. j. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej "Naczelnik Urzędu Skarbowego" lub "organ") w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za listopad 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (1) umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Naczelnika Urzędu Skarbowego do dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za listopad 2010 r. oraz (2) oddalił skargę w pozostałym zakresie. 1. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi W złożonej 17 grudnia 2010 r. deklaracji VAT-7 za listopad 2010 r. Spółka wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 244.558 zł do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni (tj. do 15 lutego 2011 r.). W związku z wszczętą wobec Spółki 4 lutego 2011 r. kontrolą podatkową przed dokonaniem wnioskowanego zwrotu Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z 11 lutego 2011 r., przedłużył termin zwrotu do czasu zakończenia czynności wyjaśniających. Następnie postanowieniem z 14 lutego 2012 r. organ wszczął wobec Spółki postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty rozliczenia w podatku od towarów i usług za listopad 2010 r. Pismem z 18 stycznia 2016 r. Spółka złożyła w ponaglenie, które Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie uznał za bezzasadne postanowieniem z 18 lutego 2016 r. 2. Wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego 2.1. Wyrokiem z 12 lipca 2016 r., sygn. akt I SAB/Sz 7/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w sprawie ze skargi Spółki na bezczynność organu w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2010 r., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności oraz zobowiązał go do załatwienia wniosku Skarżącej o zwrot nadwyżki w określonym terminie. Zdaniem Sądu z chwilą wszczęcia postępowania podatkowego zakończył się etap czynności sprawdzających, tym samym termin przedłużenia wynikający z postanowienia z 11 lutego 2011 r. uległ zakończeniu. W konsekwencji od 14 lutego 2012 r. (data wszczęcia postępowania podatkowego) termin wnioskowanego przez Skarżącą zwrotu podatku nie został skutecznie przedłużony. 2.2. W następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej organu wniesionej od przedmiotowego wyroku Sądu pierwszej instancji Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 20 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 1862/16, uchylił wspomniany wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. W uzasadnieniu Sąd kasacyjny, odwołując się do stanowiska wyrażonego w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2016 r., sygn. akt I FPS 2/16, wskazał, że organ nie znalazł się w bezczynności wyłącznie z tej przyczyny, że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu wydano w toku kontroli podatkowej, która już się zakończyła. Sąd kasacyjny zobowiązał jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie do zbadania, czy nie doszło do bezczynności z innej przyczyny. Zwrócono przy tym uwagę na konieczność uwzględnienia wpływu na wynik niniejszej sprawy rozstrzygnięcia, które zapadło 2 stycznia 2018 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1905/17, dotyczącej postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 28 kwietnia 2017 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu z 11 lutego 2011 r. 2.3. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z 17 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 6/18, umorzył postępowanie w zakresie żądania zobowiązania organu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2010 r. oraz oddalił skargę w pozostałej części. Wyjaśniając powody umorzenia postępowania, Sąd pierwszej instancji wskazał, że wobec faktu zakończenia postępowania merytorycznego, dotyczącego zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2010 r., oraz przerachowania nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającej z decyzji organu pierwszej instancji z 23 marca 2017 r., która – wg oświadczenia pełnomocnika organu złożonego na rozprawie - została zaliczona na poczet zobowiązania w tym podatku za grudzień 2010 r., postępowanie dotyczące żądania Spółki w omawianym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Sąd uznał przy tym, że nie wystąpiła przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania, o jakiej mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), dalej "P.p.s.a.", o co wnioskowała również Spółka w skardze. Uzasadniając zaś wyrok w zakresie oddalenia skargi, Sąd wskazał, że skoro w przedmiotowej sprawie przedłużenie terminu zwrotu nastąpiło "do czasu weryfikacji rozliczenia podatnika", to było ono skuteczne do wydania przez organ pierwszej instancji decyzji wymiarowej z 23 marca 2017 r., kiedy to zakończyła się weryfikacja rozliczenia podatnika. Następnie Sąd, rozważając, czy wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy wywiera orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 1905/17, wskazał, że okoliczność, że wskutek wspomnianego orzeczenia otworzyła się dla Spółki droga do zaskarżenia postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu z 11 lutego 2011 r., nie ma wpływu na możliwość orzekania w sprawie dotyczącej bezczynności organu w przedmiocie zwrotu podatku. Zdaniem Sądu nawet ewentualne uwzględnienie zażalenia na postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu nie spowoduje zaistnienia stanu, w którym czynność materialno-techniczna, jaką jest zwrot podatku, stanie się dokonana, a tylko wówczas orzekanie o bezczynności byłoby bezprzedmiotowe. Odnosząc się do oceny, czy nie wystąpiła bezczynność z innych przyczyn, Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga Spółki obejmowała bezczynność organu z powodu przekroczenia terminu do załatwienia sprawy poprzez niedokonanie zwrotu. Nie dotyczyła natomiast bezczynności czy przewlekłości postępowania podatkowego w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego za listopad 2010 r., w ramach którego następowała weryfikacja zasadności zwrotu. Skoro przedmiotowe postępowanie podatkowe było w toku do czasu wydania decyzji z 23 marca 2017 r. (w czasie jego trwania została też wniesiona rozpoznawana przez Sąd skarga), w świetle postanowienia z 11 lutego 2011 r. o przedłużeniu terminu zwrotu, nie było podstaw do zwrotu podatku, a tym samym nie było podstaw do stwierdzenia bezczynności organu podatkowego w tym zakresie. 3. Skarga kasacyjna Od powyższego wyroku Spółka wywiodła skargę kasacyjną, w której – na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postepowania, tj.: a) art. 151 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.), dalej "ustawa o VAT", poprzez umorzenie postępowania w części jako bezprzedmiotowego oraz oddalenie skargi w pozostałej części na tej podstawie, że brak jest bezczynności organu podatkowego, albowiem wykonał on czynność materialno-techniczną zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za listopad 2010 r., w sytuacji gdy stan bezczynności istnieje nadal, bowiem ze stanowiska organu z 12 czerwca 2018 r. wynika, że przedmiotowa czynność nie została wykonana - co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez umorzenie postępowania w części jako bezprzedmiotowego oraz oddalenie skargi w pozostałej części, w sytuacji gdy winna być ona uwzględniona poprzez stwierdzenie stanu bezczynności; b) art. 151, art. 161 § 1 pkt 3 i art. 153 P.p.s.a., poprzez umorzenie postępowania w części jako bezprzedmiotowego oraz oddalenie skargi w pozostałej części pomimo niewykonania wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartych w wyroku z 20 lutego 2018 r. w sprawie I FSK 1862/16, poprzez niezbadanie czy nie zachodzi bezczynność organu z innych przyczyn, a jedynie podjęcie działań pozornych, polegających na zobowiązaniu pełnomocnika organu do przedstawienia stanowiska procesowego w tym zakresie, które następnie okazało się niezgodne z prawdą i w konsekwencji nie ustalono stanu bezczynności, pomimo jego istnienia - co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez umorzenie postępowania w części jako bezprzedmiotowego oraz oddalenie skargi w pozostałej części w sytuacji, gdy winna być ona uwzględniona poprzez stwierdzenie stanu bezczynności; c) art. 151, art. 161 § 1 pkt 3 i art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez umorzenie postępowania w części jako bezprzedmiotowego oraz oddalenie skargi w pozostałej części na skutek wyjścia poza granice sprawy i badania istnienia przewlekłości postępowania, które nie było objęte skargą, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia wykraczającego poza granice sprawy - co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez umorzenie postępowania w części jako bezprzedmiotowego oraz oddalenie skargi w pozostałej części, w sytuacji gdy winna być ona uwzględniona poprzez stwierdzenie stanu bezczynności; d) art. 151, art. 161 § 1 pkt 3 i art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., poprzez oddalenie wniosku Skarżącej z 11 maja 2018 r. o zawieszenie postępowania, a następnie umorzenie postępowania w części jako bezprzedmiotowego oraz oddalenie skargi w pozostałej części, co miało miejsce przed prawomocnym zakończeniem postępowania zainicjowanego zażaleniem na postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za listopad 2010 r., w sytuacji gdy niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne podlegało zawieszeniu do czasu prawomocnego zakończenia tamtego postępowania - co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez umorzenie postępowania w części jako bezprzedmiotowego oraz oddalenie skargi w pozostałej części w sytuacji, gdy winna być ona uwzględniona poprzez stwierdzenie stanu bezczynności. Ponadto w skardze kasacyjnej, alternatywnie wobec zarzutu wymienionego powyżej w pkt a), Skarżąca - na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało przyjęciem, że w przypadku stwierdzenia w postępowaniu weryfikacyjnym różnicy podatku od towarów i usług do zwrotu czynność materialno-techniczna zwrotu tej różnicy jest dokonywana poprzez jej zwrot, w sytuacji gdy czynność ta jest dokonywana poprzez zwrot różnicy podatku wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty - co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez umorzenie postępowania w części jako bezprzedmiotowego oraz oddalenie skargi w pozostałej części w sytuacji, gdy winna być ona uwzględniona poprzez stwierdzenie stanu bezczynności. W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Skarżąca zwróciła się również o rozpoznanie przez Sąd kasacyjny jej wniosku z 11 maja 2018 r. o zawieszenie postępowania, oddalonego niezaskarżalnym postanowieniem Sądu pierwszej instancji wydanym na rozprawie 17 maja 2018 r. oraz o dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi kasacyjnej na okoliczność stwierdzenia niewykonania czynności materialno-technicznej zwrotu podatku za listopad 2010 r. i w konsekwencji pozostawania organu w bezczynności z wykonaniem tej czynności. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie tej skargi w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przewidzianych. Dodatkowo wniesiono o dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do odpowiedzi na skargę kasacyjną, na okoliczność stwierdzenia wykonania przez organ czynności materialno-technicznej zwrotu podatku za listopad 2010 r. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zarzuty skargi kasacyjnej są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy odnosi zamierzony skutek. 6.2. Niniejsza skarga kasacyjna – za zgodą obu stron postępowania - została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.). 6.3. Za zasadny należy w pierwszej kolejności uznać zarzut naruszenia art. 151, art. 161 § 1 pkt 3 i art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zdaniem kasatora naruszono te przepisy poprzez oddalenie wniosku Skarżącej z 11 maja 2018 r. o zawieszenie postępowania, a następnie umorzenie postępowania w części jako bezprzedmiotowego oraz oddalenie skargi w pozostałej części, co miało miejsce przed prawomocnym zakończeniem postępowania zainicjowanego zażaleniem na postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za listopad 2010 r., w sytuacji gdy niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne podlegało zawieszeniu do czasu prawomocnego zakończenia tamtego postępowania. 6.4. Przedmiotem niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej jest skarga na bezczynność w zakresie zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za listopada 2010 r. Bezczynność oznacza, że we właściwym terminie nie została załatwiona sprawa, w tym przypadku nie została dokonana czynność materialnotechniczna zwrotu nadwyżki podatku. Ustawowy termin zwrotu, wynikający z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, został przedłużony postanowieniem z 11 lutego 2011 r. W tym orzeczeniu wydłużono powyższy termin do czasu zakończenia czynności wyjaśniających. Skarżąca spółka zainicjowała postępowanie zmierzające do zaskarżenia postanowienia z 11 lutego 2011 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie postanowieniem z 6 marca 2017 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie organu I instancji, przedłużające Spółce termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 244.558 zł, wykazanej w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za listopad 2010 r., do czasu zakończenia czynności wyjaśniających, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z dnia 13.06.2017 r., sygn. akt I SA/Sz 404/17, oddalił skargę spółki na to postanowienie. Natomiast postanowieniem z dnia 27 lutego 2017 r., organ odwoławczy odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie organu I instancji z dnia 11 lutego 2011 r. Po rozpoznaniu zażalenia Spółki na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie postanowieniem z 28 kwietnia 2017 r., utrzymał w mocy ww. postanowienie z 27 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpatrzeniu skargi Spółki na postanowienie organu odwoławczego wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 618/17, uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 28 kwietnia 2017 r. oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia 27 lutego 2017 r. Wyrokiem z dnia 01 lutego 2018r., sygn. akt I FSK 1905/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie na powyższe orzeczenie. 6.5. W takim stanie sprawy skarżąca spółka w niniejszej sprawie złożyła wniosek o zawieszenie postępowania dotyczącego bezczynności do czasu rozpoznania zażalenia z dnia 9 stycznia 2017 r. na postanowienie z 11 lutego 2011 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu. Sąd pierwszej instancji postanowieniem z 17 maja 2018 r. odmówił zawieszenia postępowania. Orzeczenie to naruszało przepis art. 125 § 1 pktt 1 P.p.s.a. Należy bowiem podkreślić, że w sprawie dotyczącej bezczynności zasadnicze znaczenie ma określenie terminu załatwienia sprawy lub dokonania czynności. W niniejszej sprawie data ta wynikała z postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu z 11 lutego 2011 r. Dlatego też zainicjowane postępowania zmierzającego do weryfikacji instancyjnej tego orzeczenia miało istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Ponadto we wcześniejszym kasatoryjnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2018 r., I FSK 1862/16 wskazano, że Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę powinien uwzględnić wpływ na wynik sprawy rozstrzygnięcia, które zapadło w dniu 1 lutego 2018 r., I FSK 1905/17. Naczelny Sąd Administracyjny w tym wyroku oddalił skargę kasacyjną na wyrok Sądu pierwszej instancji uchylający postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 grudnia 2018 r. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie zażalenia na postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku za listopad 2010 r. Powyższy wniosek potwierdzają dalsze czynności związane z wniesionym zażaleniem. Postanowieniem z 18 maja 2018 r. organ odwoławczy odmówił Spółce przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie organu I instancji z 11 lutego 2011 r. Uwzględniając skargę podatnika na to postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z 11 października 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 514/18, uchylił zaskarżone postanowienie. W następstwie powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie postanowieniem przywrócił termin do wniesienia zażalenia na postawienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z 11 lutego 2011 r., przedłużające Spółce termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 244.558 zł, do czasu zakończenia czynności wyjaśniających. Postanowieniem z 8 marca 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Prawomocnym wyrokiem z 4 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 8 marca 2019 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji z 11 lutego 2011 r. 6.6. Uchylenie postanowienia przedłużającego termin zwrotu podatku za listopad 2010 r., które nastąpiło wyżej wskazanym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprawia, że po upływie 60 dni od złożenia pierwotnej deklaracji w dniu 17 grudnia 2010 r. istniał obowiązek zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2010 r. W związku z tym organowi podatkowemu można postawić zarzut bezczynności w zakresie czynności zwrotu. Czyni to zasadnym zarzuty skargi kasacyjnej, które bezpośrednio dotyczą punktu drugiego zaskarżonego wyroku. W tej części orzeczenia Sąd pierwszej instancji wypowiedział się bowiem wadliwie, że w sprawie nie występowała bezczynność do dnia zakończenia postępowania wyjaśniającego. 6.7. Konstatacja dotycząca tego, że termin zwrotu nadpłaty podatku od towarów i usług za listopad 2010 r. miał miejsce kilka lat wcześniej niż przyjął to organ podatkowy sprawia, że ulegają zmianie wszelkie parametry dotyczące zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych. Organ bowiem dysponował w sposób nieuprawniony kwotą zwrotu przez dłuższy, kilkuletni okres. Stąd też zachodzi konieczność ponownego zaliczenia zwrotu nadpłaty, wynikającej z ostatecznej decyzji organu odwoławczego z 15 września 2017 r. Stąd też nie sposób stwierdzić, czy na chwilę wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji istniał stan bezczynności organu. Innymi słowy, czy pełna kwota zwrotu została w sposób zgodny z prawem zwrócona lub zaliczona na poczet zaległości podatkowych za inne okresy rozliczeniowe. 6.8. Z uwagi na powyższe, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za zasadne, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjnych uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sadowi pierwszej instancji. 6.9. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. W skład tych kosztów wchodzi wpis od skargi kasacyjnej oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, które określono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.). 6.10. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zobowiązany będzie uwzględnić wyżej wskazane uwagi. Uchylenie postanowienia z 11 lutego 2011 r. przedłużającego termin zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za listopad 2010 r. sprawia, że stan bezczynności w zakresie zwrotu istniał. Nie dokonano bowiem czynności w terminie przewidzianym przez ustawę w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Natomiast rolą Sądu pierwszej instancji będzie ocena żądania w zakresie zobowiązania Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. do dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za listopad 2010 r. W tym celu należy ustalić, w jaki sposób została rozliczona ta nadwyżka wynikająca z decyzji ostatecznej. W szczególności, czy cała kwota zwrotu została rozdysponowana zgodnie z wymogami ustawowymi. 6.11. Z tych też względów orzeczono jak w sentencji wyroku.